ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷସ୍ଯ ଚ ହରେର୍ଲୋକଵିସ୍ମାପନଂ ମହତ୍। ଅସ୍ତ୍ରଯୁଦ୍ଧଂ ତଥାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ କୃତପ୍ରତିକୃତଂ ଚ ତତ୍
ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଓ ହରିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଅସ୍ତ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରତିଏକ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରତିଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯାଉଥିଲା।
ତତୋ ନିଯୁଦ୍ଧେ ସତତଂ ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷଶତଂ ଗତମ୍। ତତୋ ଦୈତ୍ଯୋ ମହାସତ୍ଵୋ ଵଵୃଧେ ଵାମନୋ ଯଥା
ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବାବେଳେ ଶତ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ କଟିଗଲା। ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟ, ବାମନଙ୍କ ପରି, ବଡ଼ ହେଇଯାଇଲେ।
ମୁଖେନ ଜଗ୍ରାହ ରୁଷା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍। ଭୂମଂଡଲଂ ସମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଵିଵେଶ ଚ ରସାତଲମ୍
କ୍ରୋଧରେ ସେ ତାଙ୍କର ମୁଁହରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ସହିତ ତିନି ଲୋକକୁ ଧରିନେଲେ। ଭୂମିକୁ ଉଠାଇ, ସେ ରସାତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଶେଷାଶ୍ଚ ଵିଵିଶୁର୍ଦୈତ୍ଯାସ୍ତମନୁ ପ୍ରୀତିସଂଯୁତାଃ। ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହାତେଜା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯବଲଂ ମହତ୍
ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ରସାତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାପରେ ଅପାର ତେଜସ୍ବୀ ବିଷ୍ଣୁ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଜାଣି—
ଦଧାର ରୂପଂ ଵାରାହଂ ଦୈତ୍ଯରାଜଜିଘାଂସଯା। ଧୃତ୍ଵା କ୍ରୋଡତନୁଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିଵେଶ ତମନୁଦ୍ରୁତମ୍
ଦୈତ୍ୟରାଜଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ବିଷ୍ଣୁ ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। କ୍ରୋଡ଼ ଦେହ ନେଇ, ସେ ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ପଛରେ ଦୌଡ଼ି ରସାତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ରସାମୂଲେ ରସାତଲଗତାଂ ମହୀମ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଦଂଷ୍ଟ୍ରଯୋର୍ଦଧ୍ରେ ଲୋକାଧାରାଂ ଵସୁଂଧରାମ୍
ସେଠାରେ ଜଳର ମୂଳକୁ ଯାଇ, ରସାତଳରେ ଥିବା ଭୂମିକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ବିଶ୍ୱର ଆଧାର ଭୂମିକୁ ନିଜ ଦାଢ଼ିରେ ଧରିଲେ।
ତାଂ ଧୃତ୍ଵା ଗଚ୍ଛତସ୍ତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋରମିତତେଜସଃ। ସମାଜଗାମ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରୋ ଧୃଷ୍ଟଂ ଵାଗ୍ଭିସ୍ତୁଦନ୍ନନୁ
ଅପାର ତେଜସ୍ବୀ ବିଷ୍ଣୁ ଭୂମିକୁ ନେଇଯିବା ବେଳେ, ଦୈତ୍ୟନାୟକ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଆସି, ଦୁଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଉପହାସ କଲେ।
ମାଯାକ୍ରୋଡତନୁର୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦୁର୍ଵଚାଂସି ସହନ୍ରୁଷା। ଜଲୋପରି ଦଧାରେମାଂ ଧରାଂ ଭୂଧର ଏଵ ଚ
ମାୟାମୟ କ୍ରୋଡ଼ ଦେହରେ ବିଷ୍ଣୁ କ୍ରୋଧରେ ଦୁଷ୍ଟ କଥା ସହିଲେ। ସେ ଜଳ ଉପରେ ଏହି ଭୂମିକୁ ପାହାଡ଼ ପରି ଧରି ରଖିଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ନ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ଵସତ୍ଵଂ ଚ ସ ଚକାର ତଦାଚଲାମ୍। ତତଃ ପଶ୍ଚାତ୍ସ ସଂଲଗ୍ନୋ ଦୈତ୍ଯରାଟ୍ସମୁପସ୍ଥିତଃ
ସେଠାରେ ନିଜ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ରଖି, ସେ ତାକୁ ସେଇ ସମୟରେ ଅଚଳ କରିଦେଲେ। ପରେ, ସେଥିରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଦୈତ୍ୟରାଜ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
କ୍ରୋଧେନ ମହତାଵିଷ୍ଟୋ ଜଘାନ ଗଦଯା ହରିମ୍। ମାଯଯା ସୂକରୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତାଂ ଗଦାଂ ସମଵଂଚଯତ୍
ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ସେ ହରିଙ୍କୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। କିନ୍ତୁ ମାୟାବଳିରେ ବରାହ ରୂପୀ ବିଷ୍ଣୁ ସେ ଗଦାକୁ ଚାଳକି ଦେଲେ।
ଯୋଗଯୁକ୍ତୋ ଯଥା ମୃତ୍ଯୁଂ କୌମୋଦକ୍ଯାହନଚ୍ଚ ତମ୍। ତତଃ ପୁନା ରୁଷାଵିଷ୍ଟୋ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷୋ ମହାବଲଃ
ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ବିଷ୍ଣୁ କୌମୋଦକୀ ଗଦାରେ ମୃତ୍ୟୁ ପରି ତାକୁ ଆଘାତ କଲେ। ତାପରେ, ଫେରି ରୋଷରେ ଭରି, ମହାବଳୀ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ—
ମୁଷ୍ଟିନା ପ୍ରାହରଦ୍ଦେଵଂ ଦକ୍ଷିଣେ ତୁ ଭୁଜେ ପ୍ରଭୋଃ। ଏଵଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ମହାଘୋରଂ ସଵ୍ଯାସଵ୍ଯଂ ଗତାଗତମ୍
ଦେବଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ ବାହୁରେ ମୁଷ୍ଟିରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏଭଳି, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା—ଅଗ୍ରଗତି ଓ ପ୍ରତିଗତି, ଆକ୍ରମଣ ଓ ପ୍ରତିଆକ୍ରମଣ ଚାଲିଲା।
ପରିଭ୍ରମଣଵିକ୍ଷେପଂ କୃତାନୁକରଣଂ ତଥା। ତତୋ ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଦେଵା ଯୁଦ୍ଧଂ ପଶ୍ଯଂତି ଖେ ସ୍ଥିତାଃ
ଘୂର୍ଣ୍ଣନ, ଛାଡ଼ିବା, ଏବଂ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀଙ୍କ ଅନୁକରଣ ହେଉଥିଲା। ଏହିପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରେ ଦଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖୁଥିଲେ।
ସ୍ଵସ୍ତି ପ୍ରଜାଭ୍ଯୋ ଦେଵେଭ୍ଯ ଋଷିଭ୍ଯଶ୍ଚେତି ଚାବ୍ରୁଵନ୍। ଊଚୁଶ୍ଚ ଦେଵଦେଵେଶଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵାରାହରୂପିଣମ୍
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ପ୍ରଜାମାନେ, ଦେବମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ଭଲରେ ରହନ୍ତୁ।' ଏବଂ ସେମାନେ ଦେବଦେବ ବରାହ ରୂପୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ମା କ୍ରୀଡ ବାଲଵଦ୍ଦେଵ ଜହ୍ଯମୁଂ ଦେଵକଂଟକମ୍। ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହାତେଜା ମାଯାଵାରାହରୂପଧୃତ୍
'ହେ ଦେବ, ଶିଶୁପରି ଖେଳ ନକର; ଏହି ଦେବମାନେର କଣ୍ଟକକୁ ବଧ କର।' ତାପରେ, ମହାତେଜସ୍ୱୀ ବିଷ୍ଣୁ ମାୟାବଳି ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯନୁମତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଚକ୍ରଂ ପ୍ରାକ୍ଷିପଦୁଲ୍ବଣମ୍। ସହସ୍ରସୂର୍ଯସଂକାଶଂ ସହସ୍ରାରଂ ମହାପ୍ରଭମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ, ବିଷ୍ଣୁ ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯାହା ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ, ହଜାର କିରଣ ଓ ମହାପ୍ରଭା ଥିଲା।
ଦୈତ୍ଯାଂତକରଣଂ ରୌଦ୍ରଂ ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିସମପ୍ରଭମ୍। ତଚ୍ଚକ୍ରଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ମୁକ୍ତଂ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷଂ ମହାବଲମ୍
ଦେବଦ୍ୱିପ୍ରହାରୀ, ଭୟଙ୍କର, ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍—ଏହି ଚକ୍ର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯିବା ସହିତ, ମହାବଳୀ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷକୁ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଭସ୍ମ କରିଦେଲା।
ଚକାର ଭସ୍ମସାତ୍ସଦ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାଂ ଚ ପଶ୍ଯତାମ୍। ଦୈତ୍ଯାଂତକରଣଂ ରୌଦ୍ରଂ ଚକ୍ରଂ ଚାଗମଦଚ୍ଯୁତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଏହି ଚକ୍ର ସେଉଁଠି ସହସା ତାକୁ ଭସ୍ମ କଲା। ଦେବଦ୍ୱିପ୍ରହାରୀ, ଭୟଙ୍କର ଏହି ଚକ୍ର ପୁଣି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରିଗଲା।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଦେଵାଃ ଶକ୍ରମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ଲୋକପାଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଵିଜଯଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସ୍ତୁଵଂତି ସ୍ମ ସମାଗତାଃ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ, ଶକ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଲୋକପାଳମାନେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବିଜୟ ଦେଖି, ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ-। ନତାଃ ସ୍ମ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଜଗଦାଦିଭୂତଂ ସୁରାସୁରେଂଦ୍ରଂ ଜଗତାଂ ପ୍ରପାଲକମ୍। ଯନ୍ନାଭିପଦ୍ମାତ୍କିଲ ପଦ୍ମଯୋନିର୍ବଭୂଵ ତଂ ଵୈ ଶରଣଂ ଗତାଃ ସ୍ମଃ
ଦେବମାନେ କହିଲେ—'ଆମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆଦି, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେର ମହାପତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ। ଯାଙ୍କ ନାଭିର କମଳରୁ ପଦ୍ମୟୋନି ବ୍ରହ୍ମା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ—ଆମେ ସେଉଁଠି ଶରଣ ନେଇଛୁ।'
ନମୋନମୋ ମତ୍ସ୍ଯଵପୁର୍ଦ୍ଧରାଯ ନମୋସ୍ତୁ ତେ କଚ୍ଛପରୂପଧାରିଣେ। ନମଃ ପ୍ରକୁର୍ମଶ୍ଚ ନୃସିଂହରୂପିଣେ ତଥା ପୁନର୍ଵାମନରୂପିଣେ ନମଃ
'ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। କଚ୍ଛପ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ନୃସିଂହ ରୂପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏବଂ ପୁଣି ଭାମନ ରୂପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।'
ନମୋସ୍ତୁ ତେ କ୍ଷତ୍ରଵିନାଶନାଯ ରାମାଯ ରାମାଯ ଦଶାସ୍ଯନାଶିନେ। ପ୍ରଲଂବହଂତ୍ରେ ଶିତିଵାସସେ ନମୋ ନମୋସ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧାଯ ଚ ଦୈତ୍ଯମୋହିନେ
'କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶ ନାଶ କରିଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ, ରାମଙ୍କୁ, ଦଶମୁଖ ବଧକ ରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପ୍ରଳମ୍ବ ବଧକ, ଧଳା ବସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ଦେବଦ୍ୱିମାନେକୁ ମୋହିତ କରିଥିବା ବୁଦ୍ଧ ରୂପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।'
ମ୍ଲେଚ୍ଛାଂତକାଯାପି ଚ କଲ୍କିନାମ୍ନେ ନମଃ ପୁନଃ କ୍ରୋଡଵପୁର୍ଧରାଯ। ଜଗଦ୍ଧିତାର୍ଥଂ ଚ ଯୁଗେଯୁଗେ ଭଵାନ୍ବିଭର୍ତି ରୂପଂ ତ୍ଵସୁରାଭଵାଯ
'ମ୍ଲେଚ୍ଛ ନାଶକ କଳ୍କି ରୂପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଏବଂ ପୁଣି ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଆପଣ ଦେବଦ୍ୱିମାନେର ନାଶ ପାଇଁ ନିଜ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।'
ନିଷୂଦିତୋଽଯଂ ହ୍ଯଧୁନା କିଲ ତ୍ଵଯା ଦୈତ୍ଯୋ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷ ଇତି ପ୍ରଗଲ୍ଭଃ। ଯଶ୍ଚେଂଦ୍ରମୁଖ୍ଯାନ୍କିଲଲୋକପାଲାନ୍ସଂହେଲଯା ଚୈଵ ତିରଶ୍ଚକାର
ଏହି ଅହଂକାରୀ ଦୈତ୍ୟ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷକୁ ଆପଣ ବର୍ତ୍ତମାନ ବଧ କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକପାଳମାନେକୁ ଅବମାନନା କରିଥିଲେ।
ସ ଵୈ ତ୍ଵଯା ଦେଵହିତାର୍ଥମେଵ ନିପାତିତୋ ଦେଵଵର ପ୍ରସୀଦ। ତ୍ଵମସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଵିସର୍ଗକର୍ତା ବ୍ରାହ୍ମେଣ ରୂପେଣ ଚ ଦେଵଦେଵ
ସେ ଦୈତ୍ୟ ଦେବମାନେର ଭଲ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଛି, ହେ ଦେବମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟା କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ରହ୍ମା ରୂପରେ ଦେବଦେବ।
ପାତା ତ୍ଵମେଵାସ୍ଯ ଯୁଗେଯୁଗେ ଚ ରୂପାଣି ଧତ୍ସେ ସୁମନୋହରାଣି। ତ୍ଵମେଵ କାଲାଗ୍ନିହରଶ୍ଚ ଭୂତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵଂ କ୍ଷଯଂ ନେଷ୍ଯସି ଚାଂତକାଲେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଆପଣ ଏହାର ରକ୍ଷକ, ଏବଂ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଆପଣ ନିଜେ କାଳାଗ୍ନି ହୋଇ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଶେଷକାଳରେ ନଶ୍ଟ କରିଦେବେ।
ଅତୋ ଭଵାନେଵ ଚ ଵିଶ୍ଵକାରଣଂ ନ ତେ ପରଂ ଜୀଵମଜୀଵମୀଶ। ଯତ୍କିଂଚ ଭୂତଂ ଚ ଭଵିଷ୍ଯରୂପଂ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତମାନଂ ଚ ତଥୈଵ ରୂପମ୍
ସେହିପରି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର କାରଣ। ଆପଣ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି, ଚାହେଁ ସେ ସଜୀବ ହେଉ କି ନିର୍ଜୀବ। ଯେଉଁଠି ଯାହା କିଛି ଅଛି, ଭବିଷ୍ୟତରେ ଯାହା ହେବ, ଏବଂ ଏବେ ଯାହା ପ୍ରକଟ ହେଉଛି—ସେସବୁ ଆପଣଙ୍କର ରୂପ ଅଟୁଟ ଅଂଶ।
ସର୍ଵଂ ତ୍ଵମେଵାସି ଚରାଚରାଖ୍ଯଂ ନ ଭାତି ଵିଶ୍ଵଂ ତ୍ଵଦୃତେ ଚ କିଂଚିତ୍। ଅସ୍ତୀତି ନାସ୍ତୀତି ଚ ଭେଦନିଷ୍ଠଂ ତ୍ଵଯ୍ଯେଵ ଭାତଂ ସଦସତ୍ସ୍ଵରୂପମ୍
ଚଳିତ କି ଅଚଳ—ଯେଉଁଠି ଯାହା କୁହାଯାଏ, ସେସବୁ ଆପଣେ ହିଁ। ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ବିଶ୍ୱରେ କିଛି ଅଲଗା ଆଲୋକିତ ହୁଏନାହିଁ। 'ଅଛି' କି 'ନାହିଁ', ଭିନ୍ନତା, ଏବଂ ସତ୍-ଅସତ୍ ର ସମସ୍ତ ଭେଦ—ଏସବୁ ଆପଣଙ୍କ ଭିତରେ ହିଁ ପ୍ରକାଶ ପାଏ।
ତତୋ ଭଵଂତଂ କତମୋପି ଦେଵ ନ ଜ୍ଞାତୁମର୍ହତ୍ଯଵିପକ୍ଵବୁଦ୍ଧିଃ। ଋତେ ଭଵତ୍ପାଦପରାଯଣଂ ଜନଂ ତେନାଗତା ସ୍ମଶ୍ଶରଣଂ ଶରଣ୍ଯମ୍
ଏହିପରି, ହେ ଦେବ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ପକ୍ୱ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଛାଡ଼ି। ଏହି କାରଣରୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ-। ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଉଵାଚ ତ୍ରିଦିଵୌକସଃ। ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମି ଦେଵା ଭଦ୍ରଂ ଵୋ ଯୁଷ୍ମତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ସାଂପ୍ରତମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ—ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଖୁସି ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ—'ମୁଁ ତୁମେମାନେ ଉପସ୍ଥାପିତ କରିଥିବା ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ବହୁତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ତୁମମାନେ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ।'