ସୁବଲେନାପି ତସ୍ଯୈଵ ନାଡିକା ଜାଲପଂଜରେ । କାମକଂଡୂର୍ଭଵେଦ୍ଦୂତି ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରାଣିନାଂ କିଲ
ଏହି ନାଳୀର ଜାଲ ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷାର ଖୋଜ ଦୂତୀ ଭାବେ ଉପଜେ।
ପୁଂସଶ୍ଚ ସ୍ଫୁରତେ ଲିଂଗଂ ନାର୍ଯା ଯୋନିଶ୍ଚ ଦୂତିକେ । ସ୍ତ୍ରୀପୁଂସୌ ସଂପ୍ରମତ୍ତୌ ତୁ ଵ୍ରଜତଃ ସଂଗମଂ ତତଃ
ପୁରୁଷଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ, ନାରୀଙ୍କ ଯୋନି ଦୂତୀ ଭାବେ କାମ କରେ; ଏଭଳି ଭାବେ ଦୁହେଁ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ଆସକ୍ତିରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି।
କାଯେନ କାଯସଂଘୃଷ୍ଟିର୍ମୈଥୁନେନ ହି ଜାଯତେ । କ୍ଷଣମାତ୍ରଂ ସୁଖଂ କାଯେ ପୁନଃ କଂଡୂଶ୍ଚ ତାଦୃଶୀ
ଦୁଇ ଦେହର ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ମିଳନ ହୁଏ; ଦେହରେ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସୁଖ ମିଳେ, ପୁଣି ସେଇ ଆକାଂକ୍ଷା ଉପଜେ।
ସର୍ଵତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତେ ଦୂତି ଭାଵ ଏଵଂଵିଧଃ କିଲ । ଵ୍ରଜ ତ୍ଵମାତ୍ମନଃ ସ୍ଥାନଂ ନୈଵାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ଅପୂର୍ଵତା
ଏହି ପ୍ରକାର ଦୂତୀ ଭାବ ସମସ୍ତଠାରେ ଦେଖାଯାଏ; ତୁମେ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ, ଏଠି କିଛି ନୂତନ ନୁହେଁ।
ଅପୂର୍ଵଂ ନାସ୍ତି ମେ କିଂଚିତ୍କରୋମ୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ମୋ ପାଇଁ କିଛି ନୂତନ ନାହିଁ; ମୁଁ କେବଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ- ଏଵମୁକ୍ତା ଗତା ଦୂତୀ ତଯା ସୁକଲଯା ତଦା । ସମାସେନ ସୁସଂପ୍ରୋକ୍ତମଵଧାର୍ଯ ପୁରଂଦରଃ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ— ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ଦୂତୀ ଚାଲିଗଲା, ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷ ଉକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୁରନ୍ଦର ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଓ ସୁନିଖୁତ ଉପଦେଶକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝିଲେ।
ତଦର୍ଥଂ ଭାଷିତଂ ତସ୍ଯାଃ ସତ୍ଯଧର୍ମସମନ୍ଵିତମ୍ । ଆଲୋଚ୍ଯ ସାହସଂ ଧୈର୍ଯଂ ଜ୍ଞାନମେଵ ପୁରଂଦରଃ
ସେଇ ଦୂତୀଙ୍କ କଥାରେ ଯେଉଁଥିରେ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ଥିଲା, ପୁରନ୍ଦର ତାହାକୁ ଭାବିଲେ; ତାଙ୍କର ସାହସ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜ୍ଞାନକୁ ମନେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଈଦୃଶଂ ହି ଵଦେତ୍କା ହି ନାରୀ ଭୂତ୍ଵା ମହୀତଲେ । ଯୋଗରୂପଂ ସୁସଂଶିଷ୍ଟଂ ନ୍ଯାଯୋଦୈଃ କ୍ଷାଲିତଂ ଵଚଃ
ପୃଥିବୀରେ କେଉଁ ନାରୀ ଏଭଳି କଥା କହିପାରିବ? ତାଙ୍କର କଥା ଯୋଗ ଶିକ୍ଷାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ନ୍ୟାୟର ଜଳରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିଲା।
ପଵିତ୍ରେଯଂ ମହାଭାଗା ସତ୍ଯରୂପା ନ ସଂଶଯଃ । ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯ ସମସ୍ତସ୍ଯ ଧୁରଂ ଧର୍ତୁଂ ଭଵେତ୍କ୍ଷମା
ସେ ଅତି ପବିତ୍ର, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳି ଓ ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପା, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ସେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକର ଭାର ବହିବାକୁ ସମର୍ଥ।
ଏତଦର୍ଥଂ ଵିଚାର୍ଯୈଵ ଜିଷ୍ଣୁଃ କଂଦର୍ପମବ୍ରଵୀତ୍ । ତ୍ଵଯା ସହ ଗମିଷ୍ଯାମି ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତାଂ କୃକଲପ୍ରିଯାମ୍
ଏହି କଥାକୁ ଭଲଭାବେ ଭାବି, ଜିଷ୍ଣୁ କାମଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୁଁ ତୋତେ ସହ ଯିବି, ସେଇ କୋଇଲି ପ୍ରିୟାକୁ ଦେଖିବାକୁ।'
ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ମନ୍ମଥୋ ବଲଦର୍ପିତଃ । ଗମ୍ଯତାଂ ତତ୍ର ଦେଵେଶ ଯତ୍ରାସ୍ତେ ସା ପତିଵ୍ରତା
ତାପରେ କାମଦେବ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଗର୍ବରେ ଥିବା ସହସ୍ରାକ୍ଷକୁ କହିଲେ: 'ଚଳ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁଠି ସେ ପତିବ୍ରତା ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଯିବା।'
ମାନଂ ଵୀର୍ଯଂ ବଲଂ ଧୈର୍ଯଂ ତସ୍ଯାଃ ସତ୍ଯଂ ପତିଵ୍ରତମ୍ । ଗତ୍ଵାହଂ ନାଶଯିଷ୍ଯାମି କିଯନ୍ମାତ୍ରା ସୁରେଶ୍ଵର
'ତାଙ୍କର ମାନ, ଶକ୍ତି, ବଳ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ପତିବ୍ରତା ସତ୍ୟତା— ମୁଁ ସେଠାରେ ଯାଇ, ଅତି ଦ୍ରୁତ ଏହାକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।'
ସମାକର୍ଣ୍ଯ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଵଚନଂ ମନ୍ମଥସ୍ଯ ଚ । ଭୋ ଭୋନଂଗ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତ୍ଵମଧିକଂ ଭାଷିତଂ ମୁଧା
କାମଦେବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସହସ୍ରାକ୍ଷ କହିଲେ: 'ହେ ନଗ, ତୁମେ ଆଉ ଯେଉଁ କଥା ଅପରାଧରେ କହିଛ, ତାହା ଶୁଣ।'
ସୁଦୃଢା ସତ୍ଯଵୀର୍ଯେଣ ସୁସ୍ଥିରା ଧର୍ମକର୍ମଭିଃ । ସୁକଲେଯମଜେଯା ଵୈ ତତ୍ର ତେ ପୌରୁଷଂ ନହି
'ସେ ସତ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼, ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଟୁଟ; ଏହି ସୁକଳାକୁ ଜିତିହେବ ନୁହେଁ— ସେଠି ତୋର କୌଣସି ପୁରୁଷତ୍ୱ ନାହିଁ।'
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମନ୍ମଥସ୍ତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରମବ୍ରଵୀତ୍ । ଋଷୀଣାଂ ଦେଵତାନାଂ ଚ ବଲଂ ମଯା ପ୍ରଣାଶିତମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, କାମଦେବ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୁଁ ଋଷି ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ବଳ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇଛି।'
ଅସ୍ଯା ବଲଂ କିଯନ୍ମାତ୍ରଂ ଭଵତା ମମ କଥ୍ଯତେ । ପଶ୍ଯତସ୍ତଵ ଦେଵେଶ ନାଶଯିଷ୍ଯାମି ତାଂ ସ୍ତ୍ରିଯମ୍
'ତୁମେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିର କଥା କହୁଛ, ସେଠି ତାଙ୍କର କେତେ ବଳ? ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ସେ ନାରୀକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି।'
ନଵନୀତଂ ଯଥା ଚାଗ୍ନେସ୍ତେଜୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦ୍ରଵଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ତଥେମାଂ ଦ୍ରାଵଯିଷ୍ଯାମି ସ୍ଵେନ ରୂପେଣ ତେଜସା
ଯେପରି ଅଗ୍ନିର ସ୍ପର୍ଶରେ ମଖନ ତାପ ଦେଖିଗଲେ ଗଳିଯାଏ, ସେପରି ମୁଁ ମୋର ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ତାକୁ ଗଳିଯିବି।
ଗଚ୍ଛ ତତ୍ର ମହତ୍କାର୍ଯମୁପସ୍ଥଂ ସାଂପ୍ରତଂ ଧ୍ରୁଵମ୍ । କସ୍ମାତ୍କୁତ୍ସସି ମେ ତେଜସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯ ଵିନାଶନମ୍
ତୁମେ ଏବେ ଯାଅ, କାରଣ ଏହି ସମୟରେ ବଡ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଡାକାଯାଇଛି; ମୋର ଏହି ଶକ୍ତି, ଯାହା ତିନି ଲୋକକୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରେ, ତାକୁ କାହିଁକି ଅସମ୍ମାନ କରୁଛ?
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ- ଆକର୍ଣ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ତୁ ମନୋଭଵସ୍ଯ ଏତାମସାଧ୍ଯାଂ ତଵ କାମଜାନେ । ଧୈର୍ଯଂ ସମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଚ ପୁଣ୍ଯଦେହାଂ ପୁଣ୍ଯେନ ପୁଣ୍ଯାଂ ବହୁପୁଣ୍ଯଚାରାମ୍
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ— କାମଦେବଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ତୁମର ଏହି କଠିନ ଇଚ୍ଛାକୁ ବୁଝିଲି; ମୁଁ ମୋର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଜୋଗାଇ, ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ଦେହ ଓ ନିତ୍ୟ ଭଲ କାମରେ ଲିପ୍ତ ଥିବା ପବିତ୍ର ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲି।
ପଶ୍ଯାମି ତେ ପୌରୁଷମୁଗ୍ରଵୀର୍ଯମିତୋ ହି ଗତ୍ଵା ତୁ ଧନୁଷ୍ମତା ଵୈ । ତେନାପି ସାର୍ଧଂ ପ୍ରଜଗାମ ଭୂଯୋ ରତ୍ଯା ଚ ଦୂତ୍ଯା ଚ ପତିଵ୍ରତାଂ ତାମ୍
ମୁଁ ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଦେଖିଲି; ତାପରେ ଧନୁର୍ବାନ୍ଧ ଓ ରତିଙ୍କୁ ସହିତ ନେଇ, ପୁଣି ସେଇ ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲି।
ଏକାଂ ସୁପୁଣ୍ଯାଂ ସ୍ଵଗୃହସ୍ଥିତାଂ ତାଂ ଧ୍ଯାନେନ ପତ୍ଯୁଶ୍ଚରଣେ ନିଯୁକ୍ତାମ୍ । ଯଥା ସୁଯୋଗୀ ପ୍ରଵିଧାଯ ଚିତ୍ତଂ ଵିକଲ୍ପହୀନଂ ନ ଚ କଲ୍ପଯେତ
ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ସ୍ୱ ଘରେ ଥିବା ଏକ ପବିତ୍ର ନାରୀ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ଚରଣରେ ଧ୍ୟାନ ଲଗାଇଥିଲେ, ମନ ଏକାଗ୍ର ଓ ଅବିଚଳିତ, ଯେପରି ଏକ ଯଥାର୍ଥ ଯୋଗୀ ନିଜ ମନକୁ ସ୍ଥିର କରେ।
ଅତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ରୂପମନଂତତେଜୋଯୁତଂ ଚକାରାଥ ସତୀପ୍ରମୋହମ୍ । ନୀଲାଂଚିତଂ ଭୋଗଯୁତଂ ମହାତ୍ମା ଝଷଧ୍ଵଜଶ୍ଚୈଵ ପୁରଂଦରଶ୍ଚ
ତାପରେ ଅସାଧାରଣ ରୂପ ଓ ଅନନ୍ତ ତେଜରେ ଭରିଥିବା ସେ ମହାପୁରୁଷୀ ସତୀଙ୍କୁ ମୋହିତ କଲେ। ନୀଳ ଚିହ୍ନ ଓ ଭୋଗରେ ଲିନ ଥିବା ମହାତ୍ମା, ମାଛ ଚିହ୍ନ ଓ ପୁରନ୍ଦର ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଲୀଲଂ ପୁରୁଷଂ ମହାଂତଂ ଚରଂତମେଵଂ ପରିକାମଭାଵମ୍ । ଜାଯା ହି ଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ମହାତ୍ମନସ୍ତୁ ମେନେ ନ ସା ରୂପଯୁତଂ ଗୁଣଜ୍ଞମ୍
ସେଇ ଗମ୍ଭୀର ଶୂର ଓ ମଧୁର ଚଳାଚଳ ଦେଖି, ଅନେକ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଥିବା ସେ ପୁରୁଷକୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ମହାତ୍ମା ପତ୍ନୀ ତାଙ୍କର ରୂପ ଓ ଗୁଣ ଜ୍ଞାନକୁ ଗଣ୍ୟ କଲେ ନାହିଁ।
ଅଂଭୋ ଯଥା ପଦ୍ମଦଲେ ଗତଂ ଵୈ ପ୍ରଯାତି ମୁକ୍ତାଫଲକସ୍ଯ କୀର୍ତିମ୍ । ତଦ୍ଵତ୍ସ୍ଵଭାଵଃ ପରିସତ୍ଯଯୁକ୍ତୋ ଜଜ୍ଞେ ଚ ତସ୍ଯାସ୍ତୁ ପତିଵ୍ରତାଯାଃ
ଯେପରି ଜଳ ପଦ୍ମପତ୍ର ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାଏ ଓ ମୁକ୍ତାର ମାନ ମିଳେ, ସେପରି ସତ୍ୟରେ ଏକତା ଥିବା ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୁଣ ଏହି ପତିବ୍ରତା ନାରୀରେ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଅନେନ ଦୂତୀ ପରିପ୍ରେଷିତା ପୁରା ଯାମାଂ ଯୁଵତ୍ଯା ହ ଗୁଣଜ୍ଞମେନମ୍ । ଲୀଲାସ୍ଵରୂପଂ ବହୁଧାତ୍ମଭାଵଂ ମମୈଷ ସର୍ଵଂ ପରିଦର୍ଶଯେଚ୍ଚ
ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଦୂତୀ ତା ଯୁବତୀଙ୍କୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ, ଯାହା ଏହି ଗୁଣଜ୍ଞାନୀ, ଖେଳମୟ ରୂପ ଓ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ପୁରୁଷକୁ ଦେଖାଇଲେ; ଏହି ସବୁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ମମୈଵ କାଲଂ ପ୍ରବଲଂ ଵିଚିଂତ୍ଯାଗତୋ ହି ମେ କାଂତଗୁଣୈଶ୍ଚ ସତ୍ଖଲଃ । ରତ୍ଯାସମେତସ୍ତୁ କଥଂ ଚ ଜୀଵେତ୍ସତ୍ଯାଶ୍ମଭାରେଣ ପ୍ରମର୍ଦିତଶ୍ଚ
ମୁଁ ମୋର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସମୟକୁ ଭାବି, ମୋର ପ୍ରିୟଙ୍କ ଗୁଣରେ ସଦ୍ ଓ ଅସଦ୍ ଦୁହିଁ ହୋଇ ଆସିଲି; କିନ୍ତୁ ରତି ସହିତ ଏକତା ହେଲେ, ସତ୍ୟର ଭାରେ ଦବାଯାଇ କିପରି ବଞ୍ଚିପାରିବ?
ମମାପି ଭାଵଂ ପରିଗୃହ୍ଯ କାଂତୋ ଜୀଵେତ୍କିଯାନ୍ଵାପି ସୁବୁଦ୍ଧିଯୁକ୍ତଃ । ଶୂନ୍ଯୋ ହି କାଯୋ ମମ ଚାସ୍ତି ସଦ୍ଯଶ୍ଚେଷ୍ଟାଵିହୀନୋ ମୃତକଲ୍ପ ଏଵ
ମୋର ପ୍ରିୟ ଯଦି ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୋଇ ମୋର ଭାବକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥାଏ, ତେବେ ସେ କେତେ ଦିନ ବଞ୍ଚିପାରିବ? କାରଣ ମୋର ଦେହ ଏବେ ଶୂନ୍ୟ, ସତ୍ବରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ମୃତ ଦେହ ପରି।
କାଯସ୍ଯ ଗ୍ରାମସ୍ଯ ପ୍ରଜାଃ ପ୍ରନଷ୍ଟାଃ ସୁଵିକ୍ରିଯାଖ୍ଯଂ ପରିଗୃହ୍ଯ କର୍ମ । ମମାଧିକେନାପି ସମଂ ସୁକାଂତଂ ସ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵଶୋଭାମନଯଚ୍ଚ କାମଃ
ମୋର ଦେହ ଗ୍ରାମର ଲୋକେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାମକ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଇଛି; ମୋର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ପ୍ରିୟ ମୋତେ ସମାନ ହୋଇ, କାମରେ ଉଚ୍ଚ ମହିମା ପାଇଛନ୍ତି।
ଯଦାମୃତୋ ବଲଵାନ୍ହର୍ଷଯୁକ୍ତଃ ସ୍ଵଯଂଦୃଶା ଵୈ ପରିନୃତ୍ଯମାନଃ । ତଥା ଅନେନାପି ପ୍ରଭାଷଯେଦ୍ଭୁତଂ ଯୋ ମାଂ ହି ଵାଞ୍ଛତ୍ଯପି ଭୋକ୍ତୁକାମଃ
ଯେପରି ଅମୃତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରେ, ସେପରି ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅଦ୍ଭୁତ କଥା କହାଯାଏ—ଯେଉଁଠି ମୋତେ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେଉଁଠି ଏପରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟେ।
ଏଵଂ ଵିଚାର୍ଯୈଵ ତଦା ମହାସତୀ ସତ୍ଯାଖ୍ଯରଜ୍ଜ୍ଵା ଦୃଢବଦ୍ଧଚେତନା । ଗୃହଂ ସ୍ଵକୀଯଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ସା ତଦା ତତ୍ତସ୍ଯଭାଵଂ ନିଯମେନ ଵେତ୍ତୁମ୍
ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ମହାସତୀ ନାରୀ, ନିଜ ମନକୁ ସତ୍ୟର ଦୃଢ଼ ରଜ୍ଜୁରେ ବାନ୍ଧି, ସେଇ ସମୟରେ ନିଜ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଭାବକୁ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ।