ଗୀତିଂ ଗାଯଂତି ଗଂଧର୍ଵାଃ ଶଶଂସୁଃ ପରମର୍ଷଯଃ। ଅଥ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମହାତେଜା ଦୈତ୍ଯମୁଖ୍ଯୋ ମହାବଲଃ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ମହା ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ତାପରେ, ଦାନବମାନେର ମୁଖ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ, କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
କାଲକେଯ ଇତି ଖ୍ଯାତଃ ସେନାନୀର୍ଦୈତ୍ଯପସ୍ଯ ଚ। ସ୍ଯନ୍ଦନସ୍ଥୋ ମହାଵୀର୍ଯୋ ଧନୁରାଦାଯ ତତ୍ର ଚ
ଦାନବ ସେନାପତି, କାଳକେୟ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଚାରିଅଟରେ ଦଣ୍ଡି, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାହାଁର ଧନୁ ଉଠାଇଲେ।
ଜଘାନ ସୁରସଂଘାଂସ୍ତାନ୍ନର୍ତଯାମାସ ଭୂତଲେ। ନିରଂତରଶରୌଘେଣ ଚ୍ଛାଦିତଂ ଗଗନଂ ତଦା୧୦୦ 1.65.
ସେ ଦେବମାନେର ଦଳକୁ ପ୍ରହାର କରି, ଭୂମିରେ ନୃତ୍ୟ କରାଇଲେ; ସେ ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଅବିରତ ଶର ବର୍ଷାରେ ଆକାଶ ଢାକିଗଲା।
ନିପତଂତି ଶରାଃ ସୈନ୍ଯେ କୋଟିକୋଟି ସହସ୍ରଶଃ। ନିପତଂତି ତତୋ ଦେଵାଃ ସଂଯୁଗେଷ୍ଵନିଵର୍ତିନଃ
ସେନାରେ କୋଟି କୋଟି ଶର ପଡିଲା; ତାପରେ, ଦେବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପଡିଗଲେ।
ରୁଧିରୋଦ୍ଗାରିଣସ୍ସର୍ଵେ ସିଦ୍ଧଗଂଧର୍ଵକିନ୍ନରାଃ। ଵିଶିଖୈଃ ପୀଡିତା ଦେଵା ନିପେତୁର୍ଧରଣୀତଲେ
ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ସବୁ ରକ୍ତ ଖୁଆଇ, ଶରରେ ଆଘାତିତ ହେଲେ; ଦେବମାନେ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ, ବିପଦ୍ଗ୍ରସ୍ତ।
କେଚିଚ୍ଛରଶତୈର୍ଭିନ୍ନାସ୍ସହସ୍ରୈରଯୁତୈସ୍ତଥା। ପେତୁରୁର୍ଵ୍ଯାଂ ମହାଵୀର୍ଯା ଯେ ରଣେ ସୁରପୁଂଗଵାଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରମୁଖ ଦେବମାନେ କେହି ଶରର ଶତ, ହଜାର ଓ ଦଶ ହଜାରରେ ଭିଦି, ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ।
ଵ୍ଯଥିତାଶ୍ଚାଭଵନ୍ସର୍ଵେ ସ୍ଯଂଦନସ୍ଥା ଦିଵୌକସଃ। ଶରୈଃ ପ୍ରଵ୍ଯଥିତାସ୍ତେ ତୁ ସ୍ଥାତୁଂ ଶକ୍ତା ନ ସଂମୁଖେ
ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଚାରିଅଟରେ ଦଣ୍ଡି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ; ଶରରେ ଆଘାତିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଦୃଢ ଭାବେ ଦଣ୍ଡି ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତେନାଵଗାହିତଂ ସୈନ୍ଯଂ ଗଜେନେଵ ସରୋଵନମ୍। ଶରୈସ୍ତସ୍ଯାର୍ଦିତା ଦେଵା ଵଜ୍ରାନଲସମପ୍ରଭୈଃ
ସେ ସେନାକୁ ହାତୀ ଜଳପଦ୍ମ ପୋଖରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ପରି ଭେଦିଗଲେ; ତାଙ୍କର ଶର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଦେବମାନେ ତାହାରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଆଘାତିତ ହେଲେ।
ନ ଶେକୁଃ ସମରେ ସ୍ଥାତୁଂ ମଘଵଂତଂ ଯଯୁସ୍ତଦା। ଚିତ୍ରରଥ ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଦେଵଶ୍ଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରଃ
ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଣ୍ଡି ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ମଘବନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ; ତାପରେ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚିତ୍ରରଥ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଯଯୌ ସ୍ଯଂଦନମାରୁହ୍ଯ ଯୁଦ୍ଧଂ ପ୍ରତି ଧନୁର୍ଧରଃ। ଅବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚନଂ ସୋପି ସେନାନ୍ଯଂ ତୁ ମହାସୁରମ୍
ଧନୁଧର ଚିତ୍ରରଥ ଚାରିଅଟରେ ଚଢି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେ ବଢିଲେ; ସେ ଦାନବ ସେନାପତିଙ୍କୁ ଏହି ଭାବରେ କଥା କହିଲେ।
ଯଥା ହଂସି ମହାଶୂର ସୁରସେନାଂ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ। ସ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଶଂସନୀଯଶ୍ଚ ଶୂରୋସି ସୁରସଂମତଃ
ଯେପରି ତୁମେ, ବଳୀୟ ଶୂର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲା, ସେପରି ତୁମେ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗଣ୍ୟ ଶୂର।
ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷପ୍ରିଯଂ କର୍ମ କୃତଂ ଯୁଦ୍ଧେ ତ୍ଵଯାଧୁନା। ଇଦାନୀଂ ମମ ବାଣୈଶ୍ଚ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ଯମମଂଦିରମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଏବେ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଥିବା କାମ କରିଛ। ଏବେ ମୋର ବାଣରେ, ତୁମେ ଯମଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଅ।
ତତଶ୍ଚ କାଲକେଯସ୍ତୁ ସ୍ମିତୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍। ପୁରୈଵ ଵିଜିତୋ ଦେଵ ଗଣଃ ସର୍ଵଃ ପ୍ରଲୀଲଯା
ତାପରେ କାଳକେୟ ହସି ଏହି କଥା କହିଲେ: 'ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ହରାଇ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲି।'
ଇଦାନୀଂ ତୁ ସ୍ଥିତଂ ଯୁଦ୍ଧେ ବଲଂ ସର୍ଵଂ ତୁ ହେଲଯା। ଯଦି ତେ ନିଧନେ ପ୍ରୀତିରସ୍ତୀହ ସୁରପୁଂଗଵ
ଏବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଅବହେଳାରେ ଦଢ଼ିଛି; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି ତୁମେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ଚାହୁଁଛ, ତାହେଲେ ଏହା ହେଉ।
ଏଭିସ୍ତ୍ଵାଂ ନିଶିତୈର୍ବାଣୈର୍ନଯାମି ଯମମଂଦିରମ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପରମକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ବାଣମଂତକସନ୍ନିଭମ୍
'ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ତୁମକୁ ଯମଙ୍କ ଘରକୁ ପଠାଇଦେବି।' ଏଭଳି କହି, ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ମୃତ୍ୟୁଦେବତା ପରି ଏକ ବାଣ ନେଲେ।
ଜଘାନ ସମରେ ଵୀରସ୍ତ୍ରିଭିଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ସୋଂବରେ। ପୁନର୍ବାଣାଂଶ୍ଚ ସମରେ ଯୋଜଯିତ୍ଵା ଦ୍ରୁତଂ ରୁଷା
ଯୁଦ୍ଧରେ ଶୂର ତିନିଜଣକୁ ଘାତ କରି କାଟିଦେଲେ; ପୁନି ତୁରନ୍ତ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗାଇଲେ।
ଜଘାନ ପ୍ରଚୁରାନ୍ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତାଂଶ୍ଚକର୍ତ୍ତ ସ ଲାଘଵାତ୍। ତତୋନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଶରୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ କାଲାନଲସମପ୍ରଭୈଃ
ସେ ବହୁତ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଘାତ କରି ଶୀଘ୍ର କାଟିଦେଲେ; ପରେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶର ଯାହା କାଳାଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲା, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଆଘାତ କରିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧେ ଧନୁଷ୍ମତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ଭୁଵି ଵେଗତଃ। ତଦ୍ଯୁଦ୍ଧମଭଵଦ୍ଦେଵଦୈତ୍ଯଯୋର୍ଧର୍ମତୋ ଭୃଶମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପୃଥିବୀରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ କାଟିଦେଲେ; ଦେବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ବହୁତ ଧର୍ମିକ ହେଲା।
ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମାଗତାଃ ପାର୍ଶ୍ଵମୃଷି ଦେଵାଃ ସୁରୋରଗାଃ। ଏଵଂ ଶତସହସ୍ରାଣି ବାଣାନାଂ ଵିଧୃତାନି ଚ
ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ ଋଷି, ଦେବତା ଓ ନାଗମାନେ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଆସିଗଲେ; ଏଭଳି, ଶତ-ଶହ ବାଣ ଉଡ଼ାଯାଇଲା।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ସମରେ ଵୀରୌ ଵିଜଯାଯ ଵିରେଜତୁଃ। ଅଥ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମହାତେଜା ଗଂଧର୍ଵାଣାଂ ପତିସ୍ତଦା
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁଇ ଶୂର ବିଜୟ ପାଇଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରି ଚମକୁଥିଲେ; ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏହି ସମୟରେ—
ତ୍ରିଭିର୍ବିଭେଦ ବାଣୈଶ୍ଚ ଲଲାଟେ ହୃଦି ପଂଚଭିଃ। ସପ୍ତଭିର୍ଜଠରେ ନାଭୌ ବସ୍ତୌ ତସ୍ଯ ସ ପଂଚଭିଃ
ତିନିଟି ବାଣରେ ଲଳାଟରେ, ପାଞ୍ଚଟି ବାଣରେ ହୃଦୟରେ, ସାତଟି ବାଣରେ ଜଠରେ, ନାଭି ଓ ମୁତ୍ରାଶୟରେ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣରେ ଘାତ କଲେ।
ଶରୈଃ ସଂପାତିତୋ ଦୈତ୍ଯୋ ମୁଗ୍ଧଃ କଶ୍ମଲତାଂ ଗତଃ। ଶିଥିଲୀକୃତଚାପଶ୍ଚ ଲେଭେ ସଂଜ୍ଞାଂ ଚିରାଦ୍ବଲୀ
ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ ଦୈତ୍ୟ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ଅବାକ ଓ ଅବସ୍ଥିର ହେଲେ; ତାଙ୍କର ଧନୁ ଢିଲା ହେଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ବହୁତ ସମୟ ପରେ ଚେତନା ଫେରିଲେ।
ମଧୁସଂଜ୍ଞଂ ତ୍ରିଭିର୍ବାଣୈସ୍ସ ବିଭେଦ ସୁରୋତ୍ତମମ୍। ଚକର୍ତ୍ତ ଧନୁରସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯରାଜସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଃ
ତିନିଟି ବାଣରେ ମଧୁସଂଜ୍ଞ, ଦେବମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଘାତ କଲେ; ଦୈତ୍ୟରାଜ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ଧନୁକୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ କାଟିଦେଲେ।
ତତୋ ବାଣସହସ୍ରୈସ୍ତୁ କାଲାଂତକସମପ୍ରଭୈଃ। ବିଭେଦ ଦୈତ୍ଯସିଂହଂ ତୁ ସୁରାଣାମୁତ୍ତମୋ ବଲୀ
ତାପରେ, ହଜାର-ହଜାର ବାଣ ଯାହା କାଳାନ୍ତ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସିଂହକୁ ଘାତ କଲେ।
ହତଚେତାଃ ସ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରୋ ବହୁଶୋଣିତସଂସ୍ରଵଃ। ଵିହ୍ଵଲୋ ବହୁବାଣାର୍ତଃ ଶୂଲଂ ଜଗ୍ରାହ ଦାନଵଃ
ହତଚେତା, ଦୈତ୍ୟେନ୍ଦ୍ର ବହୁତ ରକ୍ତ ଝରୁଥିଲେ, ବହୁ ବାଣରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିବା ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ଦାନବ ଏକ ଶୂଳ ନେଲେ।
ଶୂଲହସ୍ତସ୍ଯ ତସ୍ଯୈଵ ଚତୁର୍ଭିସ୍ତୁରଗାନ୍ଶରୈଃ। ହତ୍ଵା ଚ ପାତଯାମାସ ତ୍ରିଭିର୍ଯଂତାରମେଵ ଚ
ଶୂଳଧାରୀ ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ାକୁ ଚାରିଟି ବାଣରେ ଘାତ କରି ମାରିଦେଲେ, ତିନିଟି ବାଣରେ ରଥଚାଳକକୁ ମାଟିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।
ଜଘାନ ଶୂଲମୁର୍ଵୀଷ୍ଠସ୍ତତୋ ଗଂଧର୍ଵସତ୍ତମମ୍। ଵିଚକର୍ତ୍ତ ତ୍ରିଭିର୍ବାଣୈଃ ଶୂଲଂ ଚିତ୍ରରଥୋ ବଲୀ
ପୃଥିବୀରେ ଦଣ୍ଡାଇ ଶୂଳରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠକୁ ଘାତ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚିତ୍ରରଥ ତିନିଟି ବାଣରେ ଶୂଳକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଶୂଲଂ ଚ ନଷ୍ଟକଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହତଭୋଗମିଵୋରଗମ୍। ଗୃହୀତ୍ଵା ମୁଦ୍ଗରଂ ଘୋରଂ ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵ ସୁରଂ ବଲୀ
ଶୂଳ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଦେଖି, ମୁଣ୍ଡ ହରାଇଥିବା ସାପ ପରି, ସେ ଭୟଙ୍କର ମୁଦ୍ଗର ନେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ସ ମୁଦ୍ଗରଂ ସମାଯାତଂ ଦୈତ୍ଯସେନାଧିପଂ ତଦା। ଵିଚକର୍ତ୍ତ ଶିରୋ ଦେହାଦର୍ଧଚଂଦ୍ରେଣ ସଂଭ୍ରମାତ୍
ତେବେ, ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ଗଦା ନେଇ, ସେ ଦେତ୍ୟ ସେନାପତିଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ ଶରୀରରୁ ବିଛିନ୍ନ କରିଦେଲେ, ଭୟ ଓ ଉତ୍ତେଜନାରେ।
ସ ପପାତ ମହୀପୃଷ୍ଠେ ସଂଚଚାଲ ଵସୁଂଧରା। ତତୋ ଦୈତ୍ଯଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଵିମୁଖା ଵିପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ସେ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲା, ମାଟି କମ୍ପିଗଲା; ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେତ୍ୟ ଦଳ ଭୟରେ ପଛୁଆ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ।