ଅଥ ତେ ପ୍ରେଷିତାଃ ଶୂରା ବଲତେଜଃ ପରାକ୍ରମାଃ । ଗର୍ଜମାନାଃ ପ୍ରଧାଵଂତି ବଲତେଜଃ ପରାକ୍ରମାଃ
ତାପରେ ସେ ସାହସୀ ମନେ, ଶକ୍ତି, ତେଜ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଗର୍ଜନ କରି ଏଗିଯାଇଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ଦେଖାଇଲେ ।
କୋଲଂ ପ୍ରତିଗତାଃ ସର୍ଵେ ଵାଯୁଵେଗେନ ସାଂପ୍ରତମ୍ । ଵିଧ୍ଯଂତି ବାଣଜାଲୈସ୍ତେ ନିଶିତୈର୍ଵନଚାରକାଃ
ସେମାନେ ସମ୍ପ୍ରତି ବାୟୁର ତୀବ୍ରତାରେ ବନ୍ଦର ପାଖକୁ ଗଲେ, ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣର ଝଡ଼ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ।
ନାନା ଶସ୍ତ୍ରୈରଥାସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଵାରାହଂ ଵୀରରୂପିଣମ୍
ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଏହି ଶୂରବେଶୀ ବରାହକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ।
ସୁକଲୋଵାଚ- ପତଂତି ବାଣତୋମରା ଵିମୁକ୍ତା ଲୁବ୍ଧକୈଃ ଶରା ଘନାଗିରିଂପ୍ରଵର୍ଷିଣୋ ଯଥାତଥା ଧରାଂତରେ । ହତୋ ଦୃଢପ୍ରହାରିଭିଃ ସ ନିର୍ଜିତସ୍ତତସ୍ତଥା ଶତୈସ୍ତୁ ଯୂଥପାଲକଃ ସ କୋଲଃ ସଂଗରଂଗତଃ
ସୁକଳ କହିଲେ — ଶିକାରୀମାନେ ଝଡ଼ରେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ିବା ପରି ତୀର ଓ ତମୋରା ଛାଡ଼ିଲେ । ଭୂମି ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ଦଳପତି ବରାହକୁ ଦୃଢ଼ ଆଘାତ ଦେଇ ଶତଶଃ ଲୋକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଳିଲେ ଓ ସେହିଠାରେ ଜିତିଲେ ।
ସ୍ଵପୁତ୍ରପୌତ୍ରବାଂଧଵୈଃ ପରାଂଶ୍ଚ ସଂହରେତ୍ସ ଵୈ ପତଂତି ତେ ସ୍ଵଦଂଷ୍ଟ୍ରଯା ହତାହଵେଽଵଲୁବ୍ଧକାଃ । ପତଂତି ପାଦହସ୍ତକାଃ ସ୍ଥିତସ୍ଯ ଵେଗଭ୍ରାମଣୈଃ ସଲୁବ୍ଧଗର୍ଜମେଵତଂ ଵରାହୋଽପଶ୍ଯଦାଗତମ୍
ନିଜ ପୁଅ, ପଉତି, ଓ ପରିବାର ସହିତ, ସେ ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ନଷ୍ଟ କଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଜ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଢ଼ିରେ ଶିକାରୀମାନେ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ସ୍ଵତେଜସା ଵିନାଶିତଂ ମୁଖାଗ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରଯା ହତଂ । ଗତଃ ସ ଯତ୍ର ଭୂପତିଃ ସ ଵାଂଛତେନସଂଗରମ୍
ନିଜ ତେଜରେ ସେ ନଷ୍ଟ କଲେ, ମୁହଁର ଆଗର ଦାଢ଼ିରେ ହତ କଲେ; ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଭୂପତି ଗଲେ, ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧର ଆଶା କଲେ ।
ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁନାଥଂ ସୁମହତ୍ପ୍ରସହ୍ଯ ସଂତ୍ରାସ୍ଯ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସ ହି ଶୂକରେଶଃ । ଯୁଦ୍ଧଂ ଵନେ ଵାଂଛତି ତେନ ସାର୍ଦ୍ଧମିକ୍ଷ୍ଵାକୁଣା ସଂଗରହର୍ଷଯୁକ୍ତଃ
ବରାହମାନ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ରେଷରେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କଲେ ଓ ତାଙ୍କ ସହ ବନରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଶା କଲେ, ଯୁଦ୍ଧର ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ।
ଵାରାହଃ ପୁନରେଵ ଯୁଦ୍ଧକୁଶଲଃ ସଂଵାଂଛତେ ସଂଗରଂ ତୁଂଡାଗ୍ରେଣ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂତନଖରୈଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଧରାଂ କ୍ଷୋଭଯନ୍ । ହୁଂକାରୋଚ୍ଚାରଗର୍ଵାତ୍ପ୍ରହରତି ଵିମଲଂ ଭୂପତିଂ ତଂ ଚ ରାଜଞ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁପରାକ୍ରମଂ ମନୁସୁତସ୍ତ୍ଵାନନ୍ଦରୋମାଂଚିତଃ
ବରାହଟିଏ ପୁଣିଥରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଢ଼ି ଓ ନଖରେ ଭୂମିକୁ କମ୍ପିତ କରି, ରେଷରେ ଗର୍ଜନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ରାଜାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ରାଜା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଚିହ୍ନି, ମନୁଙ୍କ ପୁଅ ଆନନ୍ଦରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୂକରପୌରୁଷଂ ଯମତୁଲଂ ମେନେ ପତିର୍ଵାଵରାଡ୍ଦେଵାରିଂ ମନସା ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ସହସା ଵାରାହରୂପେଣ ଵୈ । ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯୈଵ ମହାବଲଂ ବହୁତରଂ ଯୁକ୍ତଂ ତ୍ଵରେର୍ଵାରଣଂ ସୈନ୍ଯଂ କୋଲଵିନାଶନାଯ ସହସା ସଂଗୃହ୍ଯ ସଂଗୃହ୍ଯତାମ୍
ବରାହଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ପ୍ରାକ୍ରମ ଦେଖି, ସେ ଭାବିଲେ ଏହିଏ ଦେବତାମାନୋର ଶତ୍ରୁ ବରାହ ରୂପେ ଆସିଛନ୍ତି; ବରାହଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ବଡ଼ ଓ ଅନେକ ସେନା ଦେଖି, ସେ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ସେନାକୁ ଏକତ୍ର କଲେ ।
ପ୍ରେଷିତାଶ୍ଚ ଵାରଣା ରଥାଶ୍ଚ ଵେଗଵତ୍ତରାଃ ସୁବାଣଖଡ୍ଗଧାରିଣୋ ଭୁଶୁଂଡିଭିଶ୍ଚ ମୁଦ୍ଗରୈଃ । ସପାଶପାଣିଲୁବ୍ଧକା ନଦଂତି ତତ୍ର ତତ୍ପରା ନିଵାରିତୋ ନ ତିଷ୍ଠତୋ ହଯାଗଜାଶ୍ଚ ଯଦ୍ଗତାଃ
ପରେ ହାତୀ ଓ ତୀବ୍ର ରଥ ପଠାଯାଇଲା, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ତୀର ଓ ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଗଦା ଓ ମୁସଳ ନେଇଥିଲେ; ଶିକାରୀମାନେ ପାଶ ଧରି ଗର୍ଜନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ରୋକାଯାଇଥିଲେ ସେମାନେ ରହିଲେନି, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀ ଯେଉଁଠାରେ ପାରିଲେ ସେଠାକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
କ୍ଵଚିତ୍କ୍ଵଚିନ୍ନ ଦୃଶ୍ଯତେ କ୍ଵଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ କ୍ଵଚିଦ୍ଭଯଂ ପ୍ରଦର୍ଶଯେତ୍କ୍ଵଚିଦ୍ଧଯାନ୍ପ୍ରମର୍ଦଯେତ୍
କେବେ କେବେ ସେ ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ, କେବେ କେବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; କେବେ ଭୟ ଦେଉଥିଲେ, କେବେ ଘୋଡ଼ାମାନୋକୁ ଚୁର୍ମାର କରୁଥିଲେ ।
ମର୍ଦଯିତ୍ଵା ଭଟାନ୍ଵୀରାନ୍ଵାରାହୋ ରଣଦୁର୍ଜଯଃ । ଶବ୍ଦଂ ଚକାରଦୁର୍ଧଷଂ କ୍ରୋଧାରୁଣଵିଲୋଚନଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ବରାହ ଶୂରବୀରମାନୋକୁ ଚୁର୍ମାର କଲେ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁରେ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କଲେ ।
କୋଶଲାଧିପତିର୍ଵୀରସ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରଣଦୁର୍ଜଯମ୍ । ଯୁଧ୍ଯମାନଂ ମହାକାଯଂ ମୁଚଂତଂ ମେଘଵତ୍ସ୍ଵନମ୍
କୋଶଳ ରାଜା ଏହି ଅଜୟ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବଡ଼ ଦେହ ଓ ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ।
ଗର୍ଜତିସମରଂ ଵିଚରତି ଵିଲସତି ଵୀରାନ୍ସ୍ଵତେଜସା ଧୀରଃ । ତଡିଦିଵ ମୁଖେଷୁ ଦଂଷ୍ଟ୍ରା ତସ୍ଯ ଵିଭାତ୍ଯୁଲ୍ଲସତ୍ଯେଵ
ସେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଚଳାଚଳ କରୁଥିଲେ, ନିଜ ତେଜରେ ଶୂରମାନୋ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ; ତାଙ୍କ ମୁହଁର ଦାଢ଼ି ବିଜୁଳିର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା ।
ମନୁପୁତ୍ରସ୍ତଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୋଲଂ ଚ ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ । ପ୍ରତିଭିନ୍ନମେକୈକଂ ଶସ୍ତ୍ରାହତଂ ଚ ବଂଧୁଭିଃ
ମନୁଙ୍କ ପୁଅ ବରାହଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆତ୍ମୀୟ ଅସ୍ତ୍ର ଆଘାତରେ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ନରପତିରୁଵାଚ ସୈନ୍ଯାଃ କିମିହ ନ ଗୃହ୍ଣଂତୁ ଓଜସା ଶୂରାଃ । ଯୁଧ୍ଯଧ୍ଵଂ ତତ୍ର ନିଶିତୈର୍ବାଣୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈରନେନାପି
ରାଜା କହିଲେ: ଶୂରମାନେ, ଏଠାରେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିରେ କାହିଁକି ଧରୁନାହାଁ? ଏହିଠାରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଧାରାଳ ତୀରରେ ଯୁଦ୍ଧ କର ।
ସମାକର୍ଣ୍ଯ ତତୋ ଵାକ୍ଯଂ କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯାପି ମହାତ୍ମନଃ । ତତସ୍ତେ ସୈନିକାଃ ସର୍ଵେ ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମୁପସ୍ଥିତାଃ
ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ କ୍ରୋଧିତ କଥା ଶୁଣି, ସେନାମାନେ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ର ହେଲେ ।
ଅନେକୈର୍ଭଟସାହସ୍ରୈର୍ଵନେ ତଂ ସମରେ ସ୍ଥିତମ୍ । ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵାସୁ ସଂହତ୍ଯ ବିଭିଦୁଃ ଶୂକରଂ ରଣେ
ଅନେକ ହଜାର ଯୋଦ୍ଧା ନେଇ ସେମାନେ ବନରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଥିବା ବରାହକୁ ଚାରିପାଖରୁ ଘେରିଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ।
ଵିଦ୍ଧଶ୍ଚ କୈଶ୍ଚିତ୍ତଦା ବାଣଜାଲୈଃ ସୁଯୋଧୈଶ୍ଚ ସଂଗ୍ରାମଭୂମୌ ଵିଶାଲୈଃ । କ୍ଵଚିଚ୍ଚକ୍ରଘାତୈଃ କ୍ଵଚିଦ୍ଵଜ୍ରପାତୈର୍ହତଂ ଦୁର୍ଜଯଂ ସଂଗରେ ତଂ ମହାଂତୈଃ
ତା'ପରେ କିଛି ପ୍ରବଳ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ତୀର ବର୍ଷାରେ ବରାହ ବିଦ୍ଧ ହେଲେ, କେବେ ଚକ୍ର ଆଘାତରେ, କେବେ ବଜ୍ର ପାତରେ, ଏହି ଅଜୟ ବରାହ ମହାବୀରମାନୋ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ ।
ତତଃ ପୌରୁଷୈଃ କ୍ରୋଧଯୁକ୍ତଃ ସ କୋଲଃ ସୁଵିଚ୍ଛିଦ୍ଯ ପାଶାନ୍ରଣେ ପ୍ରସ୍ଥିତଃ ସଃ । ମହାଶୂକରୈଃ ସାର୍ଧମେଵ ପ୍ରଯାତସ୍ତତଃ ଶୋଣିତସ୍ଯାପି ଧାରାଭିଷିକ୍ତଃ
ତା'ପରେ ଶୂରତା ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବରାହ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାଶ ଭାଙ୍ଗି ଚାଲିଗଲେ; ବଡ଼ ବଡ଼ ବରାହମାନୋ ସହିତ ରକ୍ତ ଧାରାରେ ଭିଜି ଚାଲିଗଲେ ।
କରୋତି ପ୍ରହାରଂ ଚ ତୁଂଡେନ ଵୀରହଯାନାଂ ଦ୍ଵିପାନାଂ ଚ ଚିଚ୍ଛେଦ ଵୀରଃ । ସ୍ଵଦଂଷ୍ଟ୍ରାଗ୍ରଭାଗେନ ତୀକ୍ଷ୍ଣେନ ଵୀରାନ୍ପଦାତୀନ୍ହି ସଂପାତଯେଦ୍ରୋଷଭାଵୈଃ
ସେ ତାଙ୍କର ଠୁଣ୍ଡରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀମାନଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଁତର ଆଗରେ କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଥିବା ପଦାତି ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ଉଡ଼ାଇଦେଇଥିଲେ।
ଜଘାନାସ୍ଯ ଶୁଂଡଂ ଗଜସ୍ଯାପି ରୁଷ୍ଟୋ ଭଟାନ୍ହତାନ୍ପାଦନଖୈସ୍ତୁ ହୃଷ୍ଟଃ
କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସେ ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ; ଖୁସି ହୋଇ ପାଦନଖରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ତତସ୍ତେ ଶୂକରାଃ ସର୍ଵେ ଲୁବ୍ଧକାଶ୍ଚ ପରସ୍ପରମ୍ । ଯୁଯୁଧୁଃ ସଂଗରଂ କୃତ୍ଵା କ୍ରୋଧାରୁଣଵିଲୋଚନାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଶୁଅଁ ଓ ଶିକାରୀମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି ହୋଇ, ପରସ୍ପରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଗଲେ।
ଲୁବ୍ଧକୈଶ୍ଚ ହତାଃ କୋଲାଃ କୋଲୈଶ୍ଚାପି ସୁଲୁବ୍ଧକାଃ । ନିହତାଃ ପତିତା ଭୂମୌ କ୍ଷତଜେନାପି ସାରୁଣାଃ
ଶିକାରୀମାନେ ଶୁଅଁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାରାଗଲେ, ଶୁଅଁମାନେ ଶିକାରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା; ରକ୍ତରେ ଭିଜା ଓ ଆହତ ହୋଇ ସେମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ରହିଲେ।
ଜୀଵଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ହତାଃ କୋଲୈର୍ଲୁବ୍ଧକାଃ ପତିତା ରଣେ । ମୃତାଶ୍ଚ ଶୂକରାସ୍ତତ୍ର ଶ୍ଵାନଃ ପ୍ରାଣାଂଶ୍ଚ ତତ୍ଯଜୁଃ
ଶୁଅଁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯାଇଥିବା ଶିକାରୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଏଠାରେ ଶୁଅଁମାନେ ମଧ୍ୟ ମରିଗଲେ, କୁକୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଯତ୍ରଯତ୍ର ମୃତା ଭୂମୌ ପତିତା ମୃଗଘାତକାଃ । ବହଵଃ ଶୂକରା ରାଜ୍ଞା ଖଡ୍ଗପାତୈର୍ନିପାତିତାଃ
ଯେଉଁଠି ମୃଗ ମାରିବା ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ସେଠି ରାଜାଙ୍କ ତଳୱାର ଆଘାତରେ ଅନେକ ଶୁଅଁ ମାଟିକୁ ଢଳିଗଲେ।
କତି ନଷ୍ଟା ହତାଃ କୋଲା ଭୀତା ଦୁର୍ଗେଷୁ ସଂସ୍ଥିତାଃ । କୁଂଜେଷୁ କଂଦରାଂତେଷୁ ଗୁହାଂତେଷୁ ନୃପୋତ୍ତମ
କେତେ ଶୁଅଁ ନଷ୍ଟ ହେଲେ କିମ୍ବା ମାରାଗଲେ, ଭୟରେ ଦୁର୍ଗ, ଝାଡ଼, ଖାଇର ଶେଷ ଓ ଗୁହାର ମୁହଁରେ ଲୁଚି ରହିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା?
ଲୁବ୍ଧକାଶ୍ଚ ମୃତାଃ କେଚିଚ୍ଛିନ୍ନା ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଗ୍ରସୂକରୈଃ । ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗତାଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଖଂଡଶୋ ଵିଦଲୀକୃତାଃ
କିଛି ଶିକାରୀ ଶୁଅଁମାନଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଁତରେ ଛିଣ୍ଡାଯାଇ ମରିଗଲେ; ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ି ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ, ଦେହ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲା।
ଵାଗୁରାଃ ପାଶଜାଲାଶ୍ଚ କୁଟକାଃ ପଂଜରାସ୍ତଥା । ନାଡ୍ଯଶ୍ଚ ପତିତା ଭୂମୌ ଯତ୍ରତତ୍ର ସମଂତତଃ
ଯେଉଁଠି ସେଉଁଠି ଝାଲ, ଜାଲ, ଖୋପ, ପିଞ୍ଜରା ଓ ଫନ୍ଦା ଭୂମିରେ ଛିଟିଯାଇ ପଡ଼ିଥିଲା।
ଏକୋ ଦଯିତଯା ସାର୍ଧଂ ଵାରାହଃ ପରିତିଷ୍ଠତି । ପୌତ୍ରକୈଃ ପଂଚସପ୍ତଭିର୍ଯୁଦ୍ଧାର୍ଥଂ ବଲଦର୍ପିତଃ
ଏକ ଶୁଅଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହିତ, ପାଞ୍ଚ କିମ୍ବା ସାତ ଟିଏ ପିଲା ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରେ ଘେରି ଦଢ଼ି ରହିଲା।