ପୀଡାଯୁକ୍ତେଷୁ ତୀଵ୍ରେଷୁ ତେନୈଵାପି ମହାତ୍ମନା । କରପତ୍ରୈଃ ପାଟିତାହଂ ଶକ୍ତିଭିସ୍ତାଡିତା ଭୃଶମ୍
ତୀବ୍ର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଭରିଥିବା ସେହି ନରକରେ, ସେ ମହାତ୍ମା ମୋତେ ଚକୁ ଦ୍ୱାରା ଚିରିଦେଲେ ଏବଂ ବର୍ବର ଭାବେ ବାଣ ଦେଇ ପିଟିଲେ।
ଅନ୍ଯେଷ୍ଵେଵ ନରକେଷୁ ପାତିତା ନୃପନଂଦିନି । ଯୋନିଗର୍ତେଷୁ କ୍ଷିପ୍ତାସ୍ମି ପତିତା ଦୁଃଖସଂକଟେ
ଅନ୍ୟ ନରକରେ ମଧ୍ୟ, ରାଜାଙ୍କ ଆନନ୍ଦଦାୟିନୀ, ମୁଁ ଯୋନି ଗର୍ତ୍ତରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଲି, ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲି।
ଧର୍ମରାଜେନ ତେନାହଂ ନରକେଷୁ ନିପାତିତା । ଵଲ୍ଗୁନୀଯୋନିମାସାଦ୍ଯ ଭୁକ୍ତଂ ଦୁଃଖଂ ସୁଦାରୁଣମ୍
ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ନରକକୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲି; ତଳସ୍ଥ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ମୁଁ ଅତି କଷ୍ଟର ଦୁଃଖ ଭୋଗିଛି।
ଗତାହଂ କ୍ରୌଷ୍ଟୁକୀଂ ଯୋନିଂ ଶୁନୀଯୋନିଂ ପୁନର୍ଗତା । ସକୁକ୍କୁଟୀଂ ଚ ମାର୍ଜାରୀମାଖୁଯୋନିଂ ଗତା ହ୍ଯହମ୍
ମୁଁ କେବେ କଉଁଚି ପକ୍ଷୀର ଗର୍ଭକୁ, ପୁଣି କୁକୁରୀର ଗର୍ଭକୁ ପହଞ୍ଚିଲି; ମୁଁ କେବେ କୁକୁଡ଼ି, କେବେ ବିଲେଇ, ଏବଂ ଏକ ମୂଷାର ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ନେଇଥିଲି।
ଏଵଂ ଯୋନିଵିଶେଷେଷୁ ପାପଯୋନିଷୁ ତେନ ଚ । କ୍ଷିପ୍ତାସ୍ମି ଧର୍ମରାଜେନ ପୀଡିତା ସର୍ଵଯୋନିଷୁ
ଏଭଳି ବିଭିନ୍ନ ପାପ ଜନ୍ମରେ ଧର୍ମରାଜ ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଜନ୍ମରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଛି।
ତେନୈଵାହଂ କୃତା ଭୂମୌ ଶୂକରୀ ନୃପନଂଦିନି । ତଵହସ୍ତେ ମହାଭାଗେ ସଂତି ତୀର୍ଥାନ୍ଯନେକଶଃ
ସେଇ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ଏକ ଦୁଃଖିତ ଶୂକରୀ ହୋଇଥିଲି, ରାଜନ୍ଦିନୀ, ତୁମ ହାତରେ ଅନେକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି।
ତେନୋଦକେନ ସିକ୍ତାସ୍ମି ତ୍ଵଯୈଵ ଵରଵର୍ଣିନି । ମମ ପାପଂ ଗତଂ ଦେଵି ପ୍ରସାଦାତ୍ତଵ ସୁଂଦରି
ସେଇ ପବିତ୍ର ଜଳରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମୋତେ ସିଞ୍ଚିଥିଲ; ତୁମ ଦୟାରେ ମୋର ପାପ ଦୂର ହୋଇଗଲା।
ତଵୈଵ ତେଜଃପୁଣ୍ଯେନ ଜାତଂ ଜ୍ଞାନଂ ଵରାନନେ । ଇଦାନୀଂ ମାମୁଦ୍ଧରସ୍ଵ ପତିତାଂ ନରକସଂକଟେ
ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ପୁଣ୍ୟରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ମୋ ମନରେ ଜ୍ଞାନ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଛି; ଏବେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର, ମୁଁ ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପଡ଼ିଛି।
ଯଦା ନୋଦ୍ଧରସେ ଦେଵି ପୁନର୍ଯାସ୍ଯାମି ଦାରୁଣମ୍ । ନରକଂ ଚ ମହାଭାଗେ ତ୍ରାହି ମାଂ ଦୁଃଖଭାଗିନୀମ୍
ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର ନ କର, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ପୁଣି ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯିବି; ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ଗତାହଂ ପାପଭାଵେନ ଦୀନାହଂ ଚ ନିରାଶ୍ରଯା । ସୁଦେଵୋଵାଚ- କିଂ କୃତଂ ହି ମଯା ଭଦ୍ରେ ସୁକୃତଂ ପୁଣ୍ଯସଂଭଵମ୍
ପାପର ଫଳରେ ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଛି, ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ଓ ଅଶ୍ରୟ ହୋଇଛି। ସୁଦେବ କହିଲେ— ମୁଁ କଣ ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି, ହେ ଭଦ୍ରେ, ଯାହାରେ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ମିଳିଲା?
ଯେନାହମୁଦ୍ଧରେ ତ୍ଵାଂ ଵୈ ତନ୍ମେ ତ୍ଵଂ ଵଦ ସାଂପ୍ରତମ୍ । ଶୂକର୍ଯୁଵାଚ- ଅଯଂ ରାଜା ମହାଭାଗ ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁର୍ମନୁନଂଦନଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବି, ଏହି କଥା ଏବେ ମୋତେ କହ। ଶୂକରୀ କହିଲା— ଏହି ରାଜା, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ।
ଵିଷ୍ଣୁରେଷ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଭଵତୀ ଶ୍ରୀର୍ହି ନାନ୍ଯଥା । ପତିଵ୍ରତା ମହାଭାଗା ପତିଵ୍ରତପରାଯଣା
ଏହି ମହାପ୍ରଜ୍ଞ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପ ଶ୍ରୀ ହେଉଛ; ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ପତିବ୍ରତା ଓ ପତିସେବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍।
ତ୍ଵଂ ସତୀ ସର୍ଵଦା ଭଦ୍ରେ ସର୍ଵତୀର୍ଥମଯୀ ପ୍ରିଯା । ଦେଵି ସର୍ଵମଯୀ ନିତ୍ଯଂ ସର୍ଵଦେଵମଯୀ ସଦା
ତୁମେ ସଦା ସତୀ, ହେ ଭଦ୍ରେ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ପ୍ରିୟା; ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ସଦା ସମସ୍ତର ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି।
ମହାପତିଵ୍ରତା ଲୋକ ଏକା ତ୍ଵଂ ନୃପତେଃ ପ୍ରିଯା । ଯଯା ଶୁଶ୍ରୂଷିତୋ ଭର୍ତା ଭଵତ୍ଯା ହି ଅହର୍ନିଶମ୍
ପୃଥିବୀରେ ଏକମାତ୍ର ମହାପତିବ୍ରତା ତୁମେ, ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରିୟା; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପତି ଦିନ ଓ ରାତି ସେବିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଏକସ୍ଯ ଦିଵସସ୍ଯାପି ପୁଣ୍ଯଂ ଦେହି ଵରାନନେ । ପତି ଶୁଶ୍ରୂଷିତସ୍ଯାପି ଯଦି ମେ କୁରୁଷେ ପ୍ରିଯମ୍
ତୁମେ ଯେଉଁ ଦିନ ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲ, ତାହାର ଏକ ଦିନର ପୁଣ୍ୟ ମୋତେ ଦିଅ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କର।
ମମ ମାତା ପିତା ତ୍ଵଂ ଵୈ ତ୍ଵଂ ମେ ଗୁରୁଃ ସନାତନଃ । ଅହଂ ପାପା ଦୁରାଚାରା ଅସତ୍ଯା ଜ୍ଞାନଵର୍ଜିତା
ତୁମେ ମୋର ମାତା, ପିତା ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଗୁରୁ; ମୁଁ ପାପି, ଦୁରାଚାରିଣୀ, ଅସତ୍ୟବାଦିନୀ ଓ ଅଜ୍ଞାନି।
ମାମୁଦ୍ଧର ମହାଭାଗେ ଭୀତାହଂ ଯମତାଡନୈଃ । ସୁକଲୋଵାଚ- ଏଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ନୃପଂ ତଦା
ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ଯମର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଭୟ କରୁଛି। ସୁକଳା କହିଲେ— ଏଭଳି ଶୁଣି, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କିଂ କରୋମି ମହାରାଜ ଏଷା କିଂ ଵଦତେ ପଶୁଃ । ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁରୁଵାଚ- ଏନାଂ ଦୁଃଖାଂ ଵରାକୀଂ ଵୈ ପାପଯୋନିଂ ଗତାଂ ଶୁଭେ
ମୁଁ କଣ କରିବି, ହେ ମହାରାଜ? ଏହି ପଶୁ କଣ କହୁଛି? ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ କହିଲେ— ଏହି ଦୁଃଖିତ, ଅପରାଧିନୀ, ଯିଏ ପାପ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ହେ ଶୁଭେ—
ସମୁଦ୍ଧରସ୍ଵ ପୁଣ୍ଯୈସ୍ତ୍ଵଂ ମହଚ୍ଛ୍ରେଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଏଵମୁକ୍ତା ଵରା ନାରୀ ସୁଦେଵା ଚାରୁମଂଗଲା
ତୁମେ ତୁମର ପୁଣ୍ୟରେ ଏହାକୁ ଉଦ୍ଧାର କର; ଏହାରେ ବଡ଼ ମଙ୍ଗଳ ହେବ। ଏଭଳି କହିଲେ, ସୁଦେବା ନାମକ ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ମହିଳା—
ଉଵାଚୈକାବ୍ଦପୁଣ୍ଯଂ ତେ ମଯା ଦତ୍ତଂ ଵରାନନେ । ଏଵମୁକ୍ତେନ ଵାକ୍ଯେନ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ହି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
କହିଲେ— ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ବର୍ଷର ପୁଣ୍ୟ ଦେଲି, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ। ଦେବୀଙ୍କ ଏହି କଥା କହିବା ସହିତ, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ—
ରୂପଯୌଵନସଂପନ୍ନା ଦିଵ୍ଯମାଲାଵିଭୂଷିତା । ଦିଵ୍ଯଦେହା ଚ ସଂଭୂତା ତେଜୋଜ୍ଵାଲାସମାଵୃତା
ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଯୁବତୀ ଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା ତେଜର ଆଭାରେ ଆବୃତ ଥିଲା।
ସର୍ଵଭୂଷଣଶୋଭାଢ୍ଯା ନାନାରତ୍ନୈଶ୍ଚ ଶୋଭିତା । ସଂଜାତା ଦିଵ୍ଯରୂପା ସା ଦିଵ୍ଯଗଂଧାନୁଲେପନା
ସେ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣର ଚମକରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲେପନରେ ତାଙ୍କର ଉଦୟ ହେଲା।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵିମାନମାରୂଢା ଅଂତରିକ୍ଷଂ ଗତା ସତୀ । ତାମୁଵାଚ ତତୋ ରାଜ୍ଞୀଂ ପ୍ରଣତାନତକଂଧରା
ସେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି ଆକାଶକୁ ଯାଇଥିଲେ। ପରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରାଣୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହ କହିଲେ।
ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ତେ ମହାଭାଗେ ପ୍ରସାଦାତ୍ତଵ ସୁଂଦରି । ଵ୍ରଜାମି ପାତକାନ୍ମୁକ୍ତା ସ୍ଵର୍ଗଂ ପୁଣ୍ଯତମଂ ଶୁଭମ୍
“ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଛି। ଏବେ ମୁଁ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଛି। ତୁମକୁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।”
ପ୍ରଣମ୍ଯୈଵଂ ଗତା ସ୍ଵର୍ଗଂ ସୁଦେଵା ଶୃଣୁ ସତ୍ତମ । ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ସୁକଲାଯା ନିଵେଦିତମ୍
ଏଭଳି ପ୍ରଣାମ କରି ସୁଦେବା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ସୁକଳାଙ୍କ ମୁଖରୁ ତୁମକୁ କହାଯାଇଛି।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ସୁକଲାଚରିତ୍ରେ ସୁଦେଵାସ୍ଵର୍ଗାରୋହଣଂନାମ ଦ୍ଵିପଂଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ବେନ ଉପାଖ୍ୟାନରେ ସୁକଳାଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେ ‘ସୁଦେବାଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗାରୋହଣ’ ନାମକ ବାଉନ୍ତିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ସୁକଲୋଵାଚ- ଏଵଂ ଧର୍ମଂ ଶ୍ରୁତଂ ପୂର୍ଵଂ ପୁରାଣେଷୁ ତଦା ମଯା । ପତିହୀନା କଥଂ ଭୋଗଂ କରିଷ୍ଯେ ପାପନିଶ୍ଚଯା
ସୁକଳା କହିଲେ— “ମୁଁ ପୁରାଣରେ ଏହି ଧର୍ମ ଶୁଣିଥିଲି। କିନ୍ତୁ, ପତି ବିନା ଏବଂ ପାପରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ, ମୁଁ କିପରି ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବି?”
କାଂତେନ ତୁ ଵିନା ତେନ ଜୀଵଂ କାଯେ ନ ଧାରଯେ । ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ- ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ପରଂ ଧର୍ମଂ ପତିଵ୍ରତମନୁତ୍ତମମ୍
“ମୋ ପ୍ରିୟ ପତି ବିନା ଏହି ଦେହରେ ମୁଁ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ।” ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ— “ଏପରି କହି ସେ ଅପରିମିତ ପତିବ୍ରତ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ତାସ୍ତୁ ସଖ୍ଯୋ ଵରା ନାର୍ଯୋ ହର୍ଷେଣ ମହତାନ୍ଵିତାଃ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମଂ ପରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନାରୀଣାଂ ଗତିଦାଯକମ୍
ତାଙ୍କର ସଖୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ତମ ନାରୀ, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ଧର୍ମ ଶୁଣିଲେ, ଯାହା ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ତୁଵଂତି ତାଂ ମହାଭାଗାଂ ସୁକଲାଂ ଧର୍ମଵତ୍ସଲାମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ପୁଣ୍ଯସ୍ତ୍ରିଯୋ ନରୋତ୍ତମ
ସେମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ସୁକଳାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟବତୀ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ଓ ପୁଣ୍ୟବତୀ ନାରୀମାନେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ,