କ୍ଷୀରାର୍ଣଵଃ ପଯୋ ଦତ୍ତେ ହଂସାଯ ନ ବକାଯ କିମ୍ । ଦତ୍ତାତ୍ରେଯ ଉଵାଚ। ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦଯାର୍ଦ୍ରୀକୃତମାନସା 6.127.
ଦୁଧର ସମୁଦ୍ର ତାହାର ଜଳ ହଁସକୁ ଦେଇଥାଏ, ବକକୁ ନୁହେଁ। ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ କହିଲେ — ଏଭଳି ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ କରୁଣାରେ ପିଗଳିଗଲା।
ଧର୍ମଦାନେ ମତିଂ କୃତ୍ଵା ଜଗୌ କାଂଚନମାଲିନୀ । କରିଷ୍ଯେ ନିଷ୍କୃତିଂ ରକ୍ଷ ଇଦାନୀଂ ଖଲୁ ମା ଶୁଚଃ
ଧର୍ମଦାନ କରିବାକୁ ମନ ନିଷ୍ଠା କରି, କାଞ୍ଚନମାଳିନୀ ଗାଇଲେ — 'ମୁଁ ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବି, ଏବେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ଦୁଃଖ କରନି।'
ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ତୁ ଦୃଢାଂ କୃତ୍ଵା ଯତିଷ୍ଯେ ତଵ ମୁକ୍ତଯେ । ବହଵୋ ହି କୃତା ମାଘା ଵର୍ଷେ ଵର୍ଷେ ଯଥାଵିଧି
ମୁଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରି, ତୁମର ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି। ପ୍ରତିବର୍ଷ ମୁଁ ନିୟମ ମାନି ଅନେକ ମାଘ ଉପବାସ କରିଛି।
ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଵଂ ମଯା ଭଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମକ୍ଷେତ୍ରେ ସିତାସିତେ । ତାଂ ଵଦାମି ତୁ ସଂଖ୍ଯାତିଂ ତସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ରାକ୍ଷସ
ଭକ୍ତି ସହିତ, ମୁଁ ହେ ଭଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ, ଶ୍ୱେତ ଓ କଳା ଦୁହିଁଠିରେ, ଏହି ଉପବାସ କରିଛି। ଏହି ଧର୍ମର ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ହୋଇଛି, ହେ ରାକ୍ଷସ, ସେଠାରେ ତୁମକୁ ଗଣନା କହିଦେଉଛି।
ଗୂଢୋ ଧର୍ମୋ ହି କର୍ତଵ୍ଯ ଇତ୍ଯୂଚୁର୍ଵିବୁଧା ଜନାଃ । ଆର୍ତେ ଦାନଂ ପ୍ରଶଂସଂତି ମୁନଯୋ ଵେଦଵାଦିନଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ କହିଛନ୍ତି — ଧର୍ମ କାମ୍ୟ କାମ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ କରିବା ଉଚିତ। ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିମାନେ ଦୁଃଖୀଙ୍କୁ ଦାନ କରିବାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ସାଗରେ ଵର୍ଷତୋ ଭଦ୍ର କିଂ ମେଘସ୍ଯ ଫଲଂ ଭଵେତ୍ । ଅନୁଭୂତଂ ମଯା ରକ୍ଷଃ ସ୍ଵଯଂ ତତ୍ପୁଣ୍ଯଜଂ ଫଲମ୍
ହେ ଭଦ୍ର, ମେଘ ଯଦି ସମୁଦ୍ରରେ ବର୍ଷା କରେ, ତେବେ ତାହାର କ'ଣ ଫଳ ମିଳେ? ମୁଁ ନିଜେ ଏହି ପୁଣ୍ୟର ଫଳ ଅନୁଭବ କରିଛି, ହେ ରାକ୍ଷସ।
ତତ୍ତୁ ଦାସ୍ଯାମି ତେ ମିତ୍ର ସଦ୍ଯଃ ପାପଵିନାଶନମ୍ । ନିଷ୍ପୀଡ୍ଯାଥ ତତୋ ଵସ୍ତ୍ରଂ ଜଲଂ କୃତ୍ଵା କରାଂବୁଜେ
ସେହି ପୁଣ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି, ମିତ୍ର, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ କରେ। ଏପରେ, ସେ ଜଳ ଭିଜା କପଡ଼ା ମୁଠିରେ ଚିପି, ହସ୍ତକମଳରେ ଜଳ ରଖିଲେ।
ଦଦୌ ସା ମାଘଜଂ ପୁଣ୍ଯଂ ତସ୍ମୈ ଵୃଦ୍ଧାଯ ରକ୍ଷସେ । ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ଵିଚିତ୍ରଂ ହି ପ୍ରଭାଵଂ ମାଘଧର୍ମଜମ୍
ସେ ବୃଦ୍ଧ ରାକ୍ଷସକୁ ମାଘ ଉପବାସର ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଦେଲେ। ହେ ରାଜା, ଏହି ମାଘ ଧର୍ମର ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଭାବ ଶୁଣ।
ତଦୈଵଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଵିମୁକ୍ତା ରାକ୍ଷସୀ ତନୁଃ । ସଂଭୂତୋ ଦେଵତାକାରସ୍ତେଜୋ ଭାସ୍କରଵିଗ୍ରହଃ
ସେହି ପୁଣ୍ୟ ପାଇଁ, ରାକ୍ଷସ ଦେହ ମୁକ୍ତି ଲାଗିଲା। ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି ଦେଖାଦେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଦେଵଯାନଂ ସମାରୂଢଃ ସହର୍ଷୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଲୋଚନଃ । ଦ୍ଯୋତମାନସ୍ତଦା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଭାସଯନ୍ପ୍ରଭଯା ଦିଶଃ
ଦେବମାର୍ଗରେ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦରେ ଖିଲିଗଲା। ସେ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଆଲୋକିତ ହେଲା।
ଦିଵ୍ଯରୂପଧରୋ ରେଜେ ଦ୍ଵିତୀଯ ଇଵ ଭାସ୍କରଃ । ତତୋଽଭିନଂଦଯାମାସ ସତାଂ କାଂଚନମାଲିନୀମ୍
ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଏପରେ, ସେ ସଦ୍ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାଞ୍ଚନମାଳିନୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଭଦ୍ରେ ଵେତ୍ତୀଶ୍ଵରୋ ଦେଵଃ କର୍ମଣାଂ ଯଃ ଫଲପ୍ରଦଃ । ତତ୍ତ୍ଵଯୋପକୃତଂ ସର୍ଵଂ ଯତ୍ର ମେ ନାସ୍ତି ନିଷ୍କୃତିଃ
ହେ ଭଦ୍ରେ, ଦେବତା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳଦାତା ଓ ତାଙ୍କୁ ସବୁ କିଛି ଜଣା। ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଯେଉଁ ସବୁ କଲ, ତାହା ପାଇଁ ମୋର କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଅବଶିଷ୍ଟ ନାହିଁ।
ଇଦାନୀମପି କାରୁଣ୍ଯାତ୍ପ୍ରସୀଦାନୁଗ୍ରହଂ କୁରୁ । ଶିକ୍ଷାଂ ଵିଧେହି ମେ ଦେଵି ସର୍ଵନୀତିମଯୀଂ ଶୁଭାମ୍
ଏବେ ଦୟା କରି, ମୋତେ କୃପା ଦିଅ। ହେ ଦେବୀ, ମୋତେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ନୀତି ଓ ଧର୍ମ ପାଠ ଶିଖାଅ।
ସର୍ଵଧର୍ମକରୀଂ ନୂନଂ ନ କୁର୍ଵେ ପାତକଂ ଯଥା । ତାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵଦନୁଜ୍ଞାତଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ଯାମି ସୁରାଲଯମ୍
ମୋତେ ଏମିତି ଶିଖାଅ, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ କରି, କେବେ ପାପ କରିବିନି। ତୁମ ଅନୁମତି ଓ ଶିଖ୍ୟା ପାଇ, ପରେ ମୁଁ ଦେବଲୋକକୁ ଯିବି।
ଦତ୍ତାତ୍ରେଯ ଉଵାଚ। ଏତନ୍ନିଶମ୍ଯ ତେନୋକ୍ତଂ ପ୍ରିଯଂ ଧର୍ମମଯଂ ଵଚଃ । ଅତିପ୍ରୀତ୍ଯାବ୍ରଵୀଦ୍ଧର୍ମଂ ରାଜନ୍କାଂଚନମାଲିନୀ
ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ କହିଲେ — ଏଭଳି ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ଧର୍ମମୟ କଥା ଶୁଣି, କାଞ୍ଚନମାଳିନୀ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଧର୍ମ ଉପଦେଶ କଲେ।
ଧର୍ମଂ ଭଜସ୍ଵ ସତତଂ ତ୍ଯଜ ଭୂତହିଂସାଂ ସେଵସ୍ଵ ସାଧୁପୁରୁଷାନ୍ଜହି କାମଶତ୍ରୁମ୍ । ଅନ୍ଯସ୍ଯ ଦୋଷଗୁଣକୀର୍ତନମାଶୁ ହିତ୍ଵା ସତ୍ଯଂ ଵଦାର୍ଚଯ ହରିଂ ଵ୍ରଜ ଦେଵଲୋକମ୍
ସଦା ଧର୍ମକୁ ଅନୁସର, ପ୍ରାଣୀହିଂସା ଛାଡ଼, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସେବା କର, କାମ ଶତ୍ରୁକୁ ଜୟ କର। ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦୋଷ ଓ ଗୁଣ କଥା ଛାଡ଼, ସତ୍ୟ କହ, ହରିଙ୍କୁ ପୂଜ, ଏବଂ ଦେବଲୋକକୁ ଯାଅ।
ଦେହେଽସ୍ଥିମାଂସରୁଧିରେ ସ୍ଵମତିଂ ତ୍ଯଜ ତ୍ଵଂ ଜାଯାସୁତାଦିଷୁ ସଦା ମମତାଂ ଵିମୁଂଚ । ପଶ୍ଯାନିଶଂ ଜଗଦିଦଂ କ୍ଷଣଭଂଗୁରଂ ହି ଵୈରାଗ୍ଯଭାଵରସିକୋ ଭଵ ଯୋଗନିଷ୍ଠଃ
ଏହି ଅସ୍ଥି, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତର ଦେହରେ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼। ସ୍ତ୍ରୀ, ସନ୍ତାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ସଦା ମମତା ତ୍ୟାଗ କର। ଏହି ସଂସାରକୁ ସଦା ଅସ୍ଥିର ଭାବି, ବିରାଗର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର, ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠା ରଖ।
ପ୍ରୀତ୍ଯା ମଯା ନିଗଦିତଂ ତଵ ଧର୍ମମାର୍ଗଂ ଚିତ୍ତୋ ନିଧେହି ସକଲଂ ଭଵଶୀଲଯୁକ୍ତଃ । ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ରାକ୍ଷସତନୁଂ ଧୃତଦେଵଦେହୋ ଜ୍ଯୋତିର୍ମଯୋ ଵ୍ରଜ ଯଥାସୁଖମାଶୁ ନାକମ୍
ମୁଁ ପ୍ରେମରେ ତୁମକୁ ଧର୍ମର ପଥ କହିଛି। ମନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହିପରେ ଲଗାଅ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଧାରଣ କର। ରାକ୍ଷସ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ଦିବ୍ୟ ତେଜସ୍ୱୀ ଦେହ ନେଇ, ତୁରନ୍ତ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାଧର୍ମଂ ତତୋ ହୃଷ୍ଟଃ ସଂତୁଷ୍ଟୋ ରାକ୍ଷସୋଽବ୍ରଵୀତ୍ । ଭଵପ୍ରମୁଦିତା ନିତ୍ଯଂ ସର୍ଵଦା ଶିଵମସ୍ତୁ ତେ
ସେ ଧର୍ମମୟ କଥା ଶୁଣି ରାକ୍ଷସ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ, "ତୁମେ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରୁହ, ସବୁବେଳେ ତୁମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।"
ଆଚନ୍ଦ୍ରାର୍କଂ ରମସ୍ଵ ତ୍ଵଂ କୈଲାସେ ଶିଵସନ୍ନିଧୌ । ଉମଯାଽଖଂଡିତଂ ପ୍ରେମ ତଵାସ୍ତୁ ଵରଵର୍ଣିନି
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସିଥିବା। ଉମାଙ୍କ ସହିତ ତୁମର ପ୍ରେମ କେବେ ଭଙ୍ଗ ହେଉନାହିଁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ତପୋନିଷ୍ଠା ମାତସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵ ସର୍ଵଦା । ମାସ୍ତୁ ଲୋଭଃ ଶରୀରେ ତେ ଆପନ୍ନାର୍ତି ସଦା ହର
ମା, ତୁମେ ସଦା ଧର୍ମରେ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ରୁହ। ତୁମ ଶରୀରରେ କେବେ ଲୋଭ ନ ଆସୁ। ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କଷ୍ଟ ସଦା ଦୂର କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ପ୍ରଣମ୍ଯାଥ ସତାଂ କାଂଚନମାଲିନୀମ୍ । ଜଗାମ ରାକ୍ଷସଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗଂଧର୍ଵୈର୍ବହୁଭିଃ ସ୍ତୁତଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ ରାକ୍ଷସ ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ଅନେକ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କର ସ୍ତୁତି ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦେଵକନ୍ଯାସ୍ତଦାଗତ୍ଯ ଵଵର୍ଷୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଭିଃ । ତସ୍ଯାଃ କାଂଚନମାଲିନ୍ଯା ମୂର୍ଧ୍ନି ହର୍ଷସମାକୁଲାଃ
ସେତିକି ବେଳେ ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ଆସି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଖୁସିରେ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ।
ତାମାଲିଂଗ୍ଯ ତତଃ ପ୍ରୋଚୁଃ କନ୍ଯକାସ୍ତୁ ପ୍ରିଯଂ ଵଚଃ । କୃତଂ ଭଦ୍ରେ ତ୍ଵଯା ଚିତ୍ରଂ ରାକ୍ଷସସ୍ଯ ଵିମୋକ୍ଷଣମ୍
ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେ କନ୍ୟାମାନେ ସ୍ନେହ ଭରା କଥା କହିଲେ, "ଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି ଅଦ୍ଭୁତ କାମ କରିଛ।"
ଦୁଷ୍ଟସ୍ଯାସ୍ଯ ଭଯାତ୍କଶ୍ଚିଦ୍ଵିଶତ୍ଯସ୍ମିନ୍ନ କାନନେ । ଅଧୁନା ନିର୍ଭଯା ହ୍ଯତ୍ର ଵିଚରାମୋ ଯଥାସୁଖମ୍
"ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଭୟରେ କେହି ଏହି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆସୁନଥିଲେ। ଏବେ ଆମେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଏଠାରେ ଘୁରିପାରିବା।"
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦ୍ଵଚନଂ ରାଜଂସ୍ତାସାଂ କାଂଚନମାଲିନୀ । ହୃଷ୍ଟା ତେନୈଵ ଦାନେନ କୃତକୃତ୍ଯା ତଦା ସତୀ
ହେ ରାଜା, ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କାଞ୍ଚନମାଳିନୀ ନିଜ ଦାନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଏହି କାରଣରେ ସେ ନିଜକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ କଲେ।
ତଂ ରାକ୍ଷସଂ କାଂଚନମାଲିନୀଵରା ଗନ୍ଧର୍ଵକନ୍ଯା ପରିମୋଚ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍ । କ୍ରୀଡଂତ୍ଯମୂଭିଃ ପ୍ରଯଯୌ ହରାଲଯଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ସପୂର୍ଣା ଚ ପରୋପକାରଯା
କାଞ୍ଚନମାଳିନୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେଇ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଅନ୍ୟ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହିତ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ଖୁସିରେ ହରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ପରୋପକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ସଂଵାଦମେନଂ ଵରକନ୍ଯକେରିତଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରଂ ଯଃ ଶୃଣୁଯାଚ୍ଚ ମାନଵଃ । ନ ବାଧ୍ଯତେ ଜାତୁ ସଦା ସ ରାକ୍ଷସୈର୍ଧର୍ମେ ମତିସ୍ତସ୍ଯ ଭୃଶଂ ହି ଜାଯତେ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଉତ୍ତମ କନ୍ୟାଙ୍କ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣିଥାଏ, ସେ କେବେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ମନ ସଦା ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ। ଦ୍ଵୀପେଽସ୍ମିନ୍ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ତାନି ମେ ଵଦ ସୁଵ୍ରତ । ଦ୍ଵୀପାନାଂ ଦ୍ଵୀପରାଜୋଽଯଂ ସର୍ଵଦା ଭୁଵି ନିର୍ମିତଃ । ସଂଖ୍ଯଯା ତ୍ଵଂ ଵଦ ସ୍ଵାମିନ୍କୃପାଂ କୃତ୍ଵା ମମୋପରି
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ, "ଏହି ଦ୍ୱୀପରେ କେଉଁ କେଉଁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ମୋତେ କହ, ହେ ସୁବ୍ରତ। ଏହି ଦ୍ୱୀପ ସବୁ ଦ୍ୱୀପ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ସଦା ଭୂମିରେ ଅବସ୍ଥିତ। ମୋ ଉପରେ କୃପା କରି, ସେଗୁଡ଼ିକର ସଂଖ୍ୟା କହ, ସ୍ୱାମୀ।"
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ। ସର୍ଵଗଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯଃ ସର୍ଵତୋ ଭୁଵି । ସପ୍ତଲୋକେଷୁ ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ଦୃଶ୍ଯତେ ସଚରାଚରମ୍
ମହାଦେବ କହିଲେ, "ସେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଦେଖିବାକୁ ଉଚିତ। ଏହି ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ସାତ ଲୋକରେ ଯେଉଁ କିଛି ଚଳନଶୀଳ କିମ୍ବା ଅଚଳ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ସେ ଅଛନ୍ତି।"