ଅଷ୍ଟାଭିର୍ନିଶିତୈର୍ବାଣୈଶ୍ଚତୁରୋଶ୍ଵାନପାତଯାତ୍। ଶକ୍ତିଂ ସଂଗୃହ୍ଯ ଭୂମିଷ୍ଠଃ କୁମାରଂ ଚ ଜଘାନ ହ
ଆଠି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଚାରିଟି ଘୋଡାକୁ ଭୂମିରେ ପଡିଦେଲେ; ପରେ ଏକ ଶକ୍ତି ନେଇ, ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡି, ରଜକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଗଦଯା ପୀଡିତଂ ସାଶ୍ଵଂ ସଵରୂଥଂ ସକୂବରମ୍। ପାତଯିତ୍ଵା ଧରଣ୍ଯାଂ ଚ ସିଂହନାଦଂ ନନାଦ ହ
ଗଦାରେ ଘାୟ ହୋଇ, ଘୋଡା, ରଥ ଓ ପତାକା ସହିତ, ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ; ପରେ ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କଲେ।
ଲାଘଵାତ୍ସ ଧରାଂ ଗତ୍ଵା ଗଦାପାଣିରୁପସ୍ଥିତଃ। ଵଜ୍ରପାତାଦ୍ଯଥା ଶବ୍ଦୋ ଲୋକାନାଂ ଦୁଃସହୋ ଭଵେତ୍
ଚପଳତାରେ ଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚି, ଗଦା ହାତରେ ନେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଏହି ଶବ୍ଦ ଦୁନିଆକୁ ବଜ୍ରପାତର ଶବ୍ଦ ପରି ଅସହ୍ୟ ଲାଗିଲା।
ତଥା ତଯୋର୍ଗଦାପାତେ ଶବ୍ଦଃ ସ୍ଯାତ୍ତୁ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ। ଏଵଂ ତଯୋର୍ଗଦାଯୁଦ୍ଧଂ ଯାଵଦବ୍ଦଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ଏପରି ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଗଦା ଘା ଶବ୍ଦ ପୁନିପୁନି ଗୁଞ୍ଜିଲା; ତାଙ୍କର ଗଦା ଯୁଦ୍ଧ ଚାରି ବର୍ଷ ଯାଏଁ ଚାଲିଲା।
ପ୍ରଭଗ୍ନେ ତେ ଗଦେ ଖସ୍ଥୌ ଖଡ୍ଗଚର୍ମଧରାଵୁଭୌ। ତଦା ପଦାତିନୋର୍ଯୁଦ୍ଧମଦ୍ଭୁତଂ ଲୋମହର୍ଷଣଂ
ଗଦା ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ଦୁଇଜଣ କାଶରେ ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ନେଇ ଦଢ଼ିଲେ; ତାପରେ ପଦାତି ଯୋଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଯାହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଵିସ୍ମଯଂ ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵାସୁରମହୋରଗାଃ। ଖଡ୍ଗପାତୈର୍ମୁହୂର୍ତାଂତେ ତଯୋଶ୍ଛିନ୍ନେ ତୁ ଵର୍ମଣୀ
ଏହା ଦେଖି, ଦେବ, ଦେତ୍ୟ ଓ ମହାନାଗମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ; ତଳୱାର ଘାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ବର୍ମ କାଟିଯିବା।
ଅଭଵତ୍ଖଡ୍ଗଯୁଦ୍ଧଂ ଚ ତଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧାତିଶୀଲିନୋଃ। ଦଧାର ଚିକୁରେ ତସ୍ଯ ଜଯଂତୋ ଭୀମଵିକ୍ରମଃ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ତେଣୁ ଭୟାନକ ତଳୱାର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଭୟଙ୍କର ପରାକ୍ରମୀ ଜୟନ୍ତ ତାଙ୍କର କେଶ ଧରି ଧରିଲେ।
ଶିରଶ୍ଛିତ୍ଵାସ୍ଯ ଖଡ୍ଗେନ ପାତଯାମାସ ଭୂତଲେ। ତତସ୍ତୁ ଜଯଶବ୍ଦେନ ଦେଵାଃ ସର୍ଵେ ନନଂଦିରେ
ଏହାପରେ ଜୟନ୍ତ ତଳୱାରରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ। ତାପରେ 'ଜୟ' ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ପ୍ରଭଗ୍ନା ଦୈତ୍ଯସଂଘାଶ୍ଚ ଦିଶଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ଦାନବମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦଳ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମପୁରାଣେ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟିଖଂଡେ କାଲେଯଵଧୋନାମ ଷଟ୍ଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡର 'କାଳେୟ ବଧ' ନାମକ ଛଉଷଠିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରୋ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷୋ ମହାବଲଃ। ସରୋଷଶ୍ଚାତିତାମ୍ରାକ୍ଷୋ ହ୍ଯସୁରାନାଦିଦେଶ ହ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ — ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦାନବମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇ ଅସୁରମାନୋଁକୁ କହିଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ଗଚ୍ଛାମି ଯୁଦ୍ଧାଯ ଦେଵାନାଂ ଵିଜିଘାଂସଯା। ନାଗଚ୍ଛଂତି ନ ଯୁଦ୍ଧ୍ଯଂତେ ତେନ ମାର୍ଗାଦ୍ଵିଶନ୍ତ୍ଵିତଃ
ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ନିଜେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯିବି, ଦେବତାମାନୋଁକୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହେଁ। ସେମାନେ ଆସୁନାହାନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧ କରୁନାହାନ୍ତି, ତେଣୁ ଏହି ପଥରେ ତାଙ୍କୁ ଆଣିବା ଦରକାର।'
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ ଶେଷା ଦୈତ୍ଯଗଣାଧିପାଃ। ଯୁଦ୍ଧାଯ ପ୍ରଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ଶୂଲପାଶାତିପଂଡିତାଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଅନ୍ୟ ଦାନବ ସେନାପତିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶୂଳ ଓ ପାଶ ଚଳାଇବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଧିକଂ ପୂର୍ଵସୈନ୍ଯାଶ୍ଚ ତଥା ଶତଗୁଣୈରପି। ନିରଂତରଂ ତଥାକାଶଂ ପ୍ରଯଯୁର୍ଯୁଦ୍ଧକାଂକ୍ଷିଣଃ
ପୂର୍ବପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଏବଂ ଶତଗୁଣ ବଳିଏ ସେନାମାନେ ନିରନ୍ତର ଆକାଶକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇଗଲେ।
ତତୋ ରୁଦ୍ରାସ୍ସ ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵେ ଚ ଵସଵସ୍ତଥା। ସ୍କଂଦଶ୍ଚ ଗଣପଶ୍ଚୈଵ ଵିଷ୍ଣୁଜିଷ୍ଣୁପୁରୋଗମାଃ
ତାପରେ ରୁଦ୍ର, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ବସୁ, ସ୍କନ୍ଦ, ଗଣପତି, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଜିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସର୍ଵେ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଗତାସ୍ତେ ଚ ହୃଷ୍ଟା ରଣସମୁତ୍ସୁକାଃ। ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଯୁଦ୍ଧଂ ଦେଵଦାନଵଯୋରପି
ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନୋଁର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ନ ଭୂତଂ ନ ଶ୍ରୁତଂ ପୂର୍ଵଂ ସର୍ଵଲୋକଭଯଂକରମ୍। ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରୈବର୍ହୁଧା ଯୁକ୍ତଂ ଶିଶିରେଣେଵ କାନନମ୍
ଏପରି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ କେବେ ଦେଖାଯାଇନଥିଲା, କିମ୍ବା ଶୁଣାଯାଇନଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା। ଅନେକ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହା ଶୀତ ହେବା ସମୟରେ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା।
ଧରାଂ ସ୍ଵର୍ଗୌକ ଆକାଶଂ ସଂରୁଧ୍ଯ ଯୁଦ୍ଧମାବଭୌ। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଜଘ୍ନୁରାକାଶେ ତଥାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ମହୀତଲେ
ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଭୂମି, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲା। ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଓ ଭୂମିରେ ପରସ୍ପରକୁ ଆଘାତ କରିଲେ।
ଶକ୍ତିଭିର୍ମୁସଲୈର୍ଭଲ୍ଲୈର୍ବହୁଭିଃ ଶରଵୃଷ୍ଟିଭିଃ। ଦାରୁଣୈଃ ଖଡ୍ଗପାତୈଶ୍ଚ ତଥା ଚକ୍ରପରଃଶ୍ଵଧୈଃ
ଶକ୍ତି, ମୁସଳ, ବାଣ, ଅନେକ ଶରବୃଷ୍ଟି, ଭୟାନକ ତଳୱାର ଆଘାତ, ଚକ୍ର ଓ ପରଶୁ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଅନ୍ଯାଯୁଧୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈର୍ନିର୍ଜଘ୍ନୁସ୍ତେ ପରସ୍ପରମ୍। ଅଭଵନ୍ଘୋରରୂପାଣି ଧରାକାଶେ ଵ୍ଯଯାନି ଚ
ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପରସ୍ପରକୁ ଆଘାତ କରିଲେ। ଭୂମି ଓ ଆକାଶରେ ଭୟାନକ ଆକୃତିମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରୈଃ ଶରୈରସୃକ୍ପାତୈଃ କଂକଵାଯସଜଂବୁକୈଃ। ଯଥା ମୁସଲଧାରାଭିର୍ଘନା ଵର୍ଷଂତି ଲୋହିତମ୍
ଶସ୍ତ୍ର, ବାଣ, ରକ୍ତଧାରା, ଗିଧ, କଉଁଠିଆ, ଶ୍ୟାଳ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ମେଘ ରକ୍ତର ବର୍ଷା କରୁଛି।
ତଥୈଵ କ୍ଷତଜୈଃ ସ୍ରସ୍ତୈଃ ସ୍ଵାଙ୍ଗାଚ୍ଚ ଦେଵଦାନଵାଃ। କେଚିତ୍ପତଂତି ମୁହ୍ଯଂତି ସ୍ଖଲଂତି ଚ ହସଂତି ଚ
ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ଦେହରୁ ରକ୍ତ ବହୁଥିଲା, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ କେହି ଝରିପଡୁଥିଲେ, କେହି ଭ୍ରମିତ ହେଉଥିଲେ, କେହି ଠେସ୍ ଖାଉଥିଲେ, କେହି ହସୁଥିଲେ।
ମୁଂଚଂତି ଚାର୍ତନାଦାଂଶ୍ଚ ସିଂହନାଦଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ। କେଷାଂଚିଦ୍ବାହଵଶ୍ଛିନ୍ନାଶ୍ଛିନ୍ନପାଦାସ୍ତଥାପରେ
ସେମାନେ ବାରମ୍ବାର ବେଦନାର ଚିତ୍କାର ଓ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଉଥିଲେ। କେହାଙ୍କର ବାହୁ କଟାଯାଉଥିଲା, କେହାଙ୍କର ପାଦ ଛିଣ୍ଡାଯାଉଥିଲା।
ଛିନ୍ନପାର୍ଶ୍ଵୋଦରାଃ କେଚିନ୍ନିପେତୁଃ ଶତଶୋ ଭୁଵି। କୋଟିକୋଟିସହସ୍ରାଣି ଗଜଵାଜ୍ଯସୁରାଣି ଚ
କେହି ପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ପେଟ କଟାଯାଇ ଶତଶଃ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। କୋଟି କୋଟି ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଦାନବ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ନଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ।
ଅପତନ୍ଧରଣୀପୃଷ୍ଠେ ରକ୍ତୌଘେ ବହୁଧା ଭୁଵି। ତତସ୍ତୁ ଧରଣୀପୃଷ୍ଠେ ତ୍ଵଭଵଲ୍ଲୋହିତାର୍ଣଵଃ
ଧରଣୀର ଉପରେ ବହୁ ରାସ୍ତାରେ ରକ୍ତର ଧାରା ବହିଲା; ପରେ ଧରା ଉପରେ ଏକ ବଡ଼ ରକ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଦେଖାଦେଲା।
ଵିପରୀତାସ୍ତତୋ ନଦ୍ଯଃ ସଦ୍ଯସ୍ତତ୍ର ଵିସୁସ୍ରୁଵୁଃ। ତୃଣକାଷ୍ଠପରାସ୍ତତ୍ର ଶକ୍ତଯୋ ଦାରୁସଂଚଯାଃ
ତାପରେ ସେଠାରେ ନଦୀମାନେ ହଠାତ୍ ପଛକୁ ବହିଲେ; ସେଠାରେ ଘାସ, କାଠ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଲକଡ଼ିର ଢେର ଥିଲା।
ମୁଦ୍ଗରା ମୁସଲାଃ ଶୂଲା ମକରାଦ୍ଯା ଭଵଂତି ଚ। ଜଯଂତିକା ଧ୍ଵଜା ମୀନାଃ କମଠାଶ୍ଚର୍ମକାଯକାଃ
ଏହିବେଳେ ଗଦା, ମୁସଳ, ବଣ, ମତ୍ସ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀ, ଝଣ୍ଡା, ପତାକା, ମାଛ, କୁମ୍ଭୀର ଓ ଚର୍ମର ଢାଳ ଦେଖାଗଲା।
ଶରାଦିଭିର୍ମହୋଷ୍ଟ୍ରୈଶ୍ଚ ନିରୁଦ୍ଧାଃ ପ୍ରଚୁରୈସ୍ତଥା। କେଶଚାମରଶୈଵାଲାଃ ସଂପୂର୍ଣାସ୍ତାସ୍ତତଃସ୍ତତଃ
ଅନେକ ତୀର ଓ ବଡ଼ଠାରୁ ନଦୀଗୁଡ଼ିକୁ ଅଟକାଯାଇଥିଲା; ସେଠି ସବୁଠାରେ କେଶ, ଚାମର ଓ ଜଳଶାକ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ପତଦ୍ଭିଶ୍ଚ ତଥାନ୍ଯୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈଃ କ୍ଷତଜାର୍ଣଵଃ। ତଦା ଵସୁଂଧରା ସର୍ଵା ସଶୈଲଵନକାନନା
ବିଭିନ୍ନ ଜିନିଷ ପଡ଼ିବା ସହିତ ରକ୍ତର ସମୁଦ୍ର ତିଆରି ହେଲା; ସେ ସମୟରେ ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ—
ରୁଧିରୌଘା ମହାଘୋରା ସର୍ଵଲୋକଭଯଂକରା। ସ୍କଂଦସ୍ଯ ଶକ୍ତିପାତେନ ଗତା ଦୈତ୍ଯା ଯମକ୍ଷଯମ୍
ଭୟଙ୍କର ରକ୍ତର ବନ୍ୟା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଆତଙ୍କିତ କରିଦେଲା; ସ୍କନ୍ଦର ଶକ୍ତି ପଡ଼ିବାରେ ଦାନବମାନେ ଯମଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚଲିଗଲେ।