ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଦେଵଦେଵେଶସ୍ତମଂଗଂ ପ୍ରତି ସ ଦ୍ଵିଜ । କସ୍ଯଚିତ୍ପୁଣ୍ଯଵୀର୍ଯସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯାଂ କନ୍ଯାଂ ଵିଵାହଯ
ଏପରି କହି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ସେ ଦ୍ୱିଜକୁ କହିଲେ— ଏକ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ପୁଣ୍ୟବତୀ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କର।
ତସ୍ଯାମୁତ୍ପାଦଯ ସୁତଂ ଶୁଭଂ ପୁଣ୍ଯାଵହ ପ୍ରିଯମ୍ । ସ ଭଵିଷ୍ଯତି ଧର୍ମାତ୍ମା ମତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ମହାମତେ
ସେଇ କନ୍ୟାଠାରୁ ଏକ ଶୁଭ, ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଓ ତୁମ ପ୍ରିୟ ପୁଅ ଉତ୍ପନ୍ନ କର। ମୋର କୃପାରେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହେବ।
ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵଵେତ୍ତା ଚ ଯାଦୃଶୋ ଵାଂଛିତସ୍ତ୍ଵଯା । ଏଵଂ ଵରଂ ତତୋ ଦତ୍ଵା ଅଂତର୍ଧାନଂ ଗତୋ ହରିଃ
ସମସ୍ତ କିଛି ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ, ଯେପରି ତୁମେ ଚାହିଅଛ, ସେପରି ପୁଅ ହେବ। ଏପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ହରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଋଷଯ ଊଚୁଃ- ଶପ୍ତା ଗଂଧର୍ଵପୁତ୍ରେଣ ସୁଶଂଖେନ ମହାତ୍ମନା । ତସ୍ଯ ଶାପାତ୍କଥଂ ଜାତା କିଂ କିଂ କର୍ମ କୃତଂ ତଯା
ଋଷିମାନେ କହିଲେ— ଗନ୍ଧର୍ବପୁତ୍ର ସୁଶଂଖଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ ସେ, ତାଙ୍କ ଶାପରେ କିପରି ଏହି ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏବଂ ସେ କଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ?
ସା ଲେଭେ କୀଦୃଶଂ ପୁତ୍ରଂ ତସ୍ଯ ଶାପାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ସୁନୀଥାଯାଶ୍ଚ ଚରିତଂ ତ୍ଵଂ ନୋ ଵିସ୍ତରତୋ ଵଦ
ତାଙ୍କ ଶାପରେ ସେ କିପରି ପୁଅ ପାଇଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ? ସୁନୀଥାଙ୍କର କଥା ଆମକୁ ବିସ୍ତାରରେ କୁହ।
ସୂତ ଉଵାଚ- ସୁଶଂଖେନାପି ତେନୈଵ ସା ଶପ୍ତା ତନୁମଧ୍ଯମା । ପିତୁଃ ସ୍ଥାନଂ ଗତା ସା ତୁ ସୁନୀଥା ଦୁଃଖପୀଡିତା
ସୂତ କହିଲେ— ସେଇ ସୁଶଂଖଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ଶାପିତ ହେଲେ, ସୁନୀଥା, ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ପିତରଂ ଚାତ୍ମନଶ୍ଚୈଵ ଚରିତଂ ଚ ପ୍ରକାଶିତମ୍ । ଶ୍ରୁତଵାନ୍ସୋପି ଧର୍ମାତ୍ମା ମୃତ୍ଯୁଃ ସତ୍ଯଵତାଂ ଵର
ସେ ତାଙ୍କ ପିତା ଓ ନିଜର କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଏହି କଥା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସତ୍ୟବ୍ରତ ମୃତ୍ୟୁ ଶୁଣିଲେ।
ତାମୁଵାଚ ସୁନୀଥାଂ ତୁ ସୁତାଂ ଶପ୍ତାଂ ମହାତ୍ମନା । ଭଵତ୍ଯା ଦୁଷ୍କୃତଂ ପାପଂ ଧର୍ମ ତେଜଃ ପ୍ରଣାଶନମ୍
ସେ ମହାତ୍ମା, ଶାପିତ ଝିଅ ସୁନୀଥାଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ତୁମେ ଯେ ଅପକର୍ମ କରିଛ, ତାହା ତୁମର ଧର୍ମ ଓ ତେଜକୁ ନଶ୍ଟ କରିଛି।'
କସ୍ମାତ୍କୃତଂ ମହାଭାଗେ ସୁଶାଂତସ୍ଯ ହି ତାଡନମ୍ । ଵିରୁଦ୍ଧଂ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ଭଵତ୍ଯା ପରିକଲ୍ପିତମ୍
ହେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲ? ଶାନ୍ତ ସୁଶାନ୍ତଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିବା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ଚିନ୍ତା ଥିଲା।
କାମକ୍ରୋଧଵିହୀନଂ ତଂ ସୁଶାଂତଂ ଧର୍ମଵତ୍ସଲମ୍ । ତପୋମାର୍ଗେ ଵିଲୀନଂ ଚ ପରବ୍ରହ୍ମଣି ସଂସ୍ଥିତମ୍
ଯିଏ କାମ ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ, ଧର୍ମପ୍ରେମୀ, ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ, ପରବ୍ରହ୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେଇ ସୁଶାନ୍ତଙ୍କୁ ତୁମେ ଆଘାତ କଲ।
ତମେଵଘାତଯେଦ୍ଯୋ ଵୈ ତସ୍ଯ ପାପଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ହି । ପାପାତ୍ମା ଜାଯତେ ପୁତ୍ରଃ କିଲ୍ବିଷଂ ଲଭତେ ବହୁ
ଯଦି କେହି ପୁନି ତାକୁ ମାଡ଼େ, ତେବେ ଶୁଣ, ଏହାର ଫଳ କଣ ହୁଏ: ଏହି ମଣିଷଙ୍କର ପୁଅ ପାପୀ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛି ଏବଂ ସେ ବହୁତ ପାପ ଆର୍ଜନ କରେ।
ତାଡଂତଂ ତାଡଯେଦ୍ଯୋ ଵୈ କ୍ରୋଶଂତଂ କ୍ରୋଶଯେତ୍ପୁନଃ । ତସ୍ଯ ପାପଂ ସ ଵୈ ଭୁଂକ୍ତେ ତାଡିତସ୍ଯ ନ ସଂଶଯଃ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ମାଡ଼ୁଛି, ସେଉଁଠି ଯଦି ଅନ୍ୟେ ମାଡ଼େ, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ଚିତ୍କାର କରୁଛି, ସେଉଁଠି ଅନ୍ୟେ ଚିତ୍କାର କରେ, ସେ ମଣିଷ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମାଡ଼ ଖାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କର ପାପ ଭୋଗ କରେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସ ଵୈ ଶାଂତଃ ସ ଜିତାତ୍ମା ତାଡଯଂତଂ ନ ତାଡଯେତ୍ । ନିର୍ଦୋଷଂ ପ୍ରତି ଯେନାପି ତାଡନଂ ଚ କୃତଂ ସୁତେ
ଯିଏ ମାଡ଼ୁଥିବାକୁ ମାଡ଼େନି, ସେଉଁଠି ନିଜକୁ ଦମନ କରିଥାଏ, ସେ ଶାନ୍ତ ଓ ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିବା ଲୋକ। ଏଠି ଯଦି ଦୋଷ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି କ୍ଷତି ହୋଇଥାଏ, ତଥାପି ସେ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେଇନଥାଏ।
ପଶ୍ଚାନ୍ମୋହେନ ପାପେନ ନିର୍ଦୋଷେଽପି ଚ ତାଡଯେତ୍ । ନିର୍ଦୋଷଂ ପ୍ରତି ଯେନାପି ହୃଦ୍ରୋଗଃ କ୍ରିଯତେ ଵୃଥା
ପରେ ଯଦି ଭ୍ରମ କିମ୍ବା ପାପ ଦ୍ୱାରା କେହି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷକୁ ମାଡ଼େ, ତେବେ କାରଣ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ।
ନିର୍ଦୋଷଂ ତାଡଯେତ୍ପଶ୍ଚାନ୍ମୋହାତ୍ପାପେନ କେନଚିତ୍ । ସ ପାପୀ ପାପମାପ୍ନୋତି ନିର୍ଦୋଷସ୍ଯ ଶରୀରଜମ୍
ଯଦି କେହି ଭ୍ରମ କିମ୍ବା କୌଣସି ପାପ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦୋଷକୁ ମାଡ଼େ, ସେ ପାପୀ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷଙ୍କର ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପାପ ଅନୁଭବ କରେ।
ନିର୍ଦୋଷୋ ଘାତଯେତ୍ତଂ ଵୈ ତାଡଂତଂ ପାପଚେତସମ୍ । ପୁନରୁତ୍ଥାଯ ଵେଗେନ ସାହସାତ୍ପାପଚେତନମ୍
ଯଦି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଲୋକ ଦ୍ରୁତ ଉଠି ଶକ୍ତି ସହିତ ଏହି ପାପ ଭାବ ଥିବା ମଣିଷକୁ ମାଡ଼ି ଦେଉଛି, ତେବେ ଏହି ସାହସ ଦ୍ୱାରା ପାପ ଭାବ ଥିବା ଲୋକ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ପାପକର୍ତୁଶ୍ଚ ଯତ୍ପାପଂ ନିର୍ଦୋଷଂ ପ୍ରତି ଗଚ୍ଛତି । ତାଡନଂ ନୈଵ ତସ୍ମାଦ୍ଵୈ କାର୍ଯଂ ଦୋଷଵତୋଽପି ଚ
ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷଙ୍କୁ ଯେତେ ପାପ କରେ, ସେହି ପାପ ତାଙ୍କୁ ଫେରି ଯାଏ; ତେଣୁ ଦୋଷୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାହାକୁ ମାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଦୁଷ୍କୃତଂ ଚ ମହତ୍ପୁତ୍ରି ତ୍ଵଯୈଵ ପରିପାଲିତମ୍ । ଶପ୍ତା ତେନାପି ଯାଦ୍ଯୈଵ ତସ୍ମାତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ସମାଚର
ଓ ଝିଅ, ତୁମେ ଏକ ବଡ଼ ଅପରାଧକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ, ଏହି କାରଣରୁ ତୁମେ ଶାପିତ ହୋଇଛ; ତେଣୁ ଏବେ ନିତ୍ୟ ଭଲ କାମ କର।
ସତାଂ ସଂଗଂ ସମାସାଦ୍ଯ ସଦୈଵ ପରିଵର୍ତଯ । ଯୋଗଧ୍ଯାନେନ ଜ୍ଞାନେନ ପରିଵର୍ତଯ ନଂଦିନି
ସଦା ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ଏବଂ ନିଜକୁ ଭଲ ପଥରେ ଆଣ। ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କର, ନନ୍ଦିନୀ।
ସତାଂ ସଂଗୋ ମହାପୁଣ୍ଯୋ ବହୁଶ୍ରେଯୋ ଵିଧାଯକଃ । ବାଲେ ପଶ୍ଯ ସୁଦୃଷ୍ଟାଂତଂ ସତାଂ ସଂଗସ୍ଯ ଯଦ୍ଗୁଣମ୍
ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଦେଉଛି ଏବଂ ବହୁତ ଉପକାର କରେ; ଓ ଶିଶୁ, ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗର ଉଦାହରଣ ଭଲଭାବେ ଦେଖ।
ଅପାଂ ସଂସ୍ପର୍ଶନାତ୍ପାନାତ୍ସ୍ନାନାତ୍ତତ୍ର ମହାଧିଯଃ । ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧିମାଯାଂତି ବାହ୍ଯାଭ୍ଯଂତରକ୍ଷାଲିତାଃ
ପାଣିକୁ ଛୁଇଁଲେ, ପିଇଲେ କିମ୍ବା ସ୍ନାନ କଲେ, ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଋଷିମାନେ ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ସିଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି।
ଶୁଚିଷ୍ମଂତୋ ଭଵଂତ୍ଯେତେ ଲୋକାଃ ସର୍ଵେ ଚରାଚରାଃ । ଆପଃ ଶାଂତାଃ ସୁଶୀତାଶ୍ଚ ମୃଦୁଗାତ୍ରାଃ ପ୍ରିଯଂକରାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ପାଣି ଶାନ୍ତ, ଠଣ୍ଡା, ମୃଦୁ ଏବଂ ସ୍ପର୍ଶକୁ ପ୍ରିୟ।
ନିର୍ମଲା ରସଵତ୍ଯଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଯଵୀର୍ଯା ମଲାପହାଃ । ତଥା ସଂତସ୍ତ୍ଵଯା ଜ୍ଞେଯା ନିଷେଵ୍ଯାଶ୍ଚ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ପାଣି ନିର୍ମଳ, ସ୍ବାଦିଷ୍ଟ, ପୁଣ୍ୟ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏବଂ ମଳ ଦୂର କରେ; ଏହିପରି ଭଲ ଲୋକମାନେ ତୁମେ ଜାଣିବା ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯଥା ଵହ୍ନିପ୍ରସଂଗାଚ୍ଚ ମଲଂ ତ୍ଯଜତି କାଂଚନମ୍ । ତଥା ସତାଂ ହି ସଂସର୍ଗାତ୍ପାପଂ ତ୍ଯଜତି ମାନଵଃ
ଯେପରି ଅଗ୍ନି ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ସୁନା ତାର ମଳ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସେପରି ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ମଣିଷ ପାପ ଛାଡ଼ିଦିଏ।
ସତ୍ଯଵହ୍ନିଃ ପ୍ରଦୀପ୍ତଶ୍ଚ ପ୍ରଜ୍ଵଲେତ୍ପୁଣ୍ଯତେଜସା । ସତ୍ଯେନ ଦୀପ୍ତତେଜାସ୍ତୁ ଜ୍ଞାନେନାପି ସୁନିର୍ମଲଃ
ସତ୍ୟର ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳି ଥାଏ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ; ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହାର ତେଜ ଚମକେ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ଅତ୍ଯୁଷ୍ଣୋ ଧ୍ଯାନଭାଵେନ ଅସ୍ପୃଶ୍ଯଃ ପାପଜୈର୍ନରୈଃ । ସତ୍ଯଵହ୍ନେଃ ପ୍ରସଂଗାଚ୍ଚ ପାପଂ ସର୍ଵଂ ଵିନଶ୍ଯତି
ଧ୍ୟାନର ତାପରେ ଏହା ପାପୀ ଲୋକଙ୍କୁ ଛୁଁଇ ପାରେନି; ସତ୍ୟର ଅଗ୍ନି ସଙ୍ଗରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ତସ୍ମାତ୍ସତ୍ଯସ୍ଯ ସଂସର୍ଗଃ କର୍ତଵ୍ଯଃ ସର୍ଵଥା ତ୍ଵଯା । ପାପଭାରଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପୁଣ୍ଯମେଵଂ ସମାଶ୍ରଯ
ତେଣୁ ସତ୍ୟର ସଙ୍ଗ ସବୁବେଳେ କରିବା ଉଚିତ ତୁମର; ପାପର ଭାର ଛାଡ଼ି, କେବଳ ପୁଣ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନିଅ।
ସୂତ ଉଵାଚ- ଏଵଂ ପିତ୍ରା ସୁନୀଥା ସା ଦୁଃଖିତା ପ୍ରତିବୋଧିତା । ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପିତୁଃ ପାଦୌ ଗତା ସା ନିର୍ଜନଂ ଵନମ୍
ସୂତ କହିଲେ—ଏପରି ଭାବରେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ ଥିବା ସୁନୀଥାକୁ ବାପା ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ସେ ବାପାଙ୍କର ପାଦେ ଶିର ନମାଇ ଏକା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲା।
କାମଂ କ୍ରୋଧଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ବାଲ୍ଯଭାଵଂ ତପସ୍ଵିନୀ । ମୋହଦ୍ରୋହୌ ଚ ମାଯାଂ ଚ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଏକାଂତମାସ୍ଥିତା
ଇଛା, କ୍ରୋଧ, ଶିଶୁସ୍ୱଭାବ, ମୋହ, ଦ୍ୱେଷ ଓ ମାୟାକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ତପସ୍ୱିନୀ ଏକାନ୍ତକୁ ଅଂଗୀକାର କଲେ।
ତସ୍ଯାଃ ସଖ୍ଯଃ ସମାଜଗ୍ମୁଃ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ଲୀଲଯାନ୍ଵିତାଃ । ତାଂ ଦଦୃଶୁର୍ଵିଶାଲାକ୍ଷ୍ଯଃ ସୁନୀଥାଂ ଦୁଃଖଭାଗିନୀମ୍
ତାଙ୍କର ସଖୀମାନେ ଖେଳିବା ପାଇଁ ମିଶିଲେ; ସେମାନେ ଚଉଡ଼ିଆ ଆଖିର ସୁନୀଥାଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଭାଗୀନୀ ଦେଖିଲେ।