ଦିଵ୍ଯରୂପଧରୋ ରେଜେ ଦ୍ଵିତୀଯ ଇଵ ଭାସ୍କରଃ । ତତୋଽଭିନଂଦଯାମାସ ସତାଂ କାଂଚନମାଲିନୀମ୍
ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଏପରେ, ସେ ସଦ୍ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାଞ୍ଚନମାଳିନୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଭଦ୍ରେ ଵେତ୍ତୀଶ୍ଵରୋ ଦେଵଃ କର୍ମଣାଂ ଯଃ ଫଲପ୍ରଦଃ । ତତ୍ତ୍ଵଯୋପକୃତଂ ସର୍ଵଂ ଯତ୍ର ମେ ନାସ୍ତି ନିଷ୍କୃତିଃ
ହେ ଭଦ୍ରେ, ଦେବତା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳଦାତା ଓ ତାଙ୍କୁ ସବୁ କିଛି ଜଣା। ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଯେଉଁ ସବୁ କଲ, ତାହା ପାଇଁ ମୋର କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଅବଶିଷ୍ଟ ନାହିଁ।
ଇଦାନୀମପି କାରୁଣ୍ଯାତ୍ପ୍ରସୀଦାନୁଗ୍ରହଂ କୁରୁ । ଶିକ୍ଷାଂ ଵିଧେହି ମେ ଦେଵି ସର୍ଵନୀତିମଯୀଂ ଶୁଭାମ୍
ଏବେ ଦୟା କରି, ମୋତେ କୃପା ଦିଅ। ହେ ଦେବୀ, ମୋତେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ନୀତି ଓ ଧର୍ମ ପାଠ ଶିଖାଅ।
ସର୍ଵଧର୍ମକରୀଂ ନୂନଂ ନ କୁର୍ଵେ ପାତକଂ ଯଥା । ତାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵଦନୁଜ୍ଞାତଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ଯାମି ସୁରାଲଯମ୍
ମୋତେ ଏମିତି ଶିଖାଅ, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ କରି, କେବେ ପାପ କରିବିନି। ତୁମ ଅନୁମତି ଓ ଶିଖ୍ୟା ପାଇ, ପରେ ମୁଁ ଦେବଲୋକକୁ ଯିବି।
ଦତ୍ତାତ୍ରେଯ ଉଵାଚ। ଏତନ୍ନିଶମ୍ଯ ତେନୋକ୍ତଂ ପ୍ରିଯଂ ଧର୍ମମଯଂ ଵଚଃ । ଅତିପ୍ରୀତ୍ଯାବ୍ରଵୀଦ୍ଧର୍ମଂ ରାଜନ୍କାଂଚନମାଲିନୀ
ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ କହିଲେ — ଏଭଳି ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ଧର୍ମମୟ କଥା ଶୁଣି, କାଞ୍ଚନମାଳିନୀ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଧର୍ମ ଉପଦେଶ କଲେ।
ଧର୍ମଂ ଭଜସ୍ଵ ସତତଂ ତ୍ଯଜ ଭୂତହିଂସାଂ ସେଵସ୍ଵ ସାଧୁପୁରୁଷାନ୍ଜହି କାମଶତ୍ରୁମ୍ । ଅନ୍ଯସ୍ଯ ଦୋଷଗୁଣକୀର୍ତନମାଶୁ ହିତ୍ଵା ସତ୍ଯଂ ଵଦାର୍ଚଯ ହରିଂ ଵ୍ରଜ ଦେଵଲୋକମ୍
ସଦା ଧର୍ମକୁ ଅନୁସର, ପ୍ରାଣୀହିଂସା ଛାଡ଼, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସେବା କର, କାମ ଶତ୍ରୁକୁ ଜୟ କର। ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦୋଷ ଓ ଗୁଣ କଥା ଛାଡ଼, ସତ୍ୟ କହ, ହରିଙ୍କୁ ପୂଜ, ଏବଂ ଦେବଲୋକକୁ ଯାଅ।
ଦେହେଽସ୍ଥିମାଂସରୁଧିରେ ସ୍ଵମତିଂ ତ୍ଯଜ ତ୍ଵଂ ଜାଯାସୁତାଦିଷୁ ସଦା ମମତାଂ ଵିମୁଂଚ । ପଶ୍ଯାନିଶଂ ଜଗଦିଦଂ କ୍ଷଣଭଂଗୁରଂ ହି ଵୈରାଗ୍ଯଭାଵରସିକୋ ଭଵ ଯୋଗନିଷ୍ଠଃ
ଏହି ଅସ୍ଥି, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତର ଦେହରେ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼। ସ୍ତ୍ରୀ, ସନ୍ତାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ସଦା ମମତା ତ୍ୟାଗ କର। ଏହି ସଂସାରକୁ ସଦା ଅସ୍ଥିର ଭାବି, ବିରାଗର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର, ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠା ରଖ।
ପ୍ରୀତ୍ଯା ମଯା ନିଗଦିତଂ ତଵ ଧର୍ମମାର୍ଗଂ ଚିତ୍ତୋ ନିଧେହି ସକଲଂ ଭଵଶୀଲଯୁକ୍ତଃ । ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ରାକ୍ଷସତନୁଂ ଧୃତଦେଵଦେହୋ ଜ୍ଯୋତିର୍ମଯୋ ଵ୍ରଜ ଯଥାସୁଖମାଶୁ ନାକମ୍
ମୁଁ ପ୍ରେମରେ ତୁମକୁ ଧର୍ମର ପଥ କହିଛି। ମନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହିପରେ ଲଗାଅ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଧାରଣ କର। ରାକ୍ଷସ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ଦିବ୍ୟ ତେଜସ୍ୱୀ ଦେହ ନେଇ, ତୁରନ୍ତ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାଧର୍ମଂ ତତୋ ହୃଷ୍ଟଃ ସଂତୁଷ୍ଟୋ ରାକ୍ଷସୋଽବ୍ରଵୀତ୍ । ଭଵପ୍ରମୁଦିତା ନିତ୍ଯଂ ସର୍ଵଦା ଶିଵମସ୍ତୁ ତେ
ସେ ଧର୍ମମୟ କଥା ଶୁଣି ରାକ୍ଷସ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ, "ତୁମେ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରୁହ, ସବୁବେଳେ ତୁମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।"
ଆଚନ୍ଦ୍ରାର୍କଂ ରମସ୍ଵ ତ୍ଵଂ କୈଲାସେ ଶିଵସନ୍ନିଧୌ । ଉମଯାଽଖଂଡିତଂ ପ୍ରେମ ତଵାସ୍ତୁ ଵରଵର୍ଣିନି
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସିଥିବା। ଉମାଙ୍କ ସହିତ ତୁମର ପ୍ରେମ କେବେ ଭଙ୍ଗ ହେଉନାହିଁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ତପୋନିଷ୍ଠା ମାତସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵ ସର୍ଵଦା । ମାସ୍ତୁ ଲୋଭଃ ଶରୀରେ ତେ ଆପନ୍ନାର୍ତି ସଦା ହର
ମା, ତୁମେ ସଦା ଧର୍ମରେ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ରୁହ। ତୁମ ଶରୀରରେ କେବେ ଲୋଭ ନ ଆସୁ। ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କଷ୍ଟ ସଦା ଦୂର କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ପ୍ରଣମ୍ଯାଥ ସତାଂ କାଂଚନମାଲିନୀମ୍ । ଜଗାମ ରାକ୍ଷସଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗଂଧର୍ଵୈର୍ବହୁଭିଃ ସ୍ତୁତଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ ରାକ୍ଷସ ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ଅନେକ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କର ସ୍ତୁତି ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦେଵକନ୍ଯାସ୍ତଦାଗତ୍ଯ ଵଵର୍ଷୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଭିଃ । ତସ୍ଯାଃ କାଂଚନମାଲିନ୍ଯା ମୂର୍ଧ୍ନି ହର୍ଷସମାକୁଲାଃ
ସେତିକି ବେଳେ ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ଆସି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଖୁସିରେ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ।
ତାମାଲିଂଗ୍ଯ ତତଃ ପ୍ରୋଚୁଃ କନ୍ଯକାସ୍ତୁ ପ୍ରିଯଂ ଵଚଃ । କୃତଂ ଭଦ୍ରେ ତ୍ଵଯା ଚିତ୍ରଂ ରାକ୍ଷସସ୍ଯ ଵିମୋକ୍ଷଣମ୍
ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେ କନ୍ୟାମାନେ ସ୍ନେହ ଭରା କଥା କହିଲେ, "ଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି ଅଦ୍ଭୁତ କାମ କରିଛ।"
ଦୁଷ୍ଟସ୍ଯାସ୍ଯ ଭଯାତ୍କଶ୍ଚିଦ୍ଵିଶତ୍ଯସ୍ମିନ୍ନ କାନନେ । ଅଧୁନା ନିର୍ଭଯା ହ୍ଯତ୍ର ଵିଚରାମୋ ଯଥାସୁଖମ୍
"ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଭୟରେ କେହି ଏହି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆସୁନଥିଲେ। ଏବେ ଆମେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଏଠାରେ ଘୁରିପାରିବା।"
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦ୍ଵଚନଂ ରାଜଂସ୍ତାସାଂ କାଂଚନମାଲିନୀ । ହୃଷ୍ଟା ତେନୈଵ ଦାନେନ କୃତକୃତ୍ଯା ତଦା ସତୀ
ହେ ରାଜା, ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କାଞ୍ଚନମାଳିନୀ ନିଜ ଦାନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଏହି କାରଣରେ ସେ ନିଜକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ କଲେ।
ତଂ ରାକ୍ଷସଂ କାଂଚନମାଲିନୀଵରା ଗନ୍ଧର୍ଵକନ୍ଯା ପରିମୋଚ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍ । କ୍ରୀଡଂତ୍ଯମୂଭିଃ ପ୍ରଯଯୌ ହରାଲଯଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ସପୂର୍ଣା ଚ ପରୋପକାରଯା
କାଞ୍ଚନମାଳିନୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେଇ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଅନ୍ୟ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହିତ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ଖୁସିରେ ହରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ପରୋପକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ସଂଵାଦମେନଂ ଵରକନ୍ଯକେରିତଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରଂ ଯଃ ଶୃଣୁଯାଚ୍ଚ ମାନଵଃ । ନ ବାଧ୍ଯତେ ଜାତୁ ସଦା ସ ରାକ୍ଷସୈର୍ଧର୍ମେ ମତିସ୍ତସ୍ଯ ଭୃଶଂ ହି ଜାଯତେ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଉତ୍ତମ କନ୍ୟାଙ୍କ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣିଥାଏ, ସେ କେବେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ମନ ସଦା ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ। ଦ୍ଵୀପେଽସ୍ମିନ୍ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ତାନି ମେ ଵଦ ସୁଵ୍ରତ । ଦ୍ଵୀପାନାଂ ଦ୍ଵୀପରାଜୋଽଯଂ ସର୍ଵଦା ଭୁଵି ନିର୍ମିତଃ । ସଂଖ୍ଯଯା ତ୍ଵଂ ଵଦ ସ୍ଵାମିନ୍କୃପାଂ କୃତ୍ଵା ମମୋପରି
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ, "ଏହି ଦ୍ୱୀପରେ କେଉଁ କେଉଁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ମୋତେ କହ, ହେ ସୁବ୍ରତ। ଏହି ଦ୍ୱୀପ ସବୁ ଦ୍ୱୀପ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ସଦା ଭୂମିରେ ଅବସ୍ଥିତ। ମୋ ଉପରେ କୃପା କରି, ସେଗୁଡ଼ିକର ସଂଖ୍ୟା କହ, ସ୍ୱାମୀ।"
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ। ସର୍ଵଗଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯଃ ସର୍ଵତୋ ଭୁଵି । ସପ୍ତଲୋକେଷୁ ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ଦୃଶ୍ଯତେ ସଚରାଚରମ୍
ମହାଦେବ କହିଲେ, "ସେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଦେଖିବାକୁ ଉଚିତ। ଏହି ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ସାତ ଲୋକରେ ଯେଉଁ କିଛି ଚଳନଶୀଳ କିମ୍ବା ଅଚଳ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ସେ ଅଛନ୍ତି।"
ତତ୍ଵଂ ତେନ ଵିନା ଦେଵି ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ନ ଶ୍ରୁତଂ ମଯା । ଅତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହାଦେଵଃ କେଶଵଃ କ୍ଲେଶନାଶନଃ । ତୀର୍ଥରୂପେଣ ଵର୍ତେତ ଦ୍ଵୀପେ ହ୍ଯସ୍ମିନ୍ସୁରେଶ୍ଵରି
ସେ ତତ୍ତ୍ୱ ବିନା, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ କେବେ କିଛି ଦେଖି ନାହିଁ, ଶୁଣି ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ, ବିଷ୍ଣୁ, ମହାଦେବ, କେଶବ, ଯିଏ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେ ଏଠାରେ ତୀର୍ଥ ରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଣୀ।
ତାନି ତୀର୍ଥାନି ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସାଂପ୍ରତଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ । ପ୍ରଥମଂ ପୁଷ୍କରଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ତୀର୍ଥାନାଂ ପ୍ରଵରଂ ଶୁଭମ୍ । ଵାରାଣସୀ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ତୁ କ୍ଷେତ୍ରଂ ମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଯକମ୍
ଏହି ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ଏବେ ମୁଁ କହିବି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପ୍ରଥମେ ପୁଷ୍କର, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଶୁଭ। ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଉଛି ବାରାଣସୀ, ଯାହା ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ତୃତୀଯଂ ନୈମିଷଂ କ୍ଷେତ୍ରମୃଷୀଣାଂ ପାଵନଂ ସ୍ମୃତମ୍ । ପ୍ରଯାଗଂ ଵୈ ଚତୁର୍ଥଂ ତୁ ତୀର୍ଥାନାମୁତ୍ତମଂ ସ୍ମୃତମ୍
ତୃତୀୟ ହେଉଛି ନୈମିଷ, ଯାହା ଋଷିମାନେ ପବିତ୍ର କରିଥିବା ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ। ଚତୁର୍ଥ ହେଉଛି ପ୍ରୟାଗ, ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
କାର୍ମୁକଂ ପଂଚମଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଉତ୍ପନ୍ନଂ ଗଂଧମାଦନେ । ଏକାଦଶଂ କାନ୍ଯକୁବ୍ଜଂ ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି ଵାମନଃ
ପଞ୍ଚମ ହେଉଛି କାର୍ମୁକ, ଯାହା ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ଏକାଦଶ ହେଉଛି କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜ, ଯେଉଁଠାରେ ବାମନ ବସିଛନ୍ତି।
ସପ୍ତମଂ ଵିଶ୍ଵକାଯଂ ତୁ ଅଵରେ ପର୍ଵତେ ଶୁଭେ । ଅଷ୍ଟମଂ ଗୌତମାଖ୍ଯଂ ଚ ମଂଦରେ ନିର୍ମିତଂ ପୁରା
ସପ୍ତମ ହେଉଛି ବିଶ୍ୱକାୟ, ଏକ ଶୁଭ ପାହାଡ଼ ତଳେ ଅଛି। ଅଷ୍ଟମ ହେଉଛି ଗୌତମ ନାମକ, ଯାହା ପୁରାତନ କାଳରେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତରେ ନିର୍ମିତ।
ମଦୋତ୍କଟଂ ତୁ ନଵମଂ ଦଶମଂ ରଥଚୈତ୍ରକମ୍ । ଏକାଦଶଂ କାନ୍ଯକୁବ୍ଜଂ ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି ଵାମନଃ
ନବମ ହେଉଛି ମଦୋତ୍କଟ, ଦଶମ ହେଉଛି ରଥଚୈତ୍ରକ। ଏକାଦଶ ହେଉଛି କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜ, ଯେଉଁଠାରେ ବାମନ ବସିଛନ୍ତି।
ଦ୍ଵାଦଶଂ ମଲଯଂ ଚୈଵ କୁବ୍ଜାମ୍ରକମତଃ ପରମ୍ । ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଂ ଗିରିକର୍ଣଂ କେଦାରଂ ଗତିଦାଯକମ୍
ଦ୍ୱାଦଶ ହେଉଛି ମଲୟ, ତାପରେ କୁବ୍ଜାମ୍ରକ, ତାପରେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ଗିରିକର୍ଣ୍ଣ ଓ ମୁକ୍ତିଦାୟକ କେଦାର।
ବାହ୍ଯଂ ହିମଵତଃ ପୃଷ୍ଠେ ଗୋକର୍ଣେ ଗୋପକଂ ତଥା । ସ୍ଥାନେଶ୍ଵରଂ ହିମାଦ୍ରୌ ଚ ବିଲ୍ଵକେ ବିଲ୍ଵପତ୍ରିକମ୍
ହିମାଲୟ ପଛପଟେ ବାହ୍ୟ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଓ ଗୋପକ, ହିମାଦ୍ରିରେ ସ୍ଥାନେଶ୍ୱର, ବିଳ୍ବକ ଓ ବିଳ୍ବପତ୍ରିକ।
ଶ୍ରୀଶୈଲେ ମାଧଵଂ ତୀର୍ଥଂ ଭଦ୍ରଂ ଭଦ୍ରେଶ୍ଵରେ ତଥା । ଵାରାହେ ଵିଜଯଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଵୈଷ୍ଣଵେ ଗିରୌ
ଶ୍ରୀଶୈଳ, ମାଧବ ତୀର୍ଥ, ଭଦ୍ରେ ଭଦ୍ରେଶ୍ୱର, ବାରାହରେ ବିଜୟ ଓ ବୈଷ୍ଣବ ପାହାଡ଼ରେ ବୈଷ୍ଣବ।
ରୌଦ୍ରଂ ତୁ ରୁଦ୍ରକୋଟେ ତୁ ପୈତ୍ର୍ଯଂ କାଲିଜରେ ଗିରୌ । କଂପିଲେ କାପିଲଂ ତୀର୍ଥଂ ମୁକୁଟେ କର୍କୋଟକଂ ତଥା
ରୌଦ୍ର ରୁଦ୍ରକୋଟିରେ, ପୈତ୍ର୍ୟ କାଳିଜର ପାହାଡ଼ରେ, କମ୍ପିଳାରେ କପିଳ ତୀର୍ଥ, ମୁକୁଟରେ କର୍କୋଟକ।