ସୁରଦ୍ରୁମୈଃ ସୁସଂପୂର୍ଣୈଃ ପ୍ରାସାଦୈର୍ଦ୍ରୁମକଲ୍ପକୈଃ। ପ୍ରମଦାଭିର୍ମହାଭାଗ ନୃତ୍ଯଗୀତାଦିଭିଃ ପରୈଃ
ଏଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଦେଇଥିବା ବୃକ୍ଷ, ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବୃକ୍ଷରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ରାଜମହଳ, ଏବଂ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମହିଳାମାନେ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ସହିତ ରହିଛନ୍ତି।
ପଂଚକଲ୍ପାଂତରେ ରାଜା ମନ୍ଵାଦୌ ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି। ଅମୀ ତେ ମନୁଜା ଭୂପ ପୁରସ୍ଥାଶ୍ଚ ପୁରୋଧସଃ
ପାଞ୍ଚଟି କଳ୍ପ ପରେ, ମନ୍ବନ୍ତର ଆରମ୍ଭରେ, ତୁମେ ରାଜା ହେବା; ଏହି ତୁମ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ହେ ଭୂପତି, ଏବଂ ପୁରରେ ଥିବା ପୁରୋହିତମାନେ—
ତଥା ଜନପଦସ୍ଥାଶ୍ଚ ଵିଦ୍ଵାଂସୋ ଧନିନୋ ନରାଃ। ତତ୍ର ମତ୍ତୋ ଵରଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ସୁଖଂ ସ୍ଵର୍ଗମଵାପ୍ସ୍ଯଥ
ତଥା ତୁମ ରାଜ୍ୟରେ ଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଧନୀ ଲୋକମାନେ, ସେଠାରେ ମୋରୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବେ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବେ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗଚ୍ଚକ୍ଷୁସ୍ତତ୍ରୈଵାଂତରଧୀଯତ। ତତୋ ଭଦ୍ରେଶ୍ଵରୋ ରାଜା ସପୁରୋ ଦିଵି ମୋଦତେ
ଏଭଳି କହି ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ତାହାଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ତାପରେ ଭଦ୍ରେଶ୍ୱର ନାମକ ରାଜା ସେଉଁଠି ସହର ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ।
ତତ୍ର କୀଟାଦଯୋ ଯେ ଚ ତେ ପୀତାଃ ସସୁତାଦଯଃ। ସ୍ଵର୍ଗେ ଦେଵଦ୍ରୁମେ ଭୋଗ୍ଯଂ କୁର୍ଵଂତି ମହଦଦ୍ଭୁତମ୍
ସେଠାରେ, ଯେଉଁ କୀଟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଖାଇଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବବୃକ୍ଷରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି।
ଏଵମେଵ ନୃପା ଵିପ୍ରା ମୁନଯଶ୍ଶଂସିତଵ୍ରତାଃ। ଯେ ଚ କ୍ଷତ୍ରାଦଯୋ ଵର୍ଣାସ୍ସୂର ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯଯୁର୍ଦ୍ରୁତମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ରାଜାମାନେ, ନିଷ୍ଠାବାନ ଋଷିମାନେ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଜାତିର ଲୋକମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
କୈଶ୍ଚିଦଭ୍ଯର୍ଥିତଂ ଵିତ୍ତଂ ପୁତ୍ରଦାରାସ୍ତଥାପରୈଃ। ସୁଖଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ତଥାରୋଗ୍ଯଂ ଭାସ୍କରସ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ
କିଛି ଲୋକ ଅନୁରୋଧ କରି ଧନ ପାଇଲେ, ଅନ୍ୟେ କିଏ ନାନା ପୁଅ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଲେ; ସୁଖ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ନିରୋଗତା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କୃପାରେ ମିଳିଲା।
ପୁଣ୍ଯକୂଟମିଦଂ ଭଦ୍ରଂ ଯଃ ପଠେନ୍ମାନଵଃ ଶୁଚିଃ। ସର୍ଵପାପକ୍ଷଯସ୍ତସ୍ଯ ରୁଦ୍ରଵତ୍ପୂଜିତୋ ଭୁଵି
ଏହା ଏକ ମହାପୁଣ୍ୟର ଏକାଠି; ଯେଉଁ ଶୁଚି ମନୁଷ୍ୟ ଏହା ପଢ଼େ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ ସେ ପୃଥିବୀରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପରି ପୂଜିତ ହୁଏ।
ସର୍ଵସାକ୍ଷୀ ଭଵେତ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ଵରଦୋ ଭାସ୍କରପ୍ରିଯଃ। ଶୃଣୋତି ସଂଯତୋ ମର୍ତ୍ଯଃ ସୋଭୀଷ୍ଟଂ ଫଲମାପ୍ନୁଯାତ୍
ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାକ୍ଷୀ ହୁଏ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ ହୁଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୁଏ; ଯିଏ ଏହା ଶ୍ରବଣ କରେ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଏ।
ପାରଗଃ ସର୍ଵପାପାନାଂ ଭାସ୍କରସ୍ଯୈଵ ସଂସଦି। ଵାଵଦୂକୋ ଭଵେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଶ୍ରଵଣାତ୍ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ଧନୀ
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସଭାରେ ସମସ୍ତ ପାପ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିପାରେ; ଏହା ଶୁଣିଲେ ସେ ସଦା ବକ୍ତା, ପୁଣ୍ୟ ଓ ଧନରେ ଧନୀ ହୁଏ।
ଇଦଂ ଗୁହ୍ଯାତିଗୁହ୍ଯଂ ଚ ଭାସ୍କରେଣ ପ୍ରଚାରିତଂ। ଇଦଂ ଯମାଯ କଥିତଂ କ୍ଷିତୌ ଵ୍ଯାସେନ କୀର୍ତିତମ୍
ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଗୁପ୍ତତମ ଉପଦେଶ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଚାରିତ; ଏହା ଯମଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା, ପୃଥିବୀରେ ବ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା କୀର୍ତ୍ତିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମପୁରାଣେ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟିଖଂଡେ ଭଦ୍ରେଶ୍ଵରାଖ୍ଯାନଂ ନାମୈକୋନାଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡରେ ଭଦ୍ରେଶ୍ୱର ଉପାଖ୍ୟାନ ନାମକ ଉଣାଅଶୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଵୈଶଂପାଯନ ଉଵାଚ- ଶ୍ରୁତୋ ଗ୍ରହେଶ୍ଵରସ୍ଯୈଷ ପ୍ରଭାଵସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ। ରଵ୍ଯାଦୀନାଂ ଗ୍ରହାଣାଂ ଚ ସାଧନଂ ନୋ ଵଦ ଦ୍ଵିଜ
ୱୈଶଂପାୟନ କହିଲେ — ଗ୍ରହପତିଙ୍କ ତେଜ ତୁମ ଦୟାରେ ଆମେ ଶୁଣିଛୁ; ଏବେ ହେ ଦ୍ୱିଜ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଦି ଗ୍ରହମାନେ ପାଇଁ କିପରି ସାଧନା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଏହା କୁହ।
କେ ତେ ରଵ୍ଯାଦଯସ୍ତେଷାଂ କଥଂ ତୋଷଃ କଥଂ ପ୍ରିଯମ୍। କାଲେ ଦେଶେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଦର୍ଶନଂ ତଚ୍ଛିଵାଶିଵମ୍
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଦି ଗ୍ରହମାନେ କିଏ? ସେମାନେ କିପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, କିପରି ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତି? ଯେତେବେଳେ ଯଥାସମୟ ଓ ଦେଶ ଆସେ, ସେମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ କେବେ ଶୁଭ କେବେ ଅଶୁଭ?
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ-। ଗ୍ରହାଦଯୋ ଯେ ଲୋକେ ତୁ ଭୁଂଜଂତି ପୁଣ୍ଯପାତକମ୍। ଶିଵାଶିଵଂ ଚ କୁର୍ଵଂତି ଵିଶ୍ଵକର୍ମକ୍ଷଯାଯ ଵୈ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ — ଏହି ଲୋକରେ ଗ୍ରହ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଦୁହିଁ ପରିଣାମ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର କର୍ମ ଶେଷ କରନ୍ତି।
ସୂରଃ କାଲୋଂତକୋ ଜ୍ଞେଯୋ ଜନେଷୁ ଚ ଗ୍ରହେଷୁ ଚ। ତିଗ୍ମସୌମ୍ଯାଚ୍ଚ ଯୋଗାତ୍ସ ନିଗ୍ରହାନୁଗ୍ରହେ ପ୍ରଭୁଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କାଳ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଭାବେ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ, ସେ ଲୋକମାନେ ଓ ଗ୍ରହମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ତୀବ୍ର ଓ ସୁମଧୁର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦଣ୍ଡ ଓ କୃପାର ମାଲିକ।
ଗ୍ରହଭାଵାଚ୍ଚ ତସ୍ଯୈଵ ସଂତୋଷଂ ନିଗଦାମ୍ଯହମ୍। ଉଦୁମ୍ବରପଲାଶାଭ୍ଯାଂ ପଲ୍ଲଵାଭ୍ଯାଂ ଜୁହୋତି ଯଃ
ଗ୍ରହମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ମୁଁ ଏହି ସନ୍ତୋଷ ପାଇବା ଉପାୟ କହୁଛି—ଯେଉଁଠି ଉଦୁମ୍ବର ଓ ପଳାଶ ଗଛର କୋମଳ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହବନ କରାଯାଏ,
ଆକୃଷ୍ଣେନେତି ମଂତ୍ରେଣ ମୂଲକେନାଥ ଶାଂତଯେ। ଜୁହୁଯାଦାଜ୍ଯଯୁକ୍ତାଭ୍ଯାମଭୀଷ୍ଟଫଲହେତଵେ
‘ଆକୃଷ୍ଣେନ’ ମନ୍ତ୍ର ଓ ମୂଳ ସହିତ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ, ଘିଅ ମିଶାଇ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଲାଗି ହବନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଶାଂତଯେ ସର୍ଵରୋଗାଣାଂ ଵଧବଂଧଵିମୋଚନେ। ଏକୈକେନ ତୁ ମଂତ୍ରେଣ ହୋତଵ୍ଯଂ ଚ ଶତଂଶତମ୍
ସମସ୍ତ ରୋଗ ଶାନ୍ତି ଓ ବନ୍ଧି ମୁକ୍ତି ପାଇଁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନ୍ତ୍ରରେ ଶତ ଶତ ହବନ କରିବା ଦରକାର।
ଶିତଂ ଚଚ୍ଛାଗଲଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ସୂରାଯାଦିତ୍ଯଵାସରେ। ଭୋଜଯେଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଶକ୍ତ୍ଯା ହଵ୍ଯକଵ୍ଯୈର୍ମନୋହରୈଃ
ରବିବାର ଦିନେ ଧାର ଦେଇଥିବା ଛାଗଳର ଗଳା ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ମନୋହର ପକା ଓ କଚା ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଯିବ।
ସପ୍ତମ୍ଯାଂ ଚ ସିତେ ପକ୍ଷେ ପଂଚଦଶ୍ଯାଂ ତଥୈଵ ଚ। ରୋଗାଦ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ରୋଗୀ ନ ରୋଗାତ୍କୃଚ୍ଛ୍ରମେଷ୍ଯତି
ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ସପ୍ତମୀ ଓ ପଂଚଦଶୀ ଦିନେ, ରୋଗୀ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ ଏବଂ ପୁଣି ରୋଗରେ ଭୋଗିବ ନାହିଁ।
ପରମଂ ଚାମରଂ ସତ୍ଵମାବ୍ରହ୍ମସ୍ତଂବମାତ୍ରକେ। ବ୍ରହ୍ମାଂଡେ ଚାଣୁମାତ୍ରେ ଚ ସୂରଃ ସଂଭାଵଯିଷ୍ଯତେ
ସବୁଠାରୁ ଶୁଦ୍ଧ ତତ୍ତ୍ୱ, ଅଣୁରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଶିରାଉଁଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ୍।
ସଂହାରାଂତଂ କ୍ରମାତ୍ସର୍ଵମୁତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥିତିକାରଣାତ୍। ପ୍ରାଣସର୍ଗେ ଜନାନାଂ ସ ପାତା ଵିଶ୍ଵଚରସ୍ତନୌ
ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ, ଏବଂ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତିରେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦେହରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱରେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି।
ମୃତ୍ଯୁକାଲେ ତନୋର୍ମଧ୍ଯାତ୍ପ୍ରାଣେନ ସହ ଗଚ୍ଛତି। ଶୀର୍ଷାନ୍ତସ୍ଥଃ ସଦା ଚଂଦ୍ରୋ ଦ୍ଵିରଷ୍ଟକଲଯା ଯୁତଃ
ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ଦେହର ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ପ୍ରାଣ ସହିତ ବାହାରିଯାଏ; ଶିରରେ ସଦା ଅବସ୍ଥିତ ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଷୋଳ କଳାରେ ଯୁକ୍ତ।
ଅହର୍ନିଶଂ ସୁଧାଵୃଷ୍ଟିଂ ଦେହେ ଵର୍ଷତ୍ଯଧୋମୁଖଃ। ଜଂତଵସ୍ତେନ ଜୀଵଂତି ମହାସତ୍ଵାନୁମାତ୍ରକାଃ
ଦିନ ରାତି ଦେହରେ ତଳକୁ ଅମୃତ ବର୍ଷା କରନ୍ତି; ଏହି ଦ୍ୱାରା, ବଡ଼ଠାରୁ ଅଣୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଜୀବନ୍ତ।
ଉର୍ଵ୍ଯାଂ ସସ୍ଯାନି ପୁଷ୍ଣାତି ତଥା ସ୍ଥାଵରଜଂଗମାନ୍। ଏତାଭ୍ଯାଂ ପୁଷ୍ପଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଚ ଧାରିତଂ ଜନିତଂ ଜଗତ୍
ପୃଥିବୀରେ ଫସଲ ଓ ସ୍ଥାବର-ଜଙ୍ଗମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି; ଏହି ଦୁଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ଧାରିତ ଓ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ।
ତଯୋରାରାଧନାତ୍ପୁଷ୍ଟିଃ ସଦା ପୁଣ୍ଯାପରାର୍ଧିକା। ସାଧଯେତ୍ସର୍ଵକାର୍ଯାଣି ସାଧକଃ ସର୍ଵଦା ଶୁଚିଃ
ଏହି ଦୁଇଙ୍କର ଉପାସନା କଲେ ସଦା ପୁଣ୍ୟ ଓ ପୋଷଣ ମିଳେ; ଶୁଚି ଉପାସକ ସମସ୍ତ କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିପାରେ।
ନ ପୂଜଯତି ଯୋ ମୋହାତ୍ସୁଧାଂଶୁଂ ମାନଵାଧମଃ। ଆଯୁସ୍ତସ୍ଯ କ୍ଷଯଂ ଯାତି ନରକଂ ଚାଧିଗଚ୍ଛତି
ଯିଏ ମୂଢ଼ତାରେ ସୁଧାକିରଣ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରେନାହିଁ, ସେଠାରେ ଆୟୁ ହ୍ରାସ ପାଏ ଏବଂ ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
ନିଷ୍କଲଂକ କଲାଧାର ଗଂଗାଧର ଶିରୋମଣେ। ଦ୍ଵିତୀଯାଯାଂ ଜଗନ୍ନାଥ ତୁଭ୍ଯଂ ଚଂଦ୍ର ନମୋସ୍ତୁ ତେ
ନିର୍ମଳ, କଳାଧାରୀ, ଗଙ୍ଗାଧରଙ୍କ ମୁକୁଟର ମଣି, ଦ୍ୱିତୀୟା ତିଥିରେ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ ଚନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ତିଥିମନ୍ଯାମନୁପ୍ରାପ୍ଯ ନମସ୍କାରଂ ଵିଧୋରପି। ପ୍ରକରୋତି ନରୋ ଯସ୍ତୁ ସୋଭୀଷ୍ଟଂ ଫଲମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଅନ୍ୟ ତିଥି ଆସିଲେ ଯିଏ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଅବଶ୍ୟ ପାଏ।