ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ- ଵୈଦିଶେ ନଗରେ ପୁଣ୍ଯେ ସର୍ଵଋଦ୍ଧିସମାକୁଲେ । ତତ୍ର ରାଜା ମହାତେଜା ଋତଧ୍ଵଜସୁତୋ ବଲୀ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ — ବୈଦିଶ ନଗର ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେଠାରେ ଋତଧ୍ୱଜଙ୍କର ପୁତ୍ର, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯାତ୍ମଜୋ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୋ ରୁକ୍ମଭୂଷଣଵିଶ୍ରୁତଃ । ସଂଧ୍ଯାଵଲୀ ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ସେଇ ରାଜାଙ୍କର ପୁଅ ବହୁତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ସୁନାର ଗହନା ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ସେଠି ସେଉଁଠି ସନ୍ଧ୍ୟାବଳୀ ନାମକ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ଧର୍ମପରାୟଣ ଏବଂ ଖ୍ୟାତିଶାଳି ଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ପୁତ୍ରଂ ସମୁତ୍ପାଦ୍ଯ ସ ଆତ୍ମସଦୃଶଂ ତତଃ । ତସ୍ଯ ଧର୍ମାଂଗଦଂ ନାମ ଚକାର ନୃପନଂଦନଃ
ସେଉଁଠି ସନ୍ଧ୍ୟାବଳୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ପରି ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେଇ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ନାମ ଧର୍ମାଙ୍ଗଦ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂପନ୍ନଃ ପିତୃଭକ୍ତିପରାଯଣଃ । ରୁକ୍ମାଂଗଦସ୍ଯ ତନଯୋ ଯୋଯଂ ଭଗଵତାଂ ଵରଃ
ସେ ଧର୍ମାଙ୍ଗଦ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଭରପୂର ଏବଂ ପିତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ। ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦଙ୍କର ଏହି ପୁଅ ଭଗବତ୍ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ।
ପିତୁଃ ସୌଖ୍ଯାଯ ଯେନାପି ମୋହିନ୍ଯୈ ତୁ ଶିରୋ ଦଦେ । ଵୈଷ୍ଣଵେନ ଚ ଧର୍ମେଣ ପିତୃଭକ୍ତ୍ଯା ତୁ ତସ୍ଯ ହି
ପିତାଙ୍କ ସୁଖ ପାଇଁ ସେ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ବୈଷ୍ଣବ ଧର୍ମ ଓ ପିତୃଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା,
ସୁପ୍ରସନ୍ନୋ ହୃଷୀକେଶଃ ସକାଯୋ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦମ୍ । ନୀତସ୍ତୁ ସର୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞୋ ଵୈଷ୍ଣଵଃ ସାତ୍ଵତାଂ ଵରଃ
ହୃଷୀକେଶ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମାଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ।
ଧର୍ମାଂଗଦୋ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରଜ୍ଞାଜ୍ଞାନଵିଶାରଦଃ । ତତ୍ରସ୍ଥୋ ଵୈ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଧର୍ମୋସୌ ଧର୍ମଭୂଷଣଃ
ଧର୍ମାଙ୍ଗଦ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେଠି ରହିଲେ। ସେ ଧର୍ମରେ ଅଲଙ୍କୃତ ଏକ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ଥିଲେ।
ଦିଵ୍ଯାନ୍ମନୋନୁଗାନ୍ଭୋଗାନ୍ମୋଦମାନଃ ପ୍ରଭୁଂଜତି । ପୂର୍ଣେ ଯୁଗସହସ୍ରାଂତେ ଧର୍ମୋ ଵୈ ଧର୍ମଭୂଷଣଃ
ସେଠି ସେ ଦେବତା ସ୍ୱରୂପ ଧର୍ମାଙ୍ଗଦ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ହଜାର ଯୁଗ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ଏହି ଧର୍ମର ଅଲଙ୍କାର,
ତସ୍ମାତ୍ପଦାତ୍ପରିଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରସାଦତଃ । ସୁଵ୍ରତୋ ନାମ ମେଧାଵୀ ସୁମନାନଂଦଵର୍ଦ୍ଧନଃ
ସେଠାରୁ ପଡ଼ିଯାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୃପାରେ ସୁବ୍ରତ ନାମକ ମେଧାବୀ ଏବଂ ସୁମନାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ସୋମଶର୍ମସ୍ଯ ତନଯଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଭଗଵତାଂ ଵରଃ । ତପଶ୍ଚଚାର ମେଧାଵୀ ଵିଷ୍ଣୁଧ୍ଯାନପରୋଭଵତ୍
ସେ, ସୋମଶର୍ମାଙ୍କର ସ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ ଏବଂ ଭଗବତ୍ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ, ତପସ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ରହିଲେ।
କାମକ୍ରୋଧାଦିକାନ୍ଦୋଷାନ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ । ସଂଯମ୍ଯଚୈନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଵର୍ଗଂ ତପସ୍ତେପେ ନିରଂତରମ୍
କାମ, କ୍ରୋଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୋଷଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ସଂଯମ କରି ଅବିରତ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଵୈଡୂର୍ଯପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠେ ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରସ୍ଯ ସନ୍ନିଧୌ । ଏକୀକୃତ୍ଯ ମନଶ୍ଚାଯଂ ସଂଯୋଜ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁନା ସହ
ବୈଡୂର୍ୟ ପର୍ବତର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶିଖରରେ, ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ସେ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ଯୋଗ କଲେ।
ଏଵଂ ଵର୍ଷଶତଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଧ୍ଯାନେନାସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ । ସୁପ୍ରସନ୍ନୋ ଜଗନ୍ନାଥଃ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ଏପରି ଭାବେ ଶତବର୍ଷ ଧରି ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ରହିଲେ। ତେବେ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ତସ୍ମୈ ଵରଂ ଦଦାଵନ୍ଯଂ ସଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ସହ କେଶଵଃ । ଭୋଭୋଃ ସୁଵ୍ରତ ଧର୍ମାତ୍ମନ୍ବୁଧ୍ଯସ୍ଵ ଵିବୁଧାଂଵର
ତାଙ୍କୁ କେଶବ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଆଉ ଏକ ବର ଦେଲେ — 'ହେ ସୁବ୍ରତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଜାଗ୍ରତ ହେଅ।'
ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ କୃଷ୍ଣୋଽହଂ ତେ ସମାଗତଃ । ଏଵମାକର୍ଣ୍ଯ ମେଧାଵୀ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵାକ୍ଯମନୁତ୍ତମମ୍
'ବର ଚାହିଁ, ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ମୁଁ କୃଷ୍ଣ, ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।' ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ସେ ମେଧାବୀ,
ହର୍ଷେଣ ମହତାଵିଷ୍ଟୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ । ବଦ୍ଧାଂଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଣାମମକରୋତ୍ତଦା
ଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖି ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ। ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରିଲେ।
ସୁଵ୍ରତ ଉଵାଚ- ସଂସାରସାଗରମତୀଵ ମହାସୁଦୁଃଖଜାଲୋର୍ମିଭିର୍ଵିଵିଧମୋହଚଯୈସ୍ତରଂଗୈଃ । ସଂପୂର୍ଣମସ୍ତି ନିଜଦୋଷଗୁଣୈସ୍ତୁ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତସ୍ମାତ୍ସମୁଦ୍ଧର ଜନାର୍ଦନମାଶୁଦୀନମ୍
ସୁବ୍ରତ କହିଲେ — 'ଏହି ସଂସାର ସାଗର ବଡ଼ ଦୁଃଖର ତରଙ୍ଗ ଓ ମୋହର ଲହରୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହା ମୋ ଦୋଷ ଓ ଗୁଣରେ ଭରିଛି। ତେଣୁ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଏହି ଦୁଃଖିକୁ ଶୀଘ୍ର ଉଦ୍ଧାର କର।'
କର୍ମାଂବୁଦେ ମହତି ଗର୍ଜତିଵର୍ଷତୀଵ ଵିଦ୍ଯୁଲ୍ଲତୋଲ୍ଲସତିପାତକସଂଚଯୈର୍ମେ । ମୋହାଂଧକାରପଟଲୈର୍ମମ ନାସ୍ତି ଦୃଷ୍ଟିର୍ଦୀନସ୍ଯ ତସ୍ଯ ମଧୁସୂଦନ ଦେହି ହସ୍ତମ୍
'କର୍ମର ବଡ଼ ସାଗରରେ ବଜ୍ରପାତ ଓ ବର୍ଷା ଭଳି, ପାପର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚମକ ରହିଛି। ମୋହର ଅନ୍ଧକାରରେ ମୁଁ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି, ମୋ ପାଖରେ ଦୃଷ୍ଟି ନାହିଁ। ହେ ମଧୁସୂଦନ, ଏହି ଦୁଃଖିକୁ ତୁମ ହାତ ଦିଅ।'
ସଂସାରକାନନଘନଂ ବହୁଦୁଃଖଵୃକ୍ଷୈଃ ସଂସେଵ୍ଯମାନମପି ମୋହମଯୈଶ୍ଚ ସିଂହୈଃ । ସଂଦୀପ୍ତମସ୍ତି କରୁଣାବହୁଵହ୍ନିତେଜଃ ସଂତପ୍ଯମାନମନିଶଂ ପରିପାହି କୃଷ୍ଣ
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଏହି ସଂସାରର ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଦୁଃଖର ଗଛ ଅଛି, ମୋହର ସିଂହମାନେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅନେକ ଦୟାହୀନ ଆଗ୍ନିରେ ଦିନରାତି ଜଳୁଛି, ଏମିତି ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ସଂସାରଵୃକ୍ଷମତିଜୀର୍ଣମପୀହ ଉଚ୍ଚଂ ମାଯାସୁକଂଦକରୁଣା ବହୁଦୁଃଖଶାଖମ୍ । ଜାଯାଦିସଂଗଚ୍ଛଦନଂ ଫଲିତଂ ମୁରାରେ ତତ୍ରାଧିରୂଢପତିତଂ ଭଗଵନ୍ହି ରକ୍ଷ
ହେ ମୁରାରି, ଏହି ପୁରୁଣା ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ସଂସାର ଗଛରେ, ଯାହାର ଶାଖା ଅନେକ ଦୁଃଖ, ଗଠି ମାୟା ଓ ଇଚ୍ଛା, ଏବଂ ଫଳ ପରିବାର ବନ୍ଧନ, ସେଠାରେ ଚଢ଼ି ଏବଂ ପଡ଼ିଯାଇଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ଦୁଃଖାନଲୈର୍ଵିଵିଧମୋହମଯୈଃ ସୁଧୂମୈଃ ଶୋକୈର୍ଵିଯୋଗମରଣାଂତିକ ସନ୍ନିଭୈଶ୍ଚ । ଦଗ୍ଧୋସ୍ମି କୃଷ୍ଣ ସତତଂ ମମ ଦେହି ମୋକ୍ଷଂ ଜ୍ଞାନାଂବୁଦୈଃ ସମଭିଷିଂଚ ସଦୈଵ ମାଂ ତ୍ଵମ୍
ହେ କୃଷ୍ଣ, ବିଭିନ୍ନ ଦୁଃଖର ଆଗ୍ନି, ମୋହର ଘନ ଧୂଆଁ, ବିୟୋଗ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ଶୋକରେ ସଦା ଜଳୁଛି; ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଦିଅ, ଜ୍ଞାନର ଜଳରେ ସଦା ମୋତେ ସ୍ନାନ କରାଅ।
ଘୋରାଂଧକାରପଟଲେ ମହତୀଵ ଗର୍ତେ ସଂସାରନାମ୍ନିପତିତଂ ସତତଂ ହି କୃଷ୍ଣ । ତ୍ଵଂ ସତ୍କୃପୋ ମମ ହି ଦୀନଭଯାତୁରସ୍ଯ ତସ୍ମାଦ୍ଵିରଜ୍ଯଶରଣଂ ତଵ ଆଗତୋସ୍ମି
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଘୋର ଅନ୍ଧକାରର ଚାଦର ଢାକିଥିବା, ସଂସାର ନାମକ ବଡ଼ ଗଡ଼ିକୁ ମୁଁ ପଡ଼ିଯାଇଛି; ତୁମେ ଦୁଃଖୀ ଓ ଭୟଭିତଙ୍କ ପ୍ରତି ସତ୍ୟ ସହାନୁଭୂତିଶୀଳ; ତେଣୁ ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।
ତ୍ଵାମେଵ ଯେ ନିଯତମାନସଭାଵଯୁକ୍ତା ଧ୍ଯାଯଂତି ଜ୍ଞାନମନସା ପଦଵୀଂ ଲଭଂତେ । ନତ୍ଵୈଵ ପାଦଯୁଗଲଂ ଚ ମହାସୁପୁଣ୍ଯଂ ଯଦ୍ଦେଵକିନ୍ନରଗଣାଃ ପରିଚିଂତଯଂତି
ଯେମାନେ ନିରନ୍ତର ମନ ଏବଂ ଭାବନାରେ ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ମନରେ ତୁମକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଦେବତା ଓ କିନ୍ନରମାନେ ମଧ୍ୟ ନିତ୍ୟ ତୁମ ପବିତ୍ର ପଦପଦ୍ମକୁ ବନ୍ଦନା କରନ୍ତି।
ନାନ୍ଯଂ ଵଦାମି ନ ଭଜାମି ନ ଚିଂତଯାମି ତ୍ଵତ୍ପାଦପଦ୍ମଯୁଗଲଂ ସତତଂ ନମାମି । କାମଂ ତ୍ଵମେଵ ମମ ପୂରଯ ମେଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣ ଦୂରେଣ ଯାତୁ ମମ ପାତକସଂଚଯସ୍ତେ
ମୁଁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ କହେନି, ଭଜେନି, ଚିନ୍ତା କରେନି; ମୁଁ ସଦା ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରେ; ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ମୋର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର; ମୋର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂରେ ଯାଉ।
ଦାସୋସ୍ମି ଦେଵ ତଵ କିଂକରଜନ୍ମଜନ୍ମ ତ୍ଵତ୍ପାଦପଦ୍ମଯୁଗଲଂ ସତତଂ ସ୍ମରାମି
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ପୁନଃପୁନି ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ; ମୁଁ ସଦା ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରେ।
ଯଦି କୃଷ୍ଣ ପ୍ରସନ୍ନୋସି ଦେହି ମେ ସୁଵରଂ ପ୍ରଭୋ । ମନ୍ମାତାପିତରୌ କୃଷ୍ଣ ସକାଯୌ ମଂଦିରେ ନଯ
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଯଦି ତୁମେ ଖୁସି ଅଛ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ଦିଅ; ମୋର ମା, ବାପା ଓ ପରିବାରକୁ ତୁମ ମନ୍ଦିରକୁ ନେଇଯାଅ।
ଆତ୍ମନଶ୍ଚ ମହାଦେଵ ମଯାସହ ନ ସଂଶଯଃ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ- ଏଵଂ ତେ ପରମଂ କାର୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ହେ ମହାଦେବ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ଏବଂ ମୁଁ ଏହି ଲାଭ କରିବୁ; ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଇଚ୍ଛା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୂରଣ ହେବ।
ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୋ ହୃଷୀକେଶୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ଯ ପ୍ରତୋଷିତଃ । ପ୍ରଯାତୌ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକଂ ଦାହପ୍ରଲଯଵର୍ଜିତୌ
ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିରେ ହୃଷୀକେଶ ଖୁସି ହେଲେ; ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଦାହ ଓ ପ୍ରଳୟ ରହିତ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ସୁଵ୍ରତେନ ସମଂ ତୌ ଦ୍ଵୌ ସୁମନା ସୋମଶର୍ମକୌ । ଯାଵତ୍କଲ୍ପଦ୍ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତାଵତ୍ସ ସୁଵ୍ରତୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ସୁବ୍ରତଙ୍କ ସହିତ ସୁମନା ଓ ସୋମଶର୍ମା ଦୁଇଜଣ ଦୁଇ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠି ରହିଲେ; ସେତେ ସମୟ ଦ୍ୱିଜ ସୁବ୍ରତ ତାହାଁରେ ବାସ କଲେ।
ବୁଭୁଜେ ବୁଭୁଜେ ଦିଵ୍ଯାଁଲ୍ଲୋକାଂଶ୍ଚୈଵ ମହାମତେ । ଦେଵକାର୍ଯାର୍ଥମତ୍ରୈଵ କାଶ୍ଯପସ୍ଯ ଗୃହଂ ପୁନଃ
ସେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ, ହେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ଦେବମାନେ ଯେଉଁ କାମ ପାଇଁ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେ ପୁଣି କାଶ୍ୟପଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।