ରୂପଯୌଵନସଂପନ୍ନା ଦିଵ୍ଯମାଲାଵିଭୂଷିତା । ଦିଵ୍ଯଦେହା ଚ ସଂଭୂତା ତେଜୋଜ୍ଵାଲାସମାଵୃତା
ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଯୁବତୀ ଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା ତେଜର ଆଭାରେ ଆବୃତ ଥିଲା।
ସର୍ଵଭୂଷଣଶୋଭାଢ୍ଯା ନାନାରତ୍ନୈଶ୍ଚ ଶୋଭିତା । ସଂଜାତା ଦିଵ୍ଯରୂପା ସା ଦିଵ୍ଯଗଂଧାନୁଲେପନା
ସେ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣର ଚମକରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲେପନରେ ତାଙ୍କର ଉଦୟ ହେଲା।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵିମାନମାରୂଢା ଅଂତରିକ୍ଷଂ ଗତା ସତୀ । ତାମୁଵାଚ ତତୋ ରାଜ୍ଞୀଂ ପ୍ରଣତାନତକଂଧରା
ସେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି ଆକାଶକୁ ଯାଇଥିଲେ। ପରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରାଣୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହ କହିଲେ।
ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ତେ ମହାଭାଗେ ପ୍ରସାଦାତ୍ତଵ ସୁଂଦରି । ଵ୍ରଜାମି ପାତକାନ୍ମୁକ୍ତା ସ୍ଵର୍ଗଂ ପୁଣ୍ଯତମଂ ଶୁଭମ୍
“ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଛି। ଏବେ ମୁଁ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଛି। ତୁମକୁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।”
ପ୍ରଣମ୍ଯୈଵଂ ଗତା ସ୍ଵର୍ଗଂ ସୁଦେଵା ଶୃଣୁ ସତ୍ତମ । ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ସୁକଲାଯା ନିଵେଦିତମ୍
ଏଭଳି ପ୍ରଣାମ କରି ସୁଦେବା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ସୁକଳାଙ୍କ ମୁଖରୁ ତୁମକୁ କହାଯାଇଛି।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ସୁକଲାଚରିତ୍ରେ ସୁଦେଵାସ୍ଵର୍ଗାରୋହଣଂନାମ ଦ୍ଵିପଂଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ବେନ ଉପାଖ୍ୟାନରେ ସୁକଳାଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେ ‘ସୁଦେବାଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗାରୋହଣ’ ନାମକ ବାଉନ୍ତିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ସୁକଲୋଵାଚ- ଏଵଂ ଧର୍ମଂ ଶ୍ରୁତଂ ପୂର୍ଵଂ ପୁରାଣେଷୁ ତଦା ମଯା । ପତିହୀନା କଥଂ ଭୋଗଂ କରିଷ୍ଯେ ପାପନିଶ୍ଚଯା
ସୁକଳା କହିଲେ— “ମୁଁ ପୁରାଣରେ ଏହି ଧର୍ମ ଶୁଣିଥିଲି। କିନ୍ତୁ, ପତି ବିନା ଏବଂ ପାପରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ, ମୁଁ କିପରି ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବି?”
କାଂତେନ ତୁ ଵିନା ତେନ ଜୀଵଂ କାଯେ ନ ଧାରଯେ । ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ- ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ପରଂ ଧର୍ମଂ ପତିଵ୍ରତମନୁତ୍ତମମ୍
“ମୋ ପ୍ରିୟ ପତି ବିନା ଏହି ଦେହରେ ମୁଁ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ।” ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ— “ଏପରି କହି ସେ ଅପରିମିତ ପତିବ୍ରତ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ତାସ୍ତୁ ସଖ୍ଯୋ ଵରା ନାର୍ଯୋ ହର୍ଷେଣ ମହତାନ୍ଵିତାଃ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମଂ ପରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନାରୀଣାଂ ଗତିଦାଯକମ୍
ତାଙ୍କର ସଖୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ତମ ନାରୀ, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ଧର୍ମ ଶୁଣିଲେ, ଯାହା ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ତୁଵଂତି ତାଂ ମହାଭାଗାଂ ସୁକଲାଂ ଧର୍ମଵତ୍ସଲାମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ପୁଣ୍ଯସ୍ତ୍ରିଯୋ ନରୋତ୍ତମ
ସେମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ସୁକଳାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟବତୀ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ଓ ପୁଣ୍ୟବତୀ ନାରୀମାନେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ,
ତସ୍ଯା ଧ୍ଯାନଂ ପ୍ରକୁର୍ଵଂତି ପତିକାମପ୍ରଭାଵତଃ । ଅତ୍ଯର୍ଥଂ ଦୃଢତାମିଂଦ୍ର ସୁଃଵିଚିଂତ୍ଯ ସୁରେଶ୍ଵରଃ
ତାଙ୍କର ପତିପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଆଶା ଦେଖି ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅସାଧାରଣ ଦୃଢତାକୁ ଭାବିଲେ।
ସୁକଲାଯାଃ ପରଂ ଭାଵଂ ସୁଵିଚାର୍ଯାମରେଶ୍ଵରଃ । ଚାଲଯେ ଧୈର୍ଯମସ୍ଯାଶ୍ଚ ପତିସ୍ନେହଂ ନ ସଂଶଯଃ
ଅମରମାନଙ୍କ ନାୟକ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ସୁକଳାଙ୍କ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ପତିପ୍ରତି ସ୍ନେହକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ— ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସସ୍ମାର ମନ୍ମଥଂ ଦେଵଂ ତ୍ଵରମାଣଃ ସୁରାଧିପଃ । ପୁଷ୍ପଚାପଂ ସ ସଂଗୃହ୍ଯ ମୀନକେତୁଃ ସମାଗତଃ
ତେବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ କାମଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ମୀନକେତୁ ତାଙ୍କର ପୁଷ୍ପଧନୁ ନେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ପ୍ରିଯଯା ଚ ତଯା ଯୁକ୍ତୋ ରତ୍ଯା ଦୃଷ୍ଟମହାବଲଃ । ବଦ୍ଧାଂଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷମୁଵାଚ ସଃ
ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରତି ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାମଦେବ ଦେଖାଦେଲେ। ସେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
କସ୍ମାଦହଂ ତ୍ଵଯା ନାଥ ଅଧୁନା ସଂସ୍ମୃତୋ ଵିଭୋ । ଆଦେଶୋ ଦୀଯତାଂ ମେଦ୍ଯ ସର୍ଵଭାଵେନ ମାନଦ
“ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏବେ ମୋତେ କାହିଁକି ସ୍ମରଣ କଲେ? ଆପଣ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେବେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ତାହା କରିବି।”
ଇଂଦ୍ର ଉଵାଚ- ସୁକଲେଯଂ ମହାଭାଗା ପତିଵ୍ରତପରାଯଣା । ଶୃଣୁଷ୍ଵ କାମଦେଵ ତ୍ଵଂ କୁରୁ ସାହାଯ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ— “ଏହି ସୁକଳା ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ପତିବ୍ରତା। ହେ କାମଦେବ, ଶୁଣ, ତୁମେ ଉତ୍ତମ ସାହାଯ୍ୟ କର।
ନିଷ୍କର୍ଷଯ ମହାଭାଗାଂ ସୁକଲାଂ ପୁଣ୍ଯମଂଗଲାମ୍ । ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଶକ୍ରସ୍ଯ ତମଥାବ୍ରଵୀତ୍
“ସେଇ ଶୁଭ ଓ ପୁଣ୍ୟବତୀ ସୁକଳାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କର।” ଶକ୍ରଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—
ଏଵମସ୍ତୁ ସହସ୍ରାକ୍ଷ କରିଷ୍ଯାମି ନ ସଂଶଯଃ । ସାହାଯ୍ଯଂ ଦେଵଦେଵେଶ ତଵ କୌତୁକକାରଣାତ୍
“ଏହିପରି ହେଉ, ହେ ସହସ୍ରାକ୍ଷ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଏହା କରିବି। ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଆପଣଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ମୁଁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି।”
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାତେଜାଃ କଂଦର୍ପୋ ମୁନିଦୁର୍ଜଯଃ । ଦେଵାଞ୍ଜେତୁଂ ସମର୍ଥୋଽହଂ ସମୁନୀନୃଷିସତ୍ତମାନ୍
ଏଭଳି କହି, ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏବଂ ମୁନିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ କାମଦେବ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦେବତାମାନେ ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମୁନିମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରିବି।"
କିଂ ପୁନଃ କାମିନୀଂ ଦେଵ ଯସ୍ଯା ଅଂଗେ ନ ଵୈ ବଲମ୍ । କାମିନୀନାମହଂ ଦେଵ ଅଂଗେଷୁ ନିଵସାମ୍ଯହମ୍
ହେ ଦେବ, ଯାହାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ଜିତିବା କଥା କଣ? ମୁଁ ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଅଂଶରେ ବସିଥାଏ।
ଭାଲେ କୁଚେଷୁ ନେତ୍ରେଷୁ କଚାଗ୍ରେଷୁ ଚ ସର୍ଵଦା । ନାଭୌ କଟ୍ଯାଂ ପୃଷ୍ଠଦେଶେ ଜଘନେ ଯୋନିମଂଡଲେ
ମୁଁ ନିତ୍ୟ ଭାବେ ନାରୀଙ୍କ ଲଳାଟ, ଅଂଶ, ନୟନ, କେଶର ଟିପ୍, ନାଭି, କଟି, ପିଠ, ନିତମ୍ଭ ଓ ଯୋନି ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିଥାଏ।
ଅଧରେ ଦଂତଭାଗେଷୁ କକ୍ଷାଯାଂ ହି ନ ସଂଶଯଃ । ଅଂଗେଷ୍ଵେଵଂ ପ୍ରତ୍ଯଂଗେଷୁ ସର୍ଵତ୍ର ନିଵସାମ୍ଯହମ୍
ଅଧର, ଦାନ୍ତ ମୂଳ, ବାହୁଳି ଏବଂ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଅଂଶ ଓ ଉପଅଂଶରେ, ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ସବୁଠାରେ ବସିଥାଏ।
ନାରୀ ମମ ଗୃହଂ ଦେଵ ସଦା ତତ୍ର ଵସାମ୍ଯହମ୍ । ତତ୍ରସ୍ଥଃ ପୁରୁଷାନ୍ସର୍ଵାନ୍ମାରଯାମି ନ ସଂଶଯଃ
ହେ ଦେବ, ନାରୀ ମୋର ଘର, ମୁଁ ସଦା ସେଠି ବସିଥାଏ। ସେଠି ଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସ୍ଵଭାଵେନାବଲାଦେଵ ସଂତପ୍ତା ମମ ମାର୍ଗଣୈଃ । ପିତରଂ ମାତରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଅନ୍ଯଂ ସ୍ଵଜନବାଂଧଵମ୍
ନିଜର ସ୍ୱଭାବ ଓ ଦୁର୍ବଳତାରୁ, ମୋର ଶରରେ ତପ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ବାପା, ମାଆ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—
ସୁରୂପଂ ସଗୁଣଂ ଦେଵ ମମ ବାଣା ହତା ସତୀ । ଚଲତେ ନାତ୍ର ସଂଦେହୋ ଵିପାକଂ ନୈଵ ଚିଂତଯେତ୍
ଯଦି ସେ ସୁନ୍ଦର ଓ ଗୁଣବାନ, ମୋର ଶରରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ, ସେ ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଫଳାଫଳ ବିଷୟରେ ସେ କିଛି ଚିନ୍ତା କରେନି।
ଯୋନିଃ ସ୍ପଂଦେତ ନାରୀଣାଂ ସ୍ତନାଗ୍ରୌ ଚ ସୁରେଶ୍ଵର । ନାସ୍ତି ଧୈର୍ଯଂ ସୁରେଶାନ ସୁକଲାଂ ନାଶଯାମ୍ଯହମ୍
ନାରୀମାନଙ୍କ ଯୋନି ଓ ସ୍ତନାଗ୍ର କମ୍ପିଉଛି, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରାଜ, ସେଠାରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ; ମୁଁ ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଇଂଦ୍ର ଉଵାଚ- ପୁରୁଷୋହଂ ଭଵିଷ୍ଯାମି ରୂପଵାନ୍ଗୁଣଵାନ୍ଧନୀ । କୌତୁକାର୍ଥମିମାଂ ନାରୀଂ ଚାଲଯାମି ମନୋଭଵ
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ—ମୁଁ ଏବେ ଏକ ସୁନ୍ଦର, ଗୁଣବାନ ଓ ଧନୀ ପୁରୁଷ ହେବି; କୌତୁହଳ ପାଇଁ, ହେ କାମଦେବ, ଏହି ନାରୀଙ୍କୁ ଚଞ୍ଚଳ କରିବି।
ନୈଵ କାମାନ୍ନ ସଂତ୍ରାସାନ୍ନ ଵା ଲୋଭାନ୍ନ କାରଣାତ୍ । ନ ଵୈ ମୋହାନ୍ନ ଵୈ କ୍ରୋଧାତ୍ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ରତିପ୍ରିଯ
ମୋର କୌଣସି ଇଚ୍ଛା, ଭୟ, ଲୋଭ, କାରଣ, ମାୟା କିମ୍ବା କ୍ରୋଧ ନାହିଁ; ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ହେ ରତିପ୍ରିୟ।
କଥଂ ମେ ଦୃଶ୍ଯତେ ତସ୍ଯା ମହତ୍ସତ୍ଯଂ ପତିଵ୍ରତମ୍ । ନିଷ୍କର୍ଷିଷ୍ଯ ଇତୋ ଗତ୍ଵା ଭଵନ୍ମୋହୋତ୍ର କାରଣମ୍
ମୁଁ କିପରି ସେ ମହାନ୍ ଓ ସତ୍ୟ ପତିବ୍ରତାତ୍ୱକୁ ଦେଖିପାରିବି? ଏଠାରୁ ଯାଇ, ତୁମର ମୋହ ପାଇଁ ଏହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବି।
ଏଵଂ କାମଂ ଚ ସଂଦିଶ୍ଯ ଜଗାମ ସୁରରାଟ୍ସ୍ଵଯମ୍ । ଆତ୍ମଵିକୃତିସଂଭୂତୋ ରୂପଵାନ୍ଗୁଣଵାନ୍ସ୍ଵଯମ୍
ଏଭଳି କାମଦେବଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଇ, ସ୍ୱୟଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ନିଜ ରୂପ ବଦଳାଇ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଗୁଣବାନ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।