ଦିଵ୍ଯଗଂଧାନୁଲିପ୍ତାଂଗୋ ଦିଵ୍ଯାଶ୍ଚର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ । ନ ଜାନେ କୋ ହି ଦେଵୋସୌ ଵିପ୍ରଗଂଧର୍ଵସେଵିତଃ
ତାଙ୍କ ଶରୀର ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଯାଇଥିଲା, ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ; କିଏ ସେ ଦେବତା, ମୁଁ ଜାଣିନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ସ୍ତୂଯମାନଃ ସମାଯାତୋ ଦେଵଗଂଧର୍ଵଚାରଣୈଃ । ଯୋଷିତଃ ପୁଣ୍ଯରୂପାଢ୍ଯା ରୂପଶୃଂଗାରସଂଯୁତାଃ
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ବେଳେ ସେ ଆସିଥିଲେ; ଶୁଭ ରୂପ ଓ ଶ୍ରୁଙ୍ଗାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ।
ସର୍ଵାଭରଣଶୋଭାଢ୍ଯାଃ ସର୍ଵାଃ ପୂର୍ଣମନୋରଥାଃ । ତାଭିଃ ସହ ସମକ୍ଷଂ ମେ ପୁରୁଷେଣ ମହାତ୍ମନା
ସମସ୍ତେ ଅନେକ ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା; ସେ ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଏବଂ ସେ ମହାତ୍ମା ପୁରୁଷ ସହିତ, ସେମାନେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଥିଲେ।
ଚତୁଷ୍କଂ ପୂରିତଂ ରତ୍ନୈଃ ସର୍ଵଶୋଭାସମନ୍ଵିତମ୍ । ତତ୍ରାହମାସନେ ପୁଣ୍ଯେ ସ୍ଥାପିତା ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ କିଲ
ଏଠାରେ ଚାରିକୋଣା ଏକ ଆସନ ରହିଥିଲା, ଯାହା ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୋଭାରେ ଭରିଥିଲା; ସେହି ପୁଣ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଏହାକୁ ରଖିଥିଲେ।
ଵସ୍ତ୍ରାଲଂକାରଭୂଷାଂ ମେ ଦଦୁସ୍ତେ ସର୍ଵ ଏଵ ହି । ଵେଦମଂଗଲଗୀତୈସ୍ତୁ ଶାସ୍ତ୍ରଗୀତୈଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଯଦୈଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋତେ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହନା ଦେଇଲେ; ଏବଂ ବେଦ ମଙ୍ଗଳ ଗୀତ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଅଭିଷିକ୍ତାସ୍ମି ତୈଃ ସର୍ଵୈରଂତର୍ଧାନଂ ପୁନର୍ଗତାଃ । ମାମେଵଂ ପରିତଃ ସର୍ଵେ ପୁନରୂଚୁର୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଅଭିଷେକ କଲେ, ତାପରେ ସେମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ଏଭଳି ମୋ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ପୁଣିଥରେ କହିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ତଵ ଗେହଂ ଵଯଂ ସର୍ଵେ ଵସିଷ୍ଯାମଃ ସଦୈଵ ହି । ଶୁଚିର୍ଭଵ ସୁକଲ୍ଯାଣି ଭର୍ତ୍ରା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସଦୈଵ ହି
ଆମେ ସବୁବେଳେ ତୁମ ଘରେ ରହିବୁ। ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ସର୍ବଦା ପବିତ୍ର ରୁହ, ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ସଦା ଏକାସାଥି ରୁହ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଗତାଃ ସର୍ଵେ ଏଵଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ମଯୈଵ ହି । ତଯା ଯତ୍କଥିତଂ ଵୃତ୍ତଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ମହାମତିଃ
ଏଭଳି କହି ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହା ସ୍ୱୟଂ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି। ସେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ତାହା ଶୁଣି ଜ୍ଞାନୀ ଜଣେ—
ପୁନଶ୍ଚିଂତାଂ ପ୍ରପନ୍ନୋଽସୌ କିମିଦଂ ଦେଵନିର୍ମିତମ୍ । ଵିଚିନ୍ତଯିତ୍ଵାଥ ତଦା ସୋମଶର୍ମା ମହାମତିଃ
ପୁଣି ସେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ—'ଏହା କ'ଣ ଦେବତାମାନେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି?' ଏହିପରି ଭାବି, ସେ ସମୟରେ ସୋମଶର୍ମା ଜ୍ଞାନୀ ଜଣେ—
ବ୍ରହ୍ମକର୍ମଣି ସଂଯୁକ୍ତଃ ସାଧର୍ମ୍ଯଂ ଧର୍ମମୁତ୍ତମମ୍ । ତସ୍ମାଦ୍ଗର୍ଭଂ ମହାଭାଗା ଦଧାର ଵ୍ରତଶାଲିନୀ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥିବା, ଉତ୍ତମ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ଏହି ଶୁଭାଙ୍କା ଓ ବ୍ରତଧାରିଣୀ ଜଣେ ସେଥିପାଇଁ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ।
ତେନ ଗର୍ଭେଣ ସା ଦେଵୀ ଅଧିକଂ ଶୁଶୁଭେ ତଦା । ସଂଦୀପ୍ତପୁତ୍ରସଂଯୁକ୍ତ ତେଜୋଜ୍ଵାଲାସମନ୍ଵିତା
ସେ ସମୟରେ ଗର୍ଭବତୀ ହୋଇ, ଏହି ଦେବୀ ଆଉ ଅଧିକ ଚମକିଲେ । ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଅଗ୍ନିର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ତିନିଁ ଆଲୋକିତ ହେଲେ ।
ସା ହି ଜଜ୍ଞେ ଚ ତପସା ତନଯଂ ଦେଵସନ୍ନିଭମ୍ । ଅଂତରିକ୍ଷେ ତତୋ ନେଦୁର୍ଦେଵଦୁଂଦୁଭଯସ୍ତଦା
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ, ଦେବୀ ଏକ ଦେବତା ଭଳି ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ଏହା ପରେ ଆକାଶରେ ଦେବତାଙ୍କର ଡୁଁଡୁଭି ଗୁଞ୍ଜିଲା ।
ଶଂଖାନ୍ଦଧ୍ମୁର୍ମହାଦେଵା ଗଂଧର୍ଵା ଲଲିତଂ ଜଗୁଃ । ଅପ୍ସରସସ୍ତଥା ସର୍ଵା ନନୃତୁସ୍ତାସ୍ତଦା କିଲ
ମହାଦେବତାମାନେ ଶଂଖ ଦମ୍ବିଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ସେ ସମୟରେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ ।
ଅଥ ବ୍ରହ୍ମାସୁରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସମାଯାତୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ । ଚକାର ନାମ ତସ୍ଯୈଵ ସୁଵ୍ରତେତି ସମାହିତଃ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅସୁରମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ, ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଏହି ପୁତ୍ରଙ୍କୁ 'ସୁବ୍ରତ' ନାମ ଦେଲେ ।
ନାମ କୃତ୍ଵା ତତୋ ଦେଵା ଜଗ୍ମୁଃ ସର୍ଵେ ମହୌଜସଃ । ଗତେଷୁ ତେଷୁ ଦେଵେଷୁ ସୋମଶର୍ମାସୁ ତସ୍ଯ ଚ
ନାମ ଦେଇ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଗଲେ । ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସୋମଶର୍ମା—
ଜାତକର୍ମାଦିକଂ କର୍ମ ଚକାର ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ । ଜାତେ ପୁତ୍ରେ ମହାଭାଗେ ସୁଵ୍ରତେ ଦେଵନିର୍ମିତେ
ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସୋମଶର୍ମା ତାଙ୍କ ପୁଅ ସୁବ୍ରତଙ୍କ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରିଲେ । ସୁବ୍ରତ, ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ଶୁଭ ପୁଅ ।
ତସ୍ଯ ଗେହେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଧନଧାନ୍ଯସମାକୁଲା । ଗଜାଶ୍ଵମହିଷୀ ଗାଵଃ କାଂଚନଂ ରତ୍ନମେଵ ଚ
ତାଙ୍କର ଘରେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ରହିଥିଲେ, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ହାତୀ, ଘୋଡା, ମହିଷ, ଗାଈ, ସୁନା ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ରହିଥିଲା।
ଯଥା କୁବେରଭଵନଂ ଶୁଶୁଭେ ଧନସଂଚଯୈଃ । ତତ୍ସୋମଶର୍ମଣୋ ଗେହଂ ତଥୈଵ ପରିରାଜତେ
ଯେପରି କୁବେରଙ୍କ ଗୃହ ଅନେକ ଧନରେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ହୋଇଥିଲା, ସେହିପରି ସୋମଶର୍ମନଙ୍କ ଘର ମଧ୍ୟ ଏହି ଭାବରେ ଚମକୁଥିଲା।
ଧ୍ଯାନପୁଣ୍ଯାଦିକଂ କର୍ମ ଚକା ରଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ । ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ ଗତୋ ଵିପ୍ରୋ ନାନାପୁଣ୍ଯସମାକୁଲଃ
ସେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧ୍ୟାନ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ପୁଣ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ।
ଅନ୍ଯାନି ଯାନି ପୁଣ୍ଯାନି ଦାନାନି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ । ଚକାର ତତ୍ର ମେଧାଵୀ ଜ୍ଞାନପୁଣ୍ଯ ସମନ୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ ସେ ଜ୍ଞାନ ଓ ପୁଣ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭଲ କାମ ଓ ଦାନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଏଵଂ ସାଧଯତେ ଧର୍ମଂ ପାଲଯେଚ୍ଚ ପୁନଃପୁନଃ । ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଜାତକର୍ମାଦି କର୍ମାଣି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ
ଏଭଳି ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରି, ପୁନଃପୁନଃ ନିୟମ ରକ୍ଷା କରି, ପୁଅର ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଵିଵାହଂ କାରଯାମାସ ହର୍ଷେଣ ମହତା କିଲ । ପୁତ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରାଃ ସଂଜାତାଃ ସଗୁଣା ଲକ୍ଷଣାନ୍ଵିତାଃ
ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ସେ ପୁଅର ବିବାହ କରାଇଥିଲେ, ପୁଅର ପୁଅ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଗୁଣ ଓ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ସତ୍ଯଧର୍ମତପୋପେତା ଦାନଧର୍ମରତାଃ ସଦା । ସ ତେଷାଂ ପୁଣ୍ଯକର୍ମାଣି ସୋମଶର୍ମା ଚକାର ହ
ସେମାନେ ସତ୍ୟ, ଧର୍ମ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ନିରତ ଥିଲେ, ସଦା ଦାନ ଓ ଧର୍ମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ; ସୋମଶର୍ମା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ପୌତ୍ରାଣାଂ ତୁ ମହାଭାଗସ୍ତେଷାଂ ସୁଖେନ ମୋଦତେ । ସର୍ଵଂ ସୌଖ୍ଯଂ ଚ ସଂଭୁଜ୍ଯ ଜରାରୋଗଵିଵର୍ଜିତଃ
ସେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପୁତ୍ରପୁତିରେ ସହ ଶୁଭ ଜୀବନ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ବୃଦ୍ଧା ଓ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ।
ପଂଚଵିଂଶାବ୍ଦିକୋ ଯଦ୍ଵତ୍ତଦ୍ଵତ୍କାଯଂ ତୁ ତସ୍ଯ ହି । ସୂର୍ଯତେଜଃ ପ୍ରତୀକାଶଃ ସୋମଶର୍ମା ମହାମତିଃ
ପଚିଶ ବର୍ଷର ଯୁବକ ପରି ତାଙ୍କ ଶରୀର ଥିଲା; ସୋମଶର୍ମା, ମହାବୁଦ୍ଧି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ସା ଚାପି ଶୁଶୁଭେ ଦେଵୀ ସୁମନା ପୁଣ୍ଯମଂଗଲୈଃ । ପୁତ୍ରପୌତ୍ରୈର୍ମହାଭାଗା ଦାନଵ୍ରତୈଶ୍ଚ ସଂଯମୈଃ
ସେ ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଗୁଣ ଓ ମଙ୍ଗଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୁଅ ଓ ପୁତିରେ ସହ, ଦାନ, ବ୍ରତ ଓ ସଂୟମରେ ନିରତ ଥିଲେ।
ଅତିଭାତି ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ପୁଣ୍ଯୈଃ ପତିଵ୍ରତାଦିଭିଃ । ତାରୁଣ୍ଯେନ ସମାଯୁକ୍ତା ଯଥା ଷୋଡଶଵାର୍ଷିକୀ
ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଓ ପତିବ୍ରତା ଗୁଣରେ ଅତି ଚମକୁଥିଲେ, ତାରୁଣ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯେପରି ଷୋଡଶ ବର୍ଷର ଯୁବତୀ।
ମୋଦମାନୌ ମହାତ୍ମାନୌ ଦଂପତୀ ଚାରୁମଂଗଲୌ । ହର୍ଷେଣ ଚ ସମାଯୁକ୍ତୌ ପୁଣ୍ଯାତ୍ମାନୌ ମହୋଦଯୌ
ମହାତ୍ମା ଦମ୍ପତି ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ମହାସମୃଦ୍ଧିରେ ଅନନ୍ଦ ଭରିଥିଲେ।
ଏଵଂ ତଯୋସ୍ତୁ ଵୃତ୍ତାଂତଂ ପୁଣ୍ଯାଚାରସମନ୍ଵିତମ୍ । ସୁଵ୍ରତସ୍ଯ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଵ୍ରତଚର୍ଯାଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଆଚରଣର କଥା ଏବଂ ସୁବ୍ରତଙ୍କର ବ୍ରତ ଚର୍ଯ୍ୟା ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୁଁ ଏବେ ଆପଣଙ୍କୁ କହିବି।
ଯଥା ତେନ ସମାରାଧ୍ଯ ନାରାଯଣମନାମଯମ୍
ସେ କିପରି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ—