ସୁରାସୁରେଂଦ୍ରନମିତ ପାଦପଦ୍ମାଯ ତେ ନମଃ । ନମୋନମଃ ପରେଶାଯ ଅଜିତାଯାମୃତାତ୍ମନେ
ଦେବ ଓ ଦାନବ ନାୟକମାନେ ଯାହାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପୁନଃପୁନଃ ପରେଶ୍ୱର, ଅଜୟ, ଅମୃତାତ୍ମାକୁ ନମସ୍କାର।
କ୍ଷୀରସାଗରଵାସାଯ ନମଃ ପଦ୍ମାପ୍ରିଯାଯ ତେ । ଓଁକାରାଯ ଚ ଶୁଦ୍ଧାଯ ଅଚଲାଯ ନମୋନମଃ
କ୍ଷୀରସାଗରରେ ବାସ କରୁଥିବା, ପଦ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଓଁକାର, ପବିତ୍ର ଓ ଅଚଳ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ଵ୍ଯାପିନେ ଵ୍ଯାପକାଯୈଵ ସର୍ଵଵ୍ଯସନହାରିଣେ । ନମୋନମୋ ଵରାହାଯ ମହାକୂର୍ମାଯ ତେ ନମଃ
ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର। ବରାହ ରୂପରେ, ମହାକୂର୍ମ ରୂପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ଶିରୋନମନ।
ନମୋ ଵାମନରୂପାଯ ନୃସିଂହାଯ ମହାତ୍ମନେ । ନମୋ ରାମାଯ ଦିଵ୍ଯାଯ ସର୍ଵକ୍ଷତ୍ରଵଧାଯ ଚ
ବାମନ ରୂପରେ, ମହାତ୍ମା ନୃସିଂହ ରୂପରେ, ଦିବ୍ୟ ରାମ ରୂପରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ବିନାଶ କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵଜ୍ଞାନାଯ ମତ୍ସ୍ଯାଯ ନମୋ ରାମାଯ ତେ ନମଃ । ନମଃ କୃଷ୍ଣାଯ ବୁଦ୍ଧାଯ ନମୋ ମ୍ଲେଚ୍ଛପ୍ରଣାଶିନେ
ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ମାଲିକ, ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପରେ, ରାମ ରୂପରେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବୁଦ୍ଧ ରୂପରେ, ଅପବିତ୍ର ଜନଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମଃ କପିଲଵିପ୍ରାଯ ହଯଗ୍ରୀଵାଯ ତେ ନମଃ । ନମୋ ଵ୍ଯାସସ୍ଵରୂପାଯ ନମଃ ସର୍ଵମଯାଯ ତେ
କପିଳ ମୁନି ରୂପରେ, ହୟଗ୍ରୀବ ରୂପରେ, ବ୍ୟାସ ରୂପରେ ଏବଂ ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ଶିରୋନମନ।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ହୃଷୀକେଶଂ ତମୁଵାଚ ଜନାର୍ଦନମ୍ । ଗୁଣାନାଂ ତୁ ପରଂ ପାରଂ ବ୍ରହ୍ମା ଵେତ୍ତି ନ ପାଵନ
ଏଭଳି ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ହେ ପବିତ୍ର, ଆପଣଙ୍କ ଗୁଣର ସୀମାକୁ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।'
ନ ଚୈଵ ସ୍ତୋତୁଂ ସର୍ଵଜ୍ଞସ୍ତଥା ରୁଦ୍ର ସଃହସ୍ରଦୃକ୍ । ଵକ୍ତୁଂ କୋ ହି ସମର୍ଥସ୍ତୁ କୀଦୃଶୀ ମେ ମତିର୍ଵିଭୋ
ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ରୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏପରି କଥା କହିବାକୁ କିଏ ସମର୍ଥ? ମୋର ବୁଦ୍ଧି କେତେ ଦୂର, ହେ ପ୍ରଭୁ?
ନିର୍ଗୁଣଂ ସଗୁଣଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମଯୈଵ ତଵ କେଶଵ । କ୍ଷମଶବ୍ଦାପଶବ୍ଦଂ ମେ ତଵ ଦାସୋସ୍ମି ସୁଵ୍ରତ
ମୋର ସ୍ତୁତି ନିର୍ଗୁଣ କିମ୍ବା ସଗୁଣ ଯେପରି ହେଉ, ହେ କେଶବ, ମୋର କଥା ଠିକ କିମ୍ବା ଭୁଲ ଯେପରି ହେଉ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ। ହେ ସୁନିଷ୍ଠାବାନ।
ଜନ୍ମଜନ୍ମନି ଲୋକେଶ ଦଯାଂ ମେ କୁରୁ ପାଵନ
ହେ ଜଗତ୍ନାଥ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ମୋତେ ଦୟା ଦିଅ, ହେ ପବିତ୍ର।
ହରିରୁଵାଚ- ତପସାନେନ ପୁଣ୍ଯେନ ସତ୍ଯେନାନେନ ତେ ଦ୍ଵିଜ । ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ପାଵନେନାପି ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମି ଵ୍ରିଯତାଂ ଵରଃ
ହରି କହିଲେ— ଏହି ତପସ୍ୟା, ଏହି ପୁଣ୍ୟ, ଏହି ସତ୍ୟ ଏବଂ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହାନ୍ତି, କହନ୍ତୁ।
ଵରଂ ଦଦ୍ମି ମହାଭାଗ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତତେ । ଯଂଯମିଚ୍ଛସି କାମଂ ତ୍ଵଂ ତଂତଂ ତେ ପୂରଯାମ୍ଯହମ୍
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଆପଣଙ୍କ ମନରେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ମୁଁ ସେହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି। ଆପଣ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ସେହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି।
ସୋମଶର୍ମୋଵାଚ- ପ୍ରଥମଂ ଦେହି ମେ କୃଷ୍ଣ ଵରମେକଂ ସୁଵାଞ୍ଛିତମ୍ । ସୁପ୍ରସନ୍ନେନ ମନସା ଯଦ୍ଯସ୍ତି ସୁଦଯା ମମ
ସୋମଶର୍ମା କହିଲେ— ପ୍ରଥମେ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ମୋତେ ଏକ ଅତି ପ୍ରିୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ। ଯଦି ମୋର ମନ ସତ୍ୟରେ ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତେବେ ଦୟାକରି ଦିଅ।
ଜନ୍ମଜନ୍ମାଂତରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତଵ ଭକ୍ତିଂ କରୋମ୍ଯହମ୍ । ଦର୍ଶଯସ୍ଵ ପରଂ ସ୍ଥାନମଚଲଂ ମୋକ୍ଷଦାଯକମ୍
ପୁନର୍ଜନ୍ମ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିପାରିବି। ମୋତେ ଏହି ମୋକ୍ଷଦାୟକ, ଅଚଳ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ଦେଖାନ୍ତୁ।
ସ୍ଵଵଂଶତାରକଂ ପୁତ୍ରଂ ଦିଵ୍ଯଲକ୍ଷଣସଂଯୁତମ୍ । ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିପରଂ ନିତ୍ଯଂ ମମ ଵଂଶପ୍ରଧାରକମ୍
ମୋ ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା, ଦିବ୍ୟ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା, ସଦା ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ଲିନ ଏବଂ ବଂଶର ମୁଖ୍ୟ ଥିବା ପୁଅ ଦିଅ।
ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ସର୍ଵଦଂ ଦାଂତଂ ତପସ୍ତେଜଃ ସମନ୍ଵିତମ୍ । ଦେଵବ୍ରାହ୍ମଣଲୋକାନାଂ ପାଲକଂ ପୂଜକଂ ସଦା
ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ, ସଦା ଦାନଶୀଳ, ନିୟମିତ, ତପସ୍ୟା ଓ ତେଜରେ ଭରିଥିବା, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ସଦା ପାଳକ ଓ ପୂଜକ ଥିବା ପୁଅ ଦିଅ।
ଦେଵମିତ୍ରଂ ପୁଣ୍ଯଭାଵଂ ଦାତାରଂ ଜ୍ଞାନପଂଡିତମ୍ । ଦେହି ମେ ଈଦୃଶଂ ପୁତ୍ରଂ ଦାରିଦ୍ରଂ ହର କେଶଵ
ଦେବତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ପୁଣ୍ୟଶୀଳ, ଦାନଶୀଳ, ଜ୍ଞାନରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା, ଏପରି ପୁଅ ଦିଅ, ମୋର ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଦୂର କର, ହେ କେଶବ।
ଭଵତ୍ଵେଵଂ ନ ସଂଦେହୋ ଵରମେନଂ ଵୃଣୋମ୍ଯହମ୍ । ହରିରୁଵାଚ- ଏଵମସ୍ତୁ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ଏଭଳି ହେଉ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୁଁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛି। ହରି କହିଲେ— ଏଭଳି ହେବ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଶ୍ଚୟ ଏହିପରି ହେବ।
ମତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ସୁପୁତ୍ରସ୍ତୁ ତଵ ଵଂଶ ପ୍ରତାରକଃ । ଭୋକ୍ଷ୍ଯସି ତ୍ଵଂ ଵରାନ୍ଭୋଗାନ୍ଦିଵ୍ଯାଂଶ୍ଚ ମାନୁଷାନିହ
ମୋର କୃପାରେ ତୁମେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ ପାଇବ, ଯିଏ ତୁମ ବଂଶକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇବ। ଏଠାରେ ଦିବ୍ୟ ଓ ମାନବୀୟ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବ।
ସମାଲୋକ୍ଯ ପରଂ ସୌଖ୍ଯଂ ପୁତ୍ରସଂଭଵଜଂ ଶୁଭମ୍ । ଯାଵଜ୍ଜୀଵସି ଵିପ୍ର ତ୍ଵଂ ତାଵଦ୍ଦୁଃଖଂ ନ ପଶ୍ଯସି
ପୁଅ ଜନ୍ମରୁ ଯେଉଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ମିଳିବ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିବ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଦେଖିବ ନାହିଁ।
ଦାତା ଭୋକ୍ତା ଗୁଣଗ୍ରାହୀ ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଶଯଃ । ସୁତୀର୍ଥେ ମରଣଂ ଚାପି ଯାସ୍ଯସି ତ୍ଵଂ ପରାଂ ଗତିମ୍
ତୁମେ ଦାନ କରିବାକୁ, ଭୋଗ କରିବାକୁ ଏବଂ ଗୁଣକୁ ମୂଲ୍ୟାୟନ କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହେବା। ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏବଂ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା।
ଏଵଂ ଵରଂ ହରିର୍ଦତ୍ତ୍ଵା ସପ୍ରିଯାଯ ଦ୍ଵିଜାଯ ସଃ । ଅଂତର୍ଧାନଂ ଗତୋ ଦେଵଃ ସ୍ଵପ୍ନଵତ୍ପରିଦୃଶ୍ଯତେ
ଏଭଳି ଭାବେ ହରି ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହିତ ଦ୍ୱିଜକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଦେବତା ସ୍ୱପ୍ନର ଭଳି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତଦା ସୁମନଯା ଯୁକ୍ତଃ ସୋମଶର୍ମା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ । ସୁତୀର୍ଥେ ପାଵନେ ତସ୍ମିନ୍ରେଵାତୀରେ ସୁପୁଣ୍ଯଦେ
ତାପରେ, ସୋମଶର୍ମା ନାମକ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେହି ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ନଦୀତଟରେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଅମରକଂଟକେ ଵିପ୍ରୋ ଦାନଂ ପୁଣ୍ଯଂ କରୋତି ସଃ । ଗତେ ବହୁତରେ କାଲେ ତସ୍ଯ ଵୈ ସୋମଶର୍ମଣଃ
ଅମରକଣ୍ଟକରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦାନ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ବହୁ ସମୟ ବିତିଗଲା ସୋମଶର୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ।
କପିଲାରେଵଯୋଃ ସଂଗେ ସ୍ନାନଂ କୃତ୍ଵା ସ ନିର୍ଗତଃ । ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ପୁରତୋ ଵିପ୍ରଃ ଶ୍ଵେତମେକଂ ହି କୁଂଜରମ୍
କପିଳା ଓ ରେବା ନଦୀର ସଙ୍ଗମରେ ସ୍ନାନ କରି ସେ ବାହାରିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଧଳା ହାତୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ସୁପ୍ରଭଂ ସୁଂଦରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସୁମଦଂ ଚାରୁଲକ୍ଷଣମ୍ । ନାନାଭରଣଶୋଭାଂଗଂ ବହୁଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ସମନ୍ଵିତମ୍
ସେ ହାତୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୁନ୍ଦର, ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିହ୍ନରେ ଭରପୂର ଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ବହୁ ଶ୍ରୀରେ ଅନ୍ୱିତ ଥିଲା।
ସିଂଦୂରୈଃ କୁଂକୁମୈସ୍ତସ୍ଯ କୁଂଭସ୍ଥଲେ ଵିରାଜିତେ । କର୍ଣନୀଲୋତ୍ପଲଯୁତଂ ପତାକାଦଂଡସଂଯୁତମ୍
ତାହାର ମାଥା ଶିଖର ଦେଉଳ ଏବଂ କୁଙ୍କୁମରେ ରଙ୍ଗିଥିଲା। କାନରେ ନୀଳ କମଳ ଫୁଲ ଏବଂ ପତାକା ଦଣ୍ଡ ସହିତ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ନାଗୋପରିସ୍ଥିତୋ ଦିଵ୍ଯଃ ପୁରୁଷୋ ଦୃଢସୁପ୍ରଭଃ । ଦିଵ୍ଯଲକ୍ଷଣସଂପନ୍ନଃ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତଃ
ସେହି ହାତୀ ଉପରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ବସିଥିଲେ, ଯିଏ ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଲକ୍ଷଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ଦିଵ୍ଯମାଲ୍ଯାଂବରଧରୋ ଦିଵ୍ଯଗଂଧାନୁଲେପନଃ । ସୁସୌମ୍ଯଂ ସୋମଵତ୍ପୂର୍ଣଚ୍ଛତ୍ରଚାମରସଂଯୁତମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ, ମୃଦୁ ଏବଂ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ଛତା ଓ ଚାମର ସହିତ ଥିଲେ।
ନାଗାରୂଢଂ ପ୍ରଯାଂତଂ ତଂ ପୁନଃ ପଶ୍ଯତି ସତ୍ତମଃ । ସିଦ୍ଧଚାରଣଗଂଧର୍ଵୈଃ ସ୍ତୂଯମାନଂ ସୁମଂଗଲମ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ପୁନି ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯାଉଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମଙ୍ଗଳମୟ ଥିଲେ।