ପାଷଂଡାଃ କୌଲିକାଃ ପାପାସ୍ତେ ପ୍ରେତାଃ କର୍ମଜା ଭୁଵି। ଗଲପାଶୈର୍ଜଲୈଃ ଶସ୍ତ୍ରୈର୍ଗରଲୈରାତ୍ମଘାତକାଃ
ନାସ୍ତିକ, ଅଶୁଦ୍ଧ ବଂଶର, ପାପୀ—ଏମିତି ପିଶାଚମାନେ ଭୂମିରେ କର୍ମଫଳରୁ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି। ଗଳାରେ ଦାଡ଼ି, ପାଣିରେ ଡୁବି, ଅସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ବିଷ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ହତ୍ୟା କରୁଥିବାମାନେ—
ଇହଲୋକେ ଚ ତେ ପ୍ରେତାଶ୍ଚାଂଡାଲାଦିଷୁ ସଂଭଵାଃ। ଅଂତ୍ଯଜାଃ ପତିତାଶ୍ଚୈଵ ପାପରୋଗମୃତାଶ୍ଚ ଯେ
ଏହି ଲୋକରେ, ସେମାନେ ପିଶାଚ ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ଆସନ୍ତି: ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ, ପତିତ ଓ ପାପ ରୋଗରେ ମୃତ ଲୋକମାନେ।
ଅଂତ୍ଯଜୈର୍ଘାତିତା ଯୁଦ୍ଧେ ତେ ପ୍ରେତା ନିଶ୍ଚିତା ଭୁଵି। ମହାପାତକସଂଯୁକ୍ତା ଵିଵାହେ ଚ ବହିଷ୍କୃତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ତ୍ୟଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି, ଏବଂ ମହାପାପରେ ଜଡିତ ହୋଇ ବିବାହ ଆଦିରୁ ବାହାର କରାଯାନ୍ତି।
ଶୌର୍ଯାତ୍ସାହସିକା ଯେ ଚ ତେ ପ୍ରେତାଃ କର୍ମଜା ଭୁଵି। ରାଜଦ୍ରୋହକରା ଯେ ଚ ପିତୄଣାଂ ଦ୍ରୋହଚିଂତକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଅତି ସାହସିକତାରେ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦ୍ରୋହ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦ୍ରୋହ କରିବାକୁ ଭାବନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ଧ୍ଯାନାଧ୍ଯଯନହୀନାଶ୍ଚ ଵ୍ରତୈର୍ଦେଵାର୍ଚନାଦିଭିଃ। ଅମଂତ୍ରାଃ ସ୍ନାନହୀନାଶ୍ଚ ଗୁରୁସ୍ତ୍ରୀଗମନେ ରତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଧ୍ୟାନ ଓ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ ନଥାନ୍ତି, ବ୍ରତ, ଦେବପୂଜା ଓ ଏହା ସଦୃଶ କାମରେ ଅନାସକ୍ତ, ମନ୍ତ୍ର ବିନା କ୍ରିୟା କରନ୍ତି, ସ୍ନାନ ନ କରନ୍ତି, ଗୁରୁଙ୍କର ଜନୀ ସହ ମିଳନରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ତଥୈଵ ଚାଂତ୍ଯଜସ୍ତ୍ରୀଷୁ ଦୁର୍ଗତାସୁ ଚ ସଂଗତାଃ। ମୃତାଃ କ୍ରୂରୋପଵାସେନ ମ୍ଲେଚ୍ଛଦେଶସ୍ଥିତା ମୃତାଃ
ଏହିପରି ଅନ୍ତ୍ୟଜ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ଥିବା ଜନୀମାନେ ସହ ସଂଗ କରନ୍ତି, କଠିନ ଉପବାସରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ବିଦେଶୀ ଦେଶରେ ଥିବାବେଳେ ମରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ମ୍ଲେଚ୍ଛଭାଷାଯୁତାଶୁଦ୍ଧାସ୍ତଥାମ୍ଲେଚ୍ଛୋପଜୀଵିନଃ। ଅନୁଵର୍ତଂତି ଯେ ମ୍ଲେଚ୍ଛାନ୍ସ୍ତ୍ରୀଧନୈରୁପଜୀଵକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଅଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ବିଦେଶୀ ଭାଷା ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ବିଦେଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜୀବିକା ଚାଲାନ୍ତି, ବିଦେଶୀମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଜନୀ ଓ ଧନରେ ନିର୍ଭର କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଯୈଶ୍ଚ ନ ରକ୍ଷ୍ଯଂତେ ତେ ପ୍ରେତା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ। କ୍ଷୁଧାସଂତପ୍ତଦେହଂ ତୁ ଶ୍ରାଂତଂ ଵିପ୍ରଂ ଗୃହାଗତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଜନୀମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଭୁଖା ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତିଥିକୁ ଘରକୁ ଆସିଲେ ଅବହେଳା କରନ୍ତି—
ଗୁଣପୁଣ୍ଯାତିଥିଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପିଶାଚତ୍ଵଂ ଵ୍ରଜଂତି ତେ। ଵିକ୍ରୀଣଂତି ଚ ଵୈ ଗାଶ୍ଚ ମ୍ଲେଚ୍ଛେଷୁ ଚ ଗଵାଶିଷୁ
ଗୁଣୀ ଓ ପୁଣ୍ୟବାନ ଅତିଥିକୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପିଶାଚ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଗାଁ ବା ଗୋମାଂସ ବିଦେଶୀମାନଙ୍କୁ ବେଚିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।
ପ୍ରେତଲୋକେ ସୁଖଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତେ ଚ ଯାଂତ୍ଯପୁନର୍ଭଵମ୍। ଅଶୌଚାଭ୍ଯଂତରେ ଯେ ଚ ଜାତାଶ୍ଚ ପଶଵୋ ମୃତାଃ
ପ୍ରେତ ଲୋକରେ ଆରାମରେ ରହି, ସେମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ପାଆନ୍ତିନାହିଁ। ଯେଉଁ ପଶୁମାନେ ଅଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ଚିରଂ ପ୍ରେତାଃ ପିଶାଚାଶ୍ଚ ମୃତା ଜାତାଃ ପୁନଃ ପୁନଃ। ଜାତକର୍ମମୁଖୈଶ୍ଚୈଵ ସଂସ୍କାରୈର୍ଯେ ଵିଵିର୍ଜିତାଃ
ଏମିତି ପ୍ରେତ ଓ ପିଶାଚମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁନିପୁନି ମରି ଓ ଜନ୍ମ ନେଇ ରହନ୍ତି। ଏହିପରି ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମରୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଂସ୍କାର ରହିତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ ରହନ୍ତି।
ଏକୈକସ୍ମିଶ୍ଚ ସଂସ୍କାରେ ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ପରିହୀଯତେ। ସ୍ନାନସଂଧ୍ଯାସୁରାର୍ଚାଭିର୍ଵେଦଯଜ୍ଞଵ୍ରତାକ୍ଷରୈଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂସ୍କାର କରିବା ସହିତ ପ୍ରେତତ୍ୱ କମିଯାଏ—ସ୍ନାନ, ସନ୍ଧ୍ୟା, ଦେବତା ପୂଜା, ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ ଓ ଏହାଦି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେତତ୍ୱ ହ୍ରାସ ପାଏ।
ଆଜନ୍ମଵର୍ଜିତାଃ ପାପାସ୍ତେ ପ୍ରେତାଶ୍ଚାପୁନର୍ଭଵାଃ। ଭୋଜନୋଚ୍ଛିଷ୍ଟପାତ୍ରାଣି ଯାନି ଦେହମଲାନି ଚ
ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମରୁ ଏହି କର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପୀ ଓ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ହେଉଥିବା ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଭୋଜନର ଅବଶିଷ୍ଟ ବା ଦେହର ମଳ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଫେଙ୍କିଦିଅନ୍ତି—
ନିପାତଯଂତି ଯେ ତୀର୍ଥେ ତେ ପ୍ରେତା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ। ଦାନମାନାର୍ଚନୈର୍ନୈଵ ଯୈର୍ଵିପ୍ରା ଭୁଵି ତର୍ପିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଏପରି କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦାନ, ସମ୍ମାନ ବା ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରନ୍ତିନାହିଁ—
ପିତରୋ ଗୁରଵଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରେତାସ୍ତେ କର୍ମଜା ଭୃଶମ୍। ପତିଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚ ଯା ନାର୍ଯୋ ଵସଂତି ଚେତରୈର୍ଜନୈଃ
ସେମାନଙ୍କର ପିତୃପୁରୁଷ ଓ ଗୁରୁମାନେ ତୀବ୍ର କର୍ମ ଫଳରେ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜନୀମାନେ ସ୍ୱାମୀକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ସହ ବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।
ପ୍ରେତଲୋକେ ଚିରଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଜାଯଂତେ ଚାଂତ୍ଯଯୋନିଷୁ। ପତିଂ ଚ ଵଂଚଯିତ୍ଵା ଯା ଵିଷଯେଂଦ୍ରିଯମୋହିତାଃ
ସେମାନେ ପ୍ରେତ ଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି, ପରେ ଅନ୍ତ୍ୟଜ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜନୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ମୁହିଯାଇ ସ୍ୱାମୀକୁ ଠକାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି।
ମିଷ୍ଟଂ ଚାଦଂତି ଯାଃ ପାପାସ୍ତାସ୍ତୁ ପ୍ରେତାଶ୍ଚିରଂ ଭୁଵି। ଵିଣ୍ମୂତ୍ରଭକ୍ଷକା ଯେ ଚ ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵ ଭକ୍ଷଣେ ରତାଃ
ଯେଉଁ ପାପିଷ୍ଠ ଜନୀମାନେ ନିଷିଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମଳମୁତ୍ର ଖାଆନ୍ତି କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।
ଅଭକ୍ଷ୍ଯଭକ୍ଷକାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ତେ ପ୍ରେତାଶ୍ଚାପୁନର୍ଭଵାଃ। ବଲାଦ୍ଯେ ପରଵସ୍ତୂନି ଗୃହ୍ଣଂତି ନ ଦଦତ୍ଯପି
ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଅଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ହେଉଥିବା ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଜୋରକରି ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇନେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଚାହିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।
ଅତିଥୀନଵମନ୍ଯଂତେ ପ୍ରେତା ନିରଯମାସ୍ଥିତାଃ। ତସ୍ମାଦାମଲକୀଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵା ତସ୍ଯ ଦ୍ରଵେଣ ଚ ୧୦୦ 1.60.
ଯେଉଁମାନେ ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ଅବମାନନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକରେ ଥିବା ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଏହିଠାରୁ, ଆମଳକୀ ଫଳ ଖାଇ, ତାହାର ରସରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵପାପାଦ୍ଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ମହୀଯତେ। ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ସେଵଯାମଲକୀଂ ଶିଵାମ୍
ଏହାଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ତେଣୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଶୁଭ ଆମଳକୀକୁ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯାଖ୍ଯାନମିଦଂ ଶୁଭମ୍। ସର୍ଵପାପ ପ୍ରପୂତାତ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ମହୀଯତେ
ଯେଉଁଠି ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ଶୁଭ କଥାକୁ ନିତ୍ୟ ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ମନୁଷ୍ୟର ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ଶ୍ରାଵଯେତ୍ସତତଂ ଲୋକେ ଵୈଷ୍ଣଵେଷୁ ଵିଶେଷତଃ। ସ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୁସାଯୁଜ୍ଯମିତି ପୌରାଣିକା ଵିଦୁଃ
ଯିଏ ଏହି କଥାକୁ ସବୁବେଳେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବିଶେଷକରି ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଢ଼ିଥାଏ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଏକତା ପାଏ—ଏହିପରି ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି।
ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ- ମହୀରୁହ ଫଲଂ ଜ୍ଞାତଂ ପ୍ରପୂତଂ ଦ୍ଵିଵିଧଂ ପ୍ରଭୋ। ଇଦାନୀଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ପତ୍ରଂ ପୁଷ୍ପଂ ସୁମୋକ୍ଷଦମ୍
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ—ହେ ପ୍ରଭୁ, ବଡ଼ ଗଛର ଫଳ ଦୁଇପ୍ରକାର ଓ ପବିତ୍ର ବୋଲି ବୁଝିଲି। ଏବେ ମୁଁ ପତ୍ର ଓ ଫୁଲ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।
ଈଶ୍ଵର ଉଵାଚ- ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ପତ୍ରପୁଷ୍ପେଭ୍ଯଃ ସତ୍ତମା ତୁଲସୀ ଶିଵା। ସର୍ଵକାମପ୍ରଦା ଶୁଦ୍ଧା ଵୈଷ୍ଣଵୀ ଵିଷ୍ଣୁସୁପ୍ରିଯା
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ସମସ୍ତ ପତ୍ର ଓ ଫୁଲ ମଧ୍ୟରେ ତୁଳସୀ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ।
ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦା ମୁଖ୍ଯା ସର୍ଵଲୋକପରା ଶୁଭା। ଯାମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଗତାଃ ସ୍ଵର୍ଗମକ୍ଷଯଂ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ମଧ୍ୟରେ ତୁଳସୀ ସବୁଠାରୁ ମୁଖ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶୁଭ। ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ହିତାର୍ଥଂ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ଵିଷ୍ଣୁନାରୋପିତା ପୁରା। ତୁଲସୀପତ୍ରପୁଷ୍ପଂ ଚ ସର୍ଵଧର୍ମପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁ ପୂର୍ବରୁ ତୁଳସୀର ପତ୍ର ଓ ଫୁଲକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଆଧାର।
ଯଥା ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରିଯାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଯଥାହଂ ପ୍ରିଯ ଏଵ ଚ। ତଥେଯଂ ତୁଲସୀଦେଵୀ ଚତୁର୍ଥୋ ନୋପପଦ୍ଯତେ
ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରିୟ, ସେପରି ତୁଳସୀ ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ପ୍ରିୟ; ଏଠାରେ ଚତୁର୍ଥ କେହି ନାହିଁ।
ତୁଲସୀପତ୍ରମେକଂ ତୁ ଶତହେମଫଲପ୍ରଦମ୍। ନାନ୍ଯୈଃ ପୁଷ୍ପୈସ୍ତଥାପତ୍ରୈର୍ନାନ୍ଯୈର୍ଗଂଧାନୁଲେପନୈଃ
ତୁଳସୀର ଏକଟି ପତ୍ର ଦେଇ ଶତଟି ସୁନା ଫଳ ପାଯାଏ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଫୁଲ, ପତ୍ର କିମ୍ବା ଗନ୍ଧ ଦେଇ ଏପରି ଫଳ ମିଳେନାହିଁ।
ତୁଷ୍ଯତେ ଦୈତ୍ଯହା ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତୁଲସ୍ଯାଶ୍ଚ ଦଲୈର୍ଵିନା। ଅନେନ ପୂଜିତୋ ଯେନ ହରିର୍ନିତ୍ଯଂ ପରାଶଯା
ତୁଳସୀର ପତ୍ର ବିନା ଦେତ୍ୟମାରି ବିଷ୍ଣୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ; ଯିଏ ଏହିପରି ଭାବରେ ନିତ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ପାଏ।
ତେନ ଦତ୍ତଂ ହୁତଂ ଜ୍ଞାତଂ କୃତଂ ଯଜ୍ଞଵ୍ରତାଦିକମ୍। ଜନ୍ମଜନ୍ମନି ଭାସିତ୍ଵଂ ସୁଖଂ ଭାଗ୍ଯଂ ଯଶଃ ଶ୍ରିଯଂ
ଯେଉଁ କିଛି ଦାନ, ହୋମ, ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ ଇତ୍ୟାଦି କରାଯାଏ, ସେ ଲୋକ ଜନ୍ମେଜନ୍ମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସୁଖ, ଭାଗ୍ୟ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଶ୍ରୀ ପାଏ।