ଆସନଂ ଚୈଵ ତାଂବୂଲଂ ଦତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗାନ୍ନ ହୀଯତେ। ଏଵଂ ଵର୍ଷତ୍ରଯେଣୈଵ ପୁଷ୍କରିଣ୍ଯାଃ ଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ଆସନ ଓ ପାନ ଦେଇଲେ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗ ହରାଯାଏ ନାହିଁ; ଏଭଳି କରି, ତିନି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ପଦ୍ମପୋଖରୀ ଦାନର ଫଳ ମିଳେ।
ସ୍ଵର୍ଗାଚ୍ଚୈଵାଚ୍ଯୁତୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ଦେଵୈରପି ପ୍ରପୂଜ୍ଯତେ। ମାସମେକଂ ତୁ ଯୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ପ୍ରପାଂ ଗ୍ରୀଷ୍ମେଥ ନିର୍ଜଲେ୫୦ 1.58.
ସ୍ୱର୍ଗରୁ ସେ କେବେ ବି ଖସି ନାହାନ୍ତି ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ଯିଏ ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ ଏକ ମାସ ପାଇଁ ଜଳସ୍ଥଳୀ ଦେଇଥାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଜଳ ନାହିଁ, ସେ ଏହି ଫଳ ପାଏ।
କଲ୍ପୈକଂ ତୁ ଵସେତ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ଭ୍ରଷ୍ଟୋ ମହୀଯତେ। ପ୍ରପାଦାସ୍ତତ୍ର ତିଷ୍ଠଂତି ଯତ୍ର ପୁଷ୍କରିଣୀପ୍ରଦାଃ
ସେ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରନ୍ତି; ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଖସିଲେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ମହାନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ପଦ୍ମପୋଖରୀ ଦାନ ହୋଇଛି, ସେଠାରେ ଜଳସ୍ଥଳୀ ରହିଥାଏ।
ନୋଚେଦ୍ଧର୍ମଘଟୋ ଦେଯଃ ପୁଣ୍ଯଃ ପାପକ୍ଷଯାଯ ଚ। ଏଷ ଧର୍ମଘଟୋ ଜ୍ଞେଯୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାତ୍ମକଃ
ଯଦି ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ତେବେ ଧର୍ମଘଟ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ନାଶ ପାଇଁ। ଏହି ଧର୍ମଘଟକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବଙ୍କ ରୂପ ଭାବିବା ଉଚିତ।
ତଵପ୍ରସାଦାତ୍ସଫଲାଃ ମମ ସଂତୁ ମନୋରଥାଃ। ସ୍ଵର୍ଣମାଷଂ ଚତୁର୍ଭାଗଂ ଦକ୍ଷିଣାର୍ଥଂ ଘଟସ୍ଯ ଚ
ତୁମର କୃପାରେ ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ। ଏହି ଘଟ ପାଇଁ ଚାରିଭାଗ ସୁନା ମାଣିକି ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ ଵର୍ଷତ୍ରଯେଣୈଵ ପ୍ରପାଦାନଫଲଂ ଲଭେତ୍। ଯଃ ପଠେଚ୍ଛ୍ରାଵଯେଦ୍ଵାପି ପୁଷ୍କରିଣ୍ଯାଦିଜଂ ଫଲମ୍
ଏଭଳି କରି, ତିନି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଜଳସ୍ଥଳୀ ଦାନର ଫଳ ମିଳେ। ଯିଏ ପଦ୍ମପୋଖରୀ ଦାନର ଫଳ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶୁଣାଏ,
ସାକ୍ଷାତ୍ପାପାଦ୍ଭଵେନ୍ମୁକ୍ତସ୍ତତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ତୁ ସଦ୍ଗତିଃ। ଜନେଷୁ ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ପୁଣ୍ଯାଖ୍ଯାନମିଦଂ ଶୁଭମ୍
ସେ ସିଧାସଳଖ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ ଏବଂ ଏହି କୃପାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ଲାଭ କରେ। ଯିଏ ଏହି ପୁଣ୍ୟ କଥା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଣାଏ,
କଲ୍ପକୋଟିସହସ୍ରାଣି ସୁରଲୋକେ ସ ତିଷ୍ଠତି
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକରେ ଅସଂଖ୍ୟ କଳ୍ପ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାସ କରନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମପୁରାଣେ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟିଖଂଡେ ପୁଷ୍କରିଣ୍ଯାଦିଧର୍ମକୀର୍ତନଂନାମାଷ୍ଟପଂଚାଶତ୍ତମୋ। ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡର 'ପଦ୍ମପୋଖରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଶଂସା' ନାମକ ଅଠାବନ୍ତିଅଂଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଏକୋନଷଷ୍ଠିତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ। । ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ଅତଃ ପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି କୀର୍ତ୍ତିଧର୍ମଂ ପରଂ ଶୁଭମ୍। ସେତୁବଂଧଫଲଂ ପୁଣ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ଭାଷିତଂ ଯଥା
ଉଣଷଠିଅଂଶ ଅଧ୍ୟାୟ। ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏବେ ମୁଁ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ମହାନ ଓ ଶୁଭ କୀର୍ତ୍ତିର ପୁଣ୍ୟ, ସେତୁ ବନ୍ଧନର ଫଳ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମା କହିଥିଲେ, ସେଥିର ଉପକାର କଥା କହିବି।
କାଂତାରେ ଦୁସ୍ତରେ ପଂକେ ପୁରୁଶଂକୁସମାକୁଲଂ। ଆଲିଂ କୃତ୍ଵା ଭଵେତ୍ପୂତୋ ଦେଵତ୍ଵଂ ଯାତି ମାନଵଃ
ଯଦି ଅତି କଷ୍ଟଦାୟକ ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ଦୁର୍ଗମ କିଚିଡ଼ି ରାସ୍ତାରେ ମଣିଷମାନେ ଅସୁବିଧାରେ ପଡ଼ନ୍ତି, ସେଠାରେ ଯଦି କେହି ସେତୁ ବନାଏ, ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ ଏବଂ ଦେବତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଵିତସ୍ତୌ ତୁ ଲଭେତ୍ସ୍ଵର୍ଗଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷଶତଂ ସମମ୍। ଏଵଂ ସଂଖ୍ଯାଵିଧାନେନ ନରଃ ସ୍ଵର୍ଗାନ୍ନ ହୀଯତେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ହାତ ଲମ୍ବା ସେତୁ ପାଇଁ ଶତ ବର୍ଷ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ; ଏଭଳି ଗଣନା ଅନୁଯାୟୀ, ମଣିଷ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗ ହରାଏ ନାହିଁ।
କଦାଚିତ୍ପଂକଯୋଗାଚ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ଭୁଵି ଵିଜାଯତେ। ତଦା ଭଟ୍ଟାରକଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ରୋଗଶୋକଵିଵର୍ଜିତଃ
କେବେ କେବେ କିଚିଡ଼ି ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ହୁଏ; ତେବେ ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ପଂକାଦୌ ସଂକ୍ରମାଂଶ୍ଚୈଵ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗାନ୍ନ ହୀଯତେ। ସର୍ଵପାପଂ କ୍ଷଯଂ ତସ୍ଯ ସଂପ୍ରଯାତି ଦିନେଦିନେ
କିଚିଡ଼ି ଆରମ୍ଭରେ ଯାତ୍ରା ହେବା ପାଇଁ ସେତୁ ବନାଇଲେ, ସ୍ୱର୍ଗ ହରାଯାଏ ନାହିଁ; ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦିନକୁ ଦିନ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ସେ ଏହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ତଥାଲିସଂକ୍ରମାଣାଂ ଚ ଫଲଂ ତୁଲ୍ଯଂ ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍। ଧନପ୍ରାଣାଵ୍ଯଯେନୈଵ ଧୀମତା କ୍ରିଯତେ ସଦା
ଏଭଳି ପୁଣ୍ୟ ଅନ୍ୟକୁ ଦାନ କରିବାର ଫଳ ସମାନ ବୋଲି କହାଯାଇଛି; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ସଦା ଏହାକୁ ଧନ କିମ୍ବା ପ୍ରାଣ ଖର୍ଚ୍ଚ କରି କରନ୍ତି।
ଶ୍ରୂଯତାଂ ଯତ୍ପୁରାଵୃତ୍ତମାଖ୍ଯାନଂ ଵୃଦ୍ଧସଂମତଂ। କଶ୍ଚିଚ୍ଚୋରୋ ମହାଭୀଷ୍ମେ ସ୍ତେଯକର୍ମଣି ଚୋଦ୍ଯତଃ
ଏବେ ପୁରୁଣା ଏକ କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ବୃଦ୍ଧମାନେ ମନୋନୀତ କରିଛନ୍ତି। ଏକ ସମୟରେ ଏକ ଚୋର ଥିଲେ, ସେ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ ଏବଂ ଚୋରି କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ।
କାଂତାରେ ଗୋଶିରଃ ସ୍ଥାପ୍ଯ କ୍ରାଂତ୍ଵା ସ୍ତେଯଂ ଗତୋ ହ୍ଯସୌ। ଧନାପହରଣଂ କୃତ୍ଵା ଗୃହସ୍ଥସ୍ଯ ଚ ତେନ ହି
ଏକ ଜଙ୍ଗଲରେ ସେ ଗୋମୁଣ୍ଡ ରଖି, ଚୋରି କରି ଚାଲିଗଲେ; ଏଭଳି ଗୋଟିଏ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ଧନ ନେଇ ଚୋରି କଲେ।
ଗତଃ ସ୍ଵମଂଦିରଂ ତତ୍ର ଜନା ଗଚ୍ଛଂତି ଵର୍ତ୍ମନି। ସର୍ଵେଷାମେକପାଦସ୍ଯ ସୁଖଂ ଭଵତି ନିଶ୍ଚିତଂ
ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବେ ଲୋକେ ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିଲେ; ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକ ପାଉଁରେ ଚାଲିବାର ସୁବିଧା ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା।
ଏକପାଦେ ହ୍ରଦେ ଦୁର୍ଗେ ତାରକଂ ଗୋଶିରଃ ପରମ୍। ଚାଂଦ୍ରାଯଣଂ ଚ ତତ୍ତସ୍ଯ କାଂତାରେ ସଂସ୍ଥିତଂ ଶିରଃ
ଏକ ପାଉଁରେ ହ୍ରଦ କିମ୍ବା ଦୁର୍ଗରେ, ଗୋମୁଣ୍ଡ ହେଉଛି ତାରିଣୀ; ଏବଂ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ ହେଉଛି ସେଇ ମୁଣ୍ଡ ଜଙ୍ଗଲରେ ରଖାଯିବା।
ତତଶ୍ଚୋରସ୍ଯ ନିଧନେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତପ୍ରଣୀତକେ। ଧର୍ମସ୍ଯ ଫଲମାତ୍ରଂ ତୁ ଏତସ୍ଯ ଚ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ତାପରେ, ଚୋର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ତାଙ୍କର କର୍ମର ଫଳ ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ରହିଲା ନାହିଁ।
ନ ଦୈଵଂ ପୈତୃକଂ କାର୍ଯଂ ତୀର୍ଥଂ ସ୍ନାନଂ ଦ୍ଵିଜାର୍ଚନଂ। ଦାନଂ ଗୁରୁଜନେ ମାନଂ ଜ୍ଞାନଂ ପରହିତଂ ଶୁଭମ୍
କୌଣସି ଦେବକାର୍ଯ୍ୟ, ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ, ତୀର୍ଥସ୍ନାନ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୂଜା, ଦାନ, ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ, ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କିଛି ଭଲ କାମ—
ମନସା ନ କୃତଂ ତେନ କ୍ରିଯଯା ଚ କଥଂ ପୁନଃ। କୃତଂ ସାହସିକଂ ସ୍ତେଯଂ ପରଦାରାଭିମର୍ଶନମ୍
ସେ କେବେ ମନରେ କରିନଥିଲେ, ତେଣୁ କାମରେ କିପରି କରିଥାନ୍ତି? ସେ କରିଥିଲେ ମାତ୍ର ଦୁଷ୍ଟତା ଭରା ଚୋରି ଓ ଅନ୍ୟର ଜଣେ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଅପମାନ।
ଭୂତମିଥ୍ଯାପଵାଦଂ ଚ ସାଧୁନିଂଦା ପରଂ ତଥା। ଏଵଂ ଶତସହସ୍ରଂ ତୁ ତଥା ଗୋହରଣଂ କୃତମ୍
ସେ ପୂର୍ବ ଘଟଣାକୁ ନେଇ ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ କଲେ, ସଜ୍ଜନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ, ଏଭଳି ଲକ୍ଷ ଥର ଗୋ ଚୋରି କଲେ।
ତତ୍ରାହ ଧର୍ମରାଜସ୍ତୁ କାଲାନଲସମପ୍ରଭଃ। ନଯତୈନଂ ଫଲଂ ଶୂରା ଦୁର୍ଗତିଂ ଚାପୁନର୍ଭଵମ୍
ସେଠାରେ ଧର୍ମରାଜ, କାଳାଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କହିଲେ: 'ଏହାକୁ ନେଉ, ବୀରମାନେ, ତାଙ୍କର ଫଳକୁ—ଦୁଃଖ ଓ punarjanma ନାହିଁ।'
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେଽଵୋଚଚ୍ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତୋନୁକଂପକଃ। ଅସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଗୋଶିରଃ ପୁଣ୍ଯଂ କିଚିନ୍ନାଥ କ୍ଷମାଧୁନା
ସେ ସମୟରେ, ଦୟାଳୁ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଗୋମୁଣ୍ଡ ପାଇଁ କିଛି ପୁଣ୍ୟ ଅଛି କି? ଏବେ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।'
ନୃପୋ ଦ୍ଵାଦଶଵାର୍ଷିକ୍ଯଂ ଲଭେତ୍ପୁଣ୍ଯୋଦଯଂ କ୍ଷିତୌ। ତଥାହ ଧର୍ମରାଜସ୍ତଂ ଗଚ୍ଛ ମର୍ତ୍ଯଂ ଦୁରାତ୍ମକ
ପୃଥିବୀରେ ରାଜା ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପରେ ପୁଣ୍ୟ ଉଦୟ ପାଇପାରନ୍ତି; ଏହିପରି ଧର୍ମରାଜ ତାକୁ କହିଲେ: 'ହେ ଦୁଷ୍ଟ, ମଣିଷ ଲୋକକୁ ଯା।'
ଅକଂଟକଂ ଚ ରାଜ୍ଯଂ ଚ ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ଦ୍ଵାଦଶଵତ୍ସରମ୍। ଯଦ୍ଧୃତଂ ଗୋଶିରୋ ମାର୍ଗେ ମୁକ୍ତସ୍ତସ୍ଯୈଵ କାରଣାତ୍
'ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଣ୍ଟକ ନଥିବା ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କର; କାରଣ ଗୋମୁଣ୍ଡ ରାସ୍ତାରେ ରଖାଯିଥିଲା, ଏହି କାରଣରୁ ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ।'
ପୁନରତ୍ର ସମାଗମ୍ଯ ସଂଗଂତା ଚାପୁନର୍ଭଵମ୍। ତତଃ କୃତାଂଜଲିର୍ଦେଵମୁଵାଚ ଦୁଃଖପୀଡିତଃ
ପୁଣି ଏଠାକୁ ଫେରି ଆସି, ସେ ଏକତ୍ରିତ ହେବ ଏବଂ punarjanma ହେବ ନାହିଁ; ତାପରେ, ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ହାତ ଜୋଡି ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଧର୍ମରାଜାନୁକଂପା ଚ ମଯ୍ଯେଵଂ ପାପକାରିଣି। କୁରୁ ନାଥ ତ୍ଵନାଥେ ଚ ଜାନାମି ପ୍ରୀତିପୂର୍ଵକମ୍
'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଧର୍ମରାଜଙ୍କର ଦୟା ମୋ ପରି ପାପୀ ଓ ନିରାଶ୍ରୟ ଉପରେ; ମୁଁ ଜାଣେ, ଏହା ସତ୍ୟ ସ୍ନେହରୁ ହେଉଛି।'
ଧର୍ମରାଜସ୍ତୁ ତଂ ଚାହ ବାଢମେଵମିତୋ ଵ୍ରଜ। ସ୍ମରିଷ୍ଯସି ସ୍ଵଵୃତ୍ତାଂତଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ସୁଦୁଃଖିତଃ
ତାପରେ ଧର୍ମରାଜ ତାକୁ କହିଲେ: 'ଠିକ୍ ଅଛି—ଏଠାରୁ ଯା; ମୋର କୃପାରେ, ତୁମେ ତୁମ ପୂର୍ବ ଘଟଣା ମନେ ପକାଇପାରିବ, ଯଦିଓ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହେବ।'