ଶକ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵର୍ଣପ୍ରଦାନେନ ସ୍ଵର୍ଗେ ପୂଜ୍ଯୋ ଭଵେନ୍ନରଃ। ଦଶଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣେ ମଂଡପେ ରୂପଭାଗ୍ଭଵେତ୍
ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ସୁନା ଦାନ କରିଲେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ; ଦଶ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ମଣ୍ଡପରେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ ।
ସୁଵର୍ଣଂ ରତ୍ନସଂଯୁକ୍ତଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦଶଗୁଣଂ ଲଭେତ୍। ଵଜ୍ରଵୈଡୂର୍ଯଗାରୁତ୍ମ ମାଣିକ୍ଯାଦୀନନର୍ଘତଃ
ମଣିମୁକ୍ତା ସହିତ ସୁନା ଦାନ କରିଲେ, ସେ ଦଶଗୁଣା ଫଳ ପାଏ; ବିଶେଷକରି ବଜ୍ର, ବୈଡୂର୍ୟ, ଗାରୁଡ଼ପ୍ରସ୍ତ, ମାଣିକ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଦେଇଲେ ।
ଦତ୍ଵା ଲିଂଗେ ଵିଧାନାଚ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ଵା ଯଶସ୍ଵିନି। ଶତଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣମଂଡଲେଧିପତିର୍ଭଵେତ୍
ଯଥାବିଧି ଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିଲେ, ସେ ଶତ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ମଣ୍ଡପର ମାଲିକ ହୁଏ ।
ତଥୈଵ ଭୁଵି ଜାତୋପି ସର୍ଵଲୋକପ୍ରରଂଜନଃ। ସୁରଭିଦ୍ରଵ୍ଯଦାନେନ ଵାଵଦୂକଶ୍ଚ ସୁଂଦରଃ
ଏହିପରି, ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଖୁସି କରେ; ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦାନରେ, ସେ ବାକ୍ପଟୁ ଓ ସୁନ୍ଦର ହୁଏ ।
ରକ୍ତାମୃତସୁକଂଠଶ୍ଚ ପୂଗଦାନାନ୍ନରୋ ଭଵେତ୍। ଵରଦାସୀପ୍ରଦାନେନ ନରଃ କଲ୍ପଂ ଵସେଦ୍ଦିଵି
ପାନ ଦାନ କରିଲେ, ମଣିଷ ରକ୍ତାମୃତ ସମ ମଧୁର କଣ୍ଠ ଲାଭ କରେ; ଯୋଗ୍ୟ ଦାସୀ ଦାନ କରିଲେ, ସେ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରେ ।
ଵରଦାସୀ ପ୍ରଦାନେନ ଉର୍ଵ୍ଯାଂ ଜାତୋ ଧନେଶ୍ଵରଃ। ତଥୈଵ ଭୃତ୍ଯଦାନେନ ବହୁଭୃତ୍ଯୋ ଭଵେଦ୍ଦିଵି
ଯୋଗ୍ୟ ଦାସୀ ଦାନ କରିଲେ, ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ଧନର ମାଲିକ ହୁଏ; ଏହିପରି, ଚାକର ଦାନ କରିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ବହୁ ଚାକର ମିଳେ ।
ଧରାଯାମକ୍ଷଯାଋଦ୍ଧିର୍ଜନ୍ମଜନ୍ମସୁ ଜାଯତେ। ସର୍ଵତୂର୍ଯପ୍ରଦାନେନ ଗୁଣଵାନ୍ଲୋକସଂମତଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ବାଜା ଦାନ କଲେ, ପୃଥିବୀରେ ଅସୀମ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ମିଳେ, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗୁଣୀ ଓ ସମ୍ମାନିତ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି।
ନୃତ୍ଯଗୀତାଦିଶାସ୍ତ୍ରେଣ ଗଂଧର୍ଵାଣାଂ ପତିର୍ଭଵେତ୍। ଦାସୀଦାସଯୁତଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ଧନୈଃ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଵରୈର୍ଯୁତଃ
ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ ଆଦି କଳାର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଜଣେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦାସୀ-ଦାସ, ଧନ, ଜନାନୀ ଓ ଇଚ୍ଛିତ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ତଥୈଵ ଗୋପ୍ରଦାନେନ ତାଵତ୍କାଲଂ ଵସେଦ୍ଦିଵି। ଲିଂଗେ ଦୁଗ୍ଧପ୍ରଦାନାଚ୍ଚ ନରଃ କଲ୍ପଂ ଵସେଦ୍ଦିଵି
ଏହିପରି, ଗାଈ ଦାନ କଲେ ଯେତେ ବର୍ଷ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେତେ ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରନ୍ତି; ଏବଂ ଲିଙ୍ଗରେ ଦୁଧ ଦାନ କଲେ, ଜଣେ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହନ୍ତି।
ଦଧ୍ନା ସ୍ନାନେନ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ଘୃତେନ ତୁ ଶତାଧିକମ୍। ଅନ୍ନଂ ଷଡ୍ରସସଂଯୁକ୍ତଂ ଦତ୍ଵା କ୍ଷିତିପତିର୍ଭଵେତ୍
ଦହିରେ ସ୍ନାନ କଲେ ପୁଣ୍ୟ ଦୁଇଗୁଣ ହୁଏ, ଘିଅରେ କଲେ ଶତଗୁଣ ହୁଏ। ଛଅ ରସ ମିଶିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କଲେ, ଜଣେ ପୃଥିବୀରେ ରାଜା ହୁଅନ୍ତି।
ତଥୈଵ ପାଯସଂ ଦତ୍ଵା ମୁନୀନାଂ ପ୍ରଵରୋ ଭୁଵି। ହଵିଷ୍ଯାନ୍ନଂ ମୁଦା ଦତ୍ଵା ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥପାରଗଃ
ଏହିପରି, ପାୟସ ଦାନ କଲେ ପୃଥିବୀରେ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି; ଖୁସିରେ ହବିଷ୍ୟ ଦାନ କଲେ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୁଅନ୍ତି।
ନିରାମିଷପ୍ରଦାନାଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଵ୍ରତୀ ଭଵେତ୍। ମଧୁଦାନାଚ୍ଚ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ଗୁଡେନ ଲଵଣେନ ଚ
ମାଂସ ନଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କଲେ, ଜଣେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଓ ନିୟମିତ ହୁଅନ୍ତି; ମଧୁ ଦାନ କଲେ ଭାଗ୍ୟ ମିଳେ, ଗୁଡ଼ ଓ ଲୁଣ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଭଲ ଫଳ ମିଳେ।
ଶର୍କରାଦିଭିର୍ଲାଵଣ୍ଯଂ ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ଗୀଯତେ। ଦେଵାନାଂ ଶଂଭୁଲିଂଗାନାମର୍ଚାଂ କୃତ୍ଵା ଵିଧାନତଃ
ଚିନି ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଦାନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ତାଙ୍କର ଚମକ ବଢ଼ିଯାଏ। ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଦେବତାଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କଲେ—
ଅନୁକ୍ରମେଣ ସ୍ଵର୍ଗାଦୌ ଲୋକାନାଂ ସ ପତିର୍ଭଵେତ୍। ଲୋକାନାଂ ଚ ହିତାର୍ଥାଯ ଦେଵାସ୍ତିଷ୍ଠଂତି ସଂମୁଖାଃ
କ୍ରମକ୍ରମେ ସ୍ୱର୍ଗ ଆଦି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରଭୁ ହୁଅନ୍ତି; ଏବଂ ଲୋକଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହନ୍ତି।
ସକୃତ୍ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଂ କୃତ୍ଵା ଶଂଭୁଲିଂଗେଷୁ ପଂଡିତଃ। ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷଶତଂ ପୂର୍ଣଂ ସ୍ଵର୍ଗମେତି ନରୋତ୍ତମଃ
ଏକଥର ମାତ୍ର ଶିବ ଲିଙ୍ଗର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ, ପଣ୍ଡିତ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଶତ ବର୍ଷ ଦେବ ଦିନ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ଏଵମେଵ କ୍ରମେଣୈଵ ନମସ୍କାରୈଃ ସ୍ଵଯଂଭୁଵଃ। ଲୋକଵଂଦ୍ଯୋ ଵ୍ରଜେତ୍ସ୍ଵର୍ଗଂ ତସ୍ମାନ୍ନିତ୍ଯଂ ସମାଚରେତ୍
ଏହିପରି ନିୟମିତ ଭାବେ ନମସ୍କାର କଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ; ତେଣୁ ସଦା ଏହା କରିବା ଉଚିତ।
ଲିଂଗରୂପସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଯୋ ଧନଂ ହରତେ ନରଃ। ସ ଚ ରୌରଵମାସାଦ୍ଯ ହରଣାତ୍କୀଟତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯେଉଁ ଲୋକେ ଦେବତାଙ୍କ ଲିଙ୍ଗର ଧନ ଚୋରି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ରୌରବ ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି ଏବଂ ଚୋରି ଦ୍ୱାରା କୀଟ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଦାତୁଃ ପୂଜାଂ ଚ ଲିଂଗାର୍ଥେ ହରେଶ୍ଚାପ୍ଯାଦଦାତି ଯଃ। କୁଲକୋଟିସହସ୍ରେଣ ନରକାନ୍ନ ନିଵର୍ତତେ
ଯେଉଁଠି ଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ହରିଙ୍କ ପୂଜା ଓ ଦାନ ନିଜେ ନେଇନ୍ତି, ସେମାନେ କୋଟି କୁଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଜଲପୁଷ୍ପାଦିଦୀପାର୍ଥେ ଵସୁ ଚାନ୍ଯଦ୍ଗୃହୀତଵାନ୍। ପଶ୍ଚାନ୍ନ ଦୀଯତେ ଲୋଭାଦକ୍ଷଯଂ ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଜଳ, ଫୁଲ, ଦୀପ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ପାଇଁ ଥିବା ଧନ ନେଇ, ପରେ ଲୋଭରେ ଦେଇନାହିଁ, ସେ ଅନନ୍ତ ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଦାସୀଂ ହୃତ୍ଵା ତୁ ଲିଂଗସ୍ଯ ନରକାନ୍ନ ନିଵର୍ତତେ। କାମାର୍ତୋ ମାତରଂ ଗଚ୍ଛେନ୍ନ ଗଚ୍ଛେଚ୍ଛିଵଚେଟିକାମ୍
ଲିଙ୍ଗର ଦାସୀକୁ ଚୁରି କଲେ, ସେ ନରକରୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ; କାମାସକ୍ତ ଲୋକ ନିଜ ମାଆଁ ପାଖକୁ ଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଶିବଙ୍କ ଦାସୀ ପାଖକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଶିଵଦାସୀଂ ତତୋ ଗତ୍ଵା ଶିଵସ୍ଵ ହରଣେ ତଥା। ଭକ୍ଷଣାଦନ୍ନପାନାନାନ୍ନରୋ ଦୁର୍ଗତିମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଶିବଙ୍କ ଦାସୀ ପାଖକୁ ଯିବା, ଶିବଙ୍କ ଧନ ନେଇବା, କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ପାନୀୟ ଭୋଗ କଲେ, ଲୋକ ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଅତୋ ଦେଵଲଵିପ୍ରୋ ଯୋ ନରକାନ୍ନ ନିଵର୍ତତେ। ତସ୍ମାଦ୍ଵେଶ୍ଯାଜନାନାଂ ଚ ଦୌଷ୍ଟ୍ଯମେଵ ହିତଂ ଭଵେତ୍
ଏହିପରି, ଯେଉଁ ଦେଉଳ ପୁରୋହିତ ନରକରୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ— ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବେଶ୍ୟାମାନଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତା ଭଲ।
ଅତସ୍ତୁ ଗଣିକାଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ନରଃ ସ୍ନାନାଦ୍ଵିଶୁଧ୍ଯତି। ମଲିନାଂ ଦୁର୍ଗତିଂ ଯାତି ବହୁପୂରୁଷସଂଶ୍ରଯାତ୍
କିନ୍ତୁ ବେଶ୍ୟାକୁ ଛୁଇଁଲେ, ସ୍ନାନ କଲେ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ତଥାପି ଅନେକ ପୁରୁଷଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରୁ ସେ ଅପବିତ୍ର ହୋଇ ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଏ।
ଵେଶ୍ଯା ତପସ୍ଵିନୀ ଯା ଚ ଦେଵାର୍ଚନରତା ସଦା। ପତିଵ୍ରତପରା ଶୁଦ୍ଧା ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚାକ୍ଷଯମଶ୍ନୁତେ
ଯେଉଁ ବେଶ୍ୟା ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ, ସଦା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ରତ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପତିନିଷ୍ଠା, ସେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଗଣିକାଂ ମାତୃଵଦ୍ଯସ୍ତୁ ସଦାସନ୍ନାଂ ପ୍ରପଶ୍ଯତି। ଦେଵଵତ୍ସୁରଲୋକେଷୁ ନିଖିଲଂ ଭୋଗମଶ୍ନୁତେ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଗଣିକାଙ୍କୁ ମାଆ ପରି ଦେଖନ୍ତି, ସେ ସମ୍ପର୍କରେ ସବୁବେଳେ ନିକଟରେ ଥିବା ପରି ଭାବନ୍ତି, ସେ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଯେମିତି ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମିତି ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ସୁରାସୁରନରାଣାଂ ଚ ଵଂଦନୀଯୋ ଯଥା ହରିଃ। ତଥାର୍ହୋଯଂ ସର୍ଵଲୋକେ ସର୍ଵଭୂତୈକପାଵନଃ
ଯେପରି ହରି ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ସେପରି ଏହି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଏବଂ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ।
ଦେଵଦାସଃ ସଦା ଯସ୍ତୁ ଦେଵକୃତ୍ଯେଷୁ ଲୋଲୁପଃ। ସ ଚ ଗଚ୍ଛତି ଲୋକେଶୋ ଦେଵଲୋକେ ମହୀଯତେ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଦେବତାଙ୍କର ଦାସ ଭାବେ ସଦା ଦେବକାର୍ଯ୍ୟରେ ଆଗ୍ରହୀ ରହନ୍ତି, ସେ ଏହି ଲୋକର ଏକ ନାୟକ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ଦେବଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି।
ଏତେଷାମେଵ ଲିଂଗାନି କାରଯିତ୍ଵା ଚ ମଂଡପମ୍। ଶକ୍ତ୍ଯା ଯଂ ଲଭତେ ନାକଂ କାଲସ୍ଯ ନିଶ୍ଚଯଂ ଶୃଣୁ
ଏହି ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ତିଆରି କରି ଏବଂ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କଲେ, ସେ ଯେତେ ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଥାଏ, ସେଥିର ନିଶ୍ଚିତ ସମୟ ଶୁଣ।
ହାଯନୈକଂ ତୃଣେନୈଵ ଶରକାଂଡେନ ତଚ୍ଛତମ୍। ଅଯୁତଂ ତ୍ଵନ୍ଯକାଷ୍ଠେନ ଲକ୍ଷଂ ଖାଦିରଦାରୁଣା୧୦୦ 1.59.
କେବଳ ଘାସରେ ଏକ ବର୍ଷ, ଶରକାଠରେ ଶତ ବର୍ଷ, ଅନ୍ୟ କାଠରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ, ଖାଦିର କାଠରେ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ।
କୋଟିକୋଟି ଚ ପାଷାଣୈଃ ସୁଦୃଢୈର୍ଯତ୍ନସଂଯୁତୈଃ। ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ମଂଡପଂ କାରଯେଦ୍ବୁଧଃ
କୋଟି କୋଟି ଦୃଢ଼ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥ ଚେଷ୍ଟାରେ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍, ଏହିପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଜ୍ଞାନୀ ମଣିଷ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍।