ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମପୁରାଣେ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟିଖଂଡେ ମୁଚିଵଧୋନାମାଷ୍ଟଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡରେ 'ମୁଚିଙ୍କ ବଧ' ନାମକ ଅଷ୍ଟଷଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ତାରେଯୋ ବଲସଂପନ୍ନଃ ଶକ୍ରତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମଃ। ଜଘାନ ଵିଶିଖୈସ୍ସ୍କନ୍ଦଂ ପିତୃଘାତିନମାହଵେ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ତାରେୟ, ଶକ୍ର ସମାନ ପ୍ରଭାବ ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୀର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିବା ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ତତସ୍ସ୍କନ୍ଦୋ ମହାବାହୁର୍ହରିତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମଃ। ଵିଚକର୍ତ ଶରାଂସ୍ତାଂସ୍ତାନ୍ନିର୍ବିଭେଦ ଶରୋତ୍ତମୈଃ
ତାପରେ, ମହାବାହୁ ସ୍କନ୍ଦ, ହରି ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ସେଇ ସମସ୍ତ ତୀରକୁ ଉତ୍ତମ ତୀର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ।
ସ ଦୈତ୍ଯସ୍ସହସା ସ୍କଂଦଂ ଛାଦଯାମାସ ମାର୍ଗଣୈଃ। ଅସଂଭ୍ରାନ୍ତଃ ପ୍ରଚିଚ୍ଛେଦ ଵିଶାଖୋ ଵିଶିଖୈସ୍ତଦା
ସେଇ ଦାନବ ହଠାତ୍ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ତୀରରେ ଢାକିଦେଲେ; କିନ୍ତୁ ଅଶାନ୍ତ ନ ହୋଇ, ବିଶାଖା ତାଙ୍କର ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲେ।
ତାରେଯୋଗ୍ନିଶରୈଃ ସ୍କଂଦଂ ଜଘାନ ରଣମୂର୍ଧନି। ଵିଶିଖଂ ଭିଦୁରପ୍ରଖ୍ଯଂ ଚଖାନ ହରନଂଦନେ
ତାରେୟ ଅଗ୍ନିସମ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧମଝିରେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁତ୍ସମ ଭୟଙ୍କର ବିଶାଖାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଘାତ କଲେ।
ଵୈଶ୍ଵାନରେଣ ସେନାନୀସ୍ତତ୍ର ସଂପର୍ଯଵାରଯତ୍। ରୌଦ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ପୁନର୍ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରେଷଯାମାସ ତଂ ପ୍ରତି
ତାପରେ ସେନାପତି, ବୈଶ୍ୱାନର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ରୋକିଦେଲେ; କିନ୍ତୁ ପୁଣି ଦାନବଟିଏ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତନ୍ନିରସ୍ତଂ କୃତଂ ତେନ ବାଣେନାସ୍ଫାଲିତେନ ଚ। ଅଘୋରଂ ପ୍ରାକ୍ଷିପଦ୍ଦୈତ୍ଯୋ ଘୋରରୂପଂ ସୁଦାରୁଣଂ
ସେ ଅସ୍ତ୍ର ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଅଭିଦ୍ୟା ତୀର ଦ୍ୱାରା ନିରସ୍ତ ହେଲା; ତାପରେ ଦାନବଟିଏ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦାରୁଣ ଅଘୋର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଭୂଧରା ଵିଟପାସ୍ସିଂହାସ୍ତଥା ସର୍ପାଦଯଃ ଶରାଃ। ଧାଵଂତି ପାର୍ଵତୀପୁତ୍ରଂ କୋଟିକୋଟିସହସ୍ରଶଃ
ପାହାଡ଼, ଗଛ, ସିଂହ, ଓ ସାପ—ଏପରି କୋଟି କୋଟି ତୀର ପାର୍ବତୀପୁତ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ।
ଛିତ୍ଵା ତାଂସ୍ତୁଶରାନ୍ସ୍କଂଦୋ ବିଭେଦ ଦୈତ୍ଯପୁଂଗଵଂ। ଆପାଦଂ ଶୀର୍ଷପର୍ଯଂତଂ ଶରୈରଗ୍ନ୍ଯର୍କସନ୍ନିଭୈଃ
ସେ ସମସ୍ତ ତୀରକୁ କାଟିଦେଇ, ସ୍କନ୍ଦ ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତୀରରେ ଦେୟ୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନକୁ ପାଦଠାରୁ ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଦ୍ରୁତ କଲେ।
ସ୍ଵର୍ଣପୁଂଖାଃ ଶରା ଲଗ୍ନା ଦେହେ ଦୈତ୍ଯପତେର୍ଭୃଶଂ। ରେଜୁସ୍ତେ ସ୍ଵର୍ଣଶକଲା ଯଥା କୃଷ୍ଣଶିଲୋଚ୍ଚଯେ
ସୁନା ରଙ୍ଗର ପଙ୍ଖି ଥିବା ତୀରଗୁଡିକ ଦେୟ୍ତ୍ୟପତିଙ୍କ ଦେହରେ ଗଭୀର ଭାବେ ଲାଗି ଥିଲା, ସେଗୁଡିକ କଳା ପାହାଡ଼ ଉପରେ ସୁନା ଟୁକୁଡ଼ିଏ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ତସ୍ଯ ଦେହାତ୍ତତଶ୍ଚୈଵ ବହୁ ସୁସ୍ରାଵ ଶୋଣିତଂ। ଯଥା ଚ ମାଧଵେ ମାସି ପୁରୁପୁଷ୍ପଶ୍ଶମୀ ତରୁଃ
ତାପରେ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ବହୁତ ରକ୍ତ ବହିଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ମାଧବ ମାସରେ ଶମୀ ଗଛରୁ ଅଧିକ ରସ ଝରେ।
ସ୍ଯଂଦନାଧଶ୍ଚରାଶ୍ଵାଶ୍ଚ ଶିଶ୍ଯିରେ ଭୂମିଲଗ୍ନକାଃ। ଅଥ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମହାଦୈତ୍ଯଃ ଶୂଲଂ ଭୀମଂ ଚ ଦାରୁଣଂ
ରଥରୁ ପଡ଼ିଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ଭୂମିରେ ଅଚଳ ହୋଇ ପଡ଼ି ରହିଥିଲେ। ଏବେ ବଡ଼ ଦେୟ୍ତ୍ୟ ରାଗରେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟଜନକ ଶୂଳ ଧରିଲେ।
ଧୃତ୍ଵା ତଂ ପ୍ରତିଚିକ୍ଷେପ କାଲମୃତ୍ଯୁସମପ୍ରଭଂ। ପାର୍ଵତୀନଂଦନେନାପି ଶୂଲଂ ପାଶୁପତେନ ହ
ସେ ଶୂଳକୁ ଧରି, ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଭୟଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଛାଡ଼ିଲେ; କିନ୍ତୁ ପାର୍ବତୀନନ୍ଦନ ସେଇ ଶୂଳକୁ ପାଶୁପତ ଶୂଳରେ ପ୍ରତିହତ କଲେ।
କ୍ଷିପ୍ତଂ ତେନ କୃତଂ ଦଗ୍ଧଂ ମୁହୂର୍ତେନ ରଣାଜିରେ। ପୁନଃ ଶକ୍ତିଂ ମୁମୋଚାଥ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତାନ୍ତୁ ଦାନଵଃ
ସେ ଛାଡ଼ିଥିବା ଶୂଳ ଯୁଦ୍ଧମଝିରେ ତୁରନ୍ତ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଗଲା; ପୁନି ଦାନବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ।
ଶୂଲଂ ପ୍ରତିଜଘାନାଥ ଶତକୂଟସମପ୍ରଭମ୍। ତତୋଽସ୍ତ୍ରେ ଵଜ୍ରସଂକାଶେ ଜଘଟାତେ ଵିଯତ୍ଯପି
ସେ ଶୂଳକୁ ଶତଶୃଙ୍ଗ ପାହାଡ଼ ପରି ଚମକୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରହାର କଲେ; ତାପରେ ଆକାଶରେ ବଜ୍ର ପରି ଦୁଇଟି ଅସ୍ତ୍ର ଗଞ୍ଜିଗଲା।
ତଯୋସ୍ସଵୀର୍ଯଯୋରସ୍ତ୍ରେ ଧରଣ୍ଯାଂ ପ୍ରଣିପେତତୁଃ। ତତୋ ଦୈତ୍ଯପତିଃ ସ୍କଂଦଂ ଶରୈରଗ୍ନିଶିଖୋପମୈଃ
ସେଇ ଦୁଇଟି ପ୍ରବଳ ଅସ୍ତ୍ର ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲା; ତାପରେ ଦେୟ୍ତ୍ୟପତି ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ତୀରରେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
ଅର୍ଦଯାମାସ ସହସା ଘନଧାରେଵ ପର୍ଵତଂ। ତାଂସ୍ତୁ ଚ୍ଛିତ୍ଵା ମହାବାହୁଃ ସେନାନୀଶ୍ଚାପମସ୍ଯ ଵୈ
ସେ ହଠାତ୍ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ଘନବର୍ଷା ପାହାଡ଼କୁ ପିଟେ; କିନ୍ତୁ ମହାବାହୁ ସେନାପତି ତାଙ୍କ ଧନୁଷରେ ସେଇ ତୀରଗୁଡିକୁ କାଟିଦେଲେ—
ଵିଚକର୍ତାର୍ଧଚଂଦ୍ରେଣ ତଥା ଯଂତୁଃ ଶିରୋମହତ୍। ତଥାଶ୍ଵାନ୍ବହୁଭିର୍ବାଣୈଃ ପାତଯାମାସ ଭୂତଲେ
—ଏବଂ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର ତୀରରେ ରଥଚାଳକଙ୍କ ମହାନ ମୁଣ୍ଡକୁ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ବହୁତ ତୀରରେ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ମୁସଲଂ ଵେଗାତ୍ସ ଦୁଦ୍ରାଵ ସ୍ଥଲେ ଗୁହଂ। ଜଘାନ ତେନ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ଶିଖିନଂ ଶିଖିଵାହନଂ
ତେଜରେ ଏକ ଗଦା ଧରି, ଦେୟ୍ତ୍ୟ ମାନେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଗୁହଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ସେ ଗଦାରେ ଦେୟ୍ତ୍ୟପତି ମୟୂର, ମୟୂରବାହନଙ୍କ ଅଶ୍ୱକୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
ତତୋ ମୋହଂ ଗତୋ ବର୍ହୀ ପ୍ରଚକଂପେ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ। ତତଃ ସ୍କଂଦଃ ପୁନସ୍ତଂ ଚ ଜଘାନାସୁରପୁଂଗଵଂ
ତାପରେ ମୟୂର ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ପୁନିପୁନି କମ୍ପିତ ହେଲା; ତେବେ ସ୍କନ୍ଦ ପୁନି ସେ ଦେୟ୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନକୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
ପ୍ରଚିଚ୍ଛେଦାସିନା ଵେଗାନ୍ମୁସଲଂ ଚାତିଦାରୁଣଂ। ତାରେଯଃ ଶକ୍ତିମାଦାଯ ଜଘାନ କ୍ରୌଂଚଦାରଣମ୍
ତେଜରେ ତାଲୱାରରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ଗଦାକୁ କାଟିଦେଲେ; ତାରକାପୁତ୍ର ଏକ ଶକ୍ତି ନେଇ, କ୍ରଉଞ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଥିବାଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
ସୋପି ଶକ୍ତିଂ ମୁମୋଚାଥ ଅମୋଘାଂ ଦୁଷ୍ଟଘାତିନୀମ୍। ତତଃ ସଂଦହ୍ଯ ସା ଶକ୍ତିର୍ଵିଶ୍ଵପ୍ରଲଯକାରିଣୀ
ସେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଅପରାଜିତ ଓ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରୁଥିବା ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ; ସେଇ ଶକ୍ତି ଭୟଙ୍କର ଜ୍ୱାଳାରେ ଜଗତ୍ ସଂହାର କରିପାରିବା ଶକ୍ତି ଥିଲା—
ଯମଦଂଡସମାନଂ ଚ ଭିତ୍ଵା ପୁନର୍ଗୁହଂ ଗତା। ସ ଗତାସୁଃ ପପାତୋର୍ଵ୍ଯାଂ ଚାଲଯଂଶ୍ଚ ଵସୁଂଧରାଂ
ଯମର ଦଣ୍ଡ ପରି ଶକ୍ତି ସେଉଁଠି ପ୍ରହାର କରି ପୁନି ଗୁହଙ୍କୁ ଫେରିଗଲା; ସେ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ଭୂମିକୁ କମ୍ପାଇଲେ।
ପୁଷ୍ପଧୂପାଦିଭିଃ ସ୍କଂଦଃ ସର୍ଵଦେଵୈଃ ପ୍ରପୂଜିତଃ
ତାପରେ ସ୍କନ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାରରେ ପୂଜିତ ହେଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମପୁରାଣେ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟିଖଂଡେ ତାରେଯଵଧୋନାମୈକୋନସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡରେ 'ତାରେୟ ବଧ' ନାମକ ଉଣସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ତତୋ ଦେଵାଂତକୋ ଦୈତ୍ଯୋ ଵ୍ଯନଦତ୍ସମରଂ ପ୍ରତି। ରଣଂ ଚକାର ଧର୍ମେଣ ସଂଦଷ୍ଟୌଷ୍ଠପୁଟୋ ବଲୀ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ—ତାପରେ ଦେବାନ୍ତକ ନାମକ ଦେୟ୍ତ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଦେଖି ଗର୍ଜନ କଲେ; ରାଗରେ ତଳ ଓଠ କଟି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ସ ଗତ୍ଵା ଚାବ୍ରଵୀଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ସର୍ଵଲୋକଵିଗର୍ହିତଂ। ନ ଜାନାସି ମହଦ୍ଧର୍ମଂ ଦୁଷ୍ଟ ମୋହାଦ୍ଯଥାକ୍ରମମ୍
ସେ ଯାଇ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିନ୍ଦିତ କଥା କହିଲେ, 'ତୁମେ ବଡ଼ ଧର୍ମକୁ ଜାଣନାହା, ମୋହରେ ପଡ଼ି ଭ୍ରଷ୍ଟ ହେଇଛ।'
ପାପପୁଣ୍ଯପ୍ରଯୋଗେଣ ନିଗ୍ରହାନୁଗ୍ରହେ ପ୍ରଭୁଃ। ଅହଂ ଚ ନିର୍ମିତୋ ଧାତ୍ରା କରୋମି ତଵ ଶାସନମ୍
ପାପ ଓ ପୁଣ୍ୟର କାର୍ଯ୍ୟରେ, ପ୍ରଭୁ ଦଣ୍ଡ ଓ କୃପା ଦେଇଥାନ୍ତି; ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ତୁମର ଆଦେଶ ପାଳନ କରେ।
ନ ଜାନାସି ଯତୋ ଧର୍ମଂ କାଲମୃତ୍ଯୁ ପୁରଃସରଃ। ନ ରୋଗୋ ନ ଜରା କାଲୋ ନ ମୃତ୍ଯୁର୍ନ ଚ କିଂକରଃ
ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ଜାଣନାହା, ଏହି କାରଣରୁ କାଳ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଆଗରେ ରହିଛନ୍ତି; ଏଠାରେ ରୋଗ ନାହିଁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନାହିଁ, କାଳ ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଦାସ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଧର୍ମାତ୍ପ୍ରଚଲିତଃ କର୍ମୀ କଷ୍ଟଂ ଯାତି ଦିଵାନିଶମ୍। ଉକ୍ତଂ ଵସୁଂ ମହାଵୀର୍ଯଂ ଯମଂ ଧର୍ମୈକସାକ୍ଷିକମ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ କର୍ମୀ ଧର୍ମରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୁଏ, ସେ ଦିନ ରାତି ଦୁଃଖ ପାଏ; ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବସୁ ଓ ଯମ ଧର୍ମର ଏକମାତ୍ର ସାକ୍ଷୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।