ପ୍ରକୁର୍ଵତୀ ମହଚ୍ଛବ୍ଦଂ ଦୃଷ୍ଟଦେଵେଵ ସା ବଭୌ । ପୂଜିତା ମାନିତା ପ୍ରଜ୍ଞା ଧୂପଦୀପାଦିଭିସ୍ତଦା
ସେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିବା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଗୁଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ ପ୍ରଜ୍ଞାଙ୍କୁ ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାରରେ ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ସୁକଲାପୃଚ୍ଛତ୍କିମେଷା ଚ ଵଦେନ୍ମମ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ- ଭର୍ତୁଶ୍ଚାଗମନଂ ବ୍ରୂତେ ତଵୈଵ ସୁଭଗେ ସ୍ଥିରା
ସୁକଳା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ସେ ମୋତେ କଣ କହୁଛନ୍ତି?' ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: 'ଭାଗ୍ୟବତୀ, ସେ ତୁମ ପତିଙ୍କ ନିଶ୍ଚିତ ଆଗମନ ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି।'
ଦିନସପ୍ତକମଧ୍ଯେ ସ ଆଗମିଷ୍ଯତି ନାନ୍ଯଥା
ସାତି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଫେରିଆସିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵମାକର୍ଣ୍ଯସୁମଂଗଲଂ ଵଚଃ ପ୍ରହର୍ଷଯୁକ୍ତା ସହସା ବଭୂଵ । ଧର୍ମଜ୍ଞମେକଂ ସଗୁଣଂ ହି କାଂତଂ ଶକୁନାତ୍ପ୍ରଦିଷ୍ଟଂ ହି ସମାଗତଂ ତମ୍
ଏହି ଶୁଭ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ସେ ହଠାତ୍ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହେଲେ; କାରଣ ଶକୁନ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଥିବା ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଗୁଣବାନ୍, ପ୍ରିୟ ପତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଫେରିଆସୁଛନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ସୁକଲାଚରିତ୍ରେ ଷଟ୍ପଂଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ବେନ ଉପାଖ୍ୟାନରେ ସୁକଳାଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ଛପନତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ- କ୍ରୀଡା ସତୀରୂପ ଧରା ପ୍ରଭୂତ୍ଵା ଗେହଂ ଗତା ଚାରୁ ପତିଵ୍ରତାଯାଃ । ତାମାଗତାଂ ସତ୍ଯସ୍ଵରୂପଯୁକ୍ତା ସା ସାଦରଂ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ଧନ୍ଯା
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ଧରା ସତୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ପତିବ୍ରତା ଜନନୀଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପ ହୋଇ, ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଵାକ୍ଯୈଃ ସୁପୁଣ୍ଯୈଃ ପରିପୂଜିତା ସା ଉଵାଚ କ୍ରୀଡା ସୁକଲାଂ ଵିହସ୍ଯ । ମାଯାନୁଗଂ ଵିଶ୍ଵଵିମୋହନଂ ସତୀ ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ତରଂ ସତ୍ଯପ୍ରମେଯୁକ୍ତମ୍
ଶୁଭ ବାକ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, କ୍ରୀଡ଼ା ହସି ସୁକଳାଙ୍କୁ କହିଲେ। ସତୀ ମାୟା ଭରା, ବିଶ୍ୱକୁ ମୋହିତ କରିପାରିବା ଏବଂ ସତ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ମମାପି ଭର୍ତା ପ୍ରବଲୋ ଗୁଣଜ୍ଞୋ ଧୀରଃ ସଵିଦ୍ଯୋ ମହିମାପ୍ରଯୁକ୍ତଃ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗତଃ ପାପତରାଂସୁପୁଣ୍ଯୋ ମାମେଵ ନାଥଃ ଶୃଣୁ ପୁଣ୍ଯକୀର୍ତିଃ
ମୋର ପତି ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଗୁଣବାନ୍, ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଓ ଶିକ୍ଷିତ, ମହିମା ଥିବା। ସେ ପାପୀମାନେଠାରୁ ଛାଡ଼ି ଯାଇଛନ୍ତି, ଶୁଭକର୍ମା ଥିବା ଏହି ନାଥଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଣ।
ଵାକ୍ଯୈସ୍ତୁ ପୁଣ୍ଯୈରବଲାସ୍ଵଭାଵାଦାକର୍ଣ୍ଯ ସର୍ଵଂ ସୁକଲା ସମୁକ୍ତମ୍ । ସଂଶୁଦ୍ଧଭାଵାଂ ଚ ଵିଚିଂତ୍ଯ ଚାହ କସ୍ମାଦ୍ଗତଃ ସୁଂଦରି ତେଽଦ୍ଯ ନାଥଃ
ଏମିତି ଶୁଭ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ସ୍ତ୍ରୀସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ସୁକଳା ଶାନ୍ତ ମନେ ଭାବିଲେ ଏବଂ ପଚାରିଲେ: 'ସୁନ୍ଦରୀ, ଆଜି ତୁମ ନାଥ କାହିଁକି ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ?'
ଵିହାଯ ତେ ରୂପମତୀଵ ସତ୍ଯମାଚକ୍ଷ୍ଵ ସର୍ଵଂ ଭଵତୀ ସୁଭର୍ତୁଃ । ଧ୍ଯାନୋପଯୁକ୍ତା ସକଲଂ କରୋତି ସଖୀସ୍ଵରୂପା ଗୃହମାଗତା ମେ
ତୁମର ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ସତ୍ୟ କଥା କହ, ଶୁଭପତିବତୀ। ମୋ ସଖୀ ଯିଏ ସଂଗିନୀ ରୂପେ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ସେ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାମ କରନ୍ତି।
କ୍ରୀଡା ବଭାଷେ ଶୃଣୁ ସତ୍ଯମେତଂ ଚରିତ୍ରଭାଵଂ ମମ ଭର୍ତ୍ତୁରସ୍ଯ । ଅହଂ ପ୍ରିଯେ ଯସ୍ଯ ସଦୈଵ ଯୁକ୍ତା ଯମିଚ୍ଛତେ ତଂ ପ୍ରତିସାଂତ୍ଵଯାମି
କ୍ରୀଡ଼ା କହିଲେ: 'ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ, ଏହା ମୋ ଚରିତ୍ର ଓ ମୋ ପତିଙ୍କର ଭାବ। ପ୍ରିୟେ, ମୁଁ ସଦା ତାଙ୍କୁ ନିବେଦିତ, ସେ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ମୁଁ ସେଥିରେ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଉଛି।'
କର୍ତୁଃ ସୁପୁଣ୍ଯଂ ଵଚନଂ ସୁଭର୍ତୁର୍ଧ୍ଯାନୋପଯୁକ୍ତା ସକଲଂ କରୋମି । ଏକାଂତଶୀଲା ସଗୁଣାନୁରୂପା ଶୁଶ୍ରୂଷଯୈକସ୍ତମିହୈଵ ଦେଵି
ମୁଁ ମୋ ପତିଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାମ ଓ ବାକ୍ୟ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା କରିଥାଏ। ମୁଁ ଏକାନ୍ତପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କର ଗୁଣକୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ଏଠାରେ ମୁଁ ଏକାକି ତାଙ୍କୁ ସେବା କରେ, ଦେବୀ।
ମମ ପୂର୍ଵ ଵିପାକୋଽଯଂ ସଂପ୍ରତ୍ଯେଵ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ଯତସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗତୋ ଭର୍ତ୍ତା ମାମେଵଂ ମଂଦଭାଗିନୀମ୍
ମୋର ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳ ଏବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି; ଏହିକାରଣରୁ ମୋ ପତି ମୋତେ, ଏମିତି ଅଭାଗିନୀକୁ, ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ।
ସଖେ ନ ଧାରଯେ ଜୀଵଂ ସ୍ଵକୀଯ କାଯମେଵ ଚ । ପତ୍ଯାହୀନାଃ କଥଂ ନାର୍ଯଃ ସୁଜୀଵଂତି ଚ ନିର୍ଘୃଣାଃ
ସଖୀ, ମୁଁ ଏହି ଜୀବନ କିମ୍ବା ମୋ ଦେହକୁ ଧାରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ପତିବିହୀନା ନାରୀମାନେ କିପରି ଏମିତି ନିଷ୍ଠୁର ହୋଇ ଜୀବନ ଚାଲାନ୍ତି?
ରୂପଶୃଂଗାରସୌଭାଗ୍ଯଂ ସୁଖଂ ସଂପଚ୍ଚ ନାନ୍ଯଥା । ନାରୀଣାଂ ହି ମହାଭାଗୋ ଭର୍ତା ଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ଗୀଯତେ
ରୂପ, ଶୃଙ୍ଗାର, ଭାଗ୍ୟ, ସୁଖ, ସମୃଦ୍ଧି—ଏସବୁ ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ପତିକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
ତଯା ସର୍ଵଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ଯଦୁକ୍ତଂ କ୍ରୀଡଯା ତଦା । ସତ୍ଯଭାଵଂ ଵିଦିତ୍ଵା ସା ମେନେ ସଂଭାଷିତଂ ତଦା
କ୍ରୀଡ଼ା କହିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ସେ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଭାବକୁ ବୁଝି, ସେଇ କଥାକୁ ଠିକ୍ ବୋଲି ମନେ କଲେ।
ଵିଶ୍ଵସ୍ତା ସା ମହାଭାଗା ସୁକଲା ପତିଦେଵତା । ତାମୁଵାଚ ପୁନଃ ସର୍ଵମାତ୍ମଚେଷ୍ଟାନୁଗଂ ଵଚଃ
ସେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ଆଶ୍ୱାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆପଣଙ୍କ ହୃଦୟର ସମସ୍ତ କଥା ପୁନିଥରେ କହିଲେ।
ସମାସେନ ସମାଖ୍ଯାତଂ ପୂର୍ଵଵୃତ୍ତାଂତମାତ୍ମନଃ । ଯଥା ଭର୍ତା ଗତୋ ଯାତ୍ରାଂ ପୁଣ୍ଯସାଧନତତ୍ପରଃ
ସେ ସଂକ୍ଷେପରେ ନିଜ ପୂର୍ବ ଘଟଣାବଳୀ କହିଲେ—କିପରି ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ପୁଣ୍ୟ ସଂଚୟ ପାଇଁ ଯାତ୍ରାକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ଆତ୍ମଦୁଃଖଂ ସୁସତ୍ଯଂ ଚ ତପ ଏଵ ମନସ୍ଵିନି । ବୋଧିତା କ୍ରୀଡଯା ସା ତୁ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ପତିଵ୍ରତା
ସେ ନିଜ ଦୁଃଖ ଓ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ସତ୍ୟଭାବେ ଖୋଲିଦେଲେ; ତଥାପି ଖେଳକୁ ନେଇ, ସେ ପତିବ୍ରତା ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ- ଏକଦା ତୁ ତଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ କ୍ରୀଡଯା ସୁକଲାଂ ପ୍ରତି । ସଖେ ପଶ୍ଯ ଵନଂ ସୌମ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯଵୃକ୍ଷୈରଲଂକୃତମ୍
ସୂତ କହିଲେ—ଏକଥର, ଖେଳରେ, ସେ ସୁକଳାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ସଖୀ, ଏହି ସୁନ୍ଦର ବନଟିକୁ ଦେଖ, ଦିବ୍ୟ ଗଛମାନେ ଏହାକୁ ଶୋଭା ଦେଇଛନ୍ତି।'
ତତ୍ର ତୀର୍ଥଂ ପରଂ ପୁଣ୍ଯମସ୍ତି ପାତକନାଶନମ୍ । ନାନାଵଲ୍ଲୀଵିତାନୈଶ୍ଚ ସୁପୁଷ୍ପୈଃ ପରିଶୋଭିତମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ଅତି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ; ବିଭିନ୍ନ ଲତା ଓ ଶୁଭ୍ର ଫୁଲରେ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭିତ।
ଆଵାଭ୍ଯାମପି ଗଂତଵ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯହେତୋର୍ଵରାନନେ । ସମାକର୍ଣ୍ଯ ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସୁକଲା ମାଯଯା ତଦା
'ଆମେ ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ଲାଗି ସେଠାକୁ ଯିବା ଉଚିତ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।' ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୁକଳା ମାୟାବଶତଃ ତାଙ୍କ ସହ ଯାଇଥିଲେ।
ପ୍ରଵିଵେଶ ଵନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ନଂଦନୋପମମେଵ ସା । ସର୍ଵର୍ତୁକୁସୁମୋପେତଂ କୋକିଲାଶତନାଦିତମ୍
ସେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ନନ୍ଦନବନ ପରି ଆକର୍ଷକ, ସମସ୍ତ ଋତୁର ଫୁଲ ଓ ଶତଶଖ କୋଇଲିର ଡାକରେ ଭରିଥିଲା।
ଗୀଯମାନଂ ସୁମଧୁରୈର୍ନାଦୈର୍ମଧୁକରୈରପି । କୂଜଦ୍ଭିଃ ପକ୍ଷିଭିଃ ପୁଣ୍ଯୈଃ ପୁଣ୍ଯଧ୍ଵନିସମାକୁଲମ୍
ସେଠାରେ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗାଇଥିଲେ, ଶୁଭ୍ର ପକ୍ଷୀମାନେ କୁହୁକୁହୁ କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଶୁଭ ଧ୍ୱନିରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଚଂଦନାଦିକଵୃକ୍ଷୈଶ୍ଚ ସୌରଭୈଶ୍ଚ ଵିରାଜିତମ୍ । ସର୍ଵଭୋଗୈଃ ସୁସଂପୂର୍ଣଂ ମାଧଵ୍ଯା ମାଧଵେନ ଵୈ
ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧି ଗଛମାନେ ଏହାକୁ ଶୋଭା ଦେଇଥିଲେ; ମାଧବ୍ୟା ଓ ମାଧବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଭୋଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ରଚିତଂ ମୋହନାଯୈଵ ସୁକଲାଯାଶ୍ଚ କାରଣାତ୍ । ତଯା ସାର୍ଧଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ସା ତଦ୍ଵନଂ ସର୍ଵଭାଵନମ୍
ଏହି ବନଟି ସୁକଳାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ଏକାନ୍ତରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା; ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ, ସମସ୍ତକୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦଦର୍ଶ ସୌଖ୍ଯଦଂ ପୁଣ୍ଯଂ ମାଯାଭାଵଂ ନ ଵିଂଦତି । ଵୀକ୍ଷମାଣା ଵନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ତଯା ସହ ଜନେଶ୍ଵର
ସେ ଶାନ୍ତି ଓ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା ସେଠିକୁ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ମାୟା ଚିହ୍ନ ମିଳିଲା ନାହିଁ; ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଦିବ୍ୟ ବନକୁ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ହେ ରାଜା।
ଶକ୍ରୋପି ଚାଭ୍ଯଯାତ୍ତତ୍ର ଦେଵମୂର୍ତିଵିରାଜିତଃ । ତଯା ଦୂତ୍ଯା ସମଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ କାମସ୍ତତ୍ର ସମାଗତଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେବତା ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି ସେଠାକୁ ଆସିଲେ; ସେ ଦୂତୀଙ୍କ ସହ ଆସିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସହ କାମଦେବ ମଧ୍ୟ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସର୍ଵଭୋଗପତିର୍ଭୂତ୍ଵା କାମଲୀଲାସମାକୁଲଃ । କାମମାହ ସମାଭାଷ୍ଯ ଏଷା ସା ସୁକୁଲା ଗତା
ସମସ୍ତ ଭୋଗର ଅଧିପତି ହୋଇ, କାମର ଲୀଳାରେ ମନୋଭାବିତ, କାମଦେବ କହିଲେ: 'ଏଠି ସୁକଳା, ସେ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।'
ପ୍ରହରସ୍ଵ ମହାଭାଗ କ୍ରୀଡାଯାଃ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତାମ୍ । ମାଯାଂ କୃତ୍ଵା ସମାନୀତା କ୍ରୀଡଯା ତଵ ସଂନିଧୌ
'ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ଯାହା ଖେଳରେ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କର; ମାୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣାଯାଇଛି, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ।'