ଯାଵତ୍କାଲଂ ଵସେତ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ନରୋ ମଂଡପକାରକଃ। ତାଵତ୍କାଲଂ ଚ ହରଣେ ନରୋ ଦୁର୍ଗତିମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯେତେ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିଥିବା ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହନ୍ତି, ସେଇ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯଦି କେହି ଚୋରି କରେ, ସେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି।
ଜନାନାଂ ନିଚଯେ ରମ୍ଯେ ଵସ୍ତୂନାଂ କ୍ରଯଵିକ୍ରଯେ। ଆଶ୍ରଯେ ଚାଧ୍ଵଗାନାଂ ଚ ନଦୀନଦ ସମାଗମେ
ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠି ଆନନ୍ଦରେ ଏକଠା ହୁଅନ୍ତି, ସମ୍ପତ୍ତି କିଣିବା ବେଚିବାରେ, ଯାତ୍ରୀମାନେ ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ନଦୀ ନଦୀର ସଙ୍ଗମରେ,
ଦେଵାନାଂ ମଂଡପଂ କୃତ୍ଵା ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ନରଃ। ତତ୍ଫଲଂ ସମଵାପ୍ନୋତି ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ଵିପ୍ରମଂଦିରେ
ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘର ପାଇଁ ତିଆରି କଲେ ସେଠାରେ ଦୁଇଗୁଣା ଫଳ ମିଳେ।
ଅନାଥସ୍ଯ ଚ ଦୀନସ୍ଯ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ। କାରଯିତ୍ଵା ଗୃହଂ ରମ୍ଯଂ ନରଃ ସ୍ଵର୍ଗାନ୍ନ ହୀଯତେ
ଅନାଥ, ଦୁଃଖୀ କିମ୍ବା ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯଦି ଜଣେ ଲୋକ ସୁନ୍ଦର ଘର ତିଆରି କରେ, ସେ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯାଖ୍ଯାନମନୁତ୍ତମମ୍। ଅକ୍ଷଯଂ ଲଭତେ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରାସାଦାଦେଃ ଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଯିଏ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଗଳ୍ପକୁ ନିତ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରନ୍ତି ଏବଂ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିବାର ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
ଧନିନାଂ ଚେଶ୍ଵରାଣାଂ ଚ ତଥା ପୁଣ୍ଯଵତାଂ ପୁନଃ। ପାଠଯିତ୍ଵା ପଠିତ୍ଵା ତୁ ନରଃ ସ୍ଵର୍ଗାନ୍ନ ହୀଯତେ
ଧନୀ, ରାଜା ଓ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥାକୁ ପଢ଼ିବା କିମ୍ବା ପଢ଼ାଇଲେ, ସେ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଦେଵାନାଂ ଦାସଦାସୀନାଂ ସଦା ଦେଵାଲଯେଷୁ ଚ। ପଠେଦ୍ଯସ୍ତୁ ସଦା ଵିପ୍ରୋ ମୋକ୍ଷମାର୍ଗଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବମନ୍ଦିରରେ ଦେବତାଙ୍କର ସେବକ ଓ ସେବିକାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସଦା ଏହି କଥା ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ମୋକ୍ଷ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ନୃପାଣାମୀଶ୍ଵରାଣାଂ ଚ ଧନିନାଂ ଗୁଣିନାଂ ପୁରଃ। ପଠିତ୍ଵା ମୋକ୍ଷମାପ୍ନୋତି ଶ୍ରଵଣାତ୍ତତ୍ଫଲଂ ଲଭେତ୍
ରାଜା, ଇଶ୍ୱର, ଧନୀ ଓ ଗୁଣୀମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଏହି କଥା ପଢ଼ିଲେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ଶୁଣିଲେ ସେଇ ଫଳ ମିଳେ।
ଦ୍ଵିଜା ଊଚୁଃ- ସାମାନ୍ଯେକଃ ପରଃ ପୁଣ୍ଯୋ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ। ସୁଲଭୋ ମର୍ତ୍ଯପୂଜ୍ଯସ୍ତୁ ମୁନୀନାଂ ଚ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଦ୍ୱିଜମାନେ କହିଲେ— ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୋଟିଏ ସାଧାରଣ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁଣ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା ସହଜରେ ମିଳେ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟ ଓ ତପସ୍ବୀମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯାଶ୍ରମାଣାଂ ଚ ପାପପୁଣ୍ଯଵତାଂ ନୃଣାମ୍। ଗୁଣାଗୁଣଵତାଂ ଚୈଵ ଵର୍ଣାଵର୍ଣଵତାଂ ତଥା
ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ, ପୁଣ୍ୟବାନ୍ କିମ୍ବା ପାପୀ, ଗୁଣବାନ୍ କିମ୍ବା ଦୋଷୀ, ଯେଉଁଠି ରଙ୍ଗ ଥାଏ କିମ୍ବା ନାହିଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ,
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ସର୍ଵେଷାମେଵ ଭୂତାନାଂ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷେଣ ଯୁତୋ ଵରଃ। ଦର୍ଶନାଦ୍ଯସ୍ଯ ଲୋକାନାଂ ପାପରାଶିଃ ପ୍ରଲୀଯତେ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ଧାରଣ କରିଥିବା ଲୋକ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏହି ଜଗତର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂରିଯାଏ।
ସ୍ପର୍ଶନାଦ୍ଦିଵମଶ୍ନାତି ଧାରାଣାଦ୍ରୌଦ୍ରତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍। ଶିରସ୍ଯୁରସି ବାହୌ ଚ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଂ ଧାରଯେତ୍ତୁ ଯଃ
ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ, ଧାରଣ କଲେ ରୁଦ୍ର ଭାବ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ; ଯିଏ ମୁଣ୍ଡ, ଛାତି କିମ୍ବା ବାହୁରେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧନ୍ତି।
ସ ଚେଶାନସମୋ ଲୋକେ ମଖେ ସର୍ଵତ୍ର ଗୋଚରଃ। ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତ୍ଯସୌ ଵିପ୍ରସ୍ସ ଦେଶଃ ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ଭଵେତ୍
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଇଶାନଙ୍କ ପରି ସମାନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେଶ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେଉଁଠି ରହିଲେ ସେ ଥାନ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପ୍ଯଥଵା ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ନରଃ ପୂଯେତ କଲ୍ମଷାତ୍। ଯଜ୍ଜପ୍ଯଂ ତର୍ପଣଂ ଦାନଂ ସ୍ନାନମର୍ଚା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
କେବଳ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ଛୁଇଁଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ଯେଉଁ ଜପ, ତର୍ପଣ, ଦାନ, ସ୍ନାନ, ପୂଜା କିମ୍ବା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରାଯାଏ—
ଯତ୍କିଂଚିତ୍କୁରୁତେ ପୁଣ୍ଯଂ ନିଖିଲଂ ତଦନଂତକମ୍। ତୀର୍ଥାନାଂ ଚ ମହତ୍ତୀର୍ଥଂ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷସ୍ଯ ଫଲଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିଛି ଛୋଟ ନିକ ମଧ୍ୟ କଲେ, ତାହାର ଫଳ ଅସୀମ ହୁଏ; ଦ୍ୱିଜମାନେ, ରୁଦ୍ରାକ୍ଷର ଫଳ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରୁ ବଡ଼।
ଅସ୍ଯୈଵ ଧାରଣାଦ୍ଦେହୀ ପାପାତ୍ପୂତୋଽତି ପୁଣ୍ଯଭାକ୍। ଗୃହୀତ୍ଵା ଚାକ୍ଷମାଲାଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଗ୍ରଂଥିଯୁତାଂ ଶିଵାମ୍
ଏହାକୁ ପିନ୍ଧିଲେ ମାନବ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୁଏ ଏବଂ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ; ବ୍ରହ୍ମାଗ୍ରନ୍ଥି ଓ ଶୁଭ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା ଧରିଲେ—
ଯଜ୍ଜପ୍ତଂ ଚ କୃତଂ ଦାନଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମଂତ୍ରଂ ସୁରାର୍ଚନମ୍। ସର୍ଵଂ ଚାକ୍ଷଯତାମେତି ପାପଂ ଚ କ୍ଷଯମାଵ୍ରଜେତ୍
ଯେଉଁ ଜପ, ଦାନ, ସ୍ତୋତ୍ର, ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେସବୁ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ ଏବଂ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ମାଲାଯା ଲକ୍ଷଣଂ ବ୍ରୂମଃ ଶ୍ରୂଯତାଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ। ତସ୍ଯାସ୍ତୁ ଲକ୍ଷଣଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଶୈଵମାର୍ଗଂ ପ୍ରଲପ୍ସ୍ଯଥ୧୧୯ ତୁ. ଵରାହପୁରାଣମ୍ [https://sa.wikisource.org/s/18ga ୧୨୮.୫୪](ଗଣାନ୍ତିକା)। ନିର୍ଯୋନିକୀଟଵିଦ୍ଧଂ ଚ ଭଗ୍ନଲିଗଂ ଯଥାକ୍ରମମ୍। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ବୀଜଲଗ୍ନଂ ଚ ମାଲାଯାଂ ପରିଵର୍ଜଯେତ୍
ମୁଁ ଏବେ ମାଳାର ଲକ୍ଷଣ କହେଉଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଶୁଣ; ଏହାର ଲକ୍ଷଣ ଜାଣି, ଶିବମାର୍ଗ ବିଷୟରେ କହିପାରିବ।
ସ୍ଵଯଂ ଚ ଗ୍ରଥିତା ଯା ଚ ଶ୍ଲଥାନ୍ଯୋନ୍ଯ ପ୍ରସଜ୍ଜିତା। ଶୂଦ୍ରାଦିଗ୍ରଥିତାଽଶୁଦ୍ଧା ଦୂରାତ୍ତାଂ ପରିଵର୍ଜଯେତ୍
ଯେଉଁ ମାଳାର ମଣି କୀଟ ଖାଇଥିବା, ଭୁଲ୍ ସ୍ଥାନରେ ଛିଦ୍ର, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ଦୁଇଟି ମଣି ଏକାଠି ଲାଗିଥିବା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
ମଧ୍ଯମାଲଗ୍ନକଂ ବୀଜଂ ଜପ୍ତଵ୍ଯଂ ଚ ଯଥାକ୍ରମମ୍। ହସ୍ତସଂଭ୍ରମଣେନୈଵ ମେର୍ଵାମର୍ଶଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଯେଉଁ ମଣି ସ୍ୱୟଂ ଗଠିତ, ଢିଲା ଏବଂ ଏକାଉଠି ଲାଗିଥିବା, କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର ଆଦି ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ, ସେମାଳା ଅଶୁଦ୍ଧ; ଏହାକୁ ଦୂରରୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
ସଂଖ୍ଯାତଂ ଯଜ୍ଜପେନ୍ମଂତ୍ରମସଂଖ୍ଯାତଂ ଚ ନିଷ୍ଫଲମ୍। ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦେଵାନାଂ ଜପେନ୍ମଂତ୍ରଂ ସ୍ଵମାଲଯା
ମଧ୍ୟମ ମଣିରେ ନିୟମିତ ଭାବେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ; ହାତରେ ଘୁଞ୍ଚାଇ ମେରୁ ମଣିକୁ ପୁନିପୁନି ଛୁଇଁବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଯତଃ ସକଲେ ତୀର୍ଥେ କୋଟିକୋଟିଗୁଣଂ ଭଵେତ୍। ଶୁଦ୍ଧାଯାମେଵ ଭୂମ୍ଯାଂ ତୁ ମେଧ୍ଯକେ ଵୃକ୍ଷମୂଲକେ
ଗଣନା ସହିତ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ ଫଳ ମିଳେ; ଗଣନା ବିନା କଲେ ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ମାଳାରେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ଗୋଷ୍ଠେ ଚତୁଷ୍ପଥାଗାରେ ଵିଷ୍ଣୋର୍ମଂତ୍ରଂ ଶିଵସ୍ଯ ଚ। ଗଣପତେଶ୍ଚ ସୂରସ୍ଯ ଲିଂଗେନଂତଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଭକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ କୋଟି କୋଟି ଗୁଣା ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ; ଶୁଦ୍ଧ ଭୂମି କିମ୍ବା ପବିତ୍ର ଗଛର ମୂଳରେ—
ଶୂନ୍ଯାଗାରେ ଶଵସ୍ଯାଗ୍ରେ ଶ୍ମଶାନେ ଚ ଚତୁଷ୍ପଥେ। ଦେଵୀମଂତ୍ରଂ ଜପେଦ୍ଯସ୍ତୁ ସଦ୍ଯସ୍ସିଧ୍ଯତି ସାଧକଃ
ଗୋଶାଳା, ଚତୁର୍ପଥ, ମନ୍ଦିରରେ ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ କିମ୍ବା ଗଣେଶଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ମିଳେ।
ଯାଵଚ୍ଚାଵୈଦିକଂ ମଂତ୍ରଂ ପୌରାଣଂ ଚାଗମୋଦ୍ଭଵମ୍। ସର୍ଵଂ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷମାଲାଯାମୀପ୍ସିତେଷ୍ଟାର୍ଥଦାଯକମ୍
ଖାଲି ଘର, ଶବ ଆଗରେ, ଶ୍ମଶାନ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ପଥରେ ଯେ କେହି ଦେବୀଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ, ସେ ସାଧକ ତୁରନ୍ତ ସିଦ୍ଧି ପାଏ।
ରୁଦ୍ରାକ୍ଷସ୍ରଵଜଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ଜଲଂ ଶିରସି ଧାରଯେତ୍। ସର୍ଵସ୍ମାତ୍କଲ୍ମଷାତ୍ପୂତଃ ପୁଣ୍ଯଂ ଭଵତି ଚାକ୍ଷଯମ୍
ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ବେଦ ବାହ୍ୟ, ପୁରାଣ କିମ୍ବା ଆଗମରୁ ହେଉ, ସମସ୍ତ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳାରେ ଜପ କଲେ ଚାହିଦା ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ରୁଦ୍ରାକ୍ଷସ୍ଯ ଚ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ବୀଜଂ ପ୍ରତ୍ଯେକ ନିର୍ଜରଂ। ଧାରଯେଦ୍ଯସ୍ତନୌ ମର୍ତ୍ଯଃ ସୁରାଣାଂ ସତ୍ତମୋ ଭଵେତ୍
ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ଧୋଇଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିବା ଉଚିତ; ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୋଇ ଅକ୍ଷୟ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ଦ୍ଵିଜା ଊଚୁଃ- ରୁଦ୍ରାକ୍ଷସ୍ତୁ କୁତୋ ଜାତଃ କୁତୋ ଵା ମେଧ୍ଯତାଂ ଗତଃ। କିମର୍ଥଂ ସ୍ଥାଵରୋ ଭୂମୌ କେନୈଵ ଚ ପ୍ରଚାରିତଃ
ଯେ କେହି ରୁଦ୍ରାକ୍ଷର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଖୁଣା ମଣି ଦେହରେ ପିନ୍ଧେ, ସେ ମଣିଷ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ପୁରା କୃତଯୁଗେ ଵିପ୍ରାସ୍ତ୍ରିପୁରୋ ନାମ ଦାନଵଃ। ସୁରାଣାଂ ଚ ଵଧଂ କୃତ୍ଵା ଅଂତରିକ୍ଷପୁରେ ହି ସଃ
ଦ୍ୱିଜମାନେ ପଚାରିଲେ— ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ କେଉଁଠୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା? କିପରି ପବିତ୍ରତା ପାଇଲା? କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଭୂମିରେ ଗଛ ଭାବେ ରହିଛି ଏବଂ କିଏ ଏହାକୁ ପ୍ରଚାର କଲା?
ପ୍ରଣାଶେ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ସ୍ଥିରୋ ବ୍ରହ୍ମଵରେଣ ଚ। ଶୁଶ୍ରାଵ ଶଂକରୋ ଭୀମଂ ଦେଵୈରୀଶୋ ନିଵେଦିତମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ପ୍ରାଚୀନ କୃତଯୁଗରେ ଟ୍ରିପୁର ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଥିଲା। ସେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ମାରି, ଆକାଶର ଏକ ନଗରରେ ବସିଥିଲା।