ତଥୈଵ ପାଯସଂ ଦତ୍ଵା ମୁନୀନାଂ ପ୍ରଵରୋ ଭୁଵି। ହଵିଷ୍ଯାନ୍ନଂ ମୁଦା ଦତ୍ଵା ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥପାରଗଃ
ଏହିପରି, ପାୟସ ଦାନ କଲେ ପୃଥିବୀରେ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି; ଖୁସିରେ ହବିଷ୍ୟ ଦାନ କଲେ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୁଅନ୍ତି।
ନିରାମିଷପ୍ରଦାନାଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଵ୍ରତୀ ଭଵେତ୍। ମଧୁଦାନାଚ୍ଚ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ଗୁଡେନ ଲଵଣେନ ଚ
ମାଂସ ନଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କଲେ, ଜଣେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଓ ନିୟମିତ ହୁଅନ୍ତି; ମଧୁ ଦାନ କଲେ ଭାଗ୍ୟ ମିଳେ, ଗୁଡ଼ ଓ ଲୁଣ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଭଲ ଫଳ ମିଳେ।
ଶର୍କରାଦିଭିର୍ଲାଵଣ୍ଯଂ ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ଗୀଯତେ। ଦେଵାନାଂ ଶଂଭୁଲିଂଗାନାମର୍ଚାଂ କୃତ୍ଵା ଵିଧାନତଃ
ଚିନି ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଦାନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ତାଙ୍କର ଚମକ ବଢ଼ିଯାଏ। ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଦେବତାଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କଲେ—
ଅନୁକ୍ରମେଣ ସ୍ଵର୍ଗାଦୌ ଲୋକାନାଂ ସ ପତିର୍ଭଵେତ୍। ଲୋକାନାଂ ଚ ହିତାର୍ଥାଯ ଦେଵାସ୍ତିଷ୍ଠଂତି ସଂମୁଖାଃ
କ୍ରମକ୍ରମେ ସ୍ୱର୍ଗ ଆଦି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରଭୁ ହୁଅନ୍ତି; ଏବଂ ଲୋକଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହନ୍ତି।
ସକୃତ୍ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଂ କୃତ୍ଵା ଶଂଭୁଲିଂଗେଷୁ ପଂଡିତଃ। ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷଶତଂ ପୂର୍ଣଂ ସ୍ଵର୍ଗମେତି ନରୋତ୍ତମଃ
ଏକଥର ମାତ୍ର ଶିବ ଲିଙ୍ଗର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ, ପଣ୍ଡିତ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଶତ ବର୍ଷ ଦେବ ଦିନ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ଏଵମେଵ କ୍ରମେଣୈଵ ନମସ୍କାରୈଃ ସ୍ଵଯଂଭୁଵଃ। ଲୋକଵଂଦ୍ଯୋ ଵ୍ରଜେତ୍ସ୍ଵର୍ଗଂ ତସ୍ମାନ୍ନିତ୍ଯଂ ସମାଚରେତ୍
ଏହିପରି ନିୟମିତ ଭାବେ ନମସ୍କାର କଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ; ତେଣୁ ସଦା ଏହା କରିବା ଉଚିତ।
ଲିଂଗରୂପସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଯୋ ଧନଂ ହରତେ ନରଃ। ସ ଚ ରୌରଵମାସାଦ୍ଯ ହରଣାତ୍କୀଟତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯେଉଁ ଲୋକେ ଦେବତାଙ୍କ ଲିଙ୍ଗର ଧନ ଚୋରି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ରୌରବ ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି ଏବଂ ଚୋରି ଦ୍ୱାରା କୀଟ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଦାତୁଃ ପୂଜାଂ ଚ ଲିଂଗାର୍ଥେ ହରେଶ୍ଚାପ୍ଯାଦଦାତି ଯଃ। କୁଲକୋଟିସହସ୍ରେଣ ନରକାନ୍ନ ନିଵର୍ତତେ
ଯେଉଁଠି ଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ହରିଙ୍କ ପୂଜା ଓ ଦାନ ନିଜେ ନେଇନ୍ତି, ସେମାନେ କୋଟି କୁଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଜଲପୁଷ୍ପାଦିଦୀପାର୍ଥେ ଵସୁ ଚାନ୍ଯଦ୍ଗୃହୀତଵାନ୍। ପଶ୍ଚାନ୍ନ ଦୀଯତେ ଲୋଭାଦକ୍ଷଯଂ ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଜଳ, ଫୁଲ, ଦୀପ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ପାଇଁ ଥିବା ଧନ ନେଇ, ପରେ ଲୋଭରେ ଦେଇନାହିଁ, ସେ ଅନନ୍ତ ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଦାସୀଂ ହୃତ୍ଵା ତୁ ଲିଂଗସ୍ଯ ନରକାନ୍ନ ନିଵର୍ତତେ। କାମାର୍ତୋ ମାତରଂ ଗଚ୍ଛେନ୍ନ ଗଚ୍ଛେଚ୍ଛିଵଚେଟିକାମ୍
ଲିଙ୍ଗର ଦାସୀକୁ ଚୁରି କଲେ, ସେ ନରକରୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ; କାମାସକ୍ତ ଲୋକ ନିଜ ମାଆଁ ପାଖକୁ ଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଶିବଙ୍କ ଦାସୀ ପାଖକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଶିଵଦାସୀଂ ତତୋ ଗତ୍ଵା ଶିଵସ୍ଵ ହରଣେ ତଥା। ଭକ୍ଷଣାଦନ୍ନପାନାନାନ୍ନରୋ ଦୁର୍ଗତିମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଶିବଙ୍କ ଦାସୀ ପାଖକୁ ଯିବା, ଶିବଙ୍କ ଧନ ନେଇବା, କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ପାନୀୟ ଭୋଗ କଲେ, ଲୋକ ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଅତୋ ଦେଵଲଵିପ୍ରୋ ଯୋ ନରକାନ୍ନ ନିଵର୍ତତେ। ତସ୍ମାଦ୍ଵେଶ୍ଯାଜନାନାଂ ଚ ଦୌଷ୍ଟ୍ଯମେଵ ହିତଂ ଭଵେତ୍
ଏହିପରି, ଯେଉଁ ଦେଉଳ ପୁରୋହିତ ନରକରୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ— ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବେଶ୍ୟାମାନଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତା ଭଲ।
ଅତସ୍ତୁ ଗଣିକାଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ନରଃ ସ୍ନାନାଦ୍ଵିଶୁଧ୍ଯତି। ମଲିନାଂ ଦୁର୍ଗତିଂ ଯାତି ବହୁପୂରୁଷସଂଶ୍ରଯାତ୍
କିନ୍ତୁ ବେଶ୍ୟାକୁ ଛୁଇଁଲେ, ସ୍ନାନ କଲେ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ତଥାପି ଅନେକ ପୁରୁଷଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରୁ ସେ ଅପବିତ୍ର ହୋଇ ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଏ।
ଵେଶ୍ଯା ତପସ୍ଵିନୀ ଯା ଚ ଦେଵାର୍ଚନରତା ସଦା। ପତିଵ୍ରତପରା ଶୁଦ୍ଧା ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚାକ୍ଷଯମଶ୍ନୁତେ
ଯେଉଁ ବେଶ୍ୟା ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ, ସଦା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ରତ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପତିନିଷ୍ଠା, ସେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଗଣିକାଂ ମାତୃଵଦ୍ଯସ୍ତୁ ସଦାସନ୍ନାଂ ପ୍ରପଶ୍ଯତି। ଦେଵଵତ୍ସୁରଲୋକେଷୁ ନିଖିଲଂ ଭୋଗମଶ୍ନୁତେ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଗଣିକାଙ୍କୁ ମାଆ ପରି ଦେଖନ୍ତି, ସେ ସମ୍ପର୍କରେ ସବୁବେଳେ ନିକଟରେ ଥିବା ପରି ଭାବନ୍ତି, ସେ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଯେମିତି ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମିତି ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ସୁରାସୁରନରାଣାଂ ଚ ଵଂଦନୀଯୋ ଯଥା ହରିଃ। ତଥାର୍ହୋଯଂ ସର୍ଵଲୋକେ ସର୍ଵଭୂତୈକପାଵନଃ
ଯେପରି ହରି ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ସେପରି ଏହି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଏବଂ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ।
ଦେଵଦାସଃ ସଦା ଯସ୍ତୁ ଦେଵକୃତ୍ଯେଷୁ ଲୋଲୁପଃ। ସ ଚ ଗଚ୍ଛତି ଲୋକେଶୋ ଦେଵଲୋକେ ମହୀଯତେ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଦେବତାଙ୍କର ଦାସ ଭାବେ ସଦା ଦେବକାର୍ଯ୍ୟରେ ଆଗ୍ରହୀ ରହନ୍ତି, ସେ ଏହି ଲୋକର ଏକ ନାୟକ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ଦେବଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି।
ଏତେଷାମେଵ ଲିଂଗାନି କାରଯିତ୍ଵା ଚ ମଂଡପମ୍। ଶକ୍ତ୍ଯା ଯଂ ଲଭତେ ନାକଂ କାଲସ୍ଯ ନିଶ୍ଚଯଂ ଶୃଣୁ
ଏହି ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ତିଆରି କରି ଏବଂ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କଲେ, ସେ ଯେତେ ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଥାଏ, ସେଥିର ନିଶ୍ଚିତ ସମୟ ଶୁଣ।
ହାଯନୈକଂ ତୃଣେନୈଵ ଶରକାଂଡେନ ତଚ୍ଛତମ୍। ଅଯୁତଂ ତ୍ଵନ୍ଯକାଷ୍ଠେନ ଲକ୍ଷଂ ଖାଦିରଦାରୁଣା୧୦୦ 1.59.
କେବଳ ଘାସରେ ଏକ ବର୍ଷ, ଶରକାଠରେ ଶତ ବର୍ଷ, ଅନ୍ୟ କାଠରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ, ଖାଦିର କାଠରେ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ।
କୋଟିକୋଟି ଚ ପାଷାଣୈଃ ସୁଦୃଢୈର୍ଯତ୍ନସଂଯୁତୈଃ। ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ମଂଡପଂ କାରଯେଦ୍ବୁଧଃ
କୋଟି କୋଟି ଦୃଢ଼ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥ ଚେଷ୍ଟାରେ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍, ଏହିପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଜ୍ଞାନୀ ମଣିଷ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍।
ଯାଵତ୍କାଲଂ ଵସେତ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ନରୋ ମଂଡପକାରକଃ। ତାଵତ୍କାଲଂ ଚ ହରଣେ ନରୋ ଦୁର୍ଗତିମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯେତେ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିଥିବା ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହନ୍ତି, ସେଇ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯଦି କେହି ଚୋରି କରେ, ସେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି।
ଜନାନାଂ ନିଚଯେ ରମ୍ଯେ ଵସ୍ତୂନାଂ କ୍ରଯଵିକ୍ରଯେ। ଆଶ୍ରଯେ ଚାଧ୍ଵଗାନାଂ ଚ ନଦୀନଦ ସମାଗମେ
ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠି ଆନନ୍ଦରେ ଏକଠା ହୁଅନ୍ତି, ସମ୍ପତ୍ତି କିଣିବା ବେଚିବାରେ, ଯାତ୍ରୀମାନେ ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ନଦୀ ନଦୀର ସଙ୍ଗମରେ,
ଦେଵାନାଂ ମଂଡପଂ କୃତ୍ଵା ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ନରଃ। ତତ୍ଫଲଂ ସମଵାପ୍ନୋତି ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ଵିପ୍ରମଂଦିରେ
ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘର ପାଇଁ ତିଆରି କଲେ ସେଠାରେ ଦୁଇଗୁଣା ଫଳ ମିଳେ।
ଅନାଥସ୍ଯ ଚ ଦୀନସ୍ଯ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ। କାରଯିତ୍ଵା ଗୃହଂ ରମ୍ଯଂ ନରଃ ସ୍ଵର୍ଗାନ୍ନ ହୀଯତେ
ଅନାଥ, ଦୁଃଖୀ କିମ୍ବା ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯଦି ଜଣେ ଲୋକ ସୁନ୍ଦର ଘର ତିଆରି କରେ, ସେ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯାଖ୍ଯାନମନୁତ୍ତମମ୍। ଅକ୍ଷଯଂ ଲଭତେ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରାସାଦାଦେଃ ଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଯିଏ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଗଳ୍ପକୁ ନିତ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରନ୍ତି ଏବଂ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିବାର ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
ଧନିନାଂ ଚେଶ୍ଵରାଣାଂ ଚ ତଥା ପୁଣ୍ଯଵତାଂ ପୁନଃ। ପାଠଯିତ୍ଵା ପଠିତ୍ଵା ତୁ ନରଃ ସ୍ଵର୍ଗାନ୍ନ ହୀଯତେ
ଧନୀ, ରାଜା ଓ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥାକୁ ପଢ଼ିବା କିମ୍ବା ପଢ଼ାଇଲେ, ସେ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଦେଵାନାଂ ଦାସଦାସୀନାଂ ସଦା ଦେଵାଲଯେଷୁ ଚ। ପଠେଦ୍ଯସ୍ତୁ ସଦା ଵିପ୍ରୋ ମୋକ୍ଷମାର୍ଗଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବମନ୍ଦିରରେ ଦେବତାଙ୍କର ସେବକ ଓ ସେବିକାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସଦା ଏହି କଥା ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ମୋକ୍ଷ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ନୃପାଣାମୀଶ୍ଵରାଣାଂ ଚ ଧନିନାଂ ଗୁଣିନାଂ ପୁରଃ। ପଠିତ୍ଵା ମୋକ୍ଷମାପ୍ନୋତି ଶ୍ରଵଣାତ୍ତତ୍ଫଲଂ ଲଭେତ୍
ରାଜା, ଇଶ୍ୱର, ଧନୀ ଓ ଗୁଣୀମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଏହି କଥା ପଢ଼ିଲେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ଶୁଣିଲେ ସେଇ ଫଳ ମିଳେ।
ଦ୍ଵିଜା ଊଚୁଃ- ସାମାନ୍ଯେକଃ ପରଃ ପୁଣ୍ଯୋ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ। ସୁଲଭୋ ମର୍ତ୍ଯପୂଜ୍ଯସ୍ତୁ ମୁନୀନାଂ ଚ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଦ୍ୱିଜମାନେ କହିଲେ— ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୋଟିଏ ସାଧାରଣ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁଣ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା ସହଜରେ ମିଳେ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟ ଓ ତପସ୍ବୀମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯାଶ୍ରମାଣାଂ ଚ ପାପପୁଣ୍ଯଵତାଂ ନୃଣାମ୍। ଗୁଣାଗୁଣଵତାଂ ଚୈଵ ଵର୍ଣାଵର୍ଣଵତାଂ ତଥା
ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ, ପୁଣ୍ୟବାନ୍ କିମ୍ବା ପାପୀ, ଗୁଣବାନ୍ କିମ୍ବା ଦୋଷୀ, ଯେଉଁଠି ରଙ୍ଗ ଥାଏ କିମ୍ବା ନାହିଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ,