ଏଵଂ ମେ ଦୁଷ୍କୃତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶିଵଶର୍ମା ପତିର୍ମମ । ସ୍ନେହାଚ୍ଛ୍ଵଶୁରଵର୍ଗସ୍ଯ ମମ ଭର୍ତ୍ତା ମହାମତିଃ
ମୋର ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦେଖି, ଶିବଶର୍ମା, ମୋର ସ୍ୱାମୀ, ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ପରିବାର ପ୍ରତି ଭଲପାଇବାରୁ, ସବୁ କଥା ଧରିଥିଲେ, ସେ ବହୁତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ଉଦାର।
ନ କିଂଚିଦ୍ଵକ୍ତି ମାଂ ସୋପି କ୍ଷମତେ ଦୁଷ୍କୃତଂ ମମ । ଵାର୍ଯମାଣା କୁଟୁଂବେନ ଅହମେଵଂ ସୁପାପିନୀ
ସେ ମୋତେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ମୋର ଦୁଷ୍କର୍ମକୁ ମାଫ କରିଦେଲେ; ଘରର ଲୋକମାନେ ରୋକିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଏଭଳି ଖରାପ କାମ କରିଲି।
ତସ୍ଯ ଶୀଲଂ ଵିଦିତ୍ଵା ତେ ସାଧୁତ୍ଵଂ ଶିଵଶର୍ମଣଃ । ପିତାମାତା ଚ ମେ ସର୍ଵେ ମମ ପାପେନ ଦୁଃଖିତାଃ
ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଓ ଶିବଶର୍ମାଙ୍କ ଉତ୍ତମତା ଜାଣି, ମୋର ପିତାମାତା ସମସ୍ତେ ମୋର ପାପରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଭର୍ତ୍ତା ମେ ଦୁଷ୍କୃତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଗୃହାନ୍ନିର୍ଗତୋ ବହିଃ । ତଂ ଦେଶଂ ଗ୍ରାମମେନଂ ଚ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଗତସ୍ତତଃ
ମୋର ସ୍ୱାମୀ ମୋର ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦେଖି, ଘର ଛାଡିଦେଲେ ଏବଂ ଏହି ଗାଁ ଓ ସ୍ଥାନକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଚାଲିଗଲେ।
ଗତେ ଭର୍ତରି ମେ ତାତଃ ସଂଜାତଶ୍ଚିଂତଯାନ୍ଵିତଃ । ମମ ଦୁଃଖେନ ଦୁଃଖାତ୍ମା ଯଥା ରୋଗେଣ ପୀଡିତଃ
ସ୍ୱାମୀ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ମୋର ପିତା ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଗଲେ, ମୋର ଦୁଃଖରେ ସେ ଏମିତି ଅସ୍ୱସ୍ଥ ହେଲେ, ଯେପରି ରୋଗରେ ପୀଡିତ।
ମମ ମାତା ଉଵାଚୈନଂ ଭର୍ତାରଂ ଦୁଃଖପୀଡିତମ୍ । କସ୍ମାଚ୍ଚିଂତଯସେ କାଂତ ଵଦ ଦୁଃଖଂ ମମାଗ୍ରତଃ
ମୋର ମାଆ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'କାହିଁକି ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଛ, ପ୍ରିୟ? ତୁମର ଦୁଃଖ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ କହ।'
ଵସୁଦତ୍ତ ଉଵାଚୈନାଂ ମାତରଂ ମମ ନଂଦନେ । ସୁତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗତୋ ଵିପ୍ରୋ ଜାମାତା ଶୃଣୁ ଵଲ୍ଲଭେ
ବସୁଦତ୍ତା ମୋର ମାଆଙ୍କୁ ବଗିଚାରେ କହିଲେ, 'ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମର ଜାମାତା, ତୁମର ଝିଅକୁ ଛାଡି ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ପ୍ରିୟ, ଶୁଣ।'
ଇଯଂ ପାପସମାଚାରା ନିର୍ଘୃଣା ପାପଚାରିଣୀ । ଅନଯା ହି ପରିତ୍ଯକ୍ତଃ ଶିଵଶର୍ମା ମହାମତିଃ
ଏହି ଝିଅ ଖରାପ କାମ କରୁଥିବା, ନିଷ୍ଠୁର ଏବଂ ପାପିନୀ; ଏହିଝିଅ ଦ୍ୱାରା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଶିବଶର୍ମା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ସମସ୍ତସ୍ଯ କୁଟୁଂବସ୍ଯ ଦାକ୍ଷିଣ୍ଯେନ ମହାମତିଃ । ମମାଯଂ ସ ଦ୍ଵିଜଃ କାଂତେ ସୁଦେଵାଂ ନୈଵ ଭାଷତେ
ସମସ୍ତ ପରିବାର ପାଇଁ ଦୟାରେ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପ୍ରିୟ, ସୁଦେବା ସହ କିଛି କଥା କହନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵସତେ ସୌମ୍ଯଭାଵେନ ନୈଵ ନିଂଦତି କୁତ୍ସତି । ସୁଦେଵାଂ ପାପସଂଚାରାଂ ସ ଵୈ ପଂଡିତବୁଦ୍ଧିମାନ୍
ସେ ସଦା ମୃଦୁ ଭାବରେ ରହନ୍ତି, ସୁଦେବାଙ୍କୁ କେବେ ନିନ୍ଦା କିମ୍ବା ଅପମାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହି ପାପୀ ସୁଦେବାକୁ ସେ ପଣ୍ଡିତ ମନେ ଦେଖନ୍ତି।
ଭଵିଷ୍ଯତି ତ୍ଵିଯଂ ଦୁଷ୍ଟା ସୁଦେଵା କୁଲନାଶିନୀ । ଅହମେନାଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଵ୍ରଜାମି ଗୃହଵାସିନି
କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ସୁଦେବା ପରିବାରକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେବ; ମୁଁ ଏହାକୁ ଛାଡି ଚାଲିଯିବି, ଘରର ଲୋକ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯୁଵାଚ- ଅଦ୍ଯ ଜ୍ଞାତଂ ତ୍ଵଯା କାଂତ ସୁତାଯା ଗୁଣଦୂଷଣମ୍ । ତଵ ମୋହେନ ସ୍ନେହେନ ନଷ୍ଟେଯଂ ଶୃଣୁ ସାଂପ୍ରତମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣୀ କହିଲେ—'ଆଜି ତୁମେ ବୁଝିପାରିଲ, ପ୍ରିୟ, ତୁମ ଝିଅର ଦୋଷ; ତୁମର ମୋହ ଓ ସ୍ନେହରେ ସେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲି—ଏବେ ଶୁଣ।'
ତାଵଦ୍ଵିଲାଡଯେତ୍ପୁତ୍ରଂ ଯାଵତ୍ସ୍ଯାତ୍ପଂଚଵାର୍ଷିକଃ । ଶିକ୍ଷାବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସଦା କାଂତ ପୁନର୍ମୋହେନ ପୋଷଯେତ୍
ପୁଅକୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲାଡ଼ପ୍ୟାରେ ରଖିବା ଉଚିତ; ସେପରେ ସଦା ବୁଦ୍ଧି ଦେଇ ଶିକ୍ଷା ଦେବା, ପୁନି ମୋହରେ ପାଳନ କରିବା।
ସ୍ନାନାଚ୍ଛାଦନକୈର୍ଭକ୍ଷ୍ଯୈର୍ଭୋଜ୍ଯୈଃ ପେଯୈର୍ନ ସଂଶଯଃ । ଗୁଣେଷୁ ଯୋଜଯେତ୍କାଂତ ସଦ୍ଵିଦ୍ଯାସୁ ଚ ତଂ ସୁତମ୍
ସ୍ନାନ, ପୋଶାକ, ଖାଦ୍ୟ, ଭୋଜନ, ପାନୀୟ ଦେଇ—ନିଶ୍ଚୟ, ପ୍ରିୟ, ପୁଅକୁ ଗୁଣ ଓ ସତ୍ଯ ଜ୍ଞାନରେ ଲାଗିଦେବା ଉଚିତ।
ଗୁଣଶିକ୍ଷାର୍ଥଂନିର୍ମୋହଃ ପିତା ଭଵତି ସର୍ଵଦା । ପାଲନେ ପୋଷଣେ କାଂତ ସଂମୋହଃ ପରିଜାଯତେ
ଗୁଣ ଶିଖାଇବା ପାଇଁ, ପିତା ସଦା ମୋହ ଛାଡି ରହିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ପାଳନ ଓ ପୋଷଣରେ, ପ୍ରିୟ, ମୋହ ଆସିଯାଏ।
ସଗୁଣଂ ନ ଵଦେତ୍ପୁତ୍ରଂ କୁତ୍ସଯେଚ୍ଚ ଦିନେଦିନେ । କାଠିନ୍ଯଂ ଚ ଵଦେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଵଚନୈଃ ପରିପୀଡଯେତ୍
ପୁଅର ଗୁଣ ଦେଖି କେବେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ପ୍ରତିଦିନ ତାକୁ ଦୁଷ୍କର୍ମ ପାଇଁ ଡାଟିବା ଉଚିତ; ସବୁବେଳେ କଠୋର କଥା କହି ଶିଖାଇବା।
ଯଥାହି ସାଧଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ ସୁଵିଦ୍ଯାଂ ଜ୍ଞାନତତ୍ପରଃ । ଅଭିମାନେଚ୍ଛଲେନାପି ପାପଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଦୂରତଃ
ଯେପରି ସଦା ଭଲ ଶିକ୍ଷା ଓ ଜ୍ଞାନ ଅর্জନ କରିବା ଉଚିତ, ସେପରି ମିଥ୍ୟା ଅଭିମାନ ଦେଖାଇ ମଧ୍ୟ, ପାପକୁ ଦୂରରୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ।
ନୈପୁଣ୍ଯଂ ଜାଯତେ ନିତ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଯାସୁ ଚ ଗୁଣେଷୁ ଚ । ମାତା ଚ ତାଡଯେତ୍କନ୍ଯାଂ ସ୍ନୁଷାଂ ଶ୍ଵଶ୍ରୂର୍ଵିତାଡଯେତ୍
ଦକ୍ଷତା ସବୁବେଳେ ଶିକ୍ଷା ଓ ଗୁଣରେ ଆସେ; ମାଆ ଝିଅକୁ ଡାଟିବା ଉଚିତ, ଶ୍ୱଶୂ ଝିଅଘରୁଆକୁ ଡାଟିବା ଉଚିତ।
ଗୁରୁଶ୍ଚ ତାଡଯେଚ୍ଛିଷ୍ଯଂ ତତଃ ସିଧ୍ଯଂତି ନାନ୍ଯଥା । ଭାର୍ଯାଂ ଚ ତାଡଯେତ୍କାଂତ ଅମାତ୍ଯଂ ନୃପତିସ୍ତଥା
ଗୁରୁ ଛାତ୍ରକୁ ମାରିବା ଉଚିତ, ଏହିପରି ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ ମାତ୍ର ସଫଳତା ମିଳେ, ନହେଲେ ନୁହେଁ। ଏହିପରି, ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କର ଜନୀକୁ ଏବଂ ରାଜା ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀକୁ ମାରିବା ଉଚିତ।
ହଯଂ ଚ ତାଡଯେଦ୍ଧୀରୋ ଗଜଂ ମାତ୍ରୋ ଦିନେଦିନେ । ଶିକ୍ଷାବୁଦ୍ଧ୍ଯା ପ୍ରସିଧ୍ଯଂତି ତାଡନାତ୍ପାଲନାଦ୍ଵିଭୋ
ଦୃଢ଼ ମନ ବ୍ୟକ୍ତି ଘୋଡ଼ାକୁ ମାରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ମାଆ ଦିନେ ଦିନେ ହାତୀକୁ ମାରିବା ଉଚିତ। ଶିକ୍ଷା ଓ ଅନୁଶାସନ ଦ୍ୱାରା, ମାରିବା ଓ ଦୟାରେ ଦୁହିଁ ଦ୍ୱାରା ସଫଳତା ମିଳେ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ତ୍ଵଯେଯଂ ନାଶିତା ନାଥ ସର୍ଵଦୈଵ ନ ସଂଶଯଃ । ସାର୍ଧଂ ସୁବ୍ରାହ୍ମଣେନାପି ଭଵତା ଶିଵଶର୍ମଣା
ହେ ନାଥ, ଏହି ଜଣେ ତୁମ ପକ୍ଷରୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏଥିରେ କେବଳ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ଭଳି ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତୁମେ, ଶିବଶର୍ମା ମିଶି ଏହି ଅବସ୍ଥା କରିଛ।
ନିରଂକୁଶା କୃତା ଗେହେ ତେନ ନଷ୍ଟା ମହାମତେ । ତାଵଦ୍ଧି ଧାରଯେତ୍କନ୍ଯାଂ ଗୃହେ କାଂତଵଚଃ ଶୃଣୁ
ଘରେ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ରଖାଯିବାରୁ ସେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ। କେତେ ଦିନ ଯାଏଁ ଝିଅକୁ ଘରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ଏହି କଥା ଶୁଣ।
ଅଷ୍ଟଵର୍ଷାନ୍ଵିତା ଯାଵତ୍ପ୍ରବଲାଂ ନୈଵ ଧାରଯେତ୍ । ପିତୁର୍ଗେହସ୍ଥିତା ପୁତ୍ରୀ ଯତ୍ପାପଂ ହି ପ୍ରକୁର୍ଵତୀ
ଅଷ୍ଟବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଝିଅକୁ ଘରେ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବାପାଙ୍କ ଘରେ ରହିଥିବା ବେଳେ ଝିଅ କିଛି ଦୁଷ୍କର୍ମ କଲେ,
ଉଭାଭ୍ଯାମପି ତତ୍ପାପଂ ପିତୃଭ୍ଯାମପି ଵିଂଦତି । ତସ୍ମାନ୍ନ ଧାର୍ଯତେ କନ୍ଯା ସମର୍ଥା ନିଜମଂଦିରେ
ସେ ଦୁଷ୍କର୍ମର ଫଳ ଦୁଇଁ ଜଣେ ମା ବାପା ମିଶି ଭୋଗିବେ। ତେଣୁ, ସ୍ୱାଧୀନ ଝିଅକୁ ନିଜ ଘରେ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଯସ୍ଯ ଦତ୍ତା ଭଵେତ୍ସା ଚ ତସ୍ଯ ଗେହେ ପ୍ରପୋଷଯେତ୍ । ତତ୍ରସ୍ଥା ସାଧଯେତ୍କାଂତଂ ସଗୁଣଂ ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍
ଯାହାକୁ ବିବାହ ଦେଇଯାଏ, ସେ ଜଣେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଘରେ ରହିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ, ସେ ଗୁଣବାନ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
କୁଲସ୍ଯ ଜାଯତେ କୀର୍ତିଃ ପିତା ସୁଖେନ ଜୀଵତି । ତତ୍ରସ୍ଥା କୁରୁତେ ପାପଂ ତତ୍ପାପଂ ଭୁଂଜତେ ପତିଃ
ଏହିପରି ଚରିତ୍ରରେ ପରିବାରର ମହିମା ବଢ଼େ, ବାପା ସୁଖରେ ରହନ୍ତି। ଯଦି ସେଠାରେ ସେ କିଛି ଦୁଷ୍କର୍ମ କରେ, ସେ ଫଳ ସ୍ୱାମୀ ଭୋଗନ୍ତି।
ତତ୍ରସ୍ଥା ଵର୍ଦ୍ଧତେ ନିତ୍ଯଂ ପୁତ୍ରୈଃ ପୌତ୍ରୈଃ ସଦୈଵ ସା । ପିତା କୀର୍ତିମଵାପ୍ନୋତି ସୁତାଯାଃ ସୁଗୁଣୈଃ ପ୍ରିଯ
ସେଠାରେ ସେ ସଦା ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ସହିତ ଉନ୍ନତି ପାଉଛନ୍ତି। ଝିଅର ଭଲ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ବାପାଙ୍କର ମହିମା ବଢ଼େ, ହେ ପ୍ରିୟ।
ତସ୍ମାନ୍ନ ଧାରଯେତ୍କାଂତ ଗେହେ ପୁତ୍ରୀଂ ସଭର୍ତୃକାମ୍ । ଇତ୍ଯର୍ଥେ ଶ୍ରୂଯତେ କାଂତ ଇତିହାସୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତେଣୁ, ହେ ପ୍ରିୟ, ଝିଅକୁ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଘରେ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି କଥା ପାଇଁ ଏକ ଗଳ୍ପ କହିଯିବ, ଶୁଣ।
ଅଷ୍ଟଵିଂଶତିକେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଯୁଗେ ଦ୍ଵାପରକେ ମହାନ୍ । ଉଗ୍ରସେନସ୍ଯ ଵୀରସ୍ଯ ଯଦୁଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଯ ଯତ୍ପ୍ରଭୋ
ଅଷ୍ଟବିଂଶତି ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ଆସିଲାବେଳେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦୁବଂଶର ବଡ଼ ନାୟକ ଉଗ୍ରସେନ ବିଷୟରେ କଥା ହେଉଛି।
ଚରିତ୍ରଂ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯମି ଶୃଣୁଷ୍ଵୈକମନା ଦ୍ଵିଜ
ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ମୁଁ କହିବି, ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଶୁଣ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।