ଵୈଷ୍ଣଵଂ ସର୍ଵପାପଘ୍ନଂ ଦେହି ମେ ମଧୁସୂଦନ । ଦତ୍ତଵାନ୍ସ ତଦା ପୁତ୍ରମୀଦୃଶଂ ସର୍ଵଧାରକମ୍
'ହେ ମଧୁସୂଦନ, ମୋତେ ବୈଷ୍ଣବ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ କରୁଥିବା ପୁଅ ଦିଅ। ତେଣୁ ସେ ଏପରି ପୁଅ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଦାନ କଲେ।'
ତଦାପ୍ରଭୃତି ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରଃ ପୁଣ୍ଯାଂ କନ୍ଯାଂ ପ୍ରପଶ୍ଯତି । ଯଥା ତ୍ଵଂ ଚାରୁସର୍ଵାଂଗୀ ତଥାଯଂ ପରିପଶ୍ଯତି
'ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ପୁଣ୍ୟବତୀ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ଯେପରି ତୁମେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ରୂପବତୀ, ସେମିତି ସେ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି।'
ଏନଂ ଗଚ୍ଛ ଵରାରୋହେ ଅସ୍ମାତ୍ପୁତ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ପୁଣ୍ଯାତ୍ମା ପୁଣ୍ଯଧର୍ମଜ୍ଞୋ ଵିଷ୍ଣୁତେଜଃ ପରାକ୍ରମଃ
'ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, ତାଙ୍କଠାରୁ ତୁମେ ଏକ ପୁଅ ପାଇବ। ସେ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମା, ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରାକ୍ରମରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।'
ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ତଥାହଂ ପୃଚ୍ଛିତା ତ୍ଵଯା । ଅଯଂ ଭର୍ତା ଭଵତ୍ଯର୍ହୋ ଭଵେଦେଵ ନ ସଂଶଯଃ
'ତୁମେ ପଚାରିଥିବା ଅନୁସାରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲି। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ଭର୍ତ୍ତା ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।'
ସୁଶଂଖସ୍ଯାପି ଯଃ ଶାପୋ ଵୃଥା ସୋଽପି ଭଵିଷ୍ଯତି । ଅସ୍ମାଜ୍ଜାତେ ମହାଭାଗେ ପୁତ୍ରେ ଧର୍ମପ୍ରଚାରିଣି
'ସୁଶଂଖଙ୍କ ଶାପ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ। ଏହି ଭାଗ୍ୟବାନ ମହିଳାଠାରୁ ଧର୍ମ ପ୍ରଚାରକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବାବେଳେ।'
ଭଵିଷ୍ଯସି ସୁଖୀ ଭଦ୍ରେ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ଵଦାମ୍ଯହମ୍ । ସୁକ୍ଷେତ୍ରେ କୃଷିକାରସ୍ତୁ ବୀଜଂ ଵପତି ତତ୍ପରଃ
'ହେ ମୃଦୁଭାବିନୀ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଖୁସି ହେବ। ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ସତ୍ୟ କହୁଛି। ଭଲ ଜମିରେ ଚାଷୀ ଭକ୍ତିରେ ବିଆଁ ବୁନେ।'
ସ ତଥା ଭୁଂଜତେ ଦେଵି ଯଥା ବୀଜଂ ତଥା ଫଲମ୍ । ଅନ୍ଯଥା ନୈଵ ଜାଯେତ ତତ୍ସର୍ଵଂ ସଦୃଶଂ ଭଵେତ୍
'ଦେବୀ, ଯେପରି ବିଆଁ ତେପରି ଫଳ ମିଳେ। ଅନ୍ୟଥା ତାହା ହୁଏନାହିଁ, ସମସ୍ତେ ସମାନ ହେଇଯିବେ।'
ଅଯମେଷ ମହାଭାଗସ୍ତପସ୍ଵୀ ପୁଣ୍ଯଵୀର୍ଯଵାନ୍ । ଅସ୍ଯ ଵୀର୍ଯାତ୍ସମୁତ୍ପନ୍ନୋ ଅସ୍ଯୈଵଗୁଣସଂପଦା
'ଏହି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତପସ୍ବୀ, ପୁଣ୍ୟ ଶକ୍ତି ଥିବା। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରୁ ଯେଉଁ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବ, ସେ ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ମହିମା ଧାରଣ କରିବ।'
ଯୁକ୍ତଃ ପୁତ୍ରୋ ମହାତେଜାଃସର୍ଵଦେହଭୃତାଂ ଵରଃ । ଭଵିଷ୍ଯତି ମହାଭାଗ୍ଯୋ ଯୁକ୍ତାତ୍ମା ଯୋଗତତ୍ଵଵିତ୍
'ଯୋଗ୍ୟ ପୁଅ, ମହାତେଜସ୍ବୀ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ। ସେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ନିୟମିତ ଆତ୍ମା ଓ ଯୋଗ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ ହେବ।'
ଏଵଂ ହି ଵାକ୍ଯଂ ତୁ ନିଶମ୍ଯ ବାଲା ରଂଭାପ୍ରିଯୋକ୍ତଂ ଶିଵଦାଯକଂ ତତ୍ । ଵିଚିଂତ୍ଯ ବୁଦ୍ଧ୍ଯେହ ସୁନୀଥଯା ତଦା ତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥମେତତ୍ପରିସତ୍ଯମେଵ ହି
ଏପରି ଶୁଭ କଥା, ପ୍ରିୟ ରମ୍ଭା କହିଥିବା, ଶୁଣି ଏହି କନ୍ୟା ନିଜ ବୁଦ୍ଧିରେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କଲେ ଏବଂ ଏହିଥିରେ ତଥ୍ୟର ସତ୍ୟତା ଅନୁଭବ କଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ପଂଚତ୍ରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡର ପଞ୍ଚତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସୁନୀଥୋଵାଚ- ସତ୍ଯମୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଭଦ୍ରେ ଏଵମେତତ୍କରୋମ୍ଯହମ୍ । ଅନଯା ଵିଦ୍ଯଯା ଵିପ୍ରଂ ମୋହଯିଷ୍ଯାମି ନାନ୍ଯଥା
ସୁନୀଥା କହିଲେ— ତୁମେ ଯାହା କହିଲା, ସେଠି ସତ୍ୟ। ମୁଁ ଏହିପରି କରିବି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନୁହେଁ।
ସାହାଯ୍ଯଂ ଦେହି ମେ ପୁଣ୍ଯଂ ଯେନ ଗଚ୍ଛାମି ସାଂପ୍ରତମ୍ । ଏଵମୁକ୍ତା ତଯା ରଂଭା ତାମୁଵାଚ ମନସ୍ଵିନୀମ୍
ମୋତେ ଏମିତି ଉପକାର କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏବେ ମୁଁ ସଫଳ ହେବି। ଏପରି କହିବା ପରେ, ରମ୍ଭା ସେ ମନୋବଳିନୀ ନାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୀଦୃଗ୍ଦଦାମି ସାହାଯ୍ଯଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ କଥଯ ଭାମିନି । ଦୂତତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛ ମେ ଭଦ୍ରେ ଏତଂ ପ୍ରତି ସୁସାଂପ୍ରତମ୍
ମୋତେ କହ, ଭଲ ଝିଅ, କେମିତି ଉପକାର କରିବି? ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ମୋର ଦୂତୀ ହୋଇ ସେଠାକୁ ଯାଅ।
ଏଵମୁକ୍ତଂ ତଯା ତାଂ ତୁ ରଂଭାଂ ପ୍ରତି ସୁଲୋଚନାମ୍ । ଏଵମେଵ ପ୍ରତିଜ୍ଞାତଂ ରଂଭଯା ଦେଵଯୋଷିତା
ସେ ମହଲୋଚନା ଝିଅ ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦେବୀ ରମ୍ଭା 'ଏହିପରି ହେବ' ବୋଲି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଲେ।
କରିଷ୍ଯେ ତଵ ସାହାଯ୍ଯମାଦେଶୋ ମମ ଦୀଯତାମ୍ । ସଦ୍ଭାଵେନ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ରୂପଯୌଵନଶାଲିନୀ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଉପକାର କରିବି, ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅ। ଏହିପରି ଭଲ ଭାବରେ, ବଡ଼ ଆଖି, ରୂପସୀ ଓ ଯୌବନରେ ଭରପୂର ଝିଅ କହିଲେ।
ମାଯଯା ଦିଵ୍ଯରୂପା ସା ସଂବଭୂଵ ଵରାନନା । ରୂପେଣାପ୍ରତିମାଲୋକେ ମୋହଯଂତୀ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ମାୟାରେ, ସେ ଦେବୀ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ସେ ତିନି ଜଗତକୁ ମୋହିତ କଲେ।
ମେରୋଶ୍ଚୈଵ ମହାପୁଣ୍ଯେ ଶିଖରେ ଚାରୁକଂଦରେ । ନାନାଧାତୁସମାକୀର୍ଣେ ନାନାରତ୍ନୋପଶୋଭିତେ
ମେରୁ ପର୍ବତର ପବିତ୍ର ଶିଖର ଉପରେ, ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗୁହାରେ, ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁ ଓ ରତ୍ନର ଆଲୋକରେ ଶୋଭିତ।
ଦେଵଵୃକ୍ଷୈଃ ସମାକୀର୍ଣେ ବହୁପୁଷ୍ପୋପଶୋଭିତେ । ଦେଵଵୃଂଦସମାକୀର୍ଣେ ଗଂଧର୍ଵାପ୍ସରସେଵିତେ
ଦେବବୃକ୍ଷରେ ଘେରା, ବହୁ ପୁଷ୍ପରେ ଶୋଭିତ, ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ଭରିଥିବା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସେବା କରୁଥିବା।
ମନୋହରେ ସୁରମ୍ଯେ ଚ ଶୀତଚ୍ଛାଯାସମାକୁଲେ । ଚଂଦନାନାମଶୋକାନାଂ ତରୂଣାଂ ଚାରୁହାସିନୀ
ସେ ମନୋହର ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ସ୍ଥାନରେ, ଶୀତଳ ଛାୟାରେ ଘେରା, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅଶୋକ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ମିଷ୍ଟି ହସରେ ବସିଥିଲେ।
ଦୋଲାଯାଂ ସା ସମାରୂଢା ସର୍ଵଶୃଙ୍ଗାରଶୋଭିତା । କୌଶେଯେନ ସୁନୀଲେନ ରାଜମାନା ଵରାନନା
ସେ ଝୁଲାରେ ବସିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଶୃଙ୍ଗାର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ନୀଳ କାଉସେୟ ବସ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ବଂଧୂକପୁଷ୍ପଵର୍ଣେନ କଂଚୁକେନ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ସର୍ଵାଂଗସୁଂଦରୀ ବାଲା ଵୀଣାତାଲକରାଵିଲା
ବନ୍ଧୂକ ଫୁଲ ରଙ୍ଗର କଞ୍ଚୁକ ପିନ୍ଧି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦରୀ ଯୁବତୀ, ବୀଣା ତାଳରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।
ଗାଯମାନା ଵରଂ ଗୀତଂ ସୁସ୍ଵରଂ ଵିଶ୍ଵମୋହନମ୍ । ତାଭିଃ ପରିଵୃତା ବାଲା ସଖୀଭିଃ ସୁମନୋହରା
ସେ ଅପୂର୍ବ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ମିଷ୍ଟି ଓ ମନମୋହକ ସ୍ୱରରେ, ସେ ଯୁବତୀ ତାଙ୍କର ମନୋହର ସଖୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରା ଥିଲେ।
ଅଂଗସ୍ତୁ କଂଦରେ ପୁଣ୍ଯେ ଏକାଂତେ ଧ୍ଯାନମାସ୍ଥିତଃ । କାମକ୍ରୋଧଵିହୀନସ୍ତୁ ଧ୍ଯାଯମାନୋ ଜନାର୍ଦନମ୍
ସେ ପବିତ୍ର ଗୁହାରେ, ଅଙ୍ଗିରାସ ଏକାକି ଧ୍ୟାନରେ ବସିଥିଲେ, କାମ ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ସ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁସ୍ଵରଂ ଗୀତଂ ମଧୁରଂ ସୁମନୋହରମ୍ । ତାଲମାନକ୍ରିଯୋପେତଂ ସର୍ଵସତ୍ଵଵିକର୍ଷଣମ୍
ସେ ମିଷ୍ଟି, ସୁନ୍ଦର ଓ ମନମୋହକ ଗୀତ ଶୁଣିଲେ, ଯାହା ତାଳ ଓ ମାପରେ ହେଉଥିଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲା।
ଧ୍ଯାନାଚ୍ଚଚାଲ ତେଜସ୍ଵୀ ମାଯାଗୀତେନ ମୋହିତଃ । ସମୁତ୍ଥାଯାସନାତ୍ତୂର୍ଣଂ ଵୀକ୍ଷମାଣୋ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ମାୟା ଗୀତରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ତିନି ତୁରନ୍ତ ଆସନରୁ ଉଠି, ପୁନିପୁନି ଚାହିଲେ।
ଜଗାମ ତତ୍ର ଵେଗେନ ମାଯାଚଲିତମାନସଃ । ଦୋଲାସଂସ୍ଥାଂ ଵିଲୋକ୍ଯୈଵ ଵୀଣାଦଂଡକରାଵିଲାମ୍
ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ମନେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଝୁଲାରେ ବସିଥିବା, ବୀଣା ଧରିଥିବା ସେ ଯୁବତୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ହସମାନାଂ ସୁଗାଯଂତୀଂ ପୂର୍ଣଚଂଦ୍ରନିଭାନନାମ୍ । ମୋହିତସ୍ତେନ ଗୀତେନ ରୂପେଣାପି ମହାଯଶାଃ
ସେ ହସୁଥିବା, ମିଷ୍ଟି ଗାଉଥିବା, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ମୁହଁ ଥିବା ଯୁବତୀକୁ ଦେଖିଲେ; ମହାମାନ୍ୟ ଋଷି ତାଙ୍କର ଗୀତ ଓ ରୂପରେ ମୋହିତ ହେଲେ।
ତସ୍ଯା ଲାଵଣ୍ଯଭାଵେନ ମନ୍ମଥସ୍ଯ ଶରାହତଃ । ଆକୁଲଵ୍ଯାକୁଲଜ୍ଞାନ ଋଷିପୁତ୍ରୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ମନମୋହିତ ହୋଇ, ମନମଥଙ୍କର ଶରରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିପୁତ୍ର, ମନରେ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ।
ପ୍ରଲପତ୍ଯତିମୋହେନ ଜୃଂଭତେ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ସ୍ଵେଦଃ କଂପୋଥ ସଂତାପସ୍ତସ୍ଯାଜାଯତ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଅତି ଭ୍ରମରେ ସେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହୁଥିଲେ ଏବଂ ବାରମ୍ବାର ଜମାଇ ଦେଉଥିଲେ; ସେଠାରେ ତୁରନ୍ତ ଘମ, କମ୍ପନ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆସିଗଲା।