ଯେନାହମୁଦ୍ଧରେ ତ୍ଵାଂ ଵୈ ତନ୍ମେ ତ୍ଵଂ ଵଦ ସାଂପ୍ରତମ୍ । ଶୂକର୍ଯୁଵାଚ- ଅଯଂ ରାଜା ମହାଭାଗ ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁର୍ମନୁନଂଦନଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବି, ଏହି କଥା ଏବେ ମୋତେ କହ। ଶୂକରୀ କହିଲା— ଏହି ରାଜା, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ।
ଵିଷ୍ଣୁରେଷ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଭଵତୀ ଶ୍ରୀର୍ହି ନାନ୍ଯଥା । ପତିଵ୍ରତା ମହାଭାଗା ପତିଵ୍ରତପରାଯଣା
ଏହି ମହାପ୍ରଜ୍ଞ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପ ଶ୍ରୀ ହେଉଛ; ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ପତିବ୍ରତା ଓ ପତିସେବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍।
ତ୍ଵଂ ସତୀ ସର୍ଵଦା ଭଦ୍ରେ ସର୍ଵତୀର୍ଥମଯୀ ପ୍ରିଯା । ଦେଵି ସର୍ଵମଯୀ ନିତ୍ଯଂ ସର୍ଵଦେଵମଯୀ ସଦା
ତୁମେ ସଦା ସତୀ, ହେ ଭଦ୍ରେ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ପ୍ରିୟା; ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ସଦା ସମସ୍ତର ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି।
ମହାପତିଵ୍ରତା ଲୋକ ଏକା ତ୍ଵଂ ନୃପତେଃ ପ୍ରିଯା । ଯଯା ଶୁଶ୍ରୂଷିତୋ ଭର୍ତା ଭଵତ୍ଯା ହି ଅହର୍ନିଶମ୍
ପୃଥିବୀରେ ଏକମାତ୍ର ମହାପତିବ୍ରତା ତୁମେ, ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରିୟା; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପତି ଦିନ ଓ ରାତି ସେବିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଏକସ୍ଯ ଦିଵସସ୍ଯାପି ପୁଣ୍ଯଂ ଦେହି ଵରାନନେ । ପତି ଶୁଶ୍ରୂଷିତସ୍ଯାପି ଯଦି ମେ କୁରୁଷେ ପ୍ରିଯମ୍
ତୁମେ ଯେଉଁ ଦିନ ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲ, ତାହାର ଏକ ଦିନର ପୁଣ୍ୟ ମୋତେ ଦିଅ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କର।
ମମ ମାତା ପିତା ତ୍ଵଂ ଵୈ ତ୍ଵଂ ମେ ଗୁରୁଃ ସନାତନଃ । ଅହଂ ପାପା ଦୁରାଚାରା ଅସତ୍ଯା ଜ୍ଞାନଵର୍ଜିତା
ତୁମେ ମୋର ମାତା, ପିତା ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଗୁରୁ; ମୁଁ ପାପି, ଦୁରାଚାରିଣୀ, ଅସତ୍ୟବାଦିନୀ ଓ ଅଜ୍ଞାନି।
ମାମୁଦ୍ଧର ମହାଭାଗେ ଭୀତାହଂ ଯମତାଡନୈଃ । ସୁକଲୋଵାଚ- ଏଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ନୃପଂ ତଦା
ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ଯମର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଭୟ କରୁଛି। ସୁକଳା କହିଲେ— ଏଭଳି ଶୁଣି, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କିଂ କରୋମି ମହାରାଜ ଏଷା କିଂ ଵଦତେ ପଶୁଃ । ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁରୁଵାଚ- ଏନାଂ ଦୁଃଖାଂ ଵରାକୀଂ ଵୈ ପାପଯୋନିଂ ଗତାଂ ଶୁଭେ
ମୁଁ କଣ କରିବି, ହେ ମହାରାଜ? ଏହି ପଶୁ କଣ କହୁଛି? ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ କହିଲେ— ଏହି ଦୁଃଖିତ, ଅପରାଧିନୀ, ଯିଏ ପାପ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ହେ ଶୁଭେ—
ସମୁଦ୍ଧରସ୍ଵ ପୁଣ୍ଯୈସ୍ତ୍ଵଂ ମହଚ୍ଛ୍ରେଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଏଵମୁକ୍ତା ଵରା ନାରୀ ସୁଦେଵା ଚାରୁମଂଗଲା
ତୁମେ ତୁମର ପୁଣ୍ୟରେ ଏହାକୁ ଉଦ୍ଧାର କର; ଏହାରେ ବଡ଼ ମଙ୍ଗଳ ହେବ। ଏଭଳି କହିଲେ, ସୁଦେବା ନାମକ ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ମହିଳା—
ଉଵାଚୈକାବ୍ଦପୁଣ୍ଯଂ ତେ ମଯା ଦତ୍ତଂ ଵରାନନେ । ଏଵମୁକ୍ତେନ ଵାକ୍ଯେନ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ହି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
କହିଲେ— ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ବର୍ଷର ପୁଣ୍ୟ ଦେଲି, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ। ଦେବୀଙ୍କ ଏହି କଥା କହିବା ସହିତ, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ—
ରୂପଯୌଵନସଂପନ୍ନା ଦିଵ୍ଯମାଲାଵିଭୂଷିତା । ଦିଵ୍ଯଦେହା ଚ ସଂଭୂତା ତେଜୋଜ୍ଵାଲାସମାଵୃତା
ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଯୁବତୀ ଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା ତେଜର ଆଭାରେ ଆବୃତ ଥିଲା।
ସର୍ଵଭୂଷଣଶୋଭାଢ୍ଯା ନାନାରତ୍ନୈଶ୍ଚ ଶୋଭିତା । ସଂଜାତା ଦିଵ୍ଯରୂପା ସା ଦିଵ୍ଯଗଂଧାନୁଲେପନା
ସେ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣର ଚମକରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲେପନରେ ତାଙ୍କର ଉଦୟ ହେଲା।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵିମାନମାରୂଢା ଅଂତରିକ୍ଷଂ ଗତା ସତୀ । ତାମୁଵାଚ ତତୋ ରାଜ୍ଞୀଂ ପ୍ରଣତାନତକଂଧରା
ସେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି ଆକାଶକୁ ଯାଇଥିଲେ। ପରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରାଣୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହ କହିଲେ।
ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ତେ ମହାଭାଗେ ପ୍ରସାଦାତ୍ତଵ ସୁଂଦରି । ଵ୍ରଜାମି ପାତକାନ୍ମୁକ୍ତା ସ୍ଵର୍ଗଂ ପୁଣ୍ଯତମଂ ଶୁଭମ୍
“ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଛି। ଏବେ ମୁଁ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଛି। ତୁମକୁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।”
ପ୍ରଣମ୍ଯୈଵଂ ଗତା ସ୍ଵର୍ଗଂ ସୁଦେଵା ଶୃଣୁ ସତ୍ତମ । ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ସୁକଲାଯା ନିଵେଦିତମ୍
ଏଭଳି ପ୍ରଣାମ କରି ସୁଦେବା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ସୁକଳାଙ୍କ ମୁଖରୁ ତୁମକୁ କହାଯାଇଛି।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ସୁକଲାଚରିତ୍ରେ ସୁଦେଵାସ୍ଵର୍ଗାରୋହଣଂନାମ ଦ୍ଵିପଂଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ବେନ ଉପାଖ୍ୟାନରେ ସୁକଳାଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେ ‘ସୁଦେବାଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗାରୋହଣ’ ନାମକ ବାଉନ୍ତିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ସୁକଲୋଵାଚ- ଏଵଂ ଧର୍ମଂ ଶ୍ରୁତଂ ପୂର୍ଵଂ ପୁରାଣେଷୁ ତଦା ମଯା । ପତିହୀନା କଥଂ ଭୋଗଂ କରିଷ୍ଯେ ପାପନିଶ୍ଚଯା
ସୁକଳା କହିଲେ— “ମୁଁ ପୁରାଣରେ ଏହି ଧର୍ମ ଶୁଣିଥିଲି। କିନ୍ତୁ, ପତି ବିନା ଏବଂ ପାପରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ, ମୁଁ କିପରି ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବି?”
କାଂତେନ ତୁ ଵିନା ତେନ ଜୀଵଂ କାଯେ ନ ଧାରଯେ । ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ- ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ପରଂ ଧର୍ମଂ ପତିଵ୍ରତମନୁତ୍ତମମ୍
“ମୋ ପ୍ରିୟ ପତି ବିନା ଏହି ଦେହରେ ମୁଁ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ।” ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ— “ଏପରି କହି ସେ ଅପରିମିତ ପତିବ୍ରତ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ତାସ୍ତୁ ସଖ୍ଯୋ ଵରା ନାର୍ଯୋ ହର୍ଷେଣ ମହତାନ୍ଵିତାଃ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମଂ ପରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନାରୀଣାଂ ଗତିଦାଯକମ୍
ତାଙ୍କର ସଖୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ତମ ନାରୀ, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ଧର୍ମ ଶୁଣିଲେ, ଯାହା ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ତୁଵଂତି ତାଂ ମହାଭାଗାଂ ସୁକଲାଂ ଧର୍ମଵତ୍ସଲାମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ପୁଣ୍ଯସ୍ତ୍ରିଯୋ ନରୋତ୍ତମ
ସେମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ସୁକଳାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟବତୀ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ଓ ପୁଣ୍ୟବତୀ ନାରୀମାନେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ,
ତସ୍ଯା ଧ୍ଯାନଂ ପ୍ରକୁର୍ଵଂତି ପତିକାମପ୍ରଭାଵତଃ । ଅତ୍ଯର୍ଥଂ ଦୃଢତାମିଂଦ୍ର ସୁଃଵିଚିଂତ୍ଯ ସୁରେଶ୍ଵରଃ
ତାଙ୍କର ପତିପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଆଶା ଦେଖି ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅସାଧାରଣ ଦୃଢତାକୁ ଭାବିଲେ।
ସୁକଲାଯାଃ ପରଂ ଭାଵଂ ସୁଵିଚାର୍ଯାମରେଶ୍ଵରଃ । ଚାଲଯେ ଧୈର୍ଯମସ୍ଯାଶ୍ଚ ପତିସ୍ନେହଂ ନ ସଂଶଯଃ
ଅମରମାନଙ୍କ ନାୟକ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ସୁକଳାଙ୍କ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ପତିପ୍ରତି ସ୍ନେହକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ— ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସସ୍ମାର ମନ୍ମଥଂ ଦେଵଂ ତ୍ଵରମାଣଃ ସୁରାଧିପଃ । ପୁଷ୍ପଚାପଂ ସ ସଂଗୃହ୍ଯ ମୀନକେତୁଃ ସମାଗତଃ
ତେବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ କାମଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ମୀନକେତୁ ତାଙ୍କର ପୁଷ୍ପଧନୁ ନେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ପ୍ରିଯଯା ଚ ତଯା ଯୁକ୍ତୋ ରତ୍ଯା ଦୃଷ୍ଟମହାବଲଃ । ବଦ୍ଧାଂଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷମୁଵାଚ ସଃ
ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରତି ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାମଦେବ ଦେଖାଦେଲେ। ସେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
କସ୍ମାଦହଂ ତ୍ଵଯା ନାଥ ଅଧୁନା ସଂସ୍ମୃତୋ ଵିଭୋ । ଆଦେଶୋ ଦୀଯତାଂ ମେଦ୍ଯ ସର୍ଵଭାଵେନ ମାନଦ
“ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏବେ ମୋତେ କାହିଁକି ସ୍ମରଣ କଲେ? ଆପଣ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେବେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ତାହା କରିବି।”
ଇଂଦ୍ର ଉଵାଚ- ସୁକଲେଯଂ ମହାଭାଗା ପତିଵ୍ରତପରାଯଣା । ଶୃଣୁଷ୍ଵ କାମଦେଵ ତ୍ଵଂ କୁରୁ ସାହାଯ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ— “ଏହି ସୁକଳା ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ପତିବ୍ରତା। ହେ କାମଦେବ, ଶୁଣ, ତୁମେ ଉତ୍ତମ ସାହାଯ୍ୟ କର।
ନିଷ୍କର୍ଷଯ ମହାଭାଗାଂ ସୁକଲାଂ ପୁଣ୍ଯମଂଗଲାମ୍ । ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଶକ୍ରସ୍ଯ ତମଥାବ୍ରଵୀତ୍
“ସେଇ ଶୁଭ ଓ ପୁଣ୍ୟବତୀ ସୁକଳାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କର।” ଶକ୍ରଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—
ଏଵମସ୍ତୁ ସହସ୍ରାକ୍ଷ କରିଷ୍ଯାମି ନ ସଂଶଯଃ । ସାହାଯ୍ଯଂ ଦେଵଦେଵେଶ ତଵ କୌତୁକକାରଣାତ୍
“ଏହିପରି ହେଉ, ହେ ସହସ୍ରାକ୍ଷ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଏହା କରିବି। ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଆପଣଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ମୁଁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି।”
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାତେଜାଃ କଂଦର୍ପୋ ମୁନିଦୁର୍ଜଯଃ । ଦେଵାଞ୍ଜେତୁଂ ସମର୍ଥୋଽହଂ ସମୁନୀନୃଷିସତ୍ତମାନ୍
ଏଭଳି କହି, ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏବଂ ମୁନିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ କାମଦେବ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦେବତାମାନେ ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମୁନିମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରିବି।"
କିଂ ପୁନଃ କାମିନୀଂ ଦେଵ ଯସ୍ଯା ଅଂଗେ ନ ଵୈ ବଲମ୍ । କାମିନୀନାମହଂ ଦେଵ ଅଂଗେଷୁ ନିଵସାମ୍ଯହମ୍
ହେ ଦେବ, ଯାହାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ଜିତିବା କଥା କଣ? ମୁଁ ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଅଂଶରେ ବସିଥାଏ।