ଅନ୍ଯୈରପି ଚ ଦୁଃଖୈର୍ଯେ ପୀଡିତାଃ କୂଟସାକ୍ଷିଣଃ। ଵଧବଂଧପ୍ରମୀତାଶ୍ଚ ପ୍ରେତାସ୍ତେ ନିରଯଂ ଗତାଃ
ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ପୀଡିତ, ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ, ହତ୍ୟାକାରୀ, ବାନ୍ଧିବା ଓ ମାରିବା ଭଳି କାମ କରନ୍ତି— ସେମାନେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଛିଦ୍ରାନ୍ଵେଷପରା ଯେ ଚ ଦ୍ଵିଜାନାଂ କର୍ମଘାତିନଃ। ତଥୈଵ ଚ ଗୁରୂଣାଂ ଚ ତେ ପ୍ରେତାଶ୍ଚାପୁନର୍ଭଵାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅପରାଧ ଖୋଜନ୍ତି ଓ ବାଧା ଦେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଗୁରୁମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଏମିତି କରନ୍ତି— ସେମାନେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ପାଉନାହାନ୍ତି।
ଦୀଯମାନେ ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯେ ତୁ ଦାତାରଂ ପ୍ରତିଵିଧ୍ଯତି। ଚିରଂ ପ୍ରେତତ୍ଵମାଶ୍ରିତ୍ଯ ନରକାନ୍ନ ନିଵର୍ତତେ
ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜକୁ ଦାନ ଦିଆଯାଉଛି, ତେବେ ଯିଏ ଦାତାକୁ ବାଧା ଦେଉଛି, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପ୍ରେତ ରୁହି ନରକରୁ ଫେରିପାରେନାହିଁ।
ପରସ୍ଯ ଵାଽତ୍ମନୋ ଵା ଗାଂ କୃତ୍ଵା ପୀଡନଵାହନେ। ନ ପାଲଯଂତି ଯେ ମୂଢାସ୍ତେ ପ୍ରେତାଃ କର୍ମଜା ଭୁଵି
ଯେଉଁ ମୂଢ଼ମାନେ ଅନ୍ୟର କିମ୍ବା ନିଜର ଗାଈକୁ ଭାର ବୋହିବାକୁ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି ଓ ସେଉଁଠି ରକ୍ଷା କରନ୍ତିନାହିଁ— ସେମାନେ କର୍ମ ଫଳରେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି।
ହୀନପ୍ରତିଜ୍ଞାଶ୍ଚାସତ୍ଯାସ୍ତଥା ଭଗ୍ନଵ୍ରତା ନରାଃ। ନଲିନୀଦଲଭୁକ୍ତାଶ୍ଚ ତେ ପ୍ରେତାଃ କର୍ମଜା ଭୁଵି
ଯେଉଁମାନେ ଦିଆଯାଇଥିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ମିଥ୍ୟା କଥା କହନ୍ତି, ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି କିମ୍ବା କମଳପତ୍ର ଖାଇଥାନ୍ତି— ସେମାନେ କର୍ମ ଫଳରେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି।
ଵିକ୍ରୀଣନ୍ତି ସୁତାଂ ଶୁଦ୍ଧାଂ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ସାଧ୍ଵୀମକଂଟକାମ୍। ପିତୃଵ୍ଯମାତୁଲାଦେଶ୍ଚ ତେ ପ୍ରେତାଃ କର୍ମଜା ଭୁଵି
ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ମଳ, ସତୀ, ଦୋଷରହିତ ଝିଅକୁ— ଯେଉଁଠି ସେ ଝିଅ, ପିସିପୁଅ କିମ୍ବା ମାମାଘରର ଝିଅ ହେଉ— ବେଚିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ କର୍ମ ଫଳରେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି।
ଏତେ ଚାନ୍ଯେ ଚ ବହଵଃ ପ୍ରେତା ଜାତାଃ ସ୍ଵକର୍ମଭିଃ। ପ୍ରେତା ଊଚୁଃ- ନ ଭଵଂତି କଥଂ ପ୍ରେତାଃ କର୍ମଣା କେନ ଵା ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏମିତି ଏହାଛଡ଼ା ଅନେକ ଲୋକ ନିଜ କର୍ମରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି। ପ୍ରେତମାନେ ପଚାରିଲେ— କେଉଁ କାମ କଲେ ଲୋକେ ପ୍ରେତ ହେଉନାହାନ୍ତି, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ?
ହିତାଯ ଵଦନସ୍ତୂର୍ଣଂ ସର୍ଵଲୋକହିତଂ ପରମ୍। ଦ୍ଵିଜା ଊଚୁଃ- ଯେନ ଚୈଵ କୃତଂ ସ୍ନାନଂ ଜଲେ ତୀର୍ଥସ୍ଯ ଧୀମତା
ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ କହ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଲ ପାଇଁ। ଦ୍ୱିଜମାନେ କହିଲେ— ଯିଏ ତୀର୍ଥର ଜଳରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ସ୍ନାନ କରେ,
ନମସ୍କୃତଂ ପରଂ ଲିଗଂ ନ ପ୍ରେତୋ ଜାଯତେ ନରଃ। ଏକାଦଶ୍ଯାମୁପୋଷ୍ଯୈଵ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ଏବଂ ପରମ ଲିଙ୍ଗକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସେ ପ୍ରେତ ହୁଏନାହିଁ। ବିଶେଷ କରି ଏକାଦଶୀ ଓ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସ କଲେ,
ପୂଜଯିତ୍ଵା ହରିଂ ମର୍ତ୍ଯାଃ ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ନ ଵ୍ରଜଂତି ଵୈ। ଵେଦାକ୍ଷରପ୍ରସୂତୈଶ୍ଚ ସ୍ତୋତ୍ରମଂତ୍ରାଦିଭିସ୍ତଥା
ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ମଣିଷମାନେ ପ୍ରେତ ହୁଏନାହିଁ। ବେଦର ଅକ୍ଷରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ,
ଦେଵାନାଂ ପୂଜନେ ରକ୍ତା ନ ଵୈ ପ୍ରେତା ଭଵଂତି ତେ। ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୌରାଣିକଂ ଵାକ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଚ ଧର୍ମସଂହିତମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ପୂଜାରେ ଯେଉଁମାନେ ଲଗ୍ନ, ସେମାନେ ପ୍ରେତ ହୁଏନାହିଁ। ପୁରାଣ ଓ ଦିବ୍ୟ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣିଲେ,
ପାଠଯିତ୍ଵା ପଠିତ୍ଵା ଚ ପିଶାଚତ୍ଵଂ ନ ଗଚ୍ଛତି। ଵ୍ରତୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈଃ ପୂତାଃ ପଦ୍ମାକ୍ଷଧାରଣୈସ୍ତଥା
ସେମାନେ ପାଠ କରିବା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପାଠ କରାଇଲେ ପିଶାଚ ହୁଏନାହିଁ। ବିଭିନ୍ନ ବ୍ରତ ଓ କମଳ ମାଳା ଧାରଣ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି,
ଜପ୍ତ୍ଵା ପଦ୍ମାକ୍ଷମାଲାଯାଂ ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ନୈଵ ଗଚ୍ଛତି। ଧାତ୍ରୀଫଲଦ୍ରଵୈଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ନିତ୍ଯଂ ତଦ୍ଭକ୍ଷଣେ ରତାଃ
କମଳ ମାଳାରେ ଜପ କଲେ ପ୍ରେତ ହୁଏନାହିଁ। ଧାତ୍ରୀ ଫଳର ରସରେ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ କରି ଏହା ଭୋଜନରେ ଆନନ୍ଦ ନେଇଥିବା,
ତେନ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସୁସଂପୂଜ୍ଯ ନ ଗଛଂତି ପିଶାଚତାମ୍। ପ୍ରେତା ଊଚୁଃ- ସତାଂ ସଂଦର୍ଶନାତ୍ପୁଣ୍ଯମିତି ପୌରାଣିକା ଵିଦୁଃ
ଏହା ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବେ ପୂଜିଲେ ପିଶାଚ ହୁଏନାହିଁ। ପ୍ରେତମାନେ କହିଲେ— ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଲୋକଙ୍କ ଦର୍ଶନରୁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ ବୋଲି ପୁରାଣ ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦ୍ଵୋ ଦର୍ଶନଂ ଜାତଂ ହିତଂ ନଃ କର୍ତୁମର୍ହଥ। ପ୍ରେତଭାଵାଦ୍ଯଥାମୁକ୍ତିଃ ସର୍ଵେଷାଂ ନୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହିପରି, ଆପଣମାନଙ୍କର ଦର୍ଶନ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଲା; ଆପଣମାନେ ଆମ ଉପକାର କରିବାକୁ ଉଚିତ। ଆପଣମାନଙ୍କ ଦୟାରେ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ପିଶାଚ ଦଶାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବୁ।
ଵ୍ରତୋପଦେଶକଂ ଧୀରା ଯୁଷ୍ମାକଂ ଶରଣାଗତାଃ। ତତୋ ଦଯାଲଵଃ ସର୍ଵେ ତାନୂଚୁର୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ହେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ଆମେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ନିୟମ ଶିଖିବା ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ। ଏହାପରେ, ସମସ୍ତ ଦୟାଳୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଧାତ୍ରୀଣାଂ ଭକ୍ଷଣଂ ଶୀଘ୍ରଂ କୁର୍ଵତାଂ ମୁକ୍ତିହେତଵେ। ପ୍ରେତା ଊଚୁଃ। ଧାତ୍ରୀଣାଂ ଦର୍ଶନେ ଵିପ୍ରା ଵଯଂ ସ୍ଥାତୁଂ ନ ଶକ୍ନୁମଃ
ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ଧାତ୍ରୀ ଗଛର ଫଳ ଖାଆ। ପିଶାଚମାନେ କହିଲେ: ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆମେ ଧାତ୍ରୀ ଗଛ ଆଗରେ ରହିପାରୁନାହିଁ।
କଥଂ ତେଷାଂ ଫଲାନାଂ ଚ ଶକ୍ତା ଵୈ ଭକ୍ଷଣେଧୁନା। ଦ୍ଵିଜା ଊଚୁଃ- ଅସ୍ମାକଂ ଵଚନେନାତ୍ର ଧାତ୍ରୀଣାଂ ଭକ୍ଷଣଂ ଶିଵମ୍
ଏବେ ଆମେ କିପରି ସେଠାର ଫଳ ଖାଇପାରିବୁ? ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ: ଏଠି ଆମ କଥା ଅନୁସାରେ, ଧାତ୍ରୀ ଫଳ ଖାଇବା ଶୁଭ।
ଫଲିଷ୍ଯତି ପରଂ ଲୋକଂ ତସ୍ମାଦ୍ଗଂତୁଂ ସମର୍ହଥ। ଅଥ ତେଭ୍ଯୋ ଵରଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଧାତ୍ରୀଵୃକ୍ଷଂ ପିଶାଚକୈଃ
ଏହା ଉଚ୍ଚତମ ଲୋକ ପ୍ରଦାନ କରିବ; ତେଣୁ ତୁମେ ଯିବାକୁ ଉଚିତ। ଏହାପରେ, ସେମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ବଡ଼ ଖୁସିରେ ଧାତ୍ରୀ ଗଛକୁ ଚଢ଼ିଲେ।
ସମାରୁହ୍ଯ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଭକ୍ଷିତଂ ଲୀଲଯା ତଦା। ତତୋ ଦେଵାଲଯାତ୍ତୂର୍ଣଂ ରଥଂ ପୀନସୁଶୋଭନମ୍
ସେମାନେ ଗଛକୁ ଚଢ଼ି, ଫଳ ପାଇଲେ ଏବଂ ମଜାରେ ଖାଇଲେ। ତାପରେ, ଦେଉଳରୁ ଏକ ଶୋଭାମୟ ରଥ ତୁରନ୍ତ ଆସିଗଲା।
ଆଗତଂ ତଂ ସମାରୁହ୍ଯ ସଚାଂଡାଲପିଶାଚକାଃ। ଗତାସ୍ତେ ତ୍ରିଦିଵଂ ପୁତ୍ର ଵ୍ରତୈର୍ଯଜ୍ଞୈଃ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେମାନେ ଏହି ରଥକୁ ଚଢ଼ି, ଚଣ୍ଡାଳ ପିଶାଚମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ—ଏହା ନିୟମ ଓ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।
ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ-। ଧାତ୍ରୀଭକ୍ଷଣମାତ୍ରେଣ ପୁଣ୍ଯଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଦିଵଂ ଗତାଃ। ତଦ୍ଭକ୍ଷିଣଃ କଥଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ନ ଗଚ୍ଛଂତି ନରାଦଯଃ
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ: କେବଳ ଧାତ୍ରୀ ଫଳ ଖାଇ ଏମାନେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ତେବେ, ଏହି ଫଳ ଖାଉଥିବା ଲୋକମାନେ କାହିଁକି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତିନା, ହେ ନାରଦ?
ଈଶ୍ଵର ଉଵାଚ- ପୂର୍ଵଂ ତେ ଜ୍ଞାନଲୋପାଚ୍ଚ ନ ଜାନଂତି ହିତାହିତମ୍। ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ଶ୍ଵଭିରୁତ୍ସ୍ପୃଷ୍ଟଂ ଶ୍ଲେଷ୍ମମୂତ୍ରଂ ଶକୃତ୍ତୁ ଵା
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ: ପୂର୍ବେ ଜ୍ଞାନ ହରାଇ ଥିବାରୁ ସେମାନେ କଣ ଭଲ କଣ ଖରାପ ଜାଣିନଥିଲେ। କୁକୁର ଛୁଇଁଥିବା ଉଛିଷ୍ଟ, କଫ, ପେଶାବ କିମ୍ବା ମଳ—
ମତ୍ଵା ଚ ମୋହିତାଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରେତାଦଂତି ସଦୈଵ ହି। ଶକୃଚ୍ଛୌଚଜଲଂ ଵାଂତଂ ବଲିସୂକରକୁକ୍କୁଟୈଃ
ଏବଂ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ସେମାନେ ଏହାକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବିଥିଲେ, ପିଶାଚମାନେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି। ମଳ, ଶୌଚର ପାଣି, ବାନ୍ତି, ବଲି ଭୋଗିଥିବା ଡ଼େଙ୍କା ଓ କୁକୁଡ଼ି—
ମୃତକେ ସୂତକେ ଜପ୍ଯଂ ନ ତ୍ଯକ୍ତଂ ଯେନ କେନଚିତ୍। ତସ୍ଯାନ୍ନଂ ଚ ଜଲଂ ପ୍ରେତାଃ ଖାଦଂତି ତୁ ସଦୈଵ ହି
ମୃତ କିମ୍ବା ସୂତକ ଅବସ୍ଥାରେ କେହି ମନ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ନାହାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣି ପିଶାଚମାନେ ସଦା ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଦୁର୍ଦାଂତା ଗୃହିଣୀ ଯସ୍ଯ ଶୁଚିସଂଯମଵର୍ଜିତା। ଗୁରୁନିଃସାରିତା ଦୁଷ୍ଟା ସଂତି ପ୍ରେତାଶ୍ଚ ତତ୍ର ଵୈ
ଯେଉଁଠାରେ ଗୃହଣୀ ଅନିୟମିତ, ପବିତ୍ରତା ଓ ସଂଯମ ନାହିଁ, ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ଓ ଦୁଷ୍ଟ, ସେଠାରେ ପିଶାଚମାନେ ରହନ୍ତି।
ଅପୁଙ୍ଗଵାଃ କୁଲୈର୍ଜାତ୍ଯା ବଲୋତ୍ସାହଵିଵର୍ଜିତାଃ। ବଧିରାଶ୍ଚ କୃଶା ଦୀନାଃ ପିଶାଚାଃ କର୍ମଜାତଯଃ
ଯେଉଁମାନେ ବଂଶରେ ପୁରୁଷ ନାହାନ୍ତି, ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ହୀନ, ବଧିର, ଦୁର୍ବଳ, ଦୁଃଖୀ—ଏମିତି ପିଶାଚମାନେ କର୍ମଫଳରେ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି।
କ୍ଷଣଂ ଚ ମଂଗଲଂ ନାସ୍ତି ଦୁଃଖୈର୍ଦେହଯୁତା ଭୃଶମ୍। ତେନୈଵ ଵିକୃତାକାରାଃ ସର୍ଵଭୋଗଵିଵର୍ଜିତାଃ
ଏମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ନାହିଁ; ଦେହ ଦୁଃଖରେ ଭରିପୁରି ରହିଛି। ଏହିପରି, ସେମାନେ ବିକୃତ ଆକୃତି ଓ ସମସ୍ତ ଭୋଗରୁ ବଞ୍ଚିତ।
ନଗ୍ନକା ରୋଗସଂତପ୍ତା ମୃତା ରୂକ୍ଷା ମଲୀମସାଃ। ଏତେ ଚାନ୍ଯେ ଚ ଦୁଃଖାର୍ତାଃ ସଦୈଵ ପ୍ରେତଜାତଯଃ
ନଗ୍ନ, ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ, ମୃତ, କଠୋର, ଅପବିତ୍ର—ଏମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସଦା ଦୁଃଖରେ ଥିବା ପିଶାଚ ଜାତି।
ତେନ କର୍ମଵିପାକେନ ଜାଯଂତେ କାମମୀଦୃଶାଃ। ପିତୃମାତୃଗୁରୂଣାଂ ଚ ଦେଵନିଂଦାପରାଶ୍ଚ ଯେ
କର୍ମର ଫଳରେ ଏମିତି ପ୍ରାଣୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ପିତା, ମାତା, ଗୁରୁ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିବାମାନେ—