ଆଗତଂ ତଂ ସମାରୁହ୍ଯ ସଚାଂଡାଲପିଶାଚକାଃ। ଗତାସ୍ତେ ତ୍ରିଦିଵଂ ପୁତ୍ର ଵ୍ରତୈର୍ଯଜ୍ଞୈଃ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେମାନେ ଏହି ରଥକୁ ଚଢ଼ି, ଚଣ୍ଡାଳ ପିଶାଚମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ—ଏହା ନିୟମ ଓ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।
ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ-। ଧାତ୍ରୀଭକ୍ଷଣମାତ୍ରେଣ ପୁଣ୍ଯଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଦିଵଂ ଗତାଃ। ତଦ୍ଭକ୍ଷିଣଃ କଥଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ନ ଗଚ୍ଛଂତି ନରାଦଯଃ
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ: କେବଳ ଧାତ୍ରୀ ଫଳ ଖାଇ ଏମାନେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ତେବେ, ଏହି ଫଳ ଖାଉଥିବା ଲୋକମାନେ କାହିଁକି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତିନା, ହେ ନାରଦ?
ଈଶ୍ଵର ଉଵାଚ- ପୂର୍ଵଂ ତେ ଜ୍ଞାନଲୋପାଚ୍ଚ ନ ଜାନଂତି ହିତାହିତମ୍। ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ଶ୍ଵଭିରୁତ୍ସ୍ପୃଷ୍ଟଂ ଶ୍ଲେଷ୍ମମୂତ୍ରଂ ଶକୃତ୍ତୁ ଵା
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ: ପୂର୍ବେ ଜ୍ଞାନ ହରାଇ ଥିବାରୁ ସେମାନେ କଣ ଭଲ କଣ ଖରାପ ଜାଣିନଥିଲେ। କୁକୁର ଛୁଇଁଥିବା ଉଛିଷ୍ଟ, କଫ, ପେଶାବ କିମ୍ବା ମଳ—
ମତ୍ଵା ଚ ମୋହିତାଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରେତାଦଂତି ସଦୈଵ ହି। ଶକୃଚ୍ଛୌଚଜଲଂ ଵାଂତଂ ବଲିସୂକରକୁକ୍କୁଟୈଃ
ଏବଂ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ସେମାନେ ଏହାକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବିଥିଲେ, ପିଶାଚମାନେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି। ମଳ, ଶୌଚର ପାଣି, ବାନ୍ତି, ବଲି ଭୋଗିଥିବା ଡ଼େଙ୍କା ଓ କୁକୁଡ଼ି—
ମୃତକେ ସୂତକେ ଜପ୍ଯଂ ନ ତ୍ଯକ୍ତଂ ଯେନ କେନଚିତ୍। ତସ୍ଯାନ୍ନଂ ଚ ଜଲଂ ପ୍ରେତାଃ ଖାଦଂତି ତୁ ସଦୈଵ ହି
ମୃତ କିମ୍ବା ସୂତକ ଅବସ୍ଥାରେ କେହି ମନ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ନାହାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣି ପିଶାଚମାନେ ସଦା ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଦୁର୍ଦାଂତା ଗୃହିଣୀ ଯସ୍ଯ ଶୁଚିସଂଯମଵର୍ଜିତା। ଗୁରୁନିଃସାରିତା ଦୁଷ୍ଟା ସଂତି ପ୍ରେତାଶ୍ଚ ତତ୍ର ଵୈ
ଯେଉଁଠାରେ ଗୃହଣୀ ଅନିୟମିତ, ପବିତ୍ରତା ଓ ସଂଯମ ନାହିଁ, ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ଓ ଦୁଷ୍ଟ, ସେଠାରେ ପିଶାଚମାନେ ରହନ୍ତି।
ଅପୁଙ୍ଗଵାଃ କୁଲୈର୍ଜାତ୍ଯା ବଲୋତ୍ସାହଵିଵର୍ଜିତାଃ। ବଧିରାଶ୍ଚ କୃଶା ଦୀନାଃ ପିଶାଚାଃ କର୍ମଜାତଯଃ
ଯେଉଁମାନେ ବଂଶରେ ପୁରୁଷ ନାହାନ୍ତି, ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ହୀନ, ବଧିର, ଦୁର୍ବଳ, ଦୁଃଖୀ—ଏମିତି ପିଶାଚମାନେ କର୍ମଫଳରେ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି।
କ୍ଷଣଂ ଚ ମଂଗଲଂ ନାସ୍ତି ଦୁଃଖୈର୍ଦେହଯୁତା ଭୃଶମ୍। ତେନୈଵ ଵିକୃତାକାରାଃ ସର୍ଵଭୋଗଵିଵର୍ଜିତାଃ
ଏମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ନାହିଁ; ଦେହ ଦୁଃଖରେ ଭରିପୁରି ରହିଛି। ଏହିପରି, ସେମାନେ ବିକୃତ ଆକୃତି ଓ ସମସ୍ତ ଭୋଗରୁ ବଞ୍ଚିତ।
ନଗ୍ନକା ରୋଗସଂତପ୍ତା ମୃତା ରୂକ୍ଷା ମଲୀମସାଃ। ଏତେ ଚାନ୍ଯେ ଚ ଦୁଃଖାର୍ତାଃ ସଦୈଵ ପ୍ରେତଜାତଯଃ
ନଗ୍ନ, ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ, ମୃତ, କଠୋର, ଅପବିତ୍ର—ଏମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସଦା ଦୁଃଖରେ ଥିବା ପିଶାଚ ଜାତି।
ତେନ କର୍ମଵିପାକେନ ଜାଯଂତେ କାମମୀଦୃଶାଃ। ପିତୃମାତୃଗୁରୂଣାଂ ଚ ଦେଵନିଂଦାପରାଶ୍ଚ ଯେ
କର୍ମର ଫଳରେ ଏମିତି ପ୍ରାଣୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ପିତା, ମାତା, ଗୁରୁ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିବାମାନେ—
ପାଷଂଡାଃ କୌଲିକାଃ ପାପାସ୍ତେ ପ୍ରେତାଃ କର୍ମଜା ଭୁଵି। ଗଲପାଶୈର୍ଜଲୈଃ ଶସ୍ତ୍ରୈର୍ଗରଲୈରାତ୍ମଘାତକାଃ
ନାସ୍ତିକ, ଅଶୁଦ୍ଧ ବଂଶର, ପାପୀ—ଏମିତି ପିଶାଚମାନେ ଭୂମିରେ କର୍ମଫଳରୁ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି। ଗଳାରେ ଦାଡ଼ି, ପାଣିରେ ଡୁବି, ଅସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ବିଷ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ହତ୍ୟା କରୁଥିବାମାନେ—
ଇହଲୋକେ ଚ ତେ ପ୍ରେତାଶ୍ଚାଂଡାଲାଦିଷୁ ସଂଭଵାଃ। ଅଂତ୍ଯଜାଃ ପତିତାଶ୍ଚୈଵ ପାପରୋଗମୃତାଶ୍ଚ ଯେ
ଏହି ଲୋକରେ, ସେମାନେ ପିଶାଚ ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ଆସନ୍ତି: ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ, ପତିତ ଓ ପାପ ରୋଗରେ ମୃତ ଲୋକମାନେ।
ଅଂତ୍ଯଜୈର୍ଘାତିତା ଯୁଦ୍ଧେ ତେ ପ୍ରେତା ନିଶ୍ଚିତା ଭୁଵି। ମହାପାତକସଂଯୁକ୍ତା ଵିଵାହେ ଚ ବହିଷ୍କୃତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ତ୍ୟଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି, ଏବଂ ମହାପାପରେ ଜଡିତ ହୋଇ ବିବାହ ଆଦିରୁ ବାହାର କରାଯାନ୍ତି।
ଶୌର୍ଯାତ୍ସାହସିକା ଯେ ଚ ତେ ପ୍ରେତାଃ କର୍ମଜା ଭୁଵି। ରାଜଦ୍ରୋହକରା ଯେ ଚ ପିତୄଣାଂ ଦ୍ରୋହଚିଂତକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଅତି ସାହସିକତାରେ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦ୍ରୋହ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦ୍ରୋହ କରିବାକୁ ଭାବନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ଧ୍ଯାନାଧ୍ଯଯନହୀନାଶ୍ଚ ଵ୍ରତୈର୍ଦେଵାର୍ଚନାଦିଭିଃ। ଅମଂତ୍ରାଃ ସ୍ନାନହୀନାଶ୍ଚ ଗୁରୁସ୍ତ୍ରୀଗମନେ ରତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଧ୍ୟାନ ଓ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ ନଥାନ୍ତି, ବ୍ରତ, ଦେବପୂଜା ଓ ଏହା ସଦୃଶ କାମରେ ଅନାସକ୍ତ, ମନ୍ତ୍ର ବିନା କ୍ରିୟା କରନ୍ତି, ସ୍ନାନ ନ କରନ୍ତି, ଗୁରୁଙ୍କର ଜନୀ ସହ ମିଳନରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ତଥୈଵ ଚାଂତ୍ଯଜସ୍ତ୍ରୀଷୁ ଦୁର୍ଗତାସୁ ଚ ସଂଗତାଃ। ମୃତାଃ କ୍ରୂରୋପଵାସେନ ମ୍ଲେଚ୍ଛଦେଶସ୍ଥିତା ମୃତାଃ
ଏହିପରି ଅନ୍ତ୍ୟଜ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ଥିବା ଜନୀମାନେ ସହ ସଂଗ କରନ୍ତି, କଠିନ ଉପବାସରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ବିଦେଶୀ ଦେଶରେ ଥିବାବେଳେ ମରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ମ୍ଲେଚ୍ଛଭାଷାଯୁତାଶୁଦ୍ଧାସ୍ତଥାମ୍ଲେଚ୍ଛୋପଜୀଵିନଃ। ଅନୁଵର୍ତଂତି ଯେ ମ୍ଲେଚ୍ଛାନ୍ସ୍ତ୍ରୀଧନୈରୁପଜୀଵକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଅଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ବିଦେଶୀ ଭାଷା ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ବିଦେଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜୀବିକା ଚାଲାନ୍ତି, ବିଦେଶୀମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଜନୀ ଓ ଧନରେ ନିର୍ଭର କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଯୈଶ୍ଚ ନ ରକ୍ଷ୍ଯଂତେ ତେ ପ୍ରେତା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ। କ୍ଷୁଧାସଂତପ୍ତଦେହଂ ତୁ ଶ୍ରାଂତଂ ଵିପ୍ରଂ ଗୃହାଗତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଜନୀମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଭୁଖା ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତିଥିକୁ ଘରକୁ ଆସିଲେ ଅବହେଳା କରନ୍ତି—
ଗୁଣପୁଣ୍ଯାତିଥିଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପିଶାଚତ୍ଵଂ ଵ୍ରଜଂତି ତେ। ଵିକ୍ରୀଣଂତି ଚ ଵୈ ଗାଶ୍ଚ ମ୍ଲେଚ୍ଛେଷୁ ଚ ଗଵାଶିଷୁ
ଗୁଣୀ ଓ ପୁଣ୍ୟବାନ ଅତିଥିକୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପିଶାଚ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଗାଁ ବା ଗୋମାଂସ ବିଦେଶୀମାନଙ୍କୁ ବେଚିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।
ପ୍ରେତଲୋକେ ସୁଖଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତେ ଚ ଯାଂତ୍ଯପୁନର୍ଭଵମ୍। ଅଶୌଚାଭ୍ଯଂତରେ ଯେ ଚ ଜାତାଶ୍ଚ ପଶଵୋ ମୃତାଃ
ପ୍ରେତ ଲୋକରେ ଆରାମରେ ରହି, ସେମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ପାଆନ୍ତିନାହିଁ। ଯେଉଁ ପଶୁମାନେ ଅଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ଚିରଂ ପ୍ରେତାଃ ପିଶାଚାଶ୍ଚ ମୃତା ଜାତାଃ ପୁନଃ ପୁନଃ। ଜାତକର୍ମମୁଖୈଶ୍ଚୈଵ ସଂସ୍କାରୈର୍ଯେ ଵିଵିର୍ଜିତାଃ
ଏମିତି ପ୍ରେତ ଓ ପିଶାଚମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁନିପୁନି ମରି ଓ ଜନ୍ମ ନେଇ ରହନ୍ତି। ଏହିପରି ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମରୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଂସ୍କାର ରହିତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ ରହନ୍ତି।
ଏକୈକସ୍ମିଶ୍ଚ ସଂସ୍କାରେ ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ପରିହୀଯତେ। ସ୍ନାନସଂଧ୍ଯାସୁରାର୍ଚାଭିର୍ଵେଦଯଜ୍ଞଵ୍ରତାକ୍ଷରୈଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂସ୍କାର କରିବା ସହିତ ପ୍ରେତତ୍ୱ କମିଯାଏ—ସ୍ନାନ, ସନ୍ଧ୍ୟା, ଦେବତା ପୂଜା, ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ ଓ ଏହାଦି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେତତ୍ୱ ହ୍ରାସ ପାଏ।
ଆଜନ୍ମଵର୍ଜିତାଃ ପାପାସ୍ତେ ପ୍ରେତାଶ୍ଚାପୁନର୍ଭଵାଃ। ଭୋଜନୋଚ୍ଛିଷ୍ଟପାତ୍ରାଣି ଯାନି ଦେହମଲାନି ଚ
ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମରୁ ଏହି କର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପୀ ଓ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ହେଉଥିବା ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଭୋଜନର ଅବଶିଷ୍ଟ ବା ଦେହର ମଳ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଫେଙ୍କିଦିଅନ୍ତି—
ନିପାତଯଂତି ଯେ ତୀର୍ଥେ ତେ ପ୍ରେତା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ। ଦାନମାନାର୍ଚନୈର୍ନୈଵ ଯୈର୍ଵିପ୍ରା ଭୁଵି ତର୍ପିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଏପରି କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦାନ, ସମ୍ମାନ ବା ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରନ୍ତିନାହିଁ—
ପିତରୋ ଗୁରଵଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରେତାସ୍ତେ କର୍ମଜା ଭୃଶମ୍। ପତିଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚ ଯା ନାର୍ଯୋ ଵସଂତି ଚେତରୈର୍ଜନୈଃ
ସେମାନଙ୍କର ପିତୃପୁରୁଷ ଓ ଗୁରୁମାନେ ତୀବ୍ର କର୍ମ ଫଳରେ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜନୀମାନେ ସ୍ୱାମୀକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ସହ ବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।
ପ୍ରେତଲୋକେ ଚିରଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଜାଯଂତେ ଚାଂତ୍ଯଯୋନିଷୁ। ପତିଂ ଚ ଵଂଚଯିତ୍ଵା ଯା ଵିଷଯେଂଦ୍ରିଯମୋହିତାଃ
ସେମାନେ ପ୍ରେତ ଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି, ପରେ ଅନ୍ତ୍ୟଜ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜନୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ମୁହିଯାଇ ସ୍ୱାମୀକୁ ଠକାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି।
ମିଷ୍ଟଂ ଚାଦଂତି ଯାଃ ପାପାସ୍ତାସ୍ତୁ ପ୍ରେତାଶ୍ଚିରଂ ଭୁଵି। ଵିଣ୍ମୂତ୍ରଭକ୍ଷକା ଯେ ଚ ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵ ଭକ୍ଷଣେ ରତାଃ
ଯେଉଁ ପାପିଷ୍ଠ ଜନୀମାନେ ନିଷିଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମଳମୁତ୍ର ଖାଆନ୍ତି କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।
ଅଭକ୍ଷ୍ଯଭକ୍ଷକାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ତେ ପ୍ରେତାଶ୍ଚାପୁନର୍ଭଵାଃ। ବଲାଦ୍ଯେ ପରଵସ୍ତୂନି ଗୃହ୍ଣଂତି ନ ଦଦତ୍ଯପି
ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଅଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ହେଉଥିବା ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଜୋରକରି ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇନେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଚାହିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।
ଅତିଥୀନଵମନ୍ଯଂତେ ପ୍ରେତା ନିରଯମାସ୍ଥିତାଃ। ତସ୍ମାଦାମଲକୀଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵା ତସ୍ଯ ଦ୍ରଵେଣ ଚ ୧୦୦ 1.60.
ଯେଉଁମାନେ ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ଅବମାନନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକରେ ଥିବା ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଏହିଠାରୁ, ଆମଳକୀ ଫଳ ଖାଇ, ତାହାର ରସରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵପାପାଦ୍ଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ମହୀଯତେ। ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ସେଵଯାମଲକୀଂ ଶିଵାମ୍
ଏହାଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ତେଣୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଶୁଭ ଆମଳକୀକୁ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ।