ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ତନୁଂ ଚ ସ୍ଵକାଂ ହି ତଦା ଗତ ଏଵ ହରେର୍ଗୃହମେଵ ଵରମ୍
ସେ ସମୟରେ, ଶୂକରଟି ନିଜ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସିଧା ହରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
କୃତ୍ଵା ହି ଯୁଦ୍ଧଂ ସମରେ ହିତେନ ରାଜ୍ଞା ସମଂ ଶୂକରରାଜରାଜଃ । ପପାତ ଭୂମୌ ଚ ହତୋ ଯଦା ତୁ ଵଵର୍ଷିରେ ଦେଵଵରାଃ ସୁପୁଷ୍ପୈଃ
ରାଜା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଶୂକରମାନଙ୍କର ରାଜା ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫୁଲରେ ବର୍ଷା କରନ୍ତି।
ତସ୍ଯୋର୍ଧ୍ଵଗଃ ପୁଷ୍ପଚଯଃ ସୁଜାତଃ ସଂତାନକାନାମିଵ ସୌରଭଶ୍ଚ । ସକୁଂକୁମୈଶ୍ଚଂଦନଵୃଷ୍ଟିମେଵ କୁର୍ଵଂତି ଦେଵାଃ ପରିତୁଷ୍ଯମାଣାଃ
ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲର ଢେର ଉପରକୁ ବଢ଼ିଯାଏ, ଯେପରି ଦିବ୍ୟ କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ସୁଗନ୍ଧ; ଦେବତାମାନେ ଖୁସିରେ କୁଙ୍କୁମ ଓ ଚନ୍ଦନର ବର୍ଷା କରନ୍ତି।
ଵିମୃଶ୍ଯମାନଃ ସ ହି ତେନ ରାଜ୍ଞା ଚତୁର୍ଭୁଜଃ ସୋପି ବଭୂଵ ରାଜନ୍ । ଦିଵ୍ଯାଂବରୋଭୂଷଣଦିଵ୍ଯରୂପଃ ସ୍ଵତେଜସା ଭାତି ଦିଵାକରୋ ଯଥା
ରାଜାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ, ସେ ଚାରିହାତି ହୋଇଯାଏ, ରାଜନ୍; ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ନିଜ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଦିଵ୍ଯେନ ଯାନେନ ଦିଵଂ ଗତୋ ଯଦା ସୁପୂଜ୍ଯମାନଃ ସୁରରାଜଦେଵୈଃ । ଗଂଧର୍ଵରାଜଃ ସ ବଭୂଵ ଭୂଯଃ ପୂର୍ଵଂ ସ୍ଵକଂ କାଯମିହୈଵ ହିତ୍ଵା
ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆସି ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ଏଠାରେ ନିଜ ପୁରୁଣା ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସେ ପୁଣି ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ରାଜା ହୋଇଯାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ସୁକଲାଚରିତ୍ରେ। ଚତୁଶ୍ଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ବେନଙ୍କ କଥା ଓ ସୁକଳାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରର ଚଉଉଁଚାଳିଶିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ପଂଚଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ସୁକଲୋଵାଚ- ଅଥ ତେ ଲୁବ୍ଧକାଃ ସର୍ଵେ ଶୂକରୀଂ ପ୍ରତି ଜଗ୍ମିରେ । ଶୂରାଶ୍ଚ ଦାରୁଣାଃ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପାଶହସ୍ତାଶ୍ଚ ଭୀଷଣାଃ
ପଞ୍ଚଚାଳିଶିଏ ଅଧ୍ୟାୟ। ସୁକଳା କହିଲେ—ତା'ପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଶିକାରୀମାନେ ଶୂକରୀଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ; ଭୟଙ୍କର ଓ ଦାରୁଣ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ହାତରେ ପାଶ ଧରି ଆସିଲେ।
ଚତୁରଶ୍ଚ ତତୋ ଡିଂଭାନ୍କୃତ୍ଵା ସ୍ଥିତ୍ଵା ଚ ଶୂକରୀ । କୁଟୁଂବେନ ସମଂ କାଂତଂ ହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାହଵେ
ତା'ପରେ, ଶୂକରୀ ନିଜ ଚାରିଟି ପିଲାକୁ ରଖି, ପରିବାର ସହ ଦଢ଼ିଆ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସ୍ୱାମୀ ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଭର୍ତୁର୍ମେ ଚିଂତିତଂ ପ୍ରାପ୍ତମୃଷିଦେଵୈଶ୍ଚ ପୂଜିତଃ । ଗତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ମହାତ୍ମାସୌ ଵୀର୍ଯେଣାନେନ କର୍ମଣା
ସେ ଭାବିଲେ, 'ମୋ ସ୍ୱାମୀ, ଋଷି ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।'
ଅନେନାପି ପଥା ଯାସ୍ଯେ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଭର୍ତ୍ତା ସ ତିଷ୍ଠତି । ତଯା ସୁନିଶ୍ଚିତଂ କୃତ୍ଵା ପୁତ୍ରାନ୍ପ୍ରତିଵିଚିଂତିତମ୍
'ଏହି ପଥରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଅଛନ୍ତି।' ଏଭଳି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ପୁଅମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଯଦା ଜୀଵଂତି ମେ ବାଲାଶ୍ଚତ୍ଵାରୋ ଵଂଶଧାରକାଃ । ଭଵତ୍ଯସ୍ଯ ସୁଵୀରସ୍ଯ କୋଲସ୍ଯାପି ମହାତ୍ମନଃ
'ମୋ ଚାରିଟି ଛୁଆଁ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ବଂଶକୁ ଚାଲାଇବେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ଏହି ମହାନ ଓ ସୁବୀର ଶୂକରର ମହିମା ରହିବ।'
କେନୋପାଯେନ ପୁତ୍ରାନ୍ଵୈ ରକ୍ଷାଯୁକ୍ତାନ୍କରୋମ୍ଯହମ୍ । ଇତି ଚିଂତାପରା ଭୂତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପର୍ଵତସଂକଟମ୍
'କେଉଁ ଉପାୟରେ ମୁଁ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିପାରିବି?' ଏଭଳି ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବି, ସେ ଗୋଟିଏ କଠିନ ପାହାଡ଼ ରାସ୍ତା ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ର ମାର୍ଗଂ ସୁଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ନିଷ୍କାସାଯ ପ୍ରଯାସ୍ଯତେ । ତଯା ସୁନିଶ୍ଚିତଂ କୃତ୍ଵା ପୁତ୍ରାନ୍ପ୍ରତି ଵିଚିଂତିତମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଏକ ବିସ୍ତୃତ ମାର୍ଗ ଦେଖିଲେ ଯାହା ଆସ୍ରୟ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ; ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ପୁଅମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତାନୁଵାଚ ମହାରାଜ ପୁତ୍ରାନ୍ପ୍ରତି ସୁମୋହିତାନ୍ । ଯାଵତ୍ତିଷ୍ଠାମ୍ଯହଂ ପୁତ୍ରାସ୍ତାଵଦ୍ଗଚ୍ଛତ ଶୀଘ୍ରଗାଃ
ସେ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲେ, କହିଲେ—'ମୁଁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛି, ପୁଅମାନେ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଅ।'
ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ସୁତୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ କଥଂ ଯାସ୍ଯାମି ମାତରମ୍ । ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଜୀଵଲୋଭାଚ୍ଚ ଧିଙ୍ମେ ମାତଃ ସୁଜୀଵିତମ୍
ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁଅ । କିପରି ମୁଁ ମାଆଁଙ୍କୁ ଛାଡି ଜୀବନ ଲୋଭରେ ଯିବି? ମାଆଁ, ଏଭଳି ଜୀବନ ଜୀଇବାକୁ ଲଜ୍ଜା ।
ପିତୃଵୈରଂ କରିଷ୍ଯାମି ସାଧଯିଷ୍ଯେ ରଣେ ରିପୂନ୍ । ଗୃହୀତ୍ଵା ତ୍ଵଂ କନୀଯସୋଭ୍ରାତୄନ୍ସ୍ତ୍ରୀନ୍ଦୁର୍ଗକଂଦରମ୍
ମୁଁ ପିତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁତା ପୂରଣ କରିବି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇବି । ତୁମେ ଛୋଟ ଭାଉ, ଜନାନୀମାନେ ଓ ଦୁର୍ଗ ନେଇ ପାହାଡ଼ ଗୁହାକୁ ଯାଅ ।
ପିତରଂ ମାତରଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯୋ ଯାତି ହି ସ ପାପଧୀଃ । ନରକଂ ଚ ପ୍ରଯାତ୍ଯେଵ କୃମିକୋଟିସମାକୁଲମ୍
ଯେଉଁଠି କେହି ନିଜ ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଚାଲିଯାଏ, ସେ ଅପବିତ୍ର ମନ ଧାରଣ କରିଥାଏ । ଏହିପରି ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନରକକୁ ପହଞ୍ଚିଥାଏ, ଯେଉଁଠି ଅନେକ କୀଟ ଓ ପୋକା ରହିଛି ।
ତମୁଵାଚ ସୁଦୁଃଖାର୍ତା ତ୍ଵାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାହଂ କଥଂ ସୁତ । ସଂଯାସ୍ଯାମି ମହାପାପା ତ୍ରଯୋ ଗଚ୍ଛଂତୁ ମେ ସୁତାଃ
ଅତି ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୁଁ କିପରି ତୁମକୁ ଛାଡି ଆଗକୁ ବଢ଼ିପାରିବି, ମୁଁ ଏକ ମହାପାପିନୀ । ମୋର ତିନିଜଣ ପୁଅ ଯାଉନ୍ତୁ ।'
କନୀଯସସ୍ତ୍ରଯସ୍ତ୍ଵେଵ ଗତା ଗିରିଵନାଂତରମ୍ । ତୌ ଜଗ୍ମତୂ ରଣଭୁଵଂ ତେଷାମେଵ ସୁପଶ୍ଯତାମ୍
ତିନିଜଣ କମ୍ ବୟସ୍କ ପୁଅ ଦୁର୍ଗମ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ଗଲେ; ଦୁଇଜଣ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ତେଜସା ସୁବଲେନାପି ଗର୍ଜଂତୌ ଚ ପୁନଃପୁନଃ । ଅଥ ତେ ଲୁବ୍ଧକାଃ ଶୂରାଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ଵାତରଂହସଃ
ପ୍ରଭା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଭରିଥିବା ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ; ଏହି ସମୟରେ, ବାୟୁର ତାରେ ଦୃତ ଏବଂ ଶୂର ଶିକାରୀମାନେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ ।
ପଥା ତେନାପି ଦୁର୍ଗେଣ ତ୍ରଯସ୍ତେ ପ୍ରେଷିତା ନୃପ । ତିଷ୍ଠତଃ ସ୍ମ ପଥଂ ରୁଦ୍ଧ୍ଵା ଦ୍ଵାଵେତୌ ଜନନୀସୁତୌ
ସେ କଠିନ ପଥରେ, ରାଜା, ତିନିଜଣ ଆଗକୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଇଜଣ, ମାଁ ଓ ପୁଅ, ରାସ୍ତା ଅଟକାଇ ଦାଉଥିଲେ।
ଲୁବ୍ଧକାଶ୍ଚ ତତଃ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ଖଡ୍ଗବାଣଧନୁର୍ଧରାଃ । ପ୍ରଜଘ୍ନୁସ୍ତୋମରୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈଶ୍ଚକ୍ରୈଶ୍ଚ ମୁଶଲୈସ୍ତତଃ
ତାପରେ ଶିକାରିମାନେ ଆସିଲେ, ତଳୱାର, ଧନୁ, ବାଣ ନେଇ; ସେମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡା, ଚକ୍ର ଓ ମୁସଳ ଦେଇ ମାରିଲେ।
ମାତରଂ ପୃଷ୍ଠତଃ କୃତ୍ଵା ତନଯୋ ଯୁଧ୍ଯତେ ସ ତୈଃ । ଦଂଷ୍ଟ୍ରଯା ନିହତାଃ କେଚିତ୍କେଚିତ୍ତୁଂଡେନ ଘାତିତାଃ
ପୁଅ ମାଁକୁ ପଛରେ ରଖି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲା; କିଛି ଦାନ୍ତରେ ମରିଗଲେ, କିଛି ନାକରେ ଘାତ ଖାଇଲେ।
ସଂଜଘାନ ଖୁରାଗ୍ରୈଶ୍ଚ ଶୂରାଶ୍ଚ ପତିତା ରଣେ । ଯୁଯୁଧେ ଶୂକରଃ ସଂଖ୍ଯେ ଦୃଷ୍ଟୋ ରାଜ୍ଞା ମହାତ୍ମନା
ସେ ଖୁରର ଆଗରେ ମାରିଲା, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡିଗଲେ; ଶୂକର ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲା, ମହାତ୍ମା ରାଜା ଦେଖିଥିଲେ।
ପିତୁଃ ସକାଶାଚ୍ଛୂରୋଯମିତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସସମ୍ମୁଖଃ । ବାଣପାଣିର୍ମହାତେଜା ମନୁସୂନୁଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ପିତାଙ୍କର ବଂଶର ଏହି ବୀରକୁ ଜାଣି, ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଧନୁଷ ଧରି ଉଭା ହେଲେ।
ନିଶିତେନାପି ବାଣେନ ଅର୍ଦ୍ଧଚଂଦ୍ରାନୁକାରିଣା । ରାଜ୍ଞା ହତଃ ପପାତୋର୍ଵ୍ଯାଂ ଵିଦ୍ଧୋରସ୍କୋ ମହାତ୍ମନା
ରାଜା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଛାତିକୁ ବିଦ୍ଧ କରିଲେ, ସେ ଭୂମିରେ ପଡି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ମମାର ସହସା ଭୂମୌ ପପାତ ସ ହି ଶୂକରଃ । ପୁତ୍ରମୋହଂ ପରଂ ପ୍ରାପ୍ତା ତସ୍ଯୋପରି ଗତା ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ଅଚାନକ ଭୂମିରେ ପଡି ମରିଗଲେ; ତାଙ୍କ ମାଆ ଗଭୀର ପୁତ୍ରଶୋକରେ ଭାଗ୍ନ ହୋଇ, ନିଜେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଗଲେ।
ତଯା ଚ ନିହତାଃ ଶୂରାସ୍ତୁଂଡଘାତୈର୍ମହୀତଲେ । ନିପେତୁର୍ଲୁବ୍ଧକାଃ ଶୂରାଃ କତିନଷ୍ଟା ମୃତା ନୃପ
ତାଙ୍କ ତୁଣ୍ଡ ଘାତରେ ମହୀତଳରେ ବୀରମାନେ ମରିଗଲେ; ଅନେକ ଦୁଷ୍ଟ ଶିକାରୀ ଭୂମିରେ ପଡି ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ରାଜା।
ଦ୍ରାଵଯଂତୀ ମହତ୍ସୈନ୍ଯଂ ଦଂଷ୍ଟ୍ରଯା ସୂକରୀ ତତଃ । ଯଥା କୃତ୍ଯା ସମୁଦ୍ଭୂତା ମହାଭଯଵିଧାଯିକା
ତାପରେ ଏହି ଶୂକରୀ ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତରେ ବଡ଼ ସେନାକୁ ଭୟଭୀତ କରି ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲା, ଯେପରିକି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯାଦୁକାରୀ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛି।
ତମୁଵାଚ ତତୋ ରାଜ୍ଞୀ ଦେଵରାଜସୁତୋପମମ୍ । ଅନଯା ନିହତଂ ରାଜନ୍ମହତ୍ସୈନ୍ଯଂ ତଵୈଵ ହି
ତାପରେ ରାଣୀ ଏହି ଦେବରାଜଙ୍କ ପୁତ୍ର ସମାନ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ କହିଲେ: 'ମହାରାଜ, ଏହି ଶୂକରୀ ତୁମର ବଡ଼ ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଛି।'