ଏଵଂ ଶରସହସ୍ରୈସ୍ତୁ ବିଭିଦାତେ ପରସ୍ପରମ୍। ମନୋଜଵସମାଃ ଶୀଘ୍ରା ଗାଢାଃ ଶିଖରିଣୋ ଯଥା
ଏଭଳି ହଜାର ହଜାର ବାଣରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ବିଦ୍ରୁତ କଲେ, ବାୟୁପରି ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ଘନ।
ବଡଵାନଲସଂସ୍ପର୍ଶାଃ ଖଗା ଵଜ୍ରାରଭେଦକାଃ। ତଯୋର୍ଧନୁଷ୍ମତୋର୍ଯୁଦ୍ଧେ ଶରାସ୍ତୁଲ୍ଯଗୁଣାନ୍ଵିତାଃ
ସେମାନଙ୍କ ଧନୁର୍ବାଣ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦୁଇଝଣଙ୍କର ବାଣମାନେ ଅଗ୍ନିର ଉତ୍ତାପ ପରି, ବଜ୍ର ପରି କଠୋର ଏବଂ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଏଵଂ କ୍ରମେଣ ଯୁଦ୍ଧେ ଚ ଅହୋରାତ୍ରମଵର୍ତତ। ମହେଂଦ୍ରୋ ଦ୍ଵିରଦଂ ତସ୍ଯ ଶୂଲେନୈଵ ଜଘାନ ହ
ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧ ଦିନ ଓ ରାତି ଚାଲିଗଲା; ତାପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ହାତୀକୁ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ସ ନିପତ୍ଯ ମହୀପୃଷ୍ଠେ ଲାଘଵାତ୍ସ୍ଵରଥଂ ଯଯୌ। ରଥସ୍ଥସ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଶକ୍ତ୍ଯା ଚୈରାଵଣଂ ଦୃଢମ୍
ସେ ମାଟିରେ ପଡ଼ି, ତୁରନ୍ତ ନିଜ ରଥକୁ ଚଢ଼ିଲେ; ରଥରେ ଦଢ଼ିଆ ଥିବା ଦେବତା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏଇରାବତକୁ ଭଳି ଆଘାତ କଲେ।
ବିଭେଦ ଲାଘଵେନାଶୁ ଵଜ୍ରେଣେଵ ମହାଗିରିଂ। ଶୁଶୁଭେ କଂପମାନସ୍ତୁ ସେଂଦ୍ରଃ ସ ଚ ମହାଗଜଃ
ତୁରନ୍ତ ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ, ସେ ବଜ୍ର ପରି ଶକ୍ତିରେ ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେବା ପରି ଆଘାତ କଲେ; କମ୍ପିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ସେ ମହାହାତୀ ଦୁଇଝଣ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତତଃ ଶକ୍ତିଂ ସମାଦାଯ ଆଵିଧ୍ଯ ମଘଵାଽସୁରମ୍। ବିଭେଦୋରସି ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ସ ପପାତ ରଥୋପରି
ତାପରେ ମଘବାନ୍ ଶକ୍ତି ନେଇ, ଦାନବଙ୍କୁ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ ଏବଂ ଦାନବଙ୍କ ଛାତିକୁ ବିଦ୍ରୁତ କଲେ; ସେ ରଥ ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ।
କ୍ଷଣାତ୍ସଂଜ୍ଞାଂ ସମାଲଂବ୍ଯ ସ ଵିନଦ୍ଯ ପତତ୍ତ୍ରିଣା। ବିଭେଦ ସମରେ ଶକ୍ରଂ ସ ତତଃ କଶ୍ମଲଂ ଗତଃ
କିଛି ଖଣ୍ଡ ପରେ ସେ ହୁଷ୍ ହେଇ, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରି, ପଖିପରି ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଦ୍ରୁତ କଲେ, ତାପରେ ସେ ଅଚେତନ ହେଲେ।
ଇଂଦ୍ରଃ ସଂଜ୍ଞାଂ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ଜଘାନ ଵିଶିଖୈଃ ଶିତୈଃ। ଶତକୋଟିସମୈର୍ବାଣୈରର୍ଦିତୋ ଵ୍ଯଥଯାନ୍ଵିତଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ପୁଣି ସ୍ଥିର ହୋଇ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ; କୋଟି କୋଟି ବାଣରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଭରିଗଲେ।
ତତୋ ଵୃତ୍ରୋ ମହାଶୂଲଂ ପ୍ରାକ୍ଷିପନ୍ନିର୍ଜରେଶ୍ଵରେ। ଶାଂଭଵାସ୍ତ୍ରେଣ ଦେଵେଶୋ ଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତ୍ରଂ ମୁମୋଚ ହ
ତାପରେ ବୃତ୍ର ବଡ଼ ଶୂଳ ଅମରଙ୍କ ମାଳିକାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ; ଦେବତାଙ୍କ ମାଳିକ ଶିବାସ୍ତ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁଆସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଉଭଯୋରଂବରେ ଚାସ୍ତ୍ରେ ଵହ୍ନିକୂଟସମପ୍ରଭେ। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଜଘ୍ନତୁସ୍ତତ୍ର ସ୍ଫୁଲିଗାନି ଵିମୁଂଚତୀ
ଆକାଶରେ, ଦୁଇଝଣଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଅଗ୍ନିର ଶିଖର ପରି ଜ୍ୱଳିଲା, ପରସ୍ପରକୁ ଆଘାତ କଲେ ଏବଂ ତାହାରୁ ତୁଣ୍ଡା ଚିଁହ୍ନ ଉଡ଼ିଲା।
ସ୍ପର୍ଶନେ ଚ ସ୍ଫୁଲିଂଗାନାମୁଭଯୋଃ ସେନଯୋର୍ଭଟାଃ। ନ ଶକ୍ତାଃ ସଂମୁଖେ ସ୍ଥାତୁଂ ଶଲଭା ଜ୍ଵଲନେ ଯଥା
ସେଇ ତୁଣ୍ଡା ଛୁଇଁଲେ, ଦୁଇ ସେନାର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଆଗରେ ଥାଇପାରିଲେନି, ଯେପରି ପୋକାମାନେ ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ଯାଇ ଦହିଯାନ୍ତି।
ଦଗ୍ଧାଃ ପେତୁଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଚ ଦିଶସ୍ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ। ଦେଵଦାନଵଯୋର୍ଵୀରାଃ ଶୂନ୍ଯସ୍ତତ୍ରାଭଵଦ୍ରଣଃ
ଦହିଯାଇ ସେମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଭୟରେ ଭାଗିଗଲା; ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
ଅସ୍ତ୍ରଂ ନିରସ୍ତକଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ଦୈତ୍ଯଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ। ମାଯଯା ଶୈଲସଂଦୋହମସ୍ତ୍ରଂ ଶକ୍ରେ ମୁମୋଚ ହ
ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଦାନବ କ୍ରୋଧରେ ମତିହାରା ହୋଇ, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ପାହାଡ଼ ଝୁଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ବାଣୌଘୈଃ ଶୈଲସଂଘାତଂ ପ୍ରଚିଚ୍ଛେଦ ରଣେ ହରିଃ। ଅଘୋରଂ ପ୍ରାସୃଜଦ୍ଦୈତ୍ଯଃ ପୁରୁହୂତେ ମହାବଲେ
ହରି ବାଣର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ସେଇ ପାହାଡ଼ ଝୁଣ୍ଡକୁ ଚିରିଦେଲେ; ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ପୁରୁହୂତଙ୍କ ଉପରେ ଆଉ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
କୋଟିକୋଟିସହସ୍ରାଣି ଜଂତୂନାଂ ପ୍ରଵରାଣି ଚ। ସିଂହଶାର୍ଦୂଲଭଲ୍ଲୂକ ଵୃକ ଵ୍ଯାଘ୍ର ମହାଗଜାଃ
କୋଟି କୋଟି ସହସ୍ର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସିଂହ, ବାଘ, ଭଲୁଆ, ନିଆଳ, ଚିତା, ଏବଂ ବଡ଼ ହାତୀ ଭଳି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଥିଲେ।
ଦଂଦଶୂକାଦଯଃ ସତ୍ଵାଃ ପ୍ରଧାଵଂତି ସୁରେଶ୍ଵରଂ। କ୍ଷୁରପ୍ରୈରର୍ଧଚଂଦ୍ରୈଶ୍ଚ ଭଲ୍ଲୈଃ ଶିଲୀମୁଖୈସ୍ତଥା
ସାପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନଙ୍କୁ ଧାଇଁଆସିଲେ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଧାରଧାର ତଳୱାର, ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର ବାଣ ଓ କାଠି ମୁଣ୍ଡରେ ଲୋହା ଲାଗିଥିବା ଶସ୍ତ୍ର ଥିଲା।
ଅସଂପ୍ରାପ୍ତାନ୍ପ୍ରଚିଚ୍ଛେଦ ମଘଵା ପରଵୀରହା। ତତୋ ଵୃତ୍ରୋ ମହାବାହୁର୍ଧନୁରୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ମାରିବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମଘବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ଆସିପାରିନଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ କାଟିଦେଲେ। ତାପରେ ବଡ଼ ବାହୁଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃତ୍ର ଧନୁଷ ଉଠାଇଲେ।
ବିଭେଦ ଶରସାହସ୍ରୈର୍ଵଜ୍ରକଲ୍ପୈଃ ଶତକ୍ରତୁଂ। ଛିତ୍ଵା କ୍ଷୁରପ୍ରୈଶ୍ଶକ୍ରଶ୍ଚ ଧନୁସ୍ତସ୍ଯ ଚକର୍ତ ଚ
ସେ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କୁ ବଜ୍ର ପରି କଠିନ ହଜାର ହଜାର ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଶକ୍ର ତାଙ୍କର ଧନୁଷକୁ ଧାରଧାର ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ।
ସୂତଂ ଚାଶ୍ଵାନ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଚ ପାତଯାମାସ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍। ସକଂଟକାଂଗଦାଂ ଭୀମାଂ ସଂପୂଜ୍ଯାସୁରସତ୍ତମଃ
ସେ ତକ୍ଷଣାତ୍ ତାଙ୍କର ସାରଥି ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ। କାଂଟା ଅଙ୍ଗଦ ପିନ୍ଧିଥିବା ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ମିଳିଲା।
ଜଘାନ ପଦ୍ମିନଃ ଶୀର୍ଷେ ମୋହାଦ୍ଦଂତୀ କ୍ଷିତିଂ ଯଯୌ। ସଗଦଃ ସର୍ଵଦେଵେଶୋ ଧରଣୀଂ ସମୁପସ୍ଥିତଃ
ମୂଢ଼ତାରେ, ସେ ପଦ୍ମିନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଦାନ୍ତରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ହାତୀ ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲା। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଗଦା ଧରି ଭୂମିରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ତତସ୍ତଯୋର୍ଗଦାଯୁଦ୍ଧମଵର୍ତତ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ। ତଯୋଃ ପ୍ରହରତୋଃ ଶବ୍ଦୋ ଗଦାପାତୋଦ୍ଭଵୋ ଧ୍ରୁଵଂ
ତାପରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଦା ଯୁଦ୍ଧ ବାରମ୍ବାର ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତାଙ୍କର ଆଘାତର ଶବ୍ଦ, ଗଦା ଲାଗିବାରେ ଉପଜିଥିବା ଧ୍ୱନି, ଅବିରତ ହେଉଥିଲା।
ଆଵର୍ତଂ ପରିଵର୍ତଂ ଚ ଚକ୍ରତୁସ୍ତୌ ପୁନଃ ପୁନଃ। ଅଧ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ପ୍ରହାରଂ ଚ ପାର୍ଶ୍ଵଯୋରତିଭୀଷଣଂ
ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଘୂରିଘୂରି ଚାଲିଥିଲେ, ଉପର, ତଳ ଓ ପାଶରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ କରୁଥିଲେ।
ବଭୂଵୈଵଂ ତଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଲୋକାଲୋକଭଯଂକରଂ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଗଣାଃ ସିଦ୍ଧା ଦାନଵା ଵିସ୍ମଯଂ ଗତାଃ
ଏଭଳି ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦୁଇ ଲୋକ—ଜୀବନ୍ତ ଓ ମୃତ—ମାନେ ଭୟଭୀତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ହେଲା। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ ଓ ଦାନବମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଯୁଦ୍ଧ୍ଯମାନୌ ତୁ ତୌ ଵୀରୌ ମୃତ୍ଯୁସଂଶଯମାଗତୌ। ଦେଵଦାନଵଵୀରାଶ୍ଚ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ନୈଵ ତଦୀଶିରେ
ସେଇ ଦୁଇଜଣ ବୀର ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ଦେବତା ଓ ଦାନବ ବୀରମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଈଶବ୍ରହ୍ମାଦଯଃ ଖେ ତୁ ସ୍ଥିତା ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତଦଦ୍ଭୁତଂ। ତଯୋର୍ହୁଂକାରଶବ୍ଦେନ ଗଦାପାତସ୍ଵନେନ ଚ
କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆକାଶରେ ରହି ସେଇ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଓ ଗଦା ଲାଗିବାର ଧ୍ୱନି ଚାରିପାଖରେ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା।
ଊର୍ଧ୍ଵୋର୍ଧ୍ଵମଗମଚ୍ଛବ୍ଦୋ ହ୍ଯଶନେଶ୍ଚୋପଜାଯତେ। ଭଗ୍ନେ ଗଦେ ଦ୍ଵଯୋରେଵ କରଃ ସଂପୁଟିତସ୍ତଯୋଃ
ସେଇ ଶବ୍ଦ ବର୍ଷା ଗରଜିବା ପରି ଉପରକୁ ଉଠୁଥିଲା। ଦୁହିଁଜଣଙ୍କର ଗଦା ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ସେମାନେ ହାତ ମିଳାଇ ସଜାଗ ହେଲେ।
ଏଵଂ ଚୈଵାର୍ଧଯାମେନ ତଯୋରସ୍ତ୍ରେ ନିପେତତୁଃ। ଏତସ୍ମିଂନ୍ନନ୍ତରେ ଵୀରୌ ଖଡ୍ଗଚର୍ମଧରୌ ତଦା
ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଦୁହିଁଜଣଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ସେଇ ସମୟରେ, ଦୁଇ ବୀର ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧରିଲେ।
ପ୍ରତିଯୋଦ୍ଧୁଂ ମହାଘୋରମାହଵେ ସଂପ୍ରଚେରତୁଃ। ନିସ୍ତ୍ରିଂଶୌ ଵିଦ୍ଯୁଦୁଲ୍କାଭୌ ତଯୋର୍ଗାତ୍ରେ ଚ ଚର୍ମଣୀ
ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ସେମାନେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ହେଲେ। ତାଙ୍କର ତଳୱାର ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଢାଲ ଦେହକୁ ଢାକିଥିଲା।
ଦୃଶ୍ଯେତେ ସର୍ଵଲୋକୈଶ୍ଚ ଲାଘଵଂ ଵିସ୍ମଯଂ ଗତୈଃ। ଚିଚ୍ଛିଦାତେ ତଯୋରେଵ ଚର୍ମଣୀ ବହୁଵର୍ଣକେ
ସମସ୍ତ ଲୋକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ି ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷତା ଦେଖୁଥିଲେ। ସେମାନେ ପରସ୍ପରଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଢାଲ କାଟିଦେଲେ।
ଭୀଷ୍ମକଂ ବଲଯୁଦ୍ଧଂ ଚ ତଯୋରେଵଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ। ମଂଡଲଂ ଚକ୍ରଧନ୍ଵଂ ଚ ଲାଘଵଂ ଚ ପରିପ୍ଲୁତଂ
ଏଭଳି ଦୁହିଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଚକ୍ରାକାର ଚଳାଚଳ, ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଦକ୍ଷତାର ଦେଖାଦେଖି ଚାଲିଥିଲା।