ଚିରଂ ପ୍ରେତାଃ ପିଶାଚାଶ୍ଚ ମୃତା ଜାତାଃ ପୁନଃ ପୁନଃ। ଜାତକର୍ମମୁଖୈଶ୍ଚୈଵ ସଂସ୍କାରୈର୍ଯେ ଵିଵିର୍ଜିତାଃ
ଏମିତି ପ୍ରେତ ଓ ପିଶାଚମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁନିପୁନି ମରି ଓ ଜନ୍ମ ନେଇ ରହନ୍ତି। ଏହିପରି ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମରୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଂସ୍କାର ରହିତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ ରହନ୍ତି।
ଏକୈକସ୍ମିଶ୍ଚ ସଂସ୍କାରେ ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ପରିହୀଯତେ। ସ୍ନାନସଂଧ୍ଯାସୁରାର୍ଚାଭିର୍ଵେଦଯଜ୍ଞଵ୍ରତାକ୍ଷରୈଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂସ୍କାର କରିବା ସହିତ ପ୍ରେତତ୍ୱ କମିଯାଏ—ସ୍ନାନ, ସନ୍ଧ୍ୟା, ଦେବତା ପୂଜା, ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ ଓ ଏହାଦି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେତତ୍ୱ ହ୍ରାସ ପାଏ।
ଆଜନ୍ମଵର୍ଜିତାଃ ପାପାସ୍ତେ ପ୍ରେତାଶ୍ଚାପୁନର୍ଭଵାଃ। ଭୋଜନୋଚ୍ଛିଷ୍ଟପାତ୍ରାଣି ଯାନି ଦେହମଲାନି ଚ
ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମରୁ ଏହି କର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପୀ ଓ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ହେଉଥିବା ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଭୋଜନର ଅବଶିଷ୍ଟ ବା ଦେହର ମଳ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଫେଙ୍କିଦିଅନ୍ତି—
ନିପାତଯଂତି ଯେ ତୀର୍ଥେ ତେ ପ୍ରେତା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ। ଦାନମାନାର୍ଚନୈର୍ନୈଵ ଯୈର୍ଵିପ୍ରା ଭୁଵି ତର୍ପିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଏପରି କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦାନ, ସମ୍ମାନ ବା ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରନ୍ତିନାହିଁ—
ପିତରୋ ଗୁରଵଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରେତାସ୍ତେ କର୍ମଜା ଭୃଶମ୍। ପତିଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚ ଯା ନାର୍ଯୋ ଵସଂତି ଚେତରୈର୍ଜନୈଃ
ସେମାନଙ୍କର ପିତୃପୁରୁଷ ଓ ଗୁରୁମାନେ ତୀବ୍ର କର୍ମ ଫଳରେ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜନୀମାନେ ସ୍ୱାମୀକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ସହ ବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।
ପ୍ରେତଲୋକେ ଚିରଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଜାଯଂତେ ଚାଂତ୍ଯଯୋନିଷୁ। ପତିଂ ଚ ଵଂଚଯିତ୍ଵା ଯା ଵିଷଯେଂଦ୍ରିଯମୋହିତାଃ
ସେମାନେ ପ୍ରେତ ଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି, ପରେ ଅନ୍ତ୍ୟଜ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜନୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ମୁହିଯାଇ ସ୍ୱାମୀକୁ ଠକାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି।
ମିଷ୍ଟଂ ଚାଦଂତି ଯାଃ ପାପାସ୍ତାସ୍ତୁ ପ୍ରେତାଶ୍ଚିରଂ ଭୁଵି। ଵିଣ୍ମୂତ୍ରଭକ୍ଷକା ଯେ ଚ ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵ ଭକ୍ଷଣେ ରତାଃ
ଯେଉଁ ପାପିଷ୍ଠ ଜନୀମାନେ ନିଷିଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମଳମୁତ୍ର ଖାଆନ୍ତି କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।
ଅଭକ୍ଷ୍ଯଭକ୍ଷକାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ତେ ପ୍ରେତାଶ୍ଚାପୁନର୍ଭଵାଃ। ବଲାଦ୍ଯେ ପରଵସ୍ତୂନି ଗୃହ୍ଣଂତି ନ ଦଦତ୍ଯପି
ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଅଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ହେଉଥିବା ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଜୋରକରି ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇନେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଚାହିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।
ଅତିଥୀନଵମନ୍ଯଂତେ ପ୍ରେତା ନିରଯମାସ୍ଥିତାଃ। ତସ୍ମାଦାମଲକୀଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵା ତସ୍ଯ ଦ୍ରଵେଣ ଚ ୧୦୦ 1.60.
ଯେଉଁମାନେ ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ଅବମାନନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକରେ ଥିବା ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଏହିଠାରୁ, ଆମଳକୀ ଫଳ ଖାଇ, ତାହାର ରସରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵପାପାଦ୍ଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ମହୀଯତେ। ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ସେଵଯାମଲକୀଂ ଶିଵାମ୍
ଏହାଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ତେଣୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଶୁଭ ଆମଳକୀକୁ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯାଖ୍ଯାନମିଦଂ ଶୁଭମ୍। ସର୍ଵପାପ ପ୍ରପୂତାତ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ମହୀଯତେ
ଯେଉଁଠି ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ଶୁଭ କଥାକୁ ନିତ୍ୟ ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ମନୁଷ୍ୟର ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ଶ୍ରାଵଯେତ୍ସତତଂ ଲୋକେ ଵୈଷ୍ଣଵେଷୁ ଵିଶେଷତଃ। ସ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୁସାଯୁଜ୍ଯମିତି ପୌରାଣିକା ଵିଦୁଃ
ଯିଏ ଏହି କଥାକୁ ସବୁବେଳେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବିଶେଷକରି ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଢ଼ିଥାଏ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଏକତା ପାଏ—ଏହିପରି ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି।
ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ- ମହୀରୁହ ଫଲଂ ଜ୍ଞାତଂ ପ୍ରପୂତଂ ଦ୍ଵିଵିଧଂ ପ୍ରଭୋ। ଇଦାନୀଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ପତ୍ରଂ ପୁଷ୍ପଂ ସୁମୋକ୍ଷଦମ୍
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ—ହେ ପ୍ରଭୁ, ବଡ଼ ଗଛର ଫଳ ଦୁଇପ୍ରକାର ଓ ପବିତ୍ର ବୋଲି ବୁଝିଲି। ଏବେ ମୁଁ ପତ୍ର ଓ ଫୁଲ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।
ଈଶ୍ଵର ଉଵାଚ- ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ପତ୍ରପୁଷ୍ପେଭ୍ଯଃ ସତ୍ତମା ତୁଲସୀ ଶିଵା। ସର୍ଵକାମପ୍ରଦା ଶୁଦ୍ଧା ଵୈଷ୍ଣଵୀ ଵିଷ୍ଣୁସୁପ୍ରିଯା
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ସମସ୍ତ ପତ୍ର ଓ ଫୁଲ ମଧ୍ୟରେ ତୁଳସୀ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ।
ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦା ମୁଖ୍ଯା ସର୍ଵଲୋକପରା ଶୁଭା। ଯାମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଗତାଃ ସ୍ଵର୍ଗମକ୍ଷଯଂ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ମଧ୍ୟରେ ତୁଳସୀ ସବୁଠାରୁ ମୁଖ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶୁଭ। ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ହିତାର୍ଥଂ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ଵିଷ୍ଣୁନାରୋପିତା ପୁରା। ତୁଲସୀପତ୍ରପୁଷ୍ପଂ ଚ ସର୍ଵଧର୍ମପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁ ପୂର୍ବରୁ ତୁଳସୀର ପତ୍ର ଓ ଫୁଲକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଆଧାର।
ଯଥା ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରିଯାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଯଥାହଂ ପ୍ରିଯ ଏଵ ଚ। ତଥେଯଂ ତୁଲସୀଦେଵୀ ଚତୁର୍ଥୋ ନୋପପଦ୍ଯତେ
ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରିୟ, ସେପରି ତୁଳସୀ ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ପ୍ରିୟ; ଏଠାରେ ଚତୁର୍ଥ କେହି ନାହିଁ।
ତୁଲସୀପତ୍ରମେକଂ ତୁ ଶତହେମଫଲପ୍ରଦମ୍। ନାନ୍ଯୈଃ ପୁଷ୍ପୈସ୍ତଥାପତ୍ରୈର୍ନାନ୍ଯୈର୍ଗଂଧାନୁଲେପନୈଃ
ତୁଳସୀର ଏକଟି ପତ୍ର ଦେଇ ଶତଟି ସୁନା ଫଳ ପାଯାଏ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଫୁଲ, ପତ୍ର କିମ୍ବା ଗନ୍ଧ ଦେଇ ଏପରି ଫଳ ମିଳେନାହିଁ।
ତୁଷ୍ଯତେ ଦୈତ୍ଯହା ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତୁଲସ୍ଯାଶ୍ଚ ଦଲୈର୍ଵିନା। ଅନେନ ପୂଜିତୋ ଯେନ ହରିର୍ନିତ୍ଯଂ ପରାଶଯା
ତୁଳସୀର ପତ୍ର ବିନା ଦେତ୍ୟମାରି ବିଷ୍ଣୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ; ଯିଏ ଏହିପରି ଭାବରେ ନିତ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ପାଏ।
ତେନ ଦତ୍ତଂ ହୁତଂ ଜ୍ଞାତଂ କୃତଂ ଯଜ୍ଞଵ୍ରତାଦିକମ୍। ଜନ୍ମଜନ୍ମନି ଭାସିତ୍ଵଂ ସୁଖଂ ଭାଗ୍ଯଂ ଯଶଃ ଶ୍ରିଯଂ
ଯେଉଁ କିଛି ଦାନ, ହୋମ, ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ ଇତ୍ୟାଦି କରାଯାଏ, ସେ ଲୋକ ଜନ୍ମେଜନ୍ମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସୁଖ, ଭାଗ୍ୟ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଶ୍ରୀ ପାଏ।
କୁଲଂ ଶୀଲଂ କଲତ୍ରଂ ଚ ପୁତ୍ରଂ ଦୁହିତରଂ ତଥା। ଧନଂ ରାଜ୍ଯମରୋଗତ୍ଵଂ ଜ୍ଞାନଂ ଵିଜ୍ଞାନମେଵ ଚ
କୁଳ, ଚରିତ୍ର, ଜନାନୀ, ପୁଅ, ଝିଅ, ଧନ, ରାଜ୍ୟ, ଆରୋଗ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବିବେକ—ଏସବୁ ମିଳେ।
ଵେଦଵେଦାଂଗଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ପୁରାଣାଗମସଂହିତାଃ। ସର୍ଵଂ କରଗତଂ ମନ୍ଯେ ତୁଲସ୍ଯାଭ୍ଯର୍ଚନେ ହରେଃ
ବେଦ, ବେଦାଙ୍ଗ, ଶାସ୍ତ୍ର, ପୁରାଣ, ଆଗମ, ସଂହିତା—ଏସବୁ ମୁଁ ଭାବେ ଥାଏ, ଯେତେବେଳେ ତୁଳସୀ ଦେଇ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ଯଥା ଗଂଗା ପଵିତ୍ରାଂଗୀ ସୁରଲୋକେ ଵିମୋକ୍ଷଦା। ଯଥା ଭାଗୀରଥୀ ପୁଣ୍ଯା ତଥୈଵଂ ତୁଲସୀ ଶିଵା
ଯେପରି ଗଙ୍ଗା ପବିତ୍ର ଶରୀର ଓ ଦେବଲୋକରେ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ଭାଗୀରଥୀ ପୁଣ୍ୟମୟ, ସେପରି ତୁଳସୀ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ।
କିଂ ଚ ଗଂଗାଜଲେ ନୈଵ କିଂଚ ପୁଷ୍କରସେଵଯା। ତୁଲସୀଦଲମିଶ୍ରେଣ ଜଲେନୈଵ ପ୍ରମୋଦ୍ଯତେ
ଗଙ୍ଗାଜଳ କିମ୍ବା ପୁଷ୍କର ତୀରେ ସେବା ଦେଇ ଯେପରି ଆନନ୍ଦ ମିଳେନାହିଁ, ତୁଳସୀପତ୍ର ମିଶିତ ଜଳ ଦେଇ ସେପରି ଆନନ୍ଦ ମିଳେ।
ମାଧଵଃ ସଂମୁଖୋ ଯସ୍ଯ ଜନ୍ମଜନ୍ମସୁଧୀମତଃ। ତସ୍ଯ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭଵେଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁଲସ୍ଯା ହରିମର୍ଚିତୁମ୍
ଯାହାର ବୁଦ୍ଧି ପ୍ରତିଜନ୍ମରେ ଶୁଦ୍ଧ ରହିଥାଏ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମାଧବ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି; ଏହି କଥା ଶୁଣି ହରିଙ୍କୁ ତୁଳସୀ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଜନ୍ମେ।
ଯୋ ମଂଜରୀଦଲୈରେଵ ତୁଲସ୍ଯା ଵିଷ୍ଣୁମର୍ଚଯେତ୍। ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଫଲଂ ସ୍କନ୍ଦ କଥିତୁଂ ନୈଵ ଶକ୍ଯତେ
ଯିଏ ତୁଳସୀର ମଞ୍ଜରୀ ଓ ପତ୍ର ଦେଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ହେ ସ୍କନ୍ଦ, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟଫଳ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ।
ତତ୍ର କେଶଵସାନ୍ନିଧ୍ଯଂ ଯତ୍ରାସ୍ତି ତୁଲସୀଵନମ୍। ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଚ କମଲା ସର୍ଵଦେଵଗଣୈଃ ସହ
ଯେଉଁଠି ତୁଳସୀବନ ଓ କେଶବଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଅଛି, ସେଠି ବ୍ରହ୍ମା ଓ କମଳା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ବସିଥାନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ତାଂ ସଂନିକୃଷ୍ଟେ ତୁ ସଦା ଦେଵୀଂ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍। ସ୍ତୋତ୍ରମଂତ୍ରାଦିକଂ ଯଦ୍ଵା ସର୍ଵମାନଂତ୍ଯମଶ୍ନୁତେ
ସେହିପାଇଁ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସଦା ନିକଟରେ ରଖି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ପ୍ରକାରର ସ୍ତୋତ୍ର, ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ସେସବୁର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ମିଳେ।
ଯେ ଚ ପ୍ରେତାଶ୍ଚ କୂଶ୍ମାଂଡାଃ ପିଶାଚା ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସାଃ। ଭୂତଦୈତ୍ଯାଦଯସ୍ତତ୍ର ପଲାଯଂତେ ସଦୈଵ ହି
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରେତ, କୁଶମାଣ୍ଡ, ପିଶାଚ, ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ, ଭୂତ, ଦାୟତ୍ୟ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା, ସେମାନେ ସେଠାରୁ ସଦା ସରିଯାନ୍ତି।
ଅଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନାଶିନୀ ଘୂର୍ଣା ଯା ଡାକିନ୍ଯାଦି ମାତରଃ। ସର୍ଵାଃ ସଂକୋଚିତାଂ ଯାଂତି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ତୁଲସୀଦଲଂ
ଦୁର୍ଦ୍ରୁଷ୍ଟି, ରୋଗ, ଘୁର୍ଣ୍ଣି ଓ ଡାକିନୀ ଭଳି ସମସ୍ତ ମାତୃଗଣ, ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଦେଖିଲେ ସେମାନେ ସଂକୁଚିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।