ଅସ୍ଯାଃ ସତ୍ଯେନ ତୁଷ୍ଟାଃ ସ୍ମ ଦାତୁକାମା ଵରଂ ତଵ । ସମାସେନ ତୁ ତତ୍ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପୂର୍ଵଵୃତ୍ତାଂତମେଵ ଚ
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ — ଏହି ସତୀ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ଶୁଭ ସୁକଳାଙ୍କ ସତ୍ୟତାରେ ଆମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛୁ ଏବଂ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ସଂକ୍ଷେପରେ ପୂର୍ବ ଘଟଣା କଥା କହାଯାଇଛି।
ତସ୍ଯାଶ୍ଚରିତମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭର୍ତା ସ ହର୍ଷିତଃ । ତଯା ସହ ସ ଧର୍ମାତ୍ମା ହର୍ଷଵ୍ଯାକୁଲଲୋଚନଃ
ତାଙ୍କର କର୍ମ ଓ ମହିମା ଶୁଣି, ଘରବାଳିଙ୍କ ପତି ଖୁସି ହେଲେ। ଘରବାଳି ସହ ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କ ଆଖି ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ନନାମ ଦେଵତାଃ ସର୍ଵା ଉଵାଚ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଯଦି ତୁଷ୍ଟା ମହାଭାଗା ତ୍ରଯୋ ଦେଵାଃ ସନାତନାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପୁନିପୁନି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ: ଯଦି ତିନିଜଣ ସନାତନ ଦେବତା ଖୁସି ହେବେ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ,
ଅନ୍ଯେ ଚ ଋଷଯଃ ପୁଣ୍ଯାଃ କୃପାଂ କୃତ୍ଵା ମମୋପରି । ଜନ୍ମଜନ୍ମନି ଦେଵାନାଂ ଭକ୍ତିମେଵଂ କରୋମ୍ଯହମ୍
ଅନ୍ୟ ପୁଣ୍ୟବାନ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଏଭଳି ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିଥାଏ।
ଧର୍ମସତ୍ଯରତିଃ ସ୍ଯାନ୍ମେ ଭଵତାଂ ହି ପ୍ରସାଦତଃ । ପଶ୍ଚାଦ୍ଧି ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକଂ ସଭାର୍ଯଶ୍ଚ ପିତାମହୈଃ
ତୁମେ ଦୟା କରିଲେ ମୋର ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ହେଉ, ପରେ ମୁଁ ମୋ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଯିବି।
ଗଂତୁମିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଦେଵା ଯଦି ତୁଷ୍ଟା ମହୌଜସଃ । ଦେଵା ଊଚୁଃ- ଏଵମସ୍ତୁ ମହାଭାଗ ସର୍ଵମେଵ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ଦେବମାନେ, ଯଦି ଆପଣମାନେ ଖୁସି ହେବେ। ଦେବମାନେ କହିଲେ: ଏଭଳି ହେଉ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସବୁ କଥା ଘଟିବ।
ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଂ ତତଶ୍ଚକ୍ରୁସ୍ତଯୋରୁପରି ଭୂପତେ । ଜଗୁର୍ଗୀତଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ଲଲିତଂ ସୁସ୍ଵରଂ ତତଃ
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ; ଶୁଭ୍ର ଓ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଅତି ପୁଣ୍ୟମୟ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଗଂଧର୍ଵା ଗୀତତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞା ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ । ତତୋ ଦେଵାଃ ସଗଂଧର୍ଵାଃ ସ୍ଵଂସ୍ଵଂ ସ୍ଥାନଂ ନୃପୋତ୍ତମ
ଗୀତର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗାଇଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ; ପରେ ଦେବମାନେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା,
ଵରଂ ଦତ୍ଵା ପ୍ରଜଗ୍ମୁସ୍ତେ ସ୍ତୂଯମାନାଃ ପତିଵ୍ରତାମ୍ । ନାରୀତୀର୍ଥଂ ସମାଖ୍ଯାତମନ୍ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ଵଦାମି ତେ
ବର ଦେଇ, ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଚଲିଗଲେ; ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ତୀର୍ଥ ବିବରଣ ହେଲା, ଆଉ କିଛି କଥା କହିବି।
ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ପୁଣ୍ଯାଖ୍ଯାନମନୁତ୍ତମମ୍ । ଯଃ ଶୃଣୋତି ନରୋ ରାଜନ୍ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟମୟ କଥା ସମସ୍ତ କୁହାଯାଇଛି; ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହା ଶୁଣିବେ, ହେ ରାଜା, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।
ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଶୃଣୁତେ ନାରୀ ସୁକଲାଖ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍ । ସୌଭାଗ୍ଯେନ ତୁ ସତ୍ଯେନ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରୈର୍ନ ମୁଚ୍ଯତେ
ଯେ ସ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁକଳା କଥା ଶୁଣେ, ସେ ଭାଗ୍ୟ ଓ ସତ୍ୟରେ, ପୁଅ-ନାତିରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବେ ନାହିଁ।
ମୋଦତେ ଧନଧାନ୍ଯେନ ସହଭର୍ତ୍ରା ସୁଖୀ ଭଵେତ୍ । ପତିଵ୍ରତା ଭଵେତ୍ସା ଚ ଜନ୍ମଜନ୍ମନି ନାନ୍ଯଥା
ସେ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରେ, ପତି ସହିତ ସୁଖୀ ରହେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ସେ ପତିବ୍ରତା ହୁଏ, ଅନ୍ୟଥା କେବେ ନୁହେଁ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵେଦଵିଦ୍ଵାଂଶ୍ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଵିଜଯୀ ଭଵେତ୍ । ଧନଧାନ୍ଯଂ ଭଵେଚ୍ଚୈଵ ଵୈଶ୍ଯଗେହେ ନ ସଂଶଯଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ବିଜୟୀ ହୁଏ; ବେଶ୍ୟଙ୍କ ଘରେ ନିଶ୍ଚିତ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ ଥାଏ, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଧର୍ମଜ୍ଞୋ ଜାଯତେ ରାଜନ୍ସଦାଚାରଃ ସୁଖୀ ଭଵେତ୍ । ଶୂଦ୍ର ସୁଃଖମଵାପ୍ନୋତି ପୁତ୍ରପୌତ୍ରୈଃ ପ୍ରଵର୍ଧତେ
ରାଜା ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ହୋଇ ସୁଖୀ ହୁଏ; ଶୂଦ୍ର ସୁଖ ପାଏ ଓ ପୁଅ-ନାତି ସହିତ ବଢ଼େ।
ଵିପୁଲା ଜାଯତେ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଧନଧାନ୍ଯୈରଲଂକୃତା
ବହୁତ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ଶ୍ରୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଥିରେ ଶୋଭା ପାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ସୁକଲାଚରିତ୍ରେ ଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡର ବେନ ଉପାଖ୍ୟାନରେ ସୁକଳା ଚରିତ୍ରର ସାଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଵେନ ଉଵାଚ- ଭାର୍ଯାତୀର୍ଥଂ ସମାଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵତୀର୍ଥୋତ୍ତମୋତ୍ତମମ୍ । ପିତୃତୀର୍ଥଂ ସମାଖ୍ଯାହି ପୁତ୍ରାଣାଂ ତାରଣଂ ପରମ୍
ବେନ କହିଲେ— ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ପାଇଁ ତୀର୍ଥ ବିବରଣ ହେଲା, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତୀର୍ଥ ବିବରଣ କର, ଯାହା ପୁଅମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁକ୍ତି।
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ- କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ମହାକ୍ଷେତ୍ରେ କୁଂଡଲୋ ନାମ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ । ସୁକର୍ମା ନାମ ସତ୍ପୁତ୍ରଃ କୁଂଡଲସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ— କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ମହାତୀର୍ଥରେ କୁଣ୍ଡଳ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କର ନାମୀ ସତ୍ପୁଅ ସୁକର୍ମା ଥିଲେ, ମହାତ୍ମା କୁଣ୍ଡଳଙ୍କ ପୁଅ।
ଗୁରୂ ତସ୍ଯ ମହାଵୃଦ୍ଧୌ ଧର୍ମଜ୍ଞୌ ଶାସ୍ତ୍ରକୋଵିଦୌ । ଦ୍ଵାଵେତୌ ତୁ ମହାତ୍ମାନୌ ଜରଯା ପରିପୀଡିତୌ
ତାଙ୍କର ଗୁରୁମାନେ ବହୁତ ବୃଦ୍ଧ, ଧର୍ମ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ; ସେ ଦୁଇ ମହାତ୍ମା ବୟସରେ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ।
ତଯୋଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଣଂ ଚକ୍ରେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପରଯା ତତଃ । ଧର୍ମଜ୍ଞୋ ଭାଵସଂଯୁକ୍ତୋ ଅହର୍ନିଶମନାରତମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କରୁଥିଲେ; ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଦିନରାତି ଅବିରତ ତାଙ୍କର ଚରଣ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଵେଦାନଧୀତେ ସ ପିତୁଃ ଶାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯନେକଶଃ । ସର୍ଵାଚାରପରୋ ଦକ୍ଷୋ ଧର୍ମଜ୍ଞୋ ଜ୍ଞାନଵତ୍ସଲଃ
ସେଠାରୁ ସେ ନିଜ ବାପାଙ୍କଠାରୁ ବେଦ ଓ ଅନେକ ଶାସ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ, ସମସ୍ତ ଆଚରଣରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦକ୍ଷ, ଧର୍ମରେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଜ୍ଞାନକୁ ଭଲପାଉଥିବା ଥିଲେ।
ଅଂଗସଂଵାହନଂ ଚକ୍ରେ ଗୁର୍ଵୋଶ୍ଚ ସ୍ଵଯମେଵ ସଃ । ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଲନଂ ଚୈଵ ସ୍ନାନଭୋଜନକୀଂ କ୍ରିଯାମ୍
ସେ ନିଜେ ଗୁରୁଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ମସାଜ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇବା, ସ୍ନାନ କରାଇବା ଓ ଭୋଜନ ଦେବା କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲେ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଚୈଵ ସ୍ଵଭାଵେନ ତଦ୍ଧ୍ଯାନେ ତନ୍ମଯୋ ଭଵେତ୍ । ମାତାପିତ୍ରୋଶ୍ଚ ରାଜେଂଦ୍ର ଉପଚର୍ଯାଂ ପ୍ରକାରଯେତ୍
ଭକ୍ତି ଓ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ, ସେ ତାହାର ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ ମାଆ ବାପାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ସେବା କରୁଥିଲେ, ରାଜା।
ସୂତ ଉଵାଚ- ତଦ୍ଵର୍ତମାନକାଲେ ତୁ ବଭୂଵ ନୃପସତ୍ତମ । ପିପ୍ପଲୋ ନାମ ଵୈ ଵିପ୍ରଃ କଶ୍ଯପସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ସୂତ କହିଲେ — ସେ ସମୟରେ, ରାଜାଙ୍କୁ, କଶ୍ୟପ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପିପ୍ପଳ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ।
ତପସ୍ତେପେ ନିରାହାରୋ ଜିତାତ୍ମା ଜିତମତ୍ସରଃ । ଦଯାଦାନଦମୋପେତଃ କାମଂ କ୍ରୋଧଂ ଵିଜିତ୍ଯ ସଃ
ସେ ଉପବାସ ରହି, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଇର୍ଷ୍ୟା ଛାଡ଼ି, ଦୟା, ଦାନ ଓ ଦମ ସହିତ, କାମ କ୍ରୋଧକୁ ଜିତି, ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ।
ଦଶାରଣ୍ଯଗତୋ ଧୀମାଞ୍ଜ୍ଞାନଶାଂତିପରାଯଣଃ । ସର୍ଵେଂଦ୍ରିଯାଣି ସଂଯମ୍ଯ ତପସ୍ତେପେ ମହାମନାଃ
ଦଶାରଣ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଏକାଗ୍ର, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ମନ ଦୃଢ଼ କରି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ।
ତପଃପ୍ରଭାଵତସ୍ତସ୍ଯ ଜଂତଵୋ ଗତଵିଗ୍ରହାଃ । ଵସଂତି ସୁଯୁଗେ ତତ୍ର ଏକୋଦରଗତା ଇଵ
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ରାଗ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ି, ଏକ ଗର୍ଭରେ ଥିବା ପରି ଏକାଠି ଶାନ୍ତିରେ ବସୁଥିଲେ।
ତତ୍ତପସ୍ତସ୍ଯ ମୁନଯୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମଯମାଯଯୁଃ । ନେଦୃଶଂ କେନଚିତ୍ତପ୍ତଂ ଯଥାସୌ ତପ୍ଯତେ ମୁନିଃ
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦେଖି, ମୁନିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ; ଏପରି ତପସ୍ୟା କେହି କରିନଥିଲେ ଯେପରି ସେ ମୁନି କରୁଥିଲେ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ଇଂଦ୍ରପ୍ରମୁଖାଃ ପରଂ ଵିସ୍ମଯମାଯଯୁଃ । ଅହୋ ଅସ୍ଯ ତପସ୍ତୀଵ୍ରଂ ଶମଶ୍ଚେଂଦ୍ରିଯସଂଯମଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ— 'ହାଁ! ଏତେ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା, ଏତେ ଶାନ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ!'
ନିର୍ଵିକାରୋ ନିରୁଦ୍ଵେଗଃ କାମକ୍ରୋଧଵିଵର୍ଜିତଃ । ଶୀତଵାତାତପସହୋ ଧରାଧର ଇଵସ୍ଥିତଃ
ସେ ଅଚଳ, ଅଶାନ୍ତ, କାମ କ୍ରୋଧ ରହିତ, ଶୀତ, ପବନ, ତାପ ସହିପାରୁଥିବା, ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ଥିଲେ।