ନ ରୋଗୈଃ ପୀଡ୍ଯତେ କଶ୍ଚିନ୍ନ ଗ୍ରହୈଃ ପ୍ରେତଯୋନିଭିଃ। ଶୃଂଗିଭିର୍ନାପି ରକ୍ଷୋଭିର୍ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଭିର୍ଵନତସ୍କରୈଃ
କେହି ରୋଗ, ଗ୍ରହ, ପିଶାଚ, ଶିଂଘାଳିଆ ପଶୁ, ରାକ୍ଷସ, ବିଜୁଳି କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲ ଚୋର ଦ୍ୱାରା କଷ୍ଟିତ ହୁଏନାହିଁ।
ନ ରାଜା କୁପ୍ଯତି ଗୃହେ ନ ଚ ମାରୀ ପ୍ରଵର୍ତତେ। ନ ଦୌର୍ଭିକ୍ଷ୍ଯଂ ନ ଦୌର୍ବଲ୍ଯଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିନାଯକମ୍
ଘରେ ରାଜା କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଏନାହିଁ, ମହାମାରୀ ଆସେନାହିଁ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳତା ମଧ୍ୟ ନଥାଏ, ଯିଏ ଭଲରେ ବିନାୟକଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।
ଅଭିପ୍ରେତାର୍ଥସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ପୂଜିତୋ ଯଃ ସୁରୈରପି। ସର୍ଵଵିଘ୍ନଛିଦେ ତସ୍ମୈ ଗଣାଧିପତଯେ ନମଃ
ଆପଣ ଇଚ୍ଛିତ କାମନା ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି; ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରୁଥିବା ଗଣପତିଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ମଂତ୍ରଶ୍ଚାଯଂ ଓଁ ନମୋ ଗଣପତଯେ। ନାରାଯଣପ୍ରିଯୈଃ ପୁଷ୍ପୈରନ୍ଯୈଶ୍ଚାପି ସୁଗଂଧିଭିଃ। ମୋଦକୈଃ ଫଲମୂଲୈଶ୍ଚ ଦ୍ରଵ୍ଯୈଃ କାଲୋଦ୍ଭଵୈସ୍ତଥା
ଏହି ମନ୍ତ୍ର— 'ଓଁ ନମୋ ଗଣପତୟେ'। ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଫୁଲ, ଅନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ, ମିଠା ଖାଦ୍ୟ, ଫଳ, କନ୍ଦମୂଳ ଓ ଋତୁଅନୁସାରେ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା—
ଦଧିଦୁଗ୍ଧୈଃ ପ୍ରିଯୈର୍ଵାଦ୍ଯୈରପି ଧୂପସୁଗଂଧିଭିଃ। ପୂଜଯେଦ୍ଗଣପଂ ଯସ୍ତୁ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଦହି, ଦୁଧ, ପ୍ରିୟ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଧୂପ ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ଗଣପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ଵିଶେଷାତ୍ତସ୍ଯ ଲିଂଗେ ତୁ ଯୋ ଦଦାତି ଵସୁପ୍ରିଯମ୍। ପୂଜୋପକରଣଂ ଵସ୍ତ୍ରଂ ସର୍ଵଂ ଲକ୍ଷଗୁଣଂ ଭଵେତ୍
ବିଶେଷ କରି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଲିଙ୍ଗରେ ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁ, ପୂଜା ସାମଗ୍ରୀ କିମ୍ବା ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରେ, ସେ ଲକ୍ଷ ଗୁଣ ଫଳ ପାଏ।
ଦେଶେ ଚ ଭାରତେ ଵର୍ଷେ ଵନିତା ପୂର୍ଵସନ୍ନିଧୌ। ଲୌହିତ୍ଯଦକ୍ଷିଣେ ତୀରେ ଲିଂଗରୂପୋ ଵିନାଯକଃ
ଭାରତ ଦେଶରେ, ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ଲୌହିତ୍ୟ ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ ପାରେ, ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ବିନାୟକ ବିଦ୍ୟମାନ।
ହରଗୌରୀସମାଦେଶାଦ୍ଦେଵାନାଂ ସଂମତେନ ଚ। ସ୍ଥିତୋ ଲୋକପ୍ରଶାଂତ୍ଯର୍ଥଂ ସର୍ଵଵିଘ୍ନଵିନାଶନାତ୍
ହର ଓ ଗୌରୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ, ସେ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ନାଶ କରିବା ଏବଂ ଲୋକର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ବସିଛନ୍ତି।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ତଂ ଦେଵଂ ଶକ୍ତିତୋ ଦ୍ରଵ୍ଯସଂଚଯୈଃ। ଵିନାଯକତ୍ଵମାପ୍ନୋତି ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥପାରଗଃ
ଯିଏ ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରେ, ସେ ବିନାୟକ ଭାବ ପାଏ ଓ ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୁଏ।
ସକୃତ୍ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ କୃତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ମାନଵଃ। ଅକ୍ଷଯଂ ଲଭତେ ସ୍ଵର୍ଗଂ ସଦା ଦେଵୈଃ ପ୍ରପୂଜ୍ଯତେ
ଏକଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ଦେଖି ଓ ଛୁଇଁଲେ, ମଣିଷ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଏ ଏବଂ ସଦା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ସଂସର୍ଗିଣାଂ ଚ ମ୍ଲେଛାନାଂ ଗତ୍ଯର୍ଥଂ ସୁତପସ୍ଵିନାମ୍। ପୁତ୍ରାର୍ଥଂ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ତତ୍ର ଶଂଭୁର୍ଵିନାଯକଃ
ବିଦେଶୀ ଲୋକଙ୍କ ସହ ସଂପୃକ୍ତ ଲୋକମାନେ, ତପସ୍ୱୀମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକର ପୁଅ ଆଶା ପାଇଁ, ସେଠାରେ ଶିବ ନିଜେ ବିନାୟକ ହେଲେ।
କୃତ୍ଵାଭିଷେକଂ ଲୌହିତ୍ଯେ ସ୍ପୃଶେଦ୍ଯସ୍ତୁ ଗଣାଧିପମ୍। ସପ୍ତଜନ୍ମକୃତାତ୍ପାପାନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯେଉଁଠି ଲୌହିତ୍ୟ ନଦୀରେ ଅଭିଷେକ କରି, ଗଣନାୟକଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ନ ଵୈଧଵ୍ଯଂ ନ କାର୍ପଣ୍ଯଂ ନ ଶୋକଂ ନ ତୁ ମତ୍ସରମ୍। ଵିନାଯକଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଜନ୍ମଜନ୍ମନି ସଂଲଭେତ୍
ବିନାୟକଙ୍କୁ ଭଜିଲେ, ପ୍ରତିଜନ୍ମରେ କେବେ ବି ବିଧବାତ୍ୱ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଇର୍ଷ୍ୟା ଆସେନାହିଁ।
ପୁନଃ ସିଦ୍ଧିଃ ପୁନର୍ଭୋଗ୍ଯଂ ପୁନଃ କୀର୍ତିଃ ପୁନର୍ବଲମ୍। ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ଗଣପଂ ନରସ୍ଯ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଗଣପତିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ପୁଣି ସିଦ୍ଧି, ପୁଣି ଭୋଗ, ପୁଣି କୀର୍ତ୍ତି, ପୁଣି ଶକ୍ତି ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅସ୍ଯ ପୂଜାମକୃତ୍ଵା ଚ ସର୍ଵାଭୀଷ୍ଟଂ ଵିନଶ୍ଯତି। ତତ୍ର ଦେଵାଶ୍ଚ ସୁପ୍ରୀତା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁହରାଦଯଃ
ଏହାଙ୍କର ପୂଜା ନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ହରାଦି ଦେବତାମାନେ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ମଘୋନୋ ଗଣପସ୍ଯାଥ ପୂଜାଵିରହିତସ୍ଯ ଚ। ଅଥାସୁରୈର୍ମହାଵୀର୍ଯୈର୍ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷମୁଖୈ ରଣେ
ମଘବାନ, ଗଣପତି ଓ ଯେଉଁଠି ପୂଜା ହୋଇନାହିଁ, ସେଠି ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ—
ମଘଵା ତୁ ଜିତୋ ଵୀର୍ଯାଦ୍ଧିରଣ୍ଯାକ୍ଷେଣ ଵୈ ତଦା। ତତସ୍ସୁରାଶ୍ଚ ନିର୍ଵୀର୍ଯା ଯାଵଦ୍ଵର୍ଷଶତଂ ପୁରା
ସେତେବେଳେ ମଘବାନ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ଏକଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଇ ରହିଲେ।
ଦୈଵାସୁରେ ମହାଯୁଦ୍ଧେ ସୁରାଣାଂ ଚ ପରାଜଯଃ। ତତୋ ଦେଵାଧିଦେଵେ ତୁ ଶିଵେ ଦେଵୈର୍ନିଵେଦିତମ୍
ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିବଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଭଗଵନ୍ନସୁରୈର୍ନୋ ହି ଜିତଂ ରାଜ୍ଯଂ ଗତା ମଖାଃ। ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଶଂଭୁର୍ଦେଵାନ୍ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
‘ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଦାନବମାନେ ଠାରୁ ହାରିଗଲୁ, ରାଜ୍ୟ ହାରାଇଲୁ, ଯଜ୍ଞ ନଷ୍ଟ ହେଲା।’ ଏହି ସମୟରେ ଶିବ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହେରଂବାଯ ଵରୋ ଦତ୍ତ ଉମଯା ପ୍ରୀତଯା ମଯା। ପୂଜଯା ତେ ପରା ସିଦ୍ଧିର୍ଦେଵାଦୀନାଂ ଭଵତ୍ଵିତି
‘ହେରମ୍ବଙ୍କୁ ମୁଁ ଓ ଉମା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଛି—ତୁମ ପୂଜାରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସିଦ୍ଧି ପାଇବେ।’
ଅଵଜାନାତି ଯୋ ମୋହାତ୍ପୁରୁଷସ୍ତୁ ମହୋତ୍ସଵେ। ନ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିଶ୍ଚ ରଣେ ଚାପି ପରାଜଯଃ
ଯିଏ ମହାଉତ୍ସବରେ ମୂଢ଼ତାରେ ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରେ, ସେ ଜଣଙ୍କୁ କେବେ ସିଦ୍ଧି ମିଳେନାହିଁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମଧ୍ୟ ପରାଜୟ ହୁଏ।
ମହାମଖେନ ଯୁଷ୍ମାଭିଃ ପୂଜା ଗଣପତେଃ କୃତା। ହେଲଯା ନ କୃତା ମୋହାତ୍ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରାପ୍ତଃ ପରାଜଯଃ
ତୁମେ ମହାଯଜ୍ଞରେ ଗଣପତିଙ୍କ ପୂଜା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଭଲଭାବେ କଲେନାହିଁ, ମୂଢ଼ତାରେ ଅବହେଳା କଲୁ, ତେଣୁ ପରାଜୟ ଆସିଲା।
ଶୀଘ୍ରଂ ଗଚ୍ଛତ ଵୈ ପୁଣ୍ଯାଂ ଗଣପସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ପୂଜାଂ କୁରୁତ ଧର୍ମଜ୍ଞା ଜଯସ୍ତୂର୍ଣଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ପବିତ୍ର ଗଣପତିଙ୍କ ଥାନକୁ ଯାଅ, ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା ମାନେ, ପୂଜା କର; ତେବେ ଶୀଘ୍ର ଜୟ ମିଳିବ।
ତତୋ ହରମୁଖାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚଃ କ୍ଷେମପରଂ ହିତମ୍। ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ଵିବୁଧାସ୍ସର୍ଵେ ଗଣପସ୍ଯ ପୁରଃ ସ୍ଥିତାଃ
ତାପରେ ହରଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଉପକୃତିକର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଗଣପତିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ-। ଗଣାଧିପ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ସର୍ଵଦେଵୈକପାଲକ। ସ୍ଵର୍ଗଭୋଗପ୍ରଦ ପ୍ରୀତ୍ଯା ହେରଂବ ତ୍ଵାଂ ନତାଃ ସ୍ମ ହ
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ—‘ଗଣନାଥ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ସ୍ୱର୍ଗସୁଖ ଦେଇଥିବା, ପ୍ରେମରେ ହେରମ୍ବ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ କରୁଛୁ।’
ଜଯଦଂ ସର୍ଵଯୁଦ୍ଧେଷୁ ସିଦ୍ଧିଦଂ ସର୍ଵକର୍ମସୁ। ମହାମାଯଂ ମହାକାଯଂ ହେରଂବ ତ୍ଵାଂ ନତାଃ ସ୍ମ ହ
‘ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ଦେଉଥିବା, ସମସ୍ତ କାମରେ ସିଦ୍ଧି ଦେଉଥିବା, ବଡ଼ ମାୟା ଓ ବଡ଼ ଦେହ ଥିବା, ହେରମ୍ବ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ କରୁଛୁ।’
ଏକଦଂତଂ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଂ ଲଂବତୁଂଡଂ ଵିନାଯକମ୍। ଦେଵଂ ମହର୍ଷିଦେଵାନାଂମିଂଦ୍ରସ୍ଯ ଚ ନତାଃ ସ୍ମ ହ
‘ଏକଦନ୍ତ, ବଡ଼ ପ୍ରଜ୍ଞାଶାଳୀ, ଲମ୍ବା ଶୁଣ୍ଡ ଥିବା ବିନାୟକ, ମହାଋଷି ଓ ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦେବତା, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ କରୁଛୁ।’
ଯତ୍ତେ ପୁରାର୍ଚନଂ ଯଜ୍ଞେ ନ କୃତଂ ତତ୍କ୍ଷମସ୍ଵ ନଃ। ସୁରାଣାଂ ଚ ଗିରଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗଣପୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
‘ପୂର୍ବରୁ ଯଜ୍ଞରେ ଆମେ ଯେଉଁ ପୂଜା କରିନଥିଲୁ, ତାହାକୁ ଆମକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।’ ଦେବତାମାନେଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଗଣପତି କହିଲେ।
ଯୁଷ୍ମାଭିର୍ଵ୍ରିଯତାଂ ଦେଵା ଵରୋ ମତ୍ତୋ ହି ଵାଂଚ୍ଛିତଃ। ତତଃ ଶକ୍ରାଦଯଃ ସର୍ଵେ ବୃହସ୍ପତିପୁରୋଗମାଃ
ମୁଁ ତୁମମାନେଂକୁ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହଁ, ଯାହା ଚାହଁଅଛ, ମୋ ପାଖରୁ ଚୟନ କର।
ଊଚୁର୍ଗଣପତିଂ ଦେଵା ଜଯୋସ୍ମାକଂ ଭଵତ୍ଵିତି। ଦେଵାନାଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗଣେଶୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ତେବେ ବୃହସ୍ପତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଗଣେଶଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଆମେ ଜୟୀ ହେଉ।'