ଏଵମେତୌ ସୁସଂଭାଷ୍ଯ ପରସ୍ପରହିତୈଷିଣୌ । ଯୁଦ୍ଧାଯ ନିଶ୍ଚିତୌ ଭୂତ୍ଵା ସମାଲୋକଯତୋ ରିପୂନ୍
ଏଭଳି ଦୁଇଜଣେ ଏକାପରେକ ଭଲ ଭାବରେ କଥାହେବା ପରେ, ପରସ୍ପରର ଭଲ ଚାହିଁ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରି ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
କୋଶଲାଧିପତିଂ ଵୀରଂ ତମିକ୍ଷ୍ଵାକୁଂ ମହାମତିମ୍
କୋଶଳର ରାଜା, ସେଇ ବୀର ଏବଂ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ।
ଯଥୈଵ ମେଘଃ ପରିଗର୍ଜତେ ଦିଵି ପ୍ରାଵୃଟ୍ସୁକାଲେଷୁ ତଡିତ୍ପ୍ରକାଶୈଃ । ତଥୈଵ ସଂଗର୍ଜତି କାଂତଯା ସମଂ ସମାହ୍ଵଯେଦ୍ରାଜଵରଂ ଖୁରାଗ୍ରୈଃ
ଯେପରି ବର୍ଷାକାଳରେ ଆକାଶରେ ମେଘ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିଜୁଳି ସହ ଗର୍ଜନ କରେ, ସେପରି ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ଏକଠି ଗର୍ଜନ କରି, ଘୋଡ଼ାର ଖୁର ଦ୍ୱାରା ରାଜାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ।
ତଂ ଗର୍ଜମାନଂ ଦଦୃଶେ ମହାତ୍ମା ଵାରାହମେକଂ ପୁରୁଷାର୍ଥଯୁକ୍ତମ୍ । ସସାର ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଜଵେନଯୁକ୍ତଃ ସସମ୍ମୁଖଂ ତସ୍ଯ ନୃଵୀରଧୀରଃ
ସେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟଶୀଳ ବଡ଼ ଅତ୍ମା ବନ୍ଦରୁ ଦେଖିଲେ; ସେଇ ସାହସୀ ରାଜା ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଧାଇଗଲେ।
ଚତୁଶ୍ଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ସୁକଲୋଵାଚ- ସ୍ଵସୈନ୍ଯଂ ଦୁର୍ଧରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିର୍ଜିତଂ ଦୁର୍ଧରେଣ ତମ୍ । ଚୁକୋପ ଭୂପତିଃ କ୍ରୂରଂ ଦୁଃସହଂ ଶୂକରଂ ପ୍ରତି
ସୁକଳ କହିଲେ—ନିଜ ସେନାକୁ ଦୁର୍ଧର ଦ୍ୱାରା ହାରିଥିବା ଦେଖି, ରାଜା ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅସହ୍ୟ ଶୂକର ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ଧନୁରାଦାଯ ଵେଗେନ ବାଣଂ କାଲାନଲୋପମମ୍ । ତସ୍ଯାଭିମୁଖମେଵାସୌ ହଯେନାଭିସସାର ସଃ
ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଧନୁଷ ଧରି, ମୃତ୍ୟୁଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ବାଣ ନେଇ, ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ସେଠାକୁ ଧାଇଗଲେ।
ସ ଯଦା ନୃପତିଂ ହଯପୃଷ୍ଠଗତଂ ଵରପୌରୁଷଯୁକ୍ତମମିତ୍ରହଣମ୍ । ପରିପଶ୍ଯତି ଶୂକରଯୂଥପତିଃ ପ୍ରଗତୋଭିମୁଖଂ ରଣଭୂମିତଲେ
ଯେତେବେଳେ ଶୂକରମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ରଣଭୂମିରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶତ୍ରୁନାଶକ ରାଜାଙ୍କୁ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ବସିଥିବା ଦେଖେ, ସେତେବେଳେ...
ନିଶିତେନ ଶରେଣ ହତୋ ହି ଯଦା ନୃପତେର୍ହଯପାଦତଲେ ପ୍ରଗତଃ । ତମିହୈଵ ଵିଲଂଘ୍ଯ ଚ ଵେଗମନାଃ ପ୍ରଖରେଣ ଜଵେନ ଚ କୋଲଵରଃ
ତା'ପରେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ, ରାଜାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ତଳେ ପଡ଼ିଯିବା ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶୂକରଟି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଏବଂ ଜୋରରେ ଉଠି ଲାଘୁଦେଇ ଚାଲିଯାଏ।
ଵ୍ଯଥିତସ୍ତୁରଗଃ ସକିରିଃକିଟିନା ନ ହି ଯାତି କ୍ଷିତୌ ସ ହି ଵିଦ୍ଧଗତିଃ । ତୁରଗଃ ପତିତୋ ଭୁଵି ତୁଂଡହତୋ ଲଘୁସ୍ଯଂଦନମେଵ ଗତୋ ନୃପତିଃ
ଶୂକରର ଦାଢ଼ିରେ ଆଘାତ ପାଇ ଘୋଡ଼ାଟି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପଡ଼ିଯାଏ ଏବଂ ଭୂମିରେ ଚାଲିପାରେନାହିଁ; ଘୋଡ଼ାଟି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ତେବେ ରାଜା ଶୀଘ୍ର ଏକ ହାଲୁକା ରଥରେ ଚଢ଼ିଯାନ୍ତି।
ସ ହି ଗର୍ଜତି ଶୂକରଜାତିରଵୈରଥସଂସ୍ଥିତକୋଶଲ ଯେନ ଜଵୈଃ । ଗଦଯା ନିହତଃ କିଲ ଭୂପତିନା ରଣମଧ୍ଯଗତଃ ସ ହି ଯୂଥପତିଃ
ତା'ପରେ ଶୂକରମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ରଣମଝିରେ ଦଢ଼ିଆ ଗର୍ଜନ କରେ; କିନ୍ତୁ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରି ମାରିଦିଅନ୍ତି।
ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ତନୁଂ ଚ ସ୍ଵକାଂ ହି ତଦା ଗତ ଏଵ ହରେର୍ଗୃହମେଵ ଵରମ୍
ସେ ସମୟରେ, ଶୂକରଟି ନିଜ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସିଧା ହରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
କୃତ୍ଵା ହି ଯୁଦ୍ଧଂ ସମରେ ହିତେନ ରାଜ୍ଞା ସମଂ ଶୂକରରାଜରାଜଃ । ପପାତ ଭୂମୌ ଚ ହତୋ ଯଦା ତୁ ଵଵର୍ଷିରେ ଦେଵଵରାଃ ସୁପୁଷ୍ପୈଃ
ରାଜା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଶୂକରମାନଙ୍କର ରାଜା ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫୁଲରେ ବର୍ଷା କରନ୍ତି।
ତସ୍ଯୋର୍ଧ୍ଵଗଃ ପୁଷ୍ପଚଯଃ ସୁଜାତଃ ସଂତାନକାନାମିଵ ସୌରଭଶ୍ଚ । ସକୁଂକୁମୈଶ୍ଚଂଦନଵୃଷ୍ଟିମେଵ କୁର୍ଵଂତି ଦେଵାଃ ପରିତୁଷ୍ଯମାଣାଃ
ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲର ଢେର ଉପରକୁ ବଢ଼ିଯାଏ, ଯେପରି ଦିବ୍ୟ କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ସୁଗନ୍ଧ; ଦେବତାମାନେ ଖୁସିରେ କୁଙ୍କୁମ ଓ ଚନ୍ଦନର ବର୍ଷା କରନ୍ତି।
ଵିମୃଶ୍ଯମାନଃ ସ ହି ତେନ ରାଜ୍ଞା ଚତୁର୍ଭୁଜଃ ସୋପି ବଭୂଵ ରାଜନ୍ । ଦିଵ୍ଯାଂବରୋଭୂଷଣଦିଵ୍ଯରୂପଃ ସ୍ଵତେଜସା ଭାତି ଦିଵାକରୋ ଯଥା
ରାଜାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ, ସେ ଚାରିହାତି ହୋଇଯାଏ, ରାଜନ୍; ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ନିଜ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଦିଵ୍ଯେନ ଯାନେନ ଦିଵଂ ଗତୋ ଯଦା ସୁପୂଜ୍ଯମାନଃ ସୁରରାଜଦେଵୈଃ । ଗଂଧର୍ଵରାଜଃ ସ ବଭୂଵ ଭୂଯଃ ପୂର୍ଵଂ ସ୍ଵକଂ କାଯମିହୈଵ ହିତ୍ଵା
ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆସି ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ଏଠାରେ ନିଜ ପୁରୁଣା ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସେ ପୁଣି ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ରାଜା ହୋଇଯାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ସୁକଲାଚରିତ୍ରେ। ଚତୁଶ୍ଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ବେନଙ୍କ କଥା ଓ ସୁକଳାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରର ଚଉଉଁଚାଳିଶିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ପଂଚଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ସୁକଲୋଵାଚ- ଅଥ ତେ ଲୁବ୍ଧକାଃ ସର୍ଵେ ଶୂକରୀଂ ପ୍ରତି ଜଗ୍ମିରେ । ଶୂରାଶ୍ଚ ଦାରୁଣାଃ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପାଶହସ୍ତାଶ୍ଚ ଭୀଷଣାଃ
ପଞ୍ଚଚାଳିଶିଏ ଅଧ୍ୟାୟ। ସୁକଳା କହିଲେ—ତା'ପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଶିକାରୀମାନେ ଶୂକରୀଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ; ଭୟଙ୍କର ଓ ଦାରୁଣ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ହାତରେ ପାଶ ଧରି ଆସିଲେ।
ଚତୁରଶ୍ଚ ତତୋ ଡିଂଭାନ୍କୃତ୍ଵା ସ୍ଥିତ୍ଵା ଚ ଶୂକରୀ । କୁଟୁଂବେନ ସମଂ କାଂତଂ ହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାହଵେ
ତା'ପରେ, ଶୂକରୀ ନିଜ ଚାରିଟି ପିଲାକୁ ରଖି, ପରିବାର ସହ ଦଢ଼ିଆ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସ୍ୱାମୀ ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଭର୍ତୁର୍ମେ ଚିଂତିତଂ ପ୍ରାପ୍ତମୃଷିଦେଵୈଶ୍ଚ ପୂଜିତଃ । ଗତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ମହାତ୍ମାସୌ ଵୀର୍ଯେଣାନେନ କର୍ମଣା
ସେ ଭାବିଲେ, 'ମୋ ସ୍ୱାମୀ, ଋଷି ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।'
ଅନେନାପି ପଥା ଯାସ୍ଯେ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଭର୍ତ୍ତା ସ ତିଷ୍ଠତି । ତଯା ସୁନିଶ୍ଚିତଂ କୃତ୍ଵା ପୁତ୍ରାନ୍ପ୍ରତିଵିଚିଂତିତମ୍
'ଏହି ପଥରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଅଛନ୍ତି।' ଏଭଳି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ପୁଅମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଯଦା ଜୀଵଂତି ମେ ବାଲାଶ୍ଚତ୍ଵାରୋ ଵଂଶଧାରକାଃ । ଭଵତ୍ଯସ୍ଯ ସୁଵୀରସ୍ଯ କୋଲସ୍ଯାପି ମହାତ୍ମନଃ
'ମୋ ଚାରିଟି ଛୁଆଁ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ବଂଶକୁ ଚାଲାଇବେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ଏହି ମହାନ ଓ ସୁବୀର ଶୂକରର ମହିମା ରହିବ।'
କେନୋପାଯେନ ପୁତ୍ରାନ୍ଵୈ ରକ୍ଷାଯୁକ୍ତାନ୍କରୋମ୍ଯହମ୍ । ଇତି ଚିଂତାପରା ଭୂତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପର୍ଵତସଂକଟମ୍
'କେଉଁ ଉପାୟରେ ମୁଁ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିପାରିବି?' ଏଭଳି ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବି, ସେ ଗୋଟିଏ କଠିନ ପାହାଡ଼ ରାସ୍ତା ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ର ମାର୍ଗଂ ସୁଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ନିଷ୍କାସାଯ ପ୍ରଯାସ୍ଯତେ । ତଯା ସୁନିଶ୍ଚିତଂ କୃତ୍ଵା ପୁତ୍ରାନ୍ପ୍ରତି ଵିଚିଂତିତମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଏକ ବିସ୍ତୃତ ମାର୍ଗ ଦେଖିଲେ ଯାହା ଆସ୍ରୟ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ; ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ପୁଅମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତାନୁଵାଚ ମହାରାଜ ପୁତ୍ରାନ୍ପ୍ରତି ସୁମୋହିତାନ୍ । ଯାଵତ୍ତିଷ୍ଠାମ୍ଯହଂ ପୁତ୍ରାସ୍ତାଵଦ୍ଗଚ୍ଛତ ଶୀଘ୍ରଗାଃ
ସେ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲେ, କହିଲେ—'ମୁଁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛି, ପୁଅମାନେ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଅ।'
ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ସୁତୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ କଥଂ ଯାସ୍ଯାମି ମାତରମ୍ । ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଜୀଵଲୋଭାଚ୍ଚ ଧିଙ୍ମେ ମାତଃ ସୁଜୀଵିତମ୍
ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁଅ । କିପରି ମୁଁ ମାଆଁଙ୍କୁ ଛାଡି ଜୀବନ ଲୋଭରେ ଯିବି? ମାଆଁ, ଏଭଳି ଜୀବନ ଜୀଇବାକୁ ଲଜ୍ଜା ।
ପିତୃଵୈରଂ କରିଷ୍ଯାମି ସାଧଯିଷ୍ଯେ ରଣେ ରିପୂନ୍ । ଗୃହୀତ୍ଵା ତ୍ଵଂ କନୀଯସୋଭ୍ରାତୄନ୍ସ୍ତ୍ରୀନ୍ଦୁର୍ଗକଂଦରମ୍
ମୁଁ ପିତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁତା ପୂରଣ କରିବି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇବି । ତୁମେ ଛୋଟ ଭାଉ, ଜନାନୀମାନେ ଓ ଦୁର୍ଗ ନେଇ ପାହାଡ଼ ଗୁହାକୁ ଯାଅ ।
ପିତରଂ ମାତରଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯୋ ଯାତି ହି ସ ପାପଧୀଃ । ନରକଂ ଚ ପ୍ରଯାତ୍ଯେଵ କୃମିକୋଟିସମାକୁଲମ୍
ଯେଉଁଠି କେହି ନିଜ ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଚାଲିଯାଏ, ସେ ଅପବିତ୍ର ମନ ଧାରଣ କରିଥାଏ । ଏହିପରି ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନରକକୁ ପହଞ୍ଚିଥାଏ, ଯେଉଁଠି ଅନେକ କୀଟ ଓ ପୋକା ରହିଛି ।
ତମୁଵାଚ ସୁଦୁଃଖାର୍ତା ତ୍ଵାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାହଂ କଥଂ ସୁତ । ସଂଯାସ୍ଯାମି ମହାପାପା ତ୍ରଯୋ ଗଚ୍ଛଂତୁ ମେ ସୁତାଃ
ଅତି ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୁଁ କିପରି ତୁମକୁ ଛାଡି ଆଗକୁ ବଢ଼ିପାରିବି, ମୁଁ ଏକ ମହାପାପିନୀ । ମୋର ତିନିଜଣ ପୁଅ ଯାଉନ୍ତୁ ।'
କନୀଯସସ୍ତ୍ରଯସ୍ତ୍ଵେଵ ଗତା ଗିରିଵନାଂତରମ୍ । ତୌ ଜଗ୍ମତୂ ରଣଭୁଵଂ ତେଷାମେଵ ସୁପଶ୍ଯତାମ୍
ତିନିଜଣ କମ୍ ବୟସ୍କ ପୁଅ ଦୁର୍ଗମ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ଗଲେ; ଦୁଇଜଣ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ତେଜସା ସୁବଲେନାପି ଗର୍ଜଂତୌ ଚ ପୁନଃପୁନଃ । ଅଥ ତେ ଲୁବ୍ଧକାଃ ଶୂରାଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ଵାତରଂହସଃ
ପ୍ରଭା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଭରିଥିବା ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ; ଏହି ସମୟରେ, ବାୟୁର ତାରେ ଦୃତ ଏବଂ ଶୂର ଶିକାରୀମାନେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ ।