ସୌରଭଂ ଶରସଂଘୈଶ୍ଚ ଜଯଂତୋ ଵଶମାନଯତ୍। ଶକ୍ତିହସ୍ତଂ ଚ ସଂହ୍ରାଦଂ ଯମଦଂଡଂ ନରାଂତକମ୍
ଜୟନ୍ତ ତୀରର ବଣ୍ଡଳରେ ସୌରଭଙ୍କୁ ବଶ କଲେ। ଶକ୍ତି ହାତରେ ଧରି ସେ ସଂହ୍ରାଦ, ଯମଦଣ୍ଡ ଓ ନରାନ୍ତକଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ହତ୍ଵା ଚ ପାତଯାମାସ ସ ଭସ୍ମୀକୃତଵିଗ୍ରହଃ। କାଲଶ୍ଚ ଖଡ୍ଗପାତେନ ପାତଯାମାସ ବାଭ୍ରଵମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ଦେହକୁ ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ। କାଳ ତାଙ୍କର ଖଡ୍ଗର ଆଘାତରେ ବାଭ୍ରବଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।
ଶକ୍ତ୍ଯା ମୃତ୍ଯୁର୍ବିଭେଦାଶ୍ଵଂ ତଥା ନିର୍ଘୃଣକଂ ରଣେ। ଅଗ୍ନିନା ଦହ୍ଯମାନାଶ୍ଚ ସପ୍ତୈତେ ଚ ମହାବଲାଃ
ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଘୋଡ଼ା ଓ ନିର୍ଘୃଣକଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଦ୍ରୁତ କଲେ। ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ି ଏହି ସାତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧା ନଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଭଦ୍ରବାହୁର୍ମହାବାହୁଃ ସୁଗଂଧୋ ଗଂଧ ଏଵ ଚ। ଭୌରିକୋ ଵଲ୍ଲିକୋ ଭୀମ ଏତେ ସେନାଗ୍ରଗାମିନଃ
ଭଦ୍ରବାହୁ, ମହାବାହୁ, ସୁଗନ୍ଧ, ଗନ୍ଧ, ଭୌରିକ, ବଲ୍ଲିକ ଓ ଭୀମ—ଏହିମାନେ ସେନାର ଅଗ୍ରଣୀ ଥିଲେ।
ରଣେ ସଂଦଗ୍ଧଦେହାଶ୍ଚ ପେତୁରୁର୍ଵ୍ଯାଂ ଗତାସଵଃ। ପାଶବଦ୍ଧା ମହାଵୀର୍ଯା ଵରୁଣସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଜଳିଗଲା, ସେମାନେ ପ୍ରାଣ ହରାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ବରୁଣଙ୍କର ପାଶରେ ବନ୍ଧାଯାଇ, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଶେଷ ହେଲେ।
ପେତୁରୁର୍ଵ୍ଯାଂ ମହାସତ୍ଵାଃ ଶୂରାଃ ଶୂରଭଯାନକାଃ। ଶୂରସ୍ଯ ରଶ୍ମିଜାଲେନ ନିହତାଃ ପଞ୍ଚଦାନଵାଃ
ମହାତ୍ମା ଶୂରବୀରମାନେ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟଦାୟକ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ପାଞ୍ଚ ଦାନବ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କିରଣରେ ନିହତ ହେଲେ।
ତୁରୁତୁଂବୁରୁଦୁର୍ମେଧସ୍ସାଧକା ସାଧକାଭିଧାଃ। କ୍ରୂର କ୍ରୌଂଚ ରଣେଶାନ ମୋଦସଂମୋଦ ଷଣ୍ମୁଖାଃ
ତୁରୁତୁ, ତୁମ୍ବୁରୁ, ଦୁର୍ମେଧା, ସାଧକ, ସାଧକ ନାମକ, କ୍ରୂର, କ୍ରଉଞ୍ଚ, ରଣେଶ, ମୋଦ, ସମ୍ମୋଦ ଓ ଷଣ୍ମୁଖ—
ଶରୈର୍ନିପାତିତା ଦୈତ୍ଯାଃ ସଂଯୁଗେ ମାତରିଶ୍ଵନା। ନୈର୍ଋତୋ ଗଦଯା ଭୀମଂ ପାତଯାମାସ ଭୂତଲେ
ମାତରିଶ୍ୱାନଙ୍କର ତୀରରେ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ନୈୃତ୍ତି ତାଙ୍କର ଗଦାରେ ଭୀମଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।
ଶୂଲପାତୈଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରାଣାଂ ଶତଶୋ ଦୈତ୍ଯଦାନଵାଃ। ନିପେତୁଃ ସଂଯୁଗେ ଭୀତାଃ ସଂମୁଖା ରଣପଂଡିତାଃ
ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କର ଶୂଳ ଆଘାତରେ ଶତଶଃ ଦାଇତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧର ଦକ୍ଷମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଵସୂନାଂ ଶରପାତୈଶ୍ଚ ଶୂରାଣାଂ ରଶ୍ମିମାଲିନାମ୍। ମେଘାନାଂ କରକାଭିଶ୍ଚ ଵଜ୍ରପାତୈସ୍ସୁଦାରୁଣୈଃ
ବସୁମାନଙ୍କର ତୀରବର୍ଷା, ଶୂରମାନଙ୍କର କିରଣ, ମେଘମାନଙ୍କର ଶିଳାବୃଷ୍ଟି ଓ ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର ଆଘାତରେ—
ନିପାତିତା ରଣେ ଦୈତ୍ଯାଃ ଶତଶୋ ବଲଶାଲିନଃ। କୁବେରସ୍ଯ ଗଦାପାତୈର୍ନିପତଂତି ସହସ୍ରଶଃ
ଶତଶଃ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଗଲେ। କୁବେରଙ୍କର ଗଦା ଆଘାତରେ ହଜାରହଜାର ମଣିଷ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଶକ୍ରସ୍ଯ ଭିଦୁରେଣୈଵ ଭେଦିତା ଦୈତ୍ଯପୁଂଗଵାଃ। ଅସଂଖ୍ଯାତାଃ ପତଂତ୍ଯୁର୍ଵ୍ଯାଂ ସ୍କଂଦଶକ୍ତ୍ଯା ତଥା ହତାଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ। ଅସଂଖ୍ୟ ଦାଇତ୍ୟ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ହତ ହେଲେ।
ଗଣେଶପର୍ଶୁପାତେନ ପତଂତି ମୁଖ୍ଯମୁଖ୍ଯକାଃ। ଵୈକୁଂଠକରମୁକ୍ତେନ ଚକ୍ରେଣ ତୀଵ୍ରକର୍ମଣା
ଗଣେଶଙ୍କର ପରଶୁ ଆଘାତରେ ମୁଖ୍ୟ ନେତାମାନେ ପଡ଼ିଗଲେ। ବୈକୁଣ୍ଠ ହସ୍ତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଚକ୍ରର ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ—
ଦୈତ୍ଯାନାଂ ପ୍ରଵରାଣାଂ ଚ ଶିରାଂସି ନିପତଂତି କୌ। ଶମନୋ ଯମଦଂଡେନ କୋଟିକୋଟିସହସ୍ରଶଃ
ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଯମଙ୍କର ଦଣ୍ଡରେ କୋଟିକୋଟି ଲୋକ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ଅପାତଯତ୍ତଦା ଭୂମ୍ଯାଂ କାଲଃ ଖଡ୍ଗେନ ଦାନଵାନ୍। ମୃତ୍ଯୁଶ୍ଶକ୍ତ୍ଯା ତଥା ଦୈତ୍ଯାନ୍ପାଶୀ ପାଶେନ ଚାପରାନ୍
ତାବେ କାଳ ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଲେ; ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଚିନ୍ନ କଲେ, ଏବଂ ପାଶଧାରୀ ତାଙ୍କର ପାଶ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଲେ।
ପାତେନ ତକ୍ଷକାଦୀନାଂ ସୁଧାଂଶୋଃ ଶିଶିରେଣ ଚ। ଅଶ୍ଵାରୋହୀ ଖରୋମନ୍ଯୋହନିପାଶସ୍ତଥା ଗଜାନ୍
ତାଙ୍କର ପତନ ଦ୍ୱାରା ତକ୍ଷକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଶୀତଳତାରେ ଅସ୍ତ ହେଲେ; ଘୋଡ଼ାଚାଳକ, ରୁଷ୍ଟ ଗଧା ଓ ହନିପାଶ ମଧ୍ୟ ହାତୀମାନେକୁ ଏଭଳି ପତିତ କରିଦେଲେ।
ପରିଘେଣ ଗଜଂ କୁଂଭେ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ନାଶଯତ୍ତତଃ। ଏଵମଶ୍ଵାନ୍ଗଜାଂଶ୍ଚୈଵ ଲାଘଵାତ୍ସ ନ୍ଯପାତଯତ୍
ତାଙ୍କର ଲୋହା ଗଦା ଦ୍ୱାରା ହାତୀର କୁମ୍ଭରେ ଆଘାତ କରି ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ନଶ୍ଚିନ୍ନ କଲେ; ଏଭଳି ଶୀଘ୍ରତାରେ ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ପତିତ କରିଦେଲେ।
ଏଵଂ ସିଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ଗଂଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିର୍ମହାବଲୈଃ। ଅନ୍ଯାଭିର୍ଦେଵତାଭିଶ୍ଚ ସମାତୃଗଣନାଯକୈଃ
ଏଭଳି, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅପ୍ସରା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ମାତୃଗଣଙ୍କର ନାୟକମାନେ ସହିତ,
ନିପାତିତା ମହୋଘୋରା ଯେ ତେ ପ୍ରଲଯଦାନଵାଃ। ଶରୈଶ୍ଚ ଖଡ୍ଗପାତୈଶ୍ଚ ଶୂଲଶକ୍ତିପରଶ୍ଵଧୈଃ
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରବଳ ପ୍ରଳୟ ଦାନବମାନେକୁ ତୀର, ତଳୱାର, ଶୂଳ, ଶକ୍ତି ଓ କୁଟାର ଦ୍ୱାରା ପତିତ କରିଦେଲେ।
ଯଷ୍ଟିପରିଘକୁଂତୈଶ୍ଚ ପାତଯଂତ୍ଯସୁରାନ୍ସୁରାଃ। ଏଵଂ ସଂକ୍ଷୀଯମାଣେଷୁ ଦୈତ୍ଯରାଟ୍ସମପଦ୍ଯତ
ଯଷ୍ଟି, ପରିଘ ଓ କୁଠାର ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେକୁ ପତିତ କରୁଥିଲେ; ଏଭଳି ଦୈତ୍ୟମାନେ ନଶ୍ଚିନ୍ନ ହେଉଥିବାବେଳେ ଦୈତ୍ୟରାଜ ଉଠିଲେ।
ଆଦିତ୍ଯରଥସଂକାଶଂ ରଥରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍। ଶାତକୁଂଭମଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଘଂଟାଚାମରଭୂଷିତମ୍
ସେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଥ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଶୁଦ୍ଧ ସୁନାରେ ତିଆରି, ଘଣ୍ଟି ଓ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ।
ପତାକାଧ୍ଵଜସଂପୂର୍ଣଂ ରମ୍ଯଂ ଶକ୍ରରଥୋପମମ୍। ସମାରୁହ୍ଯ ମହାଵୀରୋ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷୋଽସୁରାଧିପଃ
ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦର୍ଶନୀୟ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥ ସଦୃଶ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ, ଅସୁରମାନେଙ୍କର ମହାରାଜା, ସେହି ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ।
ଜଘାନ ଶରଜାଲୈଶ୍ଚ ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯଃ ସୁରାସୁରୈଃ। ସସୈନ୍ଯାନି ଗଜାନ୍ଵୀରୋ ରଥାଂଶ୍ଚ ସହ ସୈଂଧଵାନ୍
ସେ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ପାଇଁ ଅପରାଜିତ, ତୀରର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ସେନା, ହାତୀ ଓ ରଥମାନେ, ସହିତ ସିନ୍ଧୁ ଯୋଦ୍ଧାମାନେକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ପାତଯାମାସ ଭୂମୌ ଚ ଶତଶୋଥ ସହସ୍ରଶଃ। ଏଵଂ ଚରନ୍ସ ଵୃଂଦେଷୁ ନିଖିଲେଷୁ ଦିଵୌକସାମ୍
ସେ ଶତେ ଓ ସହସ୍ରେ ଯୋଦ୍ଧା ଓ ରଥମାନେକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ; ଏଭଳି ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିଲେ।
ପାତଯାମାସ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଃ ଶରୌଘାନ୍ମୃତ୍ଯୁସନ୍ନିଭାନ୍। କ୍ରମେଣ ସମରେ ଚାଥ ଦେଵସୈନ୍ଯାନ୍ଯମଂଥତ
ଦୈତ୍ୟେଶ୍ୱର ମୃତ୍ୟୁ ସଦୃଶ ତୀରବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ପତିତ କଲେ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରମକ୍ରମେ ଦେବସେନାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ଯଥା ପୁଷ୍କରିଣୀଵୃଂଦେ ଗଜଃ କଂଜଵନଂ ଶିତୈଃ। ଶରପାତୈରଥୋ ଵେଗାତ୍ସିଂହନାଦୈଃ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଯେପରି ଏକ ହାତୀ ପଦ୍ମପୁଷ୍କରୀରେ ତାଳ ଦ୍ୱାରା କମଳବନକୁ ନଶ୍ଚିନ୍ନ କରେ, ସେପରି ସେ ତୀରବର୍ଷା, ତୀବ୍ର ଆକ୍ରମଣ ଓ ପୁନିପୁନି ସିଂହନାଦ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ଧରଣ୍ଯାଂ ପତିତା ଵେଗାତ୍ତଦା ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରସ୍ଯ ଚ। ଦଶଭିଶ୍ଚ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣାଗ୍ରୈର୍ଜଯଂତଂ ସ ଜଘାନ ହ
ସେହି ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ ଅନେକେ ଭୂମିରେ ପତିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଦୈତ୍ୟେଶ୍ୱର ଦଶଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଜୟନ୍ତଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ରେମଂତଂ ପଂଚଭିର୍ବାଣୈଃ ଶକ୍ରଂ ପଂଚଦଶେନ ତୁ। ଚିତ୍ରରଥଂ ଵିଂଶତିଭିଃପଂଚଵିଂଶତିଭିର୍ଗୁହମ୍
ସେ ରେମନ୍ତଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି, ଶକ୍ରଙ୍କୁ ପନ୍ଦରଟି, ଚିତ୍ରରଥଙ୍କୁ କୁଡିଟି ଓ ଗୁହଙ୍କୁ ପଚିଶଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ହେରଂବଂ ତ୍ରିଶରେଣୈଵ ଚତ୍ଵାରିଂଶଚ୍ଛରୈର୍ଯମମ୍। ତଥୈଵ କାଲଂ ମୃତ୍ଯୁଂ ଚ ପାଣିନା ଦ୍ଵିଗୁଣେନ ଚ
ସେ ହେରମ୍ବଙ୍କୁ ତିନୋଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା, ଯମଙ୍କୁ ଚାଳିଶିଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ କାଳ ଓ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ହାତରେ ଦୁଇଗୁଣା ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ଗୁହ୍ଯକେଶଂ ଜଗତ୍ପ୍ରାଣଂ ଦଶଭିର୍ଦଶଭିଃ ଶରୈଃ। ଷଡିଭଶ୍ଚ ସପ୍ତଭିଶ୍ଚୈଵ ରୁଦ୍ରାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ସେ ଗୁହ୍ୟକେଶ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରାଣ, ତାଙ୍କୁ ଦଶଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ରୁଦ୍ରମାନେକୁ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଛଅଟି ଓ ସାତଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।