ଆଗତାଯାଂ ମହାରାଜା ପଦ୍ମାଵତ୍ଯାଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ହର୍ଷେଣ ମହତାଵିଷ୍ଟୋ ଵିଦର୍ଭାଧିପତିର୍ନୃପଃ
ପଦ୍ମାବତୀ ଆସିବା ପରେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଦର୍ଭର ରାଜା ବଡ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ।
ଵର୍ଦ୍ଧିତା ଦାନମାନୈଶ୍ଚ ଵସ୍ତ୍ରାଲଂକାରଭୂଷଣୈଃ । ପଦ୍ମାଵତୀ ସୁଖେନାପି ପିତୁର୍ଗେହେ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ପଦ୍ମାବତୀ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ଦାନ, ସମ୍ମାନ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣରେ ବଢ଼ିଲେ ଏବଂ ସୁଖରେ ରହିଲେ।
ସଖୀଭିଃ ସହିତା ସା ତୁ ନିଃଶଂକା ପରିଵର୍ତତେ । ରମତେ ସା ତଦା ତତ୍ର ଯଥାପୂର୍ଵଂ ତଥୈଵ ଚ
ସେ ସଖୀମାନେ ସହିତ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସେ ସେଠାରେ ପୂର୍ବ ଭଳି ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ।
ଗୃହେ ଵନେ ତଡାଗେଷୁ ପ୍ରାସାଦେ ଚ ତଥୈଵ ସା । ପୁନର୍ବାଲେଵ ଭୂତା ସା ନିର୍ଲଜ୍ଜା ସଂପ୍ରଵର୍ତତେ
ଘର, ଜଙ୍ଗଲ, ପୋଖରୀ ଓ ରାଜମହଳରେ ସେ ପୁଣି ଛୁଆଁ ପରି ନିର୍ଲଜ୍ଜ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ।
ନିଃଶଂକା ଵର୍ତତେ ଵିପ୍ର ସଖୀଭିଃ ସହ ସର୍ଵଦା । ପତିଵ୍ରତା ମହାଭାଗା ହର୍ଷେଣ ମହତାନ୍ଵିତା
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଏବଂ ପତିନିଷ୍ଠା ଝିଅ ସେଉଁଠି ସବୁବେଳେ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ରହୁଥିଲେ, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ।
ସୁଖଂ ତୁ ପିତୃଗେହସ୍ଯ ଦୁର୍ଲଭଂ ଶ୍ଵଶୁରେ ଗୃହେ । ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତଦା ରେମେ କଦା ଈଦୃଗ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ପିତାଙ୍କ ଘରର ଆନନ୍ଦ, ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଘରେ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହି କଥା ଜାଣି, ସେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ଉପଭୋଗ କରି, ପୁଣି କେବେ ଏପରି ସୁଯୋଗ ମିଳିବ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ଅନେନ ମୋହଭାଵେନ କ୍ରୀଡାଲୁବ୍ଧା ଵରାନନା । ସଖୀଭିଃ ସହିତା ନିତ୍ଯଂ ଵନେଷୂପଵନେ ତଦା
ଏହି ମୋହରେ ପଡ଼ି, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ଝିଅଟି ଖେଳିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ, ସେ ସବୁବେଳେ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ସୁକଲାଚରିତ୍ରେଽଷ୍ଟଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ବେନ ଉପାଖ୍ୟାନରେ ସୁକଳାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣନା ଅଠଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯୁଵାଚ- ଏକଦା ତୁ ମହାଭାଗ ଗତା ସା ପର୍ଵତୋତ୍ତମେ । ରମଣୀଯଂ ଵନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କଦଲୀଖଂଡମଂଡିତମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ— ଏକଦିନ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ସେ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଅନେକ କଦଳୀ ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିଲେ।
ଶାଲୈସ୍ତାଲୈସ୍ତମାଲୈଶ୍ଚ ନାଲିକେରୈସ୍ତଥୋତ୍କଟୈଃ । ପୂଗୀଫଲୈର୍ମାତୁଲିଗୈର୍ନାରଂଗୈଶ୍ଚାରୁଜଂବୁକୈଃ
ସେଠି ଶାଳ, ତାଳ, ତମାଳ ଓ ଉଚ୍ଚ ନାଡିଆ ଗଛ, ଗୁଆ ଫଳ, ବିଜୁରି, କମଳା ଓ ରସାଳ ଜାମୁକ ଥିଲା।
ଚଂପକୈଃ ପାଟଲୈଃ ପୁଣ୍ଯୈଃ ପୁଷ୍ପିତୈଃ କୁଟକୈର୍ଵଟୈଃ । ଅଶୋକବକୁଲୋପେତଂ ନାନାଵୃକ୍ଷୈରଲଂକୃତମ୍
ସେଠି ଚମ୍ପା ଓ ପାଟଳ ଫୁଲ ଗଛ, ପବିତ୍ର ଓ ଫୁଲିଥିବା କୁଟକ ଓ ବଟ ଗଛ, ଅଶୋକ ଓ ବକୁଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା।
ପର୍ଵତଂ ପୁଣ୍ଯଵଂତଂ ତଂ ପୁଷ୍ପିତୈଶ୍ଚ ନଗୋତ୍ତମୈଃ । ସର୍ଵତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତେ ରମ୍ଯୋ ନାନାଧାତୁସମାକୁଲଃ
ସେ ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ଟି ଫୁଲ ଫୁଲିଥିବା ଉତ୍ତମ ଗଛରେ ଢାକି ଯାଇଥିଲା, ସମସ୍ତଠାରେ ଦେଖିବାକୁ ଖୁସି ଲାଗୁଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ତଡାଗଂ ସର୍ଵତୋଭଦ୍ରଂ ପୁଣ୍ଯତୋଯେନ ପୂରିତମ୍ । କମଲୈଃ ପୁଷ୍ପିତୈଶ୍ଚାନ୍ଯୈଃ ସୁଗଂଧୈଃ କନକୋତ୍ପଲୈଃ
ସେଠି ଏକ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମଙ୍ଗଳମୟ ପୋଖରୀ ଥିଲା, ପବିତ୍ର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧିତ ସୁନା ଶାଳୁକ ଫୁଲ ଥିଲା।
ଶ୍ଵେତୋତ୍ପଲୈର୍ଵିଭାସଂତଂ ରକ୍ତୋତ୍ପଲସୁପୁଷ୍ପିତୈଃ । ନୀଲୋତ୍ପଲୈଶ୍ଚ କହ୍ଲାରୈର୍ହଂସୈଶ୍ଚ ଜଲକୁକ୍କୁଟୈଃ
ସେ ପୋଖରୀ ଧଳା ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିଲା, ଲାଲ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଏବଂ ନୀଳ ପଦ୍ମ ଓ କହ୍ଲାର ଫୁଲ, ହଂସ ଓ ଜଳକୁକୁଟି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ପକ୍ଷିଭିର୍ଜଲଜୈଶ୍ଚାନ୍ଯୈର୍ନାନାଧାତୁସମାକୁଲଃ । ତଡାଗଂ ସର୍ଵତଃ ଶୁଭ୍ରଂ ନାନାପକ୍ଷିଗଣୈର୍ଯୁତମ୍
ପକ୍ଷୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀ, ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପୋଖରୀଟି ପରିଷ୍କାର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡରେ ଭରିଥିଲା।
କୋକିଲାନାଂ ରୁତୈଃ ପୁଣ୍ଯୈଃ ସୁସ୍ଵରୈଃ ପରିଶୋଭିତଃ । ମଧୁରାଣାଂ ତଥା ଶବ୍ଦୈଃ ସର୍ଵତ୍ର ମଧୁରାଯତେ
କୋଇଳୀମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ ମଧୁର ସ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏବଂ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତଠାରେ ମଧୁରତା ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଷଟ୍ପଦାନାଂ ସୁନାଦେନ ସର୍ଵତ୍ର ପରିଶୋଭତେ । ଏଵଂଵିଧଂ ଗିରିଂ ରମ୍ଯଂ ତଦେଵ ଵନମୁତ୍ତମମ୍
ମଧୁମକୁଁଡ଼ାମାନଙ୍କର ମିଷ୍ଟି ଗୁଞ୍ଜନରେ ସମସ୍ତଠାରେ ଶୋଭା ପାଇଥିଲା। ଏପରି ମନୋହର ପାହାଡ଼ ଓ ଉତ୍ତମ ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା।
ତଡାଗଂ ସର୍ଵତୋଭଦ୍ରଂ ଦଦୃଶେ ନୃପନଂଦିନୀ । ଵୈଦର୍ଭୀ କ୍ରୀଡମାନା ସା ସଖୀଭିଃ ସହିତା ତଦା
ବିଦର୍ଭର ରାଜକୁମାରୀ ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମଙ୍ଗଳମୟ ପୋଖରୀଟିକୁ ଦେଖିଲେ, ସେଠି ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଖେଳୁଥିଲେ।
ସମାଲୋକ୍ଯ ଵନଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵତ୍ର କୁସୁମାକୁଲମ୍ । ଚାପଲ୍ଯେନ ପ୍ରଭାଵେଣ ସ୍ତ୍ରୀଭାଵେନ ଚ ଲୀଲଯା
ସେ ପବିତ୍ର ଜଙ୍ଗଲଟିକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତଠାରେ ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା, ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳତା, ଶକ୍ତି, ନାରୀସ୍ଵଭାବ ଓ ଖେଳଧମାଳରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ।
ପଦ୍ମାଵତୀ ସରସ୍ତୀରେ ସଖୀଭିଃ ସହିତା ତଦା । ଜଲକ୍ରୀଡା ସମାଲୀନା ହସତେ ଗାଯତେ ପୁନଃ
ପଦ୍ମାବତୀ ସେଠି ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ପୋଖରୀ ପାରେ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କରି, ହସି ଓ ଗାଇ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ରମମାଣା ଚ ସା ତସ୍ମିଂସ୍ତସ୍ମିନ୍ସରସି ଭାମିନୀ । ଏଵଂ ଵିପ୍ର ତଦା ସା ତୁ ସୁଖେନ ପରିଵର୍ତଯେତ୍
ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ସେହି ପୋଖରୀରେ ଖେଳି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଠି ଆନନ୍ଦରେ ସମୟ କଟାଉଥିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ- ଗୋଭିଲୋ ନାମ ଵୈ ଦୈତ୍ଯୋ ଭୃତ୍ଯୋ ଵୈଶ୍ରଵଣସ୍ଯ ଚ । ଦିଵ୍ଯେନାପି ଵିମାନେନ ସର୍ଵଭୋଗପରିପ୍ଲୁତଃ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ— ଗୋଭିଳ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଥିଲା, ସେ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କର ଚାକର, ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ବସି ସମସ୍ତ ସୁଖରେ ଲିନ ଥିଲା।
ଯାତି ଚାକାଶମାର୍ଗେଣ ଗୋଭିଲୋ ଦୈତ୍ଯସତ୍ତମଃ । ତେନ ଦୃଷ୍ଟା ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ଵୈଦର୍ଭୀ ନିର୍ଭଯା ତଦା
ଗୋଭିଲ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାଇତ୍ୟ ଆକାଶପଥରେ ଯାଉଥିଲେ, ସେ ସମୟରେ ଚଉଡ଼ିଆ ଆଖି ଥିବା ବୈଦର୍ଭୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ କିଛି ଭୟ ନଥିଲେ।
ସର୍ଵଯୋଷିଦ୍ଵରା ସା ହି ଉଗ୍ରସେନସ୍ଯ ଵୈ ପ୍ରିଯା । ରୂପେଣାପ୍ରତିମା ଲୋକେ ସର୍ଵାଂଗେଷୁ ଵିରାଜତେ
ସେ ବିଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ପ୍ରିୟା। ତାଙ୍କର ରୂପରେ ପୃଥିବୀରେ କେହି ସମାନ ନାହାନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଜ୍ୟୋତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ରତିର୍ଵୈ ମନ୍ମଥସ୍ଯାପି କିଂ ଵାପୀଯଂ ହରିପ୍ରିଯା । କିଂ ଵାପି ପାର୍ଵତୀ ଦେଵୀ ଶଚୀ କିଂ ଵା ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ କି ମନମଥଙ୍କ ଆନନ୍ଦ, କି ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା? କିମ୍ବା ସେ ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ, କିମ୍ବା ଶଚୀ ହେବେ କି?
ଯାଦୃଶୀ ଦୃଶ୍ଯତେ ଚେଯଂ ନାରୀଣାଂ ପ୍ରଵରୋତ୍ତମା । ଅନ୍ଯାପି ଈଦୃଶୀ ନାସ୍ତି ଦ୍ଵିତୀଯା କ୍ଷିତିମଂଡଲେ
ଏପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଏହି ଜଣେ, ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କ ପରି ଆଉ ଦ୍ୱିତୀୟ କେହି ନାହାନ୍ତି।
ନକ୍ଷତ୍ରେଷୁ ଯଥା ଚଂଦ୍ରଃ ସଂପୂର୍ଣୋ ଭାତି ଶୋଭନଃ । ଗୁଣରୂପକଲାଭିସ୍ତୁ ତଥା ଭାତି ଵରାନନା
ଯେପରି ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ଦୀପିତ ହୁଏ, ସେପରି ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଗୁଣ, ରୂପ ଓ କଳାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ପୁଷ୍କରେଷୁ ଯଥା ହଂସସ୍ତଥେଯଂ ଚାରୁହାସିନୀ । ଅହୋ ରୂପମହୋଭାଵ ଅସ୍ଯାସ୍ତୁ ପରିଦୃଶ୍ଯତେ
ଯେପରି ପଦ୍ମମାଳାରେ ହଂସ ଶୋଭା ପାଏ, ସେପରି ମଧୁର ହସ ଥିବା ସେ ଜଣେ। ଆହା, ତାଙ୍କର ରୂପ ଓ ଭାବ ଦେଖିଲେ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ।
କା କସ୍ଯ ଶୋଭନା ବାଲା ଚାରୁଵୃତ୍ତପଯୋଧରା । ଵ୍ଯମୃଶଦ୍ଗୋଭିଲୋ ଦୈତ୍ଯଃ ପଦ୍ମାଵତୀଂ ଵରାନନାମ୍
ଏହି ଜଣେ କିଏ, ଯାହାର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଏତେ ଅଦ୍ଭୁତ, ମଧୁର ଅକୃତ୍ରିମ ଅଂଶ ଥିବା? ଗୋଭିଲ ଦାଇତ୍ୟ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ନେଇ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଚିଂତଯିତ୍ଵା କ୍ଷଣଂ ଵିପ୍ର କା କସ୍ଯାପି ଭଵିଷ୍ଯତି । ଜ୍ଞାନେନ ମହତା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵୈଦର୍ଭୀତି ନ ସଂଶଯଃ
କିଛିଖଣ୍ଡ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଭାବିଲେ—'ଏହି ଜଣେ କାହାର?' ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଜ୍ଞାନରେ ସେ ବୁଝିଲେ—ଏହି ବୈଦର୍ଭୀ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।