ସ୍ନାନାତ୍ପାନାଚ୍ଚ ଜାହ୍ନଵ୍ଯାଂ ପିତୄଣାଂ ତର୍ପଣାତ୍ତଥା। ମହାପାତକଵୃଂଦାନି କ୍ଷଯଂ ଯାଂତି ଦିନେଦିନେ
ଜାହ୍ନବୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା, ଜଳ ପିଇବା ଏବଂ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତର୍ପଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ବଡ଼ ବଡ଼ ପାପମାନେ ପ୍ରତିଦିନ କ୍ଷୟ ହୁଏ।
ଅଗ୍ନିନା ଦହ୍ଯତେ ତୂଲଂ ତୃଣଂ ଶୁଷ୍କଂ କ୍ଷଣାଦ୍ଯଥା। ତଥା ଗଂଗାଜଲସ୍ପର୍ଶାତ୍ପୁଂସାଂ ପାପଂ ଦହେତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ପାଉଁ ଓ ଶୁଖିଲା ଘାସ ତୁରନ୍ତ ଜଳିଯାଏ, ସେପରି ଗଙ୍ଗାଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରିଲେ ମନୁଷ୍ୟର ପାପ ମାତ୍ର କ୍ଷଣରେ ଦହିଯାଏ।
ସଂପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯକ୍ଷଯଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗଂଗାସ୍ନାନେନ କେଶଵମ୍। ଯଶୋ ରାଜ୍ଯଂ ଲଭେତ୍ପୁଣ୍ଯେଂ ସ୍ଵର୍ଗମଂତେ ପରାଂ ଗତିମ୍
ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ; ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମହିମା, ରାଜ୍ୟ ଓ ଜୀବନ ଶେଷରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗତି ମିଳେ।
ପିତୄନୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଗଂଗାଯାଂ ଯସ୍ତୁ ପିଂଡଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି। ଵିଧିନା ଵାକ୍ଯପୂର୍ଵେଣ ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଫଲଂ ଶୃଣୁ
ଯିଏ ନିୟମ ଓ ଉଚିତ ଶବ୍ଦ ସହିତ ଗଙ୍ଗାରେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପିଣ୍ଡ ଦେଇଥାଏ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ମିଳୁଥିବା ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଶୁଣ।
ଅନ୍ନୈକେନ ତୁ ସାହସ୍ରଂ ଵର୍ଷଂ ପୂଜ୍ଯଃ ସୁରାଲଯେ। ତିଲେନ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ଵିଦ୍ଧି ତଥା ମେଧ୍ଯଫଲେନ ଚ
ଗୋଟିଏ ଅନ୍ନ ଦାନ କଲେ ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଗୃହରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନ ପାଏ; ତିଳ ଦେଇଲେ ଏହା ଦୁଇଗୁଣ ହୁଏ, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଫଳ ଦେଇଲେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଫଳ ମିଳେ।
ଗଵ୍ଯେନ ଵିଧିନା ଵିପ୍ରାଃ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଯାଂତୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ। ଏଵଂ ପିଂଡପ୍ରଦାନେନ ନିତ୍ଯଂ କ୍ରତୁଶତଂ ଭଵେତ୍
ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଗାଈର ଦୁଧ ଦାନ କଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗର କେବେ ଶେଷ ନାହିଁ; ଏପରି ପିଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ ପ୍ରତିଦିନ ଶତ କ୍ରତୁ ହେବା ପରି ଫଳ ମିଳେ।
ପିତରୋ ନିରଯସ୍ଥା ଯେ ଧନ୍ଯାସ୍ତେ ମର୍ତ୍ଯଵାସିନଃ। ଧନପୁତ୍ରଯୁତାରୋଗ୍ଯଂ ସୁଖସଂମାନପୂଜିତାଃ
ଯେ ପିତୃମାନେ ନରକରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ଧନ, ପୁଅ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ସୁଖ, ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ସହିତ ଧନ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।
ରସାତଲଗତା ଯେ ଚ ଯେ ଚ କୀଟା ମହୀତଲେ। ସ୍ଥାଵରେ ପକ୍ଷିସଂଘାଦୌ ତେ ମର୍ତ୍ଯା ଧନିନୋ ନୃପାଃ
ଯେମାନେ ରସାତଳକୁ ଗଲେ, କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ କୀଟ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ତଥା ସ୍ଥାବର, ପକ୍ଷୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ଧନୀ ରାଜା ହୁଅନ୍ତି।
ତତ୍ତତ୍ପୁତ୍ରୈଶ୍ଚ ପୌତ୍ରୈଶ୍ଚ ଗୋତ୍ରୈର୍ଦୌହିତ୍ରକୈସ୍ତଥା। ଜାମାତୃଭାଗିନେଯୈଶ୍ଚ ସୁହୃନ୍ମିତ୍ରୈଃ ପ୍ରିଯାପ୍ରିଯୈଃ
ପୁଅ, ନାତି, ଗୋତିଆ, ଝିଅର ପୁଅ, ଜାମାତା, ମାମା, ବନ୍ଧୁ ଓ ପ୍ରିୟ-ଅପ୍ରିୟ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା,
ପ୍ରଦୀଯତେ ଜଲଂ ପିଂଡଂ ଯଥୋପକରଣାନ୍ଵିତମ୍। ଗଂଗାତୋଯେଷୁ ତୀରେଷୁ ତେଷାଂ ସ୍ଵର୍ଗୋଽକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍
ଯେତେବେଳେ ଉପକରଣ ସହିତ ଗଙ୍ଗା ତଟ ଓ ଜଳରେ ଜଳ ଓ ପିଣ୍ଡ ଦିଆଯାଏ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।
ପିଂଡାଦୂର୍ଧ୍ଵଂ ସ୍ଥିତା ଯେ ଚ ପିତରୋ ମାତୃଗୋତ୍ରଜାଃ। ଭଵଂତି ସୁଖିନଃ ସର୍ଵେ ମର୍ତ୍ଯାଶ୍ଶତସହସ୍ରଶଃ
ପିଣ୍ଡ ଉପରେ ଅଛିଥିବା ପିତୃମାନେ ଓ ମାତୃପକ୍ଷୀୟ ଗୋତିଆମାନେ, ସମସ୍ତେ ଶତ-ହଜାରେ ସୁଖୀ ମନୁଷ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।
ସ୍ଵର୍ଗେ ତସ୍ଯ ସ୍ଥିତାଃ ସତ୍ଵା ଅଧଃସ୍ଥା ମଧ୍ଯଵାସିନଃ। ନିତ୍ଯଂ ଵାଂଞ୍ଛଂତି ସଦ୍ଗଂଗାଂ ଗଚ୍ଛଂତୁ ସୁରନିମ୍ନଗାମ୍
ଯେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ, ତଳେ କିମ୍ବା ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଶୁଭ ଦେବୀ ନଦୀ ଗଙ୍ଗାକୁ ଯିବାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି।
ଏକୋ ଗଚ୍ଛତି ଗଂଗାଂ ଯଃ ପୂଯଂତେ ତସ୍ଯ ପୂରୁଷାଃ। ଏତଦେଵ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ତରତେ ତାରଯତ୍ଯପି
ଏକ ଜଣେ ଯଦି ଗଙ୍ଗାକୁ ଯାଏ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି; ଏହି ଏକଥିରେ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଅଛି—ସେ ନିଜେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ ଓ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତାରାଇ ଦେଇଥାଏ।
ଗଂଗା କୃତ୍ସ୍ନଗୁଣଂ ଵକ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ତଶ୍ଚତୁରାନନଃ। ଅତଃ କିଂଚିଦ୍ଵଦାମ୍ଯତ୍ର ଭାଗୀରଥ୍ଯା ଦ୍ଵିଜା ଗୁଣମ୍
ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗାର ସମସ୍ତ ମହିମା କହିପାରିବେ ନାହିଁ; ତେଣୁ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ମୁଁ ଏଠାରେ ଭାଗୀରଥୀର କିଛି ଗୁଣ କହିବି।
ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧଗଂଧର୍ଵା ଯେ ଚାନ୍ଯେ ସୁରସତ୍ତମାଃ। ଗଂଗାତୀରେ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେଽଚ୍ଯୁତାଭଵନ୍
ମୁନି, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଦେବମାନେ ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ତପସ୍ୟା କରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଚ୍ୟୁତ ହୋଇଥିଲେ।
ଦିଵ୍ଯେନ ଵପୁଷା ସର୍ଵେ କାମଗେନ ରଥେନ ଚ। ଅଦ୍ଯାପି ନ ନିଵର୍ତଂତେ ରତ୍ନପୂର୍ଣକ୍ଷଯେଷୁ ଵୈ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଓ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ରଥ ସହିତ, ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା ମହଳରୁ ଫେରନ୍ତି ନାହାନ୍ତି।
ପ୍ରାସାଦା ଯତ୍ର ସୌଵର୍ଣାସ୍ସର୍ଵଲୋକୋର୍ଧ୍ଵଗାଶ୍ଶିଵାଃ। ଇଷ୍ଟଦ୍ରଵ୍ଯୈଃ ସୁସଂପୂର୍ଣାଃ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଯତ୍ର ମନୋରମାଃ
ଯେଉଁଠି ସୁନାର ମହଳ ଶୁଭ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକଠାରୁ ଉପରକୁ ଉଠିଛି, ଇଚ୍ଛିତ ଧନ-ଦୃବ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏଉଁଠି ନାରୀମାନେ ମଧୁର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ପାରିଜାତଃ ସମାଃ ପୁଷ୍ପଵୃକ୍ଷାଃ କଲ୍ପଦ୍ରୁମୋପମାଃ। ଗଂଗାତୀରେ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ତତ୍ରୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ଲଭଂତି ହି
ସେଉଁଠି ପାରିଜାତ ସମାନ ଫୁଲ ଗଛ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ପରି ଅଛି; ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ତପସ୍ୟା କରି ସେମାନେ ଏପରି ଏଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ପାଆନ୍ତି।
ତପୋଭିର୍ବହୁଭିର୍ଯଜ୍ଞୈର୍ଵ୍ରତୈର୍ନାନାଵିଧୈସ୍ତଥା। ପୁରୁଦାନୈର୍ଗତିର୍ଯା ଚ ଗଂଗାଂ ସଂସେଵତାଂ ଚ ସା
ଅନେକ ପ୍ରକାର ତପ, ଯଜ୍ଞ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଉପବାସ ଏବଂ ଅନେକ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଗଙ୍ଗା ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସେଇ ଫଳ ସହଜରେ ପାଆନ୍ତି।
ଜାରଜଂ ପତିତଂ ଦୁଷ୍ଟମଂତ୍ଯଜଂ ଗୁରୁଘାତିନମ୍। ସର୍ଵଦ୍ରୋହେଣ ସଂଯୁକ୍ତଂ ସର୍ଵପାତକସଂଯୁତମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଅବିତ୍ର, ପତିତ, ଦୁଷ୍ଟ, ଚୁଆଁ ଛୁଆଁ, ଗୁରୁ ହତ୍ୟାକାରୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଦ୍ରୋହ ଓ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି—
ତ୍ଯଜଂତି ପିତରଂ ପୁତ୍ରାଃ ପ୍ରିଯଂ ପତ୍ନ୍ଯଃ ସୁହୃଦ୍ଗଣାଃ। ଅନ୍ଯେ ଚ ବାଂଧଵାଃ ସର୍ଵେ ଗଂଗା ତୁ ନ ପରିତ୍ଯଜେତ୍
ପୁଅମାନେ ବାପାଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଇଥାନ୍ତି, ପ୍ରିୟା ଜଣେ ଜଣେ ପତିକୁ ଛାଡିଦେଇଥାନ୍ତି, ବନ୍ଧୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଛାଡିଦେଇଥାନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟ ମଧ୍ୟ ଛାଡିଦେଇଥାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଗଙ୍ଗା କେବେ ମଧ୍ୟ କାହାକୁ ଛାଡିନାହାନ୍ତି।
ଯଥା ମାତା ସ୍ଵଯଂ ଜନ୍ମମଲଶୌଚଂ ଚ କାରଯେତ୍। କ୍ରୋଡୀକୃତ୍ଯ ତଥା ତେଷାଂ ଗଂଗା ପ୍ରକ୍ଷାଲଯେନ୍ମଲମ୍
ଯେପରି ଜନନୀ ନିଜେ ଶିଶୁଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି ଜନ୍ମର ଅଶୁଚି ଦୂର କରନ୍ତି, ସେପରି ଗଙ୍ଗା ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ଦୁଷିତତା କୁ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଭଵଂତି ତେ ସୁଵିଖ୍ଯାତା ଭୋଗ୍ଯାଲଂକାରପୂଜିତାଃ। ଦର୍ଶନେ କ୍ରିଯତେ ଗଂଗା ସକୃଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ନରୈସ୍ତୁ ଯୈଃ
ଯେଉଁମାନେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି, ସମ୍ପଦ ଓ ଭୂଷଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି।
ତେଷାଂ କୁଲାନାଂ ଲକ୍ଷଂ ତୁ ଭଵାତ୍ତାରଯତେ ଶିଵା। ସ୍ମୃତାର୍ତି ହର୍ତ୍ରୀ ଯୈର୍ଧ୍ଯାତା ସଂସ୍ତୁତା ସାଧୁମୋଦିତା
ଯେଉଁମାନେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ, ଧ୍ୟାନ, ସ୍ତୁତି ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥାନ୍ତି, ଶୁଭ୍ର ଗଙ୍ଗା ସେମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ପିଢିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ଗଂଗା ତାରଯତେ ନୄଣାମୁଭୌ ଵଂଶୌ ଭଵାର୍ଣଵାତ୍। ସଂକ୍ରାଂତିଷୁ ଵ୍ଯତୀପାତେ ଗ୍ରହଣେ ଚଂଦ୍ରସୂର୍ଯଯୋଃ
ଗଙ୍ଗା ମାନବମାନଙ୍କର ଦୁଇ ଦିଗର ବଂଶକୁ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି, ବିଶେଷ ଦିନ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ।
ପୁଣ୍ଯେ ସ୍ନାତ୍ଵା ତୁ ଗଂଗାଯାଂ କୁଲକୋଟିଂ ସମୁଦ୍ଧରେତ୍। ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ଦିଵାମର୍ତ୍ଯା ଗଂଗାଯାମୁତ୍ତରାଯଣେ
ଶୁଭ ସମୟରେ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଏକ କୋଟି ପିଢିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେ; ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ, ଦିନ ଓ ଉତ୍ତରାୟଣ ସମୟରେ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଏହି ଫଳ ମିଳେ।
ଧନ୍ଯା ଦେହଂ ଵିମୁଂଚଂତି ହୃଦିସ୍ଥେ ଚ ଜନାର୍ଦନେ। ଅନେନ ଵିଧିନା ଯସ୍ତୁ ଭାଗୀରଥ୍ଯା ଜଲେ ଶୁଭେ
ଯେଉଁମାନେ ହୃଦୟରେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରି ଶରୀର ଛାଡନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ; ଏହି ପ୍ରକାର ଭାଗୀରଥୀର ପବିତ୍ର ଜଳରେ—
ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵ୍ରଜେତ୍ସ୍ଵର୍ଗଂ ପୁନରାଵୃତ୍ତିଵର୍ଜିତମ୍। ଯୋ ଗଂଗାନୁଗତୋ ନିତ୍ଯଂ ସର୍ଵଦେଵାନୁଗୋ ହି ସଃ
ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରି ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି, ପୁନର୍ବାର ଜନ୍ମ ନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ସର୍ଵଦେଵମଯୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଗଂଗା ଵିଷ୍ଣୁମଯୀ ଯତଃ। ଗଂଗାଯାଂ ପିଂଡଦାନେନ ପିତୄଣାଂ ଵୈ ତିଲୋଦକୈଃ
ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ସାର, ଗଙ୍ଗା ବିଷ୍ଣୁର ମହିମାରେ ଭରିଆ; ଗଙ୍ଗାରେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପିଣ୍ଡ ଓ ତିଳ ଜଳ ଦେଇଲେ—
ନରକସ୍ଥା ଦିଵଂ ଯାଂତି ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଥା ମୋକ୍ଷମାପ୍ନୁଯୁଃ। ପରଦାରପରଦ୍ରଵ୍ଯ ବାଧା ଦ୍ରୋହପରସ୍ଯ ଚ
ନରକରେ ଥିବା ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପାଆନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ମୁକ୍ତିକୁ ପାଆନ୍ତି; ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ, ଧନ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା, କିମ୍ବା ଦ୍ରୋହ କରିଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।