ଆଦିତ୍ଯରୂପଂ ତମସାଂ ଵିନାଶଂ ବଂଧସ୍ଯନାଶଂ ମତିପଂକଜାନାମ୍ । ନାମାମୃତଂ ଦୋଷହରଂ ସୁରାଜ୍ଞା ଆନୀତମସ୍ତ୍ଯେଵ ପିବଂତୁ ଲୋକାଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଆଣାଯାଇଥିବା, ଦୋଷ ଦୂର କରୁଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ରୂପ, ଅନ୍ଧକାର ନାଶ କରୁଥିବା, ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ମନର କମଳକୁ ଖିଳାଇଥିବା ନାମର ଅମୃତକୁ ଲୋକମାନେ ପିଉନ୍ତୁ।
ନାମାମୃତଂ ସତ୍ଯମିଦଂ ସୁପୁଣ୍ଯମଧୀତ୍ଯ ଯୋ ମାନଵ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଃ । ପ୍ରଭାତକାଲେ ନିଯତୋ ମହାତ୍ମା ସ ଯାତି ମୁକ୍ତିଂ ନ ହି କାରଣଂ ଚ
ଏହି ନାମର ଅମୃତ ସତ୍ୟ ଓ ଅତି ପବିତ୍ର। ଯେଉଁ ମଣିଷ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରି, ପ୍ରଭାତ ବେଳେ ନିୟମିତ ଭାବେ ଏହାକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ପାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ପିତୃତୀର୍ଥଵର୍ଣନେ ଯଯାତିଚରିତେ ତ୍ରିସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ, ବେନଙ୍କର କଥାରେ, ପିତୃତୀର୍ଥ ବର୍ଣ୍ଣନାରେ, ଯୟାତିଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେ, ତ୍ରିସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ସୁକର୍ମୋଵାଚ- ଦୂତାସ୍ତୁ ଗ୍ରାମେଷୁ ଵଦଂତି ସର୍ଵେ ଦ୍ଵୀପେଷୁ ଦେଶେଷ୍ଵଥ ପତ୍ତନେଷୁ । ଲୋକାଃ ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ନୃପତେସ୍ତଦାଜ୍ଞାଂ ସର୍ଵପ୍ରଭାଵୈର୍ହରିମର୍ଚଯଂତୁ
ସୁକର୍ମା କହିଲେ—ଦୂତମାନେ ସମସ୍ତ ଗ୍ରାମ, ଦ୍ୱୀପ, ଦେଶ ଓ ସହରରେ କହୁଛନ୍ତି: 'ଲୋକମାନେ, ରାଜାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଶୁଣ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କର।'
ଦାନୈଶ୍ଚ ଯଜ୍ଞୈର୍ବହୁଭିସ୍ତପୋଭିର୍ଧର୍ମାଭିଲାଷୈର୍ଯଜନୈର୍ମନୋଭିଃ । ଧ୍ଯାଯଂତୁ ଲୋକା ମଧୁସୂଦନଂ ତୁ ଆଦେଶମେଵଂ ନୃପତେସ୍ତୁ ତସ୍ଯ
ଦାନ, ବହୁ ଯଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା, ଧର୍ମ ଆଶା, ଯଜ୍ଞ ଓ ମନରେ ଭାବ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତୁ—ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ରାଜାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା।
ଏଵଂ ସୁଘୁଷ୍ଟଂ ସକଲଂ ତୁ ପୁଣ୍ଯମାକର୍ଣ୍ଯ ତଂ ଭୂମିତଲେଷୁ ଲୋକୈଃ । ତଦାପ୍ରଭୃତ୍ଯେଵ ଯଜଂତି ଵିଷ୍ଣୁଂ ଧ୍ଯାଯଂତି ଗାଯଂତି ଜପଂତି ମର୍ତ୍ଯାଃ
ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଘୋଷଣା ଶୁଣି, ସେଇ ସମୟରୁ ଭୂମିରେ ଲୋକମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଧ୍ୟାନ କରି, ଗୀତ ଗାଇ, ନାମ ଜପ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଵେଦପ୍ରଣୀତୈଶ୍ଚ ସୁସୂକ୍ତମଂତ୍ରୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ସୁପୁଣ୍ଯୈରମୃତୋପମାନୈଃ । ଶ୍ରୀକେଶଵଂ ତଦ୍ଗତମାନସାସ୍ତେ ଵ୍ରତୋପଵାସୈର୍ନିଯମୈଶ୍ଚ ଦାନୈଃ
ବେଦର ମନ୍ତ୍ର, ଉତ୍ତମ ଶ୍ଲୋକ, ପବିତ୍ର ଓ ଅମୃତ ସମ ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା, ମନ ଶ୍ରୀକେଶବଙ୍କୁ ଲଗାଇ, ସେମାନେ ବ୍ରତ, ଉପବାସ, ନିୟମ ଓ ଦାନ କରନ୍ତି।
ଵିହାଯ ଦୋଷାନ୍ନିଜକାଯଚିତ୍ତଵାଗୁଦ୍ଭଵାନ୍ପ୍ରେମରତାଃ ସମସ୍ତାଃ । ଲକ୍ଷ୍ମୀନିଵାସଂ ଜଗତାଂ ନିଵାସଂ ଶ୍ରୀଵାସୁଦେଵଂ ପରିପୂଜଯଂତି
ଶରୀର, ମନ ଓ କଥାର ଦୋଷ ଛାଡି, ସମସ୍ତେ ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଭରିଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନିବାସ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ, ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଇତ୍ଯାଜ୍ଞାତସ୍ଯ ଭୂପସ୍ଯ ଵର୍ତତେ କ୍ଷିତିମଂଡଲେ । ଵୈଷ୍ଣଵେନାପି ଭାଵେନ ଜନାଃ ସର୍ଵେ ଜଯଂତି ତେ
ଏହିପରି ଭୂପତିଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ପୃଥିବୀରେ ଏହା ଚାଲିଥାଏ; ଏବଂ ବୈଷ୍ଣବ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜୟୀ ହେଉଛନ୍ତି।
ନାମଭିଃ କର୍ମଭିର୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ଯଜଂତେ ଜ୍ଞାନକୋଵିଦାଃ । ତଦ୍ଧ୍ଯାନାସ୍ତଦ୍ଵ୍ଯଵସିତା ଵିଷ୍ଣୁପୂଜାପରାଯଣାଃ
ନାମ ଓ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପଣ୍ଡିତମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି; ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଓ ତାଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଭାବି, ବିଷ୍ଣୁପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି।
ଯାଵଦ୍ଭୂମଂଡଲଂ ସର୍ଵଂ ଯାଵତ୍ତପତି ଭାସ୍କରଃ । ତାଵଦ୍ଧି ମାନଵା ଲୋକାଃ ସର୍ଵେ ଭାଗଵତା ବଭୁଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ ଅଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭାଗବତ ଭାବରେ ରହିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୋର୍ଧ୍ଯାନପ୍ରଭାଵେଣ ପୂଜାସ୍ତୋତ୍ରେଣ ନାମତଃ । ଆଧିଵ୍ଯାଧିଵିହୀନାସ୍ତେ ସଂଜାତା ମାନଵାସ୍ତଦା
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧ୍ୟାନ, ପୂଜା, ଷ୍ଟୁତି ଓ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ସମୟରେ ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଵୀତଶୋକାଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ଚୈଵ ତପୋଧନାଃ । ସଂଜାତା ଵୈଷ୍ଣଵା ଵିପ୍ର ପ୍ରସାଦାତ୍ତସ୍ଯ ଚକ୍ରିଣଃ
ଶୋକ ଛାଡି, ପୁଣ୍ୟ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ, ସମସ୍ତେ ବୈଷ୍ଣବ ହେଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କର କୃପାରେ।
ଆମଯୈଶ୍ଚ ଵିହୀନାସ୍ତେ ଦୋଷୈରୋଷୈଶ୍ଚ ଵର୍ଜିତାଃ । ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯସମାପନ୍ନାଃ ସର୍ଵରୋଗଵିଵର୍ଜିତାଃ
ରୋଗ, ଦୋଷ ଓ କ୍ରୋଧ ଛାଡି, ସମସ୍ତେ ସମ୍ପଦର ଅଧିକାରୀ ହେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ପ୍ରସାଦାତ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ସଂଜାତା ମାନଵାସ୍ତଦା । ଅମରାଃ ନିର୍ଜରାଃ ସର୍ଵେ ଧନଧାନ୍ଯସମନ୍ଵିତାଃ
ସେଇ ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ସମୟରେ ମଣିଷମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅମରମାନେ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ମର୍ତ୍ଯା ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରସାଦେନ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରୈରଲଂକୃତାଃ । ତେଷାମେଵ ମହାଭାଗ ଗୃହଦ୍ଵାରେଷୁ ନିତ୍ଯଦା
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୃପାରେ ମର୍ତ୍ୟମାନେ ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ସହିତ ଶୋଭିତ ହେଲେ; ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସେମାନଙ୍କ ଘର ଦ୍ୱାରରେ ସଦା—
କଲ୍ପଦ୍ରୁମାଃ ସୁପୁଣ୍ଯାସ୍ତେ ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରଦାଃ । ସର୍ଵକାମଦୁଘା ଗାଵଃ ସଚିଂତାମଣଯସ୍ତଥା
ପୁଣ୍ୟମୟ କଳ୍ପବୃକ୍ଷମାନେ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିଲେ; ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଗାଈ ଓ ଚିନ୍ତାମଣି ମଣିମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ସଂତି ତେଷାଂ ଗୃହେ ପୁଣ୍ଯାଃ ସର୍ଵକାମପ୍ରଦାଯକାଃ । ଅମରା ମାନଵା ଜାତାଃ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରୈରଲଂକୃତାଃ
ସେମାନଙ୍କ ଘରେ ପୁଣ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ବସ୍ତୁ ଥିଲା; ଅମରମାନେ ମଣିଷ ହୋଇ ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ସହିତ ଶୋଭିତ ହେଲେ।
ସର୍ଵଦୋଷଵିହୀନାସ୍ତେ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରସାଦତଃ । ସର୍ଵସୌଭାଗ୍ଯସଂପନ୍ନାଃ ପୁଣ୍ଯମଂଗଲସଂଯୁତାଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୃପାରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ଭାଗ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟ ମଙ୍ଗଳରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ସୁପୁଣ୍ଯା ଦାନସଂପନ୍ନା ଜ୍ଞାନଧ୍ଯାନପରାଯଣାଃ । ନ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷଂ ନ ଚ ଵ୍ଯାଧିର୍ନାକାଲମରଣଂ ନୃଣାମ୍
ସେମାନେ ବହୁତ ପୁଣ୍ୟବାନ୍, ଦାନରେ ପ୍ରଚୁର, ଜ୍ଞାନ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ; ସେଠାରେ କେବେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ରୋଗ କିମ୍ବା ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉନଥିଲା।
ତସ୍ମିଞ୍ଶାସତି ଧର୍ମଜ୍ଞେ ଯଯାତୌ ନୃପତୌ ତଦା । ଵୈଷ୍ଣଵା ମାନଵାଃ ସର୍ଵେ ଵିଷ୍ଣୁଵ୍ରତପରାଯଣାଃ
ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାଜା ଯୟାତି ଶାସନ କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ମଣିଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପବାସ ଓ ବ୍ରତରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ।
ତଦ୍ଧ୍ଯାନାସ୍ତଦ୍ଗତାଃ ସର୍ଵେ ସଂଜାତା ଭାଵତତ୍ପରାଃ । ତେଷାଂ ଗୃହାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ପୁଣ୍ଯାନି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ
ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ ଓ ଏହି ଭାବରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ଘର ହେଉଥିଲା ଦିବ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ପତାକାଭିଃ ସୁଶୁକ୍ଲାଭିଃ ଶଂଖଯୁକ୍ତାନି ତାନି ଵୈ । ଗଦାଂକିତଧ୍ଵଜାଭିଶ୍ଚ ନିତ୍ଯଂ ଚକ୍ରାଂକିତାନି ଚ
ସେଘରମାନେ ଶୁଭ୍ର ପତାକା, ଶଂଖ ଚିହ୍ନ ଓ ଗଦା ଚିହ୍ନ ଥିବା ଧ୍ୱଜ, ଏବଂ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ ସହିତ ସଦା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ପଦ୍ମାଂକିତାନି ଭାସଂତେ ଵିମାନପ୍ରତିମାନି ଚ । ଗୃହାଣି ଭିତ୍ତିଭାଗେଷୁ ଚିତ୍ରିତାନି ସୁଚିତ୍ରକୈଃ
ପଦ୍ମ ଚିହ୍ନ ଲାଗିଥିବା ସେଘରମାନେ ଦିବ୍ୟ ମହଲ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଘରର ଦେଉଳି ଭାଗ ସୁନ୍ଦର ଚିତ୍ରରେ ସଜାଯାଇଥିଲା।
ସର୍ଵତ୍ର ଗୃହଦ୍ଵାରେଷୁ ପୁଣ୍ଯସ୍ଥାନେଷୁ ସତ୍ତମାଃ । ଵନାନି ସଂତି ଦିଵ୍ଯାନି ଶାଦ୍ଵଲାନି ଶୁଭାନି ଚ
ସମସ୍ତ ଘର ଦ୍ୱାର ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଦିବ୍ୟ ବନ ଓ ସୁନ୍ଦର ହରିତ ମାଟି ଥିଲା।
ତୁଲସ୍ଯା ଚ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେଷୁ କେଶଵମଂଦିରୈଃ । ଭାସଂତେ ପୁଣ୍ଯଦିଵ୍ଯାନି ଗୃହାଣି ପ୍ରାଣିନାଂ ସଦା
ଏବଂ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କେଶବଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଥିବା ସେଘରମାନେ ପବିତ୍ର ତୁଳସୀ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଦିବ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସର୍ଵତ୍ର ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଭାଵୋ ମଂଗଲୋ ବହୁ ଦୃଶ୍ଯତେ । ଶଂଖଶବ୍ଦାଶ୍ଚ ଭୂଲୋକେ ମିଥଃ ସ୍ଫୋଟରଵୈଃ ସଖେ
ସମସ୍ତଠାରେ ବୈଷ୍ଣବ ଭାବ ଓ ବହୁତ ମଙ୍ଗଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା; ପୃଥିବୀରେ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟଉଁଠି ଗୁଞ୍ଜି ଉଠୁଥିଲା, ହେ ବନ୍ଧୁ।
ଶ୍ରୂଯଂତେ ତତ୍ର ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ଦୋଷପାପଵିନାଶକାଃ । ଶଂଖସ୍ଵସ୍ତିକପଦ୍ମାନି ଗୃହଦ୍ଵାରେଷୁ ଭିତ୍ତିଷୁ
ସେଠାରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୋଷ ଓ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା; ଶଂଖ, ସ୍ୱସ୍ତିକ ଓ ପଦ୍ମ ଚିହ୍ନ ଘର ଦ୍ୱାର ଓ ଦେଉଳିରେ ଥିଲା।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ନାରୀଭିର୍ଲିଖିତାନି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ଗୀତରାଗସୁଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ମୂର୍ଚ୍ଛନା ତାନସୁସ୍ଵରୈଃ
ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ଜନନୀମାନେ ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଅଙ୍କିଥିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ; ସୁର ତାନ, ଗୀତ ଓ ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱରରେ ଏହି ଚିତ୍ର ହେଉଥିଲା।
ଗାଯଂତି କେଶଵଂ ଲୋକା ଵିଷ୍ଣୁଧ୍ଯାନପରାଯଣାଃ
ମଣିଷମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ କେଶବଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରୁଥିଲେ।