ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମପୁରାଣେ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟିଖଂଡେ ବଲନମୁଚିଵଧୋନାମ ସପ୍ତଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡରେ 'ବଳ ଓ ନାମୁଚିଙ୍କ ବଧ' ନାମକ ସତଷଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ବଲଂ ଚ ନିହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନମୁଚିଂ ଚ ସ୍ଵକାଗ୍ରଜମ୍। ମୁଚିସ୍ତତ୍ରାବ୍ରଵୀଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ମେ ସୂଦିତସ୍ତ୍ଵଯା
ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ବଳଙ୍କୁ ମରିଯିବା ଓ ନିଜ ଭାଇ ନାମୁଚିଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଚି ସେଠାରେ କହିଲେ, 'ମୋର ବଡ଼ଭାଇକୁ ତୁମେ ମାରିଦେଲା।'
ପରୋକ୍ଷେଣାଧୁନା ତ୍ଵାଂ ଚ ଶରୈର୍ନେଷ୍ଯାମି ଭାସ୍କରିମ୍। ତମବ୍ରଵୀନ୍ମହାତେଜାଃ ଶକ୍ରଃ ସର୍ଵସୁରାର୍ଚିତଃ
'ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି।' ଏହାକୁ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଶକ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଭ୍ରାତୁସ୍ତେ ଧର୍ମପଂଥାନମିଦାନୀଂ ଲପ୍ସ୍ଯସେ ଧ୍ରୁଵମ୍। ଵହ୍ନେରୁଷ୍ଣମଵିଜ୍ଞାଯ ପ୍ରମୋହାଚ୍ଛଲଭା ଯଥା
'ତୁମେ ଏବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମ ଭାଇଙ୍କ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ; ଯେପରି, ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି, ପୋକାମାନେ ଅଗ୍ନିର ତାପ ଜାଣିନଥିବାରୁ ତାହାରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି।'
ସହସା ପ୍ରଵିଶଂତ୍ଯଗ୍ନିଂ ତଥା ମାଂ ଯୋଦ୍ଧୁମିଚ୍ଛସି। ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣମିନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ଜଘାନ ଵିଶିଖୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ
'ସେଇପରି, ତୁମେ ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ନଶ୍ୱରତାକୁ ଆଣିଦେବ।' ଏପରି କହିବା ସମୟରେ, ମୁଚି ତିନିଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ଚିଚ୍ଛେଦ ତ୍ରିଭିର୍ବାଣୈଃ ଶକ୍ରଃ ପରପୁରଂଜଯଃ। ତତୋ ଜଘାନ ଦଶଭିରିଂଦ୍ରମୈରାଵଣଂ ତ୍ରିଭିଃ
ଶତ୍ରୁପୁରୀଜୟୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତିନିଟି ତୀରକୁ ତାଙ୍କର ତୀର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ; ପରେ, ଦଶଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏଇରାବତକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ତିନିଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ମୁଚିଙ୍କୁ ମାଡ଼ିଲେ।
ସପ୍ତଭିର୍ମାତଲିଂ ଛିତ୍ଵା ନାଦୈରୁଚ୍ଚୈର୍ନନାଦ ହ। ଶକ୍ରଂ ପ୍ରତି ପୁନର୍ଦୈତ୍ଯୋ ଭ୍ରାମଯାମାସ ସଂଭ୍ରମାତ୍
ସାତଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ମାତଳିଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି, ମୁଚି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗର୍ଜନ କଲେ; ପରେ, ଭୟରେ ଦାନବଟିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଘୁରାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଆଯସୀଂ ତାଂ ଗଦାଂ କୋପାନ୍ମହାବଲପରାକ୍ରମଃ। ତତସ୍ତୁ ଲାଘଵାଚ୍ଛକ୍ରୋ ଜଘାନ କୁଲିଶେନ ହି
କ୍ରୋଧ ଓ ବିପୁଳ ଶକ୍ତି ସହିତ ସେ ଲୋହାର ଗଦା ଧରିଲେ; କିନ୍ତୁ ଚପଳ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ଭିଦୁରସ୍ଯାଵପାତେନ ଗତାସୁର୍ନିପପାତ ହ। ଦନୁଜସ୍ଯ ପ୍ରପାତେନ ସଂଚଚାଲ ଵସୁଂଧରା
ବଜ୍ରର ଆଘାତରେ ଦାନବଟିଏ ନିର୍ଜୀବ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ଦାନବଟିଏ ପଡ଼ିବା ସହିତ ମାଟି ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହେଲା।
ଦେଵାଃ ପ୍ରଚକ୍ରୁର୍ନୃତ୍ଯାନି ଦାନଵା ଵିପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ଦେବତାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଦାନବମାନେ ଚାରିପଟେ ପଳାଇଗଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମପୁରାଣେ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟିଖଂଡେ ମୁଚିଵଧୋନାମାଷ୍ଟଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡରେ 'ମୁଚିଙ୍କ ବଧ' ନାମକ ଅଷ୍ଟଷଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ତାରେଯୋ ବଲସଂପନ୍ନଃ ଶକ୍ରତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମଃ। ଜଘାନ ଵିଶିଖୈସ୍ସ୍କନ୍ଦଂ ପିତୃଘାତିନମାହଵେ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ତାରେୟ, ଶକ୍ର ସମାନ ପ୍ରଭାବ ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୀର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିବା ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ତତସ୍ସ୍କନ୍ଦୋ ମହାବାହୁର୍ହରିତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମଃ। ଵିଚକର୍ତ ଶରାଂସ୍ତାଂସ୍ତାନ୍ନିର୍ବିଭେଦ ଶରୋତ୍ତମୈଃ
ତାପରେ, ମହାବାହୁ ସ୍କନ୍ଦ, ହରି ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ସେଇ ସମସ୍ତ ତୀରକୁ ଉତ୍ତମ ତୀର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ।
ସ ଦୈତ୍ଯସ୍ସହସା ସ୍କଂଦଂ ଛାଦଯାମାସ ମାର୍ଗଣୈଃ। ଅସଂଭ୍ରାନ୍ତଃ ପ୍ରଚିଚ୍ଛେଦ ଵିଶାଖୋ ଵିଶିଖୈସ୍ତଦା
ସେଇ ଦାନବ ହଠାତ୍ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ତୀରରେ ଢାକିଦେଲେ; କିନ୍ତୁ ଅଶାନ୍ତ ନ ହୋଇ, ବିଶାଖା ତାଙ୍କର ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲେ।
ତାରେଯୋଗ୍ନିଶରୈଃ ସ୍କଂଦଂ ଜଘାନ ରଣମୂର୍ଧନି। ଵିଶିଖଂ ଭିଦୁରପ୍ରଖ୍ଯଂ ଚଖାନ ହରନଂଦନେ
ତାରେୟ ଅଗ୍ନିସମ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧମଝିରେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁତ୍ସମ ଭୟଙ୍କର ବିଶାଖାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଘାତ କଲେ।
ଵୈଶ୍ଵାନରେଣ ସେନାନୀସ୍ତତ୍ର ସଂପର୍ଯଵାରଯତ୍। ରୌଦ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ପୁନର୍ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରେଷଯାମାସ ତଂ ପ୍ରତି
ତାପରେ ସେନାପତି, ବୈଶ୍ୱାନର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ରୋକିଦେଲେ; କିନ୍ତୁ ପୁଣି ଦାନବଟିଏ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତନ୍ନିରସ୍ତଂ କୃତଂ ତେନ ବାଣେନାସ୍ଫାଲିତେନ ଚ। ଅଘୋରଂ ପ୍ରାକ୍ଷିପଦ୍ଦୈତ୍ଯୋ ଘୋରରୂପଂ ସୁଦାରୁଣଂ
ସେ ଅସ୍ତ୍ର ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଅଭିଦ୍ୟା ତୀର ଦ୍ୱାରା ନିରସ୍ତ ହେଲା; ତାପରେ ଦାନବଟିଏ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦାରୁଣ ଅଘୋର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଭୂଧରା ଵିଟପାସ୍ସିଂହାସ୍ତଥା ସର୍ପାଦଯଃ ଶରାଃ। ଧାଵଂତି ପାର୍ଵତୀପୁତ୍ରଂ କୋଟିକୋଟିସହସ୍ରଶଃ
ପାହାଡ଼, ଗଛ, ସିଂହ, ଓ ସାପ—ଏପରି କୋଟି କୋଟି ତୀର ପାର୍ବତୀପୁତ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ।
ଛିତ୍ଵା ତାଂସ୍ତୁଶରାନ୍ସ୍କଂଦୋ ବିଭେଦ ଦୈତ୍ଯପୁଂଗଵଂ। ଆପାଦଂ ଶୀର୍ଷପର୍ଯଂତଂ ଶରୈରଗ୍ନ୍ଯର୍କସନ୍ନିଭୈଃ
ସେ ସମସ୍ତ ତୀରକୁ କାଟିଦେଇ, ସ୍କନ୍ଦ ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତୀରରେ ଦେୟ୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନକୁ ପାଦଠାରୁ ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଦ୍ରୁତ କଲେ।
ସ୍ଵର୍ଣପୁଂଖାଃ ଶରା ଲଗ୍ନା ଦେହେ ଦୈତ୍ଯପତେର୍ଭୃଶଂ। ରେଜୁସ୍ତେ ସ୍ଵର୍ଣଶକଲା ଯଥା କୃଷ୍ଣଶିଲୋଚ୍ଚଯେ
ସୁନା ରଙ୍ଗର ପଙ୍ଖି ଥିବା ତୀରଗୁଡିକ ଦେୟ୍ତ୍ୟପତିଙ୍କ ଦେହରେ ଗଭୀର ଭାବେ ଲାଗି ଥିଲା, ସେଗୁଡିକ କଳା ପାହାଡ଼ ଉପରେ ସୁନା ଟୁକୁଡ଼ିଏ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ତସ୍ଯ ଦେହାତ୍ତତଶ୍ଚୈଵ ବହୁ ସୁସ୍ରାଵ ଶୋଣିତଂ। ଯଥା ଚ ମାଧଵେ ମାସି ପୁରୁପୁଷ୍ପଶ୍ଶମୀ ତରୁଃ
ତାପରେ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ବହୁତ ରକ୍ତ ବହିଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ମାଧବ ମାସରେ ଶମୀ ଗଛରୁ ଅଧିକ ରସ ଝରେ।
ସ୍ଯଂଦନାଧଶ୍ଚରାଶ୍ଵାଶ୍ଚ ଶିଶ୍ଯିରେ ଭୂମିଲଗ୍ନକାଃ। ଅଥ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମହାଦୈତ୍ଯଃ ଶୂଲଂ ଭୀମଂ ଚ ଦାରୁଣଂ
ରଥରୁ ପଡ଼ିଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ଭୂମିରେ ଅଚଳ ହୋଇ ପଡ଼ି ରହିଥିଲେ। ଏବେ ବଡ଼ ଦେୟ୍ତ୍ୟ ରାଗରେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟଜନକ ଶୂଳ ଧରିଲେ।
ଧୃତ୍ଵା ତଂ ପ୍ରତିଚିକ୍ଷେପ କାଲମୃତ୍ଯୁସମପ୍ରଭଂ। ପାର୍ଵତୀନଂଦନେନାପି ଶୂଲଂ ପାଶୁପତେନ ହ
ସେ ଶୂଳକୁ ଧରି, ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଭୟଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଛାଡ଼ିଲେ; କିନ୍ତୁ ପାର୍ବତୀନନ୍ଦନ ସେଇ ଶୂଳକୁ ପାଶୁପତ ଶୂଳରେ ପ୍ରତିହତ କଲେ।
କ୍ଷିପ୍ତଂ ତେନ କୃତଂ ଦଗ୍ଧଂ ମୁହୂର୍ତେନ ରଣାଜିରେ। ପୁନଃ ଶକ୍ତିଂ ମୁମୋଚାଥ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତାନ୍ତୁ ଦାନଵଃ
ସେ ଛାଡ଼ିଥିବା ଶୂଳ ଯୁଦ୍ଧମଝିରେ ତୁରନ୍ତ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଗଲା; ପୁନି ଦାନବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ।
ଶୂଲଂ ପ୍ରତିଜଘାନାଥ ଶତକୂଟସମପ୍ରଭମ୍। ତତୋଽସ୍ତ୍ରେ ଵଜ୍ରସଂକାଶେ ଜଘଟାତେ ଵିଯତ୍ଯପି
ସେ ଶୂଳକୁ ଶତଶୃଙ୍ଗ ପାହାଡ଼ ପରି ଚମକୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରହାର କଲେ; ତାପରେ ଆକାଶରେ ବଜ୍ର ପରି ଦୁଇଟି ଅସ୍ତ୍ର ଗଞ୍ଜିଗଲା।
ତଯୋସ୍ସଵୀର୍ଯଯୋରସ୍ତ୍ରେ ଧରଣ୍ଯାଂ ପ୍ରଣିପେତତୁଃ। ତତୋ ଦୈତ୍ଯପତିଃ ସ୍କଂଦଂ ଶରୈରଗ୍ନିଶିଖୋପମୈଃ
ସେଇ ଦୁଇଟି ପ୍ରବଳ ଅସ୍ତ୍ର ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲା; ତାପରେ ଦେୟ୍ତ୍ୟପତି ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ତୀରରେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
ଅର୍ଦଯାମାସ ସହସା ଘନଧାରେଵ ପର୍ଵତଂ। ତାଂସ୍ତୁ ଚ୍ଛିତ୍ଵା ମହାବାହୁଃ ସେନାନୀଶ୍ଚାପମସ୍ଯ ଵୈ
ସେ ହଠାତ୍ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ଘନବର୍ଷା ପାହାଡ଼କୁ ପିଟେ; କିନ୍ତୁ ମହାବାହୁ ସେନାପତି ତାଙ୍କ ଧନୁଷରେ ସେଇ ତୀରଗୁଡିକୁ କାଟିଦେଲେ—
ଵିଚକର୍ତାର୍ଧଚଂଦ୍ରେଣ ତଥା ଯଂତୁଃ ଶିରୋମହତ୍। ତଥାଶ୍ଵାନ୍ବହୁଭିର୍ବାଣୈଃ ପାତଯାମାସ ଭୂତଲେ
—ଏବଂ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର ତୀରରେ ରଥଚାଳକଙ୍କ ମହାନ ମୁଣ୍ଡକୁ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ବହୁତ ତୀରରେ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ମୁସଲଂ ଵେଗାତ୍ସ ଦୁଦ୍ରାଵ ସ୍ଥଲେ ଗୁହଂ। ଜଘାନ ତେନ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ଶିଖିନଂ ଶିଖିଵାହନଂ
ତେଜରେ ଏକ ଗଦା ଧରି, ଦେୟ୍ତ୍ୟ ମାନେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଗୁହଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ସେ ଗଦାରେ ଦେୟ୍ତ୍ୟପତି ମୟୂର, ମୟୂରବାହନଙ୍କ ଅଶ୍ୱକୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
ତତୋ ମୋହଂ ଗତୋ ବର୍ହୀ ପ୍ରଚକଂପେ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ। ତତଃ ସ୍କଂଦଃ ପୁନସ୍ତଂ ଚ ଜଘାନାସୁରପୁଂଗଵଂ
ତାପରେ ମୟୂର ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ପୁନିପୁନି କମ୍ପିତ ହେଲା; ତେବେ ସ୍କନ୍ଦ ପୁନି ସେ ଦେୟ୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନକୁ ପ୍ରହାର କଲେ।