ମନୋରଥାନାଂ ଵିଷଯମଭୂନ୍ମେ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନମ୍ । ପ୍ରାହ ନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ଚୈଵୋଷ୍ଣଂ ରାଜ୍ଞୀ ଵୃଂଦାତିଦୁଃଖିତା
ମୋର ଇଚ୍ଛାର ପୂରଣ ହେଲା ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ; ଦୁଃଖରେ ରାଣୀ ବୃନ୍ଦା ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ କହିଲେ।
ମମ ପ୍ରାପ୍ତଂ ହି ମରଣଂ ତ୍ଵଯା ହି ସ୍ମରଦୂତିକେ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ତଯା ପ୍ରାହ ମମ ତ୍ଵଂ ପ୍ରାଣରୂପିଣୀ
'ମୋ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଛି, ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ଏହା ଭଲବାସାର ଦୂତି'; ଏପରି କହିବା ପରେ, ସହିନୀ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମୋର ପ୍ରାଣ ଅଟୁଟ।'
ତସ୍ଯାସ୍ତଥୋକ୍ତମାକର୍ଣ୍ଯ ଇତିକର୍ତ୍ତଵ୍ଯତାଂ ତତଃ । ଵନେ ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ସା ଵୃଂଦା ଗତ୍ଵା ତତ୍ର ମହତ୍ସରଃ
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବୃନ୍ଦା କଣ କରିବେ ଭାବି, ଜଙ୍ଗଲରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଏକ ବଡ଼ ଝିଲିକୁ ଗଲେ।
ଵିହାଯ ଦୁଃଖମକରୋଦ୍ଗାତ୍ରକ୍ଷାଲନମଂବୁନା । ତୀରେ ପଦ୍ମାସନଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା କୃତ୍ଵା ନିର୍ଵିଷଯଂ ମନଃ
ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ି, ଜଳରେ ଦେହ ପରିଷ୍କାର କଲେ; ତୀରରେ ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ମନକୁ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଶୋଷଯାମାସ ଦେହଂ ସ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁସଂଗେନ ଦୂଷିତମ୍ । ତପଶ୍ଚଚାରସାତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ନିରାହାରା ସଖୀସମମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସଂଗରେ ଦୂଷିତ ଦେହକୁ ଶୁଷ୍କ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ; ତିନି ଏବଂ ସହିନୀ ମିଶି ଅତି କଠିନ ଉପବାସ ଓ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଗଂଧର୍ଵଲୋକତୋ ଵୃଂଦାମଥାଗତ୍ଯାପ୍ସରୋଗଣଃ । ପ୍ରାହ ଯାହୀତି କଲ୍ଯାଣି ସ୍ଵର୍ଗଂ ମା ତ୍ଯଜ ଵିଗ୍ରହମ୍
ଗନ୍ଧର୍ବ ଲୋକରୁ ଅନେକ ଅପ୍ସରା ବୃନ୍ଦାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆସି କହିଲେ, 'ଶୁଭେ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ — ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିନି।'
ଗାଂଧର୍ଵଂ ଶସ୍ତ୍ରମେତତ୍ତ୍ରିଭୁଵନଵିଜଯଂ ଶ୍ରୀପତିସ୍ତୋଷମଗ୍ର୍ଯଂ। ନୀତୋ ଯେନେହ ଵୃଂଦେ ତ୍ଯଜସି କଥମିଦଂ ତଦ୍ଵପୁଃ ପ୍ରାପ୍ତକାମମ୍ । କାଂତଂ ତେ ଵିଦ୍ଧି ଶୂଲିପ୍ରଵରଶରହତଂ ପୁଣ୍ଯଲାଭସ୍ଯ ଭୂଷାସ୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ତ୍ଵଂ। ଭଵାଦ୍ଯ ଦ୍ରୁତମମରଵନଂ ଚଂଡିଭଦ୍ରେ ଭଜ ତ୍ଵମ୍
'ଏହି ଗନ୍ଧର୍ବ ଶସ୍ତ୍ର ତିନି ଜଗତର ଜୟ ଓ ଶ୍ରୀପତିଙ୍କ ଅତି ପ୍ରିୟତା ଦେଇଛି, ବୃନ୍ଦା, ଏଠାରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା। ଏହି ଦେହ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଛି, ଏହାକୁ କିପରି ଛାଡ଼ିବ? ତୁମର ପ୍ରିୟଜନ ଶୂଳଧାରୀ ମହାଦେବଙ୍କ ଶରରେ ନିହତ ହେଲେ; ପୁଣ୍ୟର ଫଳ ହେଉଛି ସ୍ୱର୍ଗର ଭୂଷଣ। ଏବେ, ଶୂରା ଓ ଶୁଭେ, ତୁରନ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଅ।'
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵଧୂନାଂ ଜଲଧିଜଦଯିତା ଵାକ୍ଯମାହ ପ୍ରହସ୍ଯ । ସ୍ଵର୍ଗାଦାହୃତ୍ଯ ମୁକ୍ତାତ୍ରିଦଶପତି ଵଧୂଶ୍ଚାତିଵୀରେଣ ପତ୍ଯା । ଆଦୌ ପାତ୍ରଂ ସୁଖାନାମହମମରଜିତା ପ୍ରେଯସା ତଦ୍ଵିଯୁକ୍ତାନିର୍ଦୁଷ୍ଟା ତଦ୍ଯ। ତିଷ୍ଯେ ପ୍ରିଯମମୃତଗତଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଂ ଯେନ ଚୈଵ
ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସମୁଦ୍ରଜନ୍ମା ପ୍ରିୟଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ବୃନ୍ଦା ହସି କହିଲେ: 'ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆଣିଥିବା ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତା ହେଇ, ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ଅଜୟ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ଆନନ୍ଦର ପାତ୍ର ଥିଲି, ଏବେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦୋଷହୀନ ହେଲି। ଆଗାମୀ ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଅମୃତରେ ଯାଇଛନ୍ତି, ପ୍ରାପ୍ତ କରିବି।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସସଖୀ ଵୃଂଦା ଵିସସର୍ଜାପ୍ସରୋଗଣାନ୍ । ତତ୍ପ୍ରୀତିପାଶବଦ୍ଧାସ୍ତା ନିତ୍ଯମାଯାଂତି ଯାଂତି ଚ
ଏପରି କହି ବୃନ୍ଦା ସହିନୀ ସହ ଅପ୍ସରାମାନେକୁ ବିଦାୟ କଲେ; ତାଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ବନ୍ଧି, ସେମାନେ ସଦା ଆସନ୍ତି ଓ ଯାନ୍ତି।
ଯୋଗାଭ୍ଯାସେନ ଵୃଂଦାଥ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିନା ଗୁଣାନ୍ । ଵିଷଯେଭ୍ଯଃ ସମାହୃତ୍ଯ ମନଃ ପ୍ରାପ ତତଃ ପରମ୍
ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ବୃନ୍ଦା ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନିରେ ଗୁଣମାନେକୁ ଜଳାଇଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେରୁ ମନକୁ ଉପସଂହାର କରି, ସେ ପରମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃଂଦାରିକାଂ ତତ୍ର ମହାଂତଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ । ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ନଭସସ୍ତୁଷ୍ଟା ଵଵୃଷୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ସେଠାରେ ବୃନ୍ଦାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅପ୍ସରାମାନେ ଆକାଶରୁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଖୁସି ହେଇ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କରିଲେ।
ଶୁଷ୍କକାଷ୍ଠଚଯଂ କୃତ୍ଵା ତତ୍ର ଵୃଂଦାକଲେଵରମ୍ । ନିଧାଯାଗ୍ନିଂ ଚ ପ୍ରଜ୍ଵାଲ୍ଯ ସ୍ମରଦୂତୀ ଵିଵେଶ ତମ୍
ସେଠାରେ ଶୁଷ୍କ କାଠ ଜମା କରି, ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ଦେହକୁ ତାହାରେ ରଖିଲେ; ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ, ଭଲବାସାର ଦୂତି ତାହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦଗ୍ଧଂ ଵୃଂଦାଂଗରଜସାଂ ବିଂବଂ ତଦ୍ଗୋଲକାତ୍ମକମ୍ । କୃତ୍ଵା ତଦ୍ଭସ୍ମନଃ ଶେଷଂ ମଂଦାକିନ୍ଯାଂ ଵିଚିକ୍ଷିପୁଃ
ବୃନ୍ଦାଙ୍ଗର ଧୂଳିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଗୋଲାକ ଅଗ୍ନିରେ ପୁରି ଛାଇ ହେବା ପରେ, ତାହାର ଅବଶିଷ୍ଟ ମାଣ୍ଡାକିନୀ ନଦୀରେ ପକାଇ ଦେଲେ ।
ଯତ୍ର ଵୃଂଦା ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଦେହଂ ବ୍ରହ୍ମପଥଂ ଗତା । ଆସୀଦ୍ଵୃଂଦାଵନଂ ତତ୍ର ଗୋଵର୍ଦ୍ଧନସମୀପତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ବୃନ୍ଦା ତାଙ୍କର ଦେହ ପରିତ୍ୟାଗ କରି ବ୍ରହ୍ମପଥକୁ ଗଲେ, ସେଠି ଗୋବର୍ଧନ ନିକଟରେ ବୃନ୍ଦାବନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ।
ଦେଵ୍ଯୋଽଥ ସ୍ଵର୍ଗମେତ୍ଯ ତ୍ରିଦଶପତିଵଧୂସତ୍ତ୍ଵସଂପତ୍ତିମାହୁର୍ଦେଵୀଭ୍ଯସ୍ତନ୍ନିଶମ୍ଯ ପ୍ରମୁଦିତମନସୋ ନିର୍ଜରାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ । ଶତ୍ରୋର୍ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ହିତ୍ଵା ପ୍ରବଲତରଭଯଂ ଭୀମଭେର୍ଯୋ ନିଜଘ୍ନୁଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍ରାସନସ୍ଥଃ । ପରିଜନନିଵହୋଵାପଶୋଭାଂ ଶୁଭସ୍ଯ
ତାପରେ ଦେବୀମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଜନାନୀମାନଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁଣ ବିଷୟରେ କହିଲେ । ଏହା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟ ଶତ୍ରୁର ଭୟକୁ ଦୂର କରି ଭୟଙ୍କର ଢୋଲ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ । ତାଙ୍କର ସେବକମାନେ ଶୁଭ ଅପରିମିତ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ ।
ଶ୍ରୀମହାଦେଵଉଵାଚ- ହରିଦ୍ଵାରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ଶୃଣୁ ଦେଵର୍ଷିସତ୍ତମ । ଯତ୍ର ଗଂଗା ଵହତ୍ଯେଵ ତତ୍ରୋକ୍ତଂ ତୀର୍ଥମୁତ୍ତମମ୍
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ — ଦେବର୍ଷି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହରିଦ୍ୱାରର ବିଶେଷ ପୁଣ୍ୟ ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ ଶୁଣ । ଯେଉଁଠାରେ ଗଙ୍ଗା ନିର୍ବିଗ୍ନ ଭାବେ ବହେ, ସେଠି ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥ ଘୋଷିତ ।
ଯତ୍ର ଦେଵା ଵସଂତୀହ ଋଷଯୋ ମନଵସ୍ତଥା । ଯତ୍ର ଦେଵଃ ସ୍ଵଯଂ ସାକ୍ଷାତ୍କେଶଵୋ ନିତ୍ଯମାଶ୍ରିତଃ
ସେଠି ଦେବତାମାନେ, ଋଷିମାନେ ଓ ମନୁମାନେ ବସନ୍ତି । ଦେବତା କେଶବ ନିଜେ ସେଠି ସଦା ବସିଛନ୍ତି ।
ପୁରା ପୂର୍ଵଂ ତୁ ଭୋ ଵତ୍ସ ତୀର୍ଥଂ ଜାତଂ ମହତ୍ତଦା । ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଦୂରତୋ ଯାତି ପାତକମ୍
ପୂର୍ବେ, ମୁଁ କୁହୁଛି, ଏହି ମହାତୀର୍ଥ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା । ଏହାକୁ ଦୂରରୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ମନୁଷ୍ୟର ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ ।
ଯତ୍ର ଗଂଗା ମହାରମ୍ଯା ଜାତା ପୁଣ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ । ଵିଷ୍ଣୁପାଦୋଦକୀ ଜାତା ତଚ୍ଚରଣସ୍ପର୍ଶନାତ୍ତତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଗଙ୍ଗା ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ବିଶେଷ ପବିତ୍ର ଭାବରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି । ସେଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପାଦ ଛୁଇଁ ଜଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି ।
ଭଗୀରଥେନ ଭୋ ଵିଦ୍ଵନ୍ନାନୀତା ତତ୍ର ମାର୍ଗତଃ । ଉଦ୍ଧାରଃ ପୂର୍ଵଜାନାଂ ତୁ କୃତସ୍ତେନ ମହାତ୍ମନା
ଭାଗୀରଥ, ମୁଁ କୁହୁଛି ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ପ୍ରୟାସରେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଥିଲେ । ସେ ମହାତ୍ମା ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ ।
ନାରଦଉଵାଚ- କୋଽଯଂ ଦେଵ ସମାଖ୍ଯାତୋ ଭଗୀରଥ ମହାତପାଃ । ଯେନ ତୀର୍ଥଂ ସମାନୀତଂ ଲୋକାନାଂ ହିତକାରଣାତ୍
ନାରଦ କହିଲେ — ଦେବ, ଏହି ମହାତପସ୍ବୀ ଭାଗୀରଥ କିଏ, ଯେଉଁଠାରେ ତୀର୍ଥକୁ ଆଣିଥିଲେ, ଲୋକମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ?
ଗଂଗାତୀର୍ଥଂ ମହତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍ । ଲୋକାଃ ସର୍ଵେ ଵଦଂତ୍ଯେଵମେତତ୍ତୀର୍ଥୋତ୍ତମୋତ୍ତମମ୍
ଗଙ୍ଗା ତୀର୍ଥ ମହାପୁଣ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ । ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏହାକୁ ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥ ଭାବରେ କହନ୍ତି ।
ଗଂଗାଗଂଗେତି ଯୋ ବ୍ରୂଯାଦ୍ଯୋଜନାନାଂ ଶତୈରପି । ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯେଉଁଠି ଲୋକ 'ଗଙ୍ଗା, ଗଙ୍ଗା' କହନ୍ତି, ଯୋଜନ ଶତ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି ।
କଥଂ ତେନ ସମାନୀତା କିଂ କାର୍ଯଂ ଵଦ ସୁଵ୍ରତ । ମହାଦେଵ ଉଵାଚ- ଯେନ ଗଂଗା ଯଥାନୀତା ଗଂଗାଦ୍ଵାରେଽତିଶୋଭନେ
ଏହା କିପରି ଆଣିଯାଇଥିଲା, କଣ କାରଣ ଥିଲା, କୁହ, ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା । ମହାଦେବ କହିଲେ — କିପରି ଗଙ୍ଗା ଅତି ଶୋଭାମୟ ହରିଦ୍ୱାରକୁ ଆଣିଯାଇଥିଲା ।
ତତ୍ସର୍ଵଂ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି କ୍ରମାନୁକ୍ରମଯୋଗତଃ । ପୂର୍ଵମାସୀଦ୍ଧରିଶ୍ଚଂଦ୍ରସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ସତ୍ଯପାଲକଃ
ମୁଁ ସବୁ କଥା କ୍ରମକ୍ରମରେ କୁହିବି । ପ୍ରଥମେ ତିନି ଜଗତରେ ସତ୍ୟର ରକ୍ଷାକାରୀ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଥିଲେ ।
ରୋହିତସ୍ତସ୍ଯପୁତ୍ରୋଽଭୂଦେକୋ ଵିଷ୍ଣୁପରାଯଣଃ । ତସ୍ଯାପି ଚ ଵୃକଃ ପୁତ୍ରୋ ଧର୍ମିଷ୍ଠଃ ସତ୍ପଥିସ୍ଥିତଃ
ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ରୋହିତ ଥିଲେ, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ । ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ବୃକ ଥିଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମିକ ଓ ସତ୍ପଥରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ସୁବାହୁଶ୍ଚ ଜାତୋସ୍ମିନ୍ଵୈ କୁଲେ ତଦା । ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ଗରୋ ନାମ ନାତ୍ଯଂତଂ ଧାର୍ମିକୋଽଭଵତ୍
ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ସୁବାହୁ ଏହି କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ସୁବାହୁଙ୍କର ପୁତ୍ର ଗର ନାମରେ ଥିଲେ, ଯିଏ ବହୁତ ଧର୍ମିକ ନଥିଲେ ।
କଦାଚିତ୍କାଲଯୋଗେନ ଦୁଃଖୀ ଜାତୋଽତ୍ର କାରଣାତ୍ । ରାଜା ତୁ ତତ୍ର ଦେଶେନ ତର୍ଜିତୋ ଧର୍ମକାରଣାତ୍
କେବେ କି ଦୁଃଖ ଦେଇଥିବା କାରଣରେ ସେ ଦୁଃଖୀ ହେଲେ । ରାଜା ତାହା ଦେଶରେ ଧର୍ମ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଲେ ।
ସ୍ଵକୁଟୁଂବଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତୁ ଗତୋଽସୌ ଭାର୍ଗଵାଶ୍ରମେ । ରକ୍ଷିତୋ ଭାର୍ଗଵେଣାଥ କୃପଯା ତତ୍ର ଵୈ ତଦା
ସେ ନିଜ ପରିବାରକୁ ନେଇ ଭାର୍ଗବ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ । ସେଠି ଭାର୍ଗବଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ସୁରକ୍ଷିତ ହେଲେ ।
ତତ୍ର ପୁତ୍ରୋ ହ୍ଯଭୂତ୍ତସ୍ଯ ସଗରୋ ନାମ ଵୈ ଦ୍ଵିଜ । ଵଵୃଧେ ଚାଶ୍ରମେ ପୁଣ୍ଯେ ଭାର୍ଗଵେଣାଭିରକ୍ଷିତଃ
ସେଠି ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ନାମ ସଗର । ଦ୍ୱିଜ, ସେ ଭାର୍ଗବଙ୍କର ରକ୍ଷାରେ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମରେ ବଢ଼ିଲେ ।