ଶିଵଦାସୀଂ ତତୋ ଗତ୍ଵା ଶିଵସ୍ଵ ହରଣେ ତଥା। ଭକ୍ଷଣାଦନ୍ନପାନାନାନ୍ନରୋ ଦୁର୍ଗତିମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଶିବଙ୍କ ଦାସୀ ପାଖକୁ ଯିବା, ଶିବଙ୍କ ଧନ ନେଇବା, କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ପାନୀୟ ଭୋଗ କଲେ, ଲୋକ ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଅତୋ ଦେଵଲଵିପ୍ରୋ ଯୋ ନରକାନ୍ନ ନିଵର୍ତତେ। ତସ୍ମାଦ୍ଵେଶ୍ଯାଜନାନାଂ ଚ ଦୌଷ୍ଟ୍ଯମେଵ ହିତଂ ଭଵେତ୍
ଏହିପରି, ଯେଉଁ ଦେଉଳ ପୁରୋହିତ ନରକରୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ— ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବେଶ୍ୟାମାନଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତା ଭଲ।
ଅତସ୍ତୁ ଗଣିକାଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ନରଃ ସ୍ନାନାଦ୍ଵିଶୁଧ୍ଯତି। ମଲିନାଂ ଦୁର୍ଗତିଂ ଯାତି ବହୁପୂରୁଷସଂଶ୍ରଯାତ୍
କିନ୍ତୁ ବେଶ୍ୟାକୁ ଛୁଇଁଲେ, ସ୍ନାନ କଲେ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ତଥାପି ଅନେକ ପୁରୁଷଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରୁ ସେ ଅପବିତ୍ର ହୋଇ ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଏ।
ଵେଶ୍ଯା ତପସ୍ଵିନୀ ଯା ଚ ଦେଵାର୍ଚନରତା ସଦା। ପତିଵ୍ରତପରା ଶୁଦ୍ଧା ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚାକ୍ଷଯମଶ୍ନୁତେ
ଯେଉଁ ବେଶ୍ୟା ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ, ସଦା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ରତ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପତିନିଷ୍ଠା, ସେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଗଣିକାଂ ମାତୃଵଦ୍ଯସ୍ତୁ ସଦାସନ୍ନାଂ ପ୍ରପଶ୍ଯତି। ଦେଵଵତ୍ସୁରଲୋକେଷୁ ନିଖିଲଂ ଭୋଗମଶ୍ନୁତେ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଗଣିକାଙ୍କୁ ମାଆ ପରି ଦେଖନ୍ତି, ସେ ସମ୍ପର୍କରେ ସବୁବେଳେ ନିକଟରେ ଥିବା ପରି ଭାବନ୍ତି, ସେ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଯେମିତି ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମିତି ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ସୁରାସୁରନରାଣାଂ ଚ ଵଂଦନୀଯୋ ଯଥା ହରିଃ। ତଥାର୍ହୋଯଂ ସର୍ଵଲୋକେ ସର୍ଵଭୂତୈକପାଵନଃ
ଯେପରି ହରି ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ସେପରି ଏହି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଏବଂ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ।
ଦେଵଦାସଃ ସଦା ଯସ୍ତୁ ଦେଵକୃତ୍ଯେଷୁ ଲୋଲୁପଃ। ସ ଚ ଗଚ୍ଛତି ଲୋକେଶୋ ଦେଵଲୋକେ ମହୀଯତେ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଦେବତାଙ୍କର ଦାସ ଭାବେ ସଦା ଦେବକାର୍ଯ୍ୟରେ ଆଗ୍ରହୀ ରହନ୍ତି, ସେ ଏହି ଲୋକର ଏକ ନାୟକ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ଦେବଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି।
ଏତେଷାମେଵ ଲିଂଗାନି କାରଯିତ୍ଵା ଚ ମଂଡପମ୍। ଶକ୍ତ୍ଯା ଯଂ ଲଭତେ ନାକଂ କାଲସ୍ଯ ନିଶ୍ଚଯଂ ଶୃଣୁ
ଏହି ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ତିଆରି କରି ଏବଂ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କଲେ, ସେ ଯେତେ ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଥାଏ, ସେଥିର ନିଶ୍ଚିତ ସମୟ ଶୁଣ।
ହାଯନୈକଂ ତୃଣେନୈଵ ଶରକାଂଡେନ ତଚ୍ଛତମ୍। ଅଯୁତଂ ତ୍ଵନ୍ଯକାଷ୍ଠେନ ଲକ୍ଷଂ ଖାଦିରଦାରୁଣା୧୦୦ 1.59.
କେବଳ ଘାସରେ ଏକ ବର୍ଷ, ଶରକାଠରେ ଶତ ବର୍ଷ, ଅନ୍ୟ କାଠରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ, ଖାଦିର କାଠରେ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ।
କୋଟିକୋଟି ଚ ପାଷାଣୈଃ ସୁଦୃଢୈର୍ଯତ୍ନସଂଯୁତୈଃ। ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ମଂଡପଂ କାରଯେଦ୍ବୁଧଃ
କୋଟି କୋଟି ଦୃଢ଼ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥ ଚେଷ୍ଟାରେ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍, ଏହିପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଜ୍ଞାନୀ ମଣିଷ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍।
ଯାଵତ୍କାଲଂ ଵସେତ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ନରୋ ମଂଡପକାରକଃ। ତାଵତ୍କାଲଂ ଚ ହରଣେ ନରୋ ଦୁର୍ଗତିମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯେତେ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିଥିବା ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହନ୍ତି, ସେଇ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯଦି କେହି ଚୋରି କରେ, ସେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି।
ଜନାନାଂ ନିଚଯେ ରମ୍ଯେ ଵସ୍ତୂନାଂ କ୍ରଯଵିକ୍ରଯେ। ଆଶ୍ରଯେ ଚାଧ୍ଵଗାନାଂ ଚ ନଦୀନଦ ସମାଗମେ
ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠି ଆନନ୍ଦରେ ଏକଠା ହୁଅନ୍ତି, ସମ୍ପତ୍ତି କିଣିବା ବେଚିବାରେ, ଯାତ୍ରୀମାନେ ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ନଦୀ ନଦୀର ସଙ୍ଗମରେ,
ଦେଵାନାଂ ମଂଡପଂ କୃତ୍ଵା ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ନରଃ। ତତ୍ଫଲଂ ସମଵାପ୍ନୋତି ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ଵିପ୍ରମଂଦିରେ
ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘର ପାଇଁ ତିଆରି କଲେ ସେଠାରେ ଦୁଇଗୁଣା ଫଳ ମିଳେ।
ଅନାଥସ୍ଯ ଚ ଦୀନସ୍ଯ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ। କାରଯିତ୍ଵା ଗୃହଂ ରମ୍ଯଂ ନରଃ ସ୍ଵର୍ଗାନ୍ନ ହୀଯତେ
ଅନାଥ, ଦୁଃଖୀ କିମ୍ବା ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯଦି ଜଣେ ଲୋକ ସୁନ୍ଦର ଘର ତିଆରି କରେ, ସେ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯାଖ୍ଯାନମନୁତ୍ତମମ୍। ଅକ୍ଷଯଂ ଲଭତେ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରାସାଦାଦେଃ ଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଯିଏ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଗଳ୍ପକୁ ନିତ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରନ୍ତି ଏବଂ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିବାର ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
ଧନିନାଂ ଚେଶ୍ଵରାଣାଂ ଚ ତଥା ପୁଣ୍ଯଵତାଂ ପୁନଃ। ପାଠଯିତ୍ଵା ପଠିତ୍ଵା ତୁ ନରଃ ସ୍ଵର୍ଗାନ୍ନ ହୀଯତେ
ଧନୀ, ରାଜା ଓ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥାକୁ ପଢ଼ିବା କିମ୍ବା ପଢ଼ାଇଲେ, ସେ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଦେଵାନାଂ ଦାସଦାସୀନାଂ ସଦା ଦେଵାଲଯେଷୁ ଚ। ପଠେଦ୍ଯସ୍ତୁ ସଦା ଵିପ୍ରୋ ମୋକ୍ଷମାର୍ଗଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବମନ୍ଦିରରେ ଦେବତାଙ୍କର ସେବକ ଓ ସେବିକାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସଦା ଏହି କଥା ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ମୋକ୍ଷ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ନୃପାଣାମୀଶ୍ଵରାଣାଂ ଚ ଧନିନାଂ ଗୁଣିନାଂ ପୁରଃ। ପଠିତ୍ଵା ମୋକ୍ଷମାପ୍ନୋତି ଶ୍ରଵଣାତ୍ତତ୍ଫଲଂ ଲଭେତ୍
ରାଜା, ଇଶ୍ୱର, ଧନୀ ଓ ଗୁଣୀମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଏହି କଥା ପଢ଼ିଲେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ଶୁଣିଲେ ସେଇ ଫଳ ମିଳେ।
ଦ୍ଵିଜା ଊଚୁଃ- ସାମାନ୍ଯେକଃ ପରଃ ପୁଣ୍ଯୋ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ। ସୁଲଭୋ ମର୍ତ୍ଯପୂଜ୍ଯସ୍ତୁ ମୁନୀନାଂ ଚ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଦ୍ୱିଜମାନେ କହିଲେ— ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୋଟିଏ ସାଧାରଣ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁଣ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା ସହଜରେ ମିଳେ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟ ଓ ତପସ୍ବୀମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯାଶ୍ରମାଣାଂ ଚ ପାପପୁଣ୍ଯଵତାଂ ନୃଣାମ୍। ଗୁଣାଗୁଣଵତାଂ ଚୈଵ ଵର୍ଣାଵର୍ଣଵତାଂ ତଥା
ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ, ପୁଣ୍ୟବାନ୍ କିମ୍ବା ପାପୀ, ଗୁଣବାନ୍ କିମ୍ବା ଦୋଷୀ, ଯେଉଁଠି ରଙ୍ଗ ଥାଏ କିମ୍ବା ନାହିଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ,
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ସର୍ଵେଷାମେଵ ଭୂତାନାଂ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷେଣ ଯୁତୋ ଵରଃ। ଦର୍ଶନାଦ୍ଯସ୍ଯ ଲୋକାନାଂ ପାପରାଶିଃ ପ୍ରଲୀଯତେ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ଧାରଣ କରିଥିବା ଲୋକ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏହି ଜଗତର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂରିଯାଏ।
ସ୍ପର୍ଶନାଦ୍ଦିଵମଶ୍ନାତି ଧାରାଣାଦ୍ରୌଦ୍ରତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍। ଶିରସ୍ଯୁରସି ବାହୌ ଚ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଂ ଧାରଯେତ୍ତୁ ଯଃ
ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ, ଧାରଣ କଲେ ରୁଦ୍ର ଭାବ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ; ଯିଏ ମୁଣ୍ଡ, ଛାତି କିମ୍ବା ବାହୁରେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧନ୍ତି।
ସ ଚେଶାନସମୋ ଲୋକେ ମଖେ ସର୍ଵତ୍ର ଗୋଚରଃ। ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତ୍ଯସୌ ଵିପ୍ରସ୍ସ ଦେଶଃ ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ଭଵେତ୍
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଇଶାନଙ୍କ ପରି ସମାନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେଶ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେଉଁଠି ରହିଲେ ସେ ଥାନ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପ୍ଯଥଵା ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ନରଃ ପୂଯେତ କଲ୍ମଷାତ୍। ଯଜ୍ଜପ୍ଯଂ ତର୍ପଣଂ ଦାନଂ ସ୍ନାନମର୍ଚା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
କେବଳ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ଛୁଇଁଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ଯେଉଁ ଜପ, ତର୍ପଣ, ଦାନ, ସ୍ନାନ, ପୂଜା କିମ୍ବା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରାଯାଏ—
ଯତ୍କିଂଚିତ୍କୁରୁତେ ପୁଣ୍ଯଂ ନିଖିଲଂ ତଦନଂତକମ୍। ତୀର୍ଥାନାଂ ଚ ମହତ୍ତୀର୍ଥଂ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷସ୍ଯ ଫଲଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିଛି ଛୋଟ ନିକ ମଧ୍ୟ କଲେ, ତାହାର ଫଳ ଅସୀମ ହୁଏ; ଦ୍ୱିଜମାନେ, ରୁଦ୍ରାକ୍ଷର ଫଳ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରୁ ବଡ଼।
ଅସ୍ଯୈଵ ଧାରଣାଦ୍ଦେହୀ ପାପାତ୍ପୂତୋଽତି ପୁଣ୍ଯଭାକ୍। ଗୃହୀତ୍ଵା ଚାକ୍ଷମାଲାଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଗ୍ରଂଥିଯୁତାଂ ଶିଵାମ୍
ଏହାକୁ ପିନ୍ଧିଲେ ମାନବ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୁଏ ଏବଂ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ; ବ୍ରହ୍ମାଗ୍ରନ୍ଥି ଓ ଶୁଭ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା ଧରିଲେ—
ଯଜ୍ଜପ୍ତଂ ଚ କୃତଂ ଦାନଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମଂତ୍ରଂ ସୁରାର୍ଚନମ୍। ସର୍ଵଂ ଚାକ୍ଷଯତାମେତି ପାପଂ ଚ କ୍ଷଯମାଵ୍ରଜେତ୍
ଯେଉଁ ଜପ, ଦାନ, ସ୍ତୋତ୍ର, ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେସବୁ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ ଏବଂ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ମାଲାଯା ଲକ୍ଷଣଂ ବ୍ରୂମଃ ଶ୍ରୂଯତାଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ। ତସ୍ଯାସ୍ତୁ ଲକ୍ଷଣଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଶୈଵମାର୍ଗଂ ପ୍ରଲପ୍ସ୍ଯଥ୧୧୯ ତୁ. ଵରାହପୁରାଣମ୍ [https://sa.wikisource.org/s/18ga ୧୨୮.୫୪](ଗଣାନ୍ତିକା)। ନିର୍ଯୋନିକୀଟଵିଦ୍ଧଂ ଚ ଭଗ୍ନଲିଗଂ ଯଥାକ୍ରମମ୍। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ବୀଜଲଗ୍ନଂ ଚ ମାଲାଯାଂ ପରିଵର୍ଜଯେତ୍
ମୁଁ ଏବେ ମାଳାର ଲକ୍ଷଣ କହେଉଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଶୁଣ; ଏହାର ଲକ୍ଷଣ ଜାଣି, ଶିବମାର୍ଗ ବିଷୟରେ କହିପାରିବ।
ସ୍ଵଯଂ ଚ ଗ୍ରଥିତା ଯା ଚ ଶ୍ଲଥାନ୍ଯୋନ୍ଯ ପ୍ରସଜ୍ଜିତା। ଶୂଦ୍ରାଦିଗ୍ରଥିତାଽଶୁଦ୍ଧା ଦୂରାତ୍ତାଂ ପରିଵର୍ଜଯେତ୍
ଯେଉଁ ମାଳାର ମଣି କୀଟ ଖାଇଥିବା, ଭୁଲ୍ ସ୍ଥାନରେ ଛିଦ୍ର, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ଦୁଇଟି ମଣି ଏକାଠି ଲାଗିଥିବା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
ମଧ୍ଯମାଲଗ୍ନକଂ ବୀଜଂ ଜପ୍ତଵ୍ଯଂ ଚ ଯଥାକ୍ରମମ୍। ହସ୍ତସଂଭ୍ରମଣେନୈଵ ମେର୍ଵାମର୍ଶଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଯେଉଁ ମଣି ସ୍ୱୟଂ ଗଠିତ, ଢିଲା ଏବଂ ଏକାଉଠି ଲାଗିଥିବା, କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର ଆଦି ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ, ସେମାଳା ଅଶୁଦ୍ଧ; ଏହାକୁ ଦୂରରୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।