ଭଵତ୍ଵିହ ତୁ ପାପିଷ୍ଠ ଲିଂଗଂ ତେ ନିପତିଷ୍ଯତି। ଗଚ୍ଛ ମେ ପୁରତୋ ମୂଢ ସୁରସ୍ଥାନଂ ଦିଵୌକସଃ
ଏଠି, ହେ ପାପୀ, ତୋର ଚିହ୍ନ ପଡ଼ିଯିବ; ମୋ ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯା, ମୂଢ଼।
ପଶ୍ଯଂତି ମୁନିଶାର୍ଦୂଲା ନରାଃ ସିଦ୍ଧାସ୍ସହୋରଗାଃ। ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ରୁଦଂତୀଂ ତାଂ ପତିଵ୍ରତାମ୍
ମନୁଷ୍ୟ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ସର୍ପମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିବେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏଭଳି କହି, ସେ ମହାମୁନି ତାହାକୁ ପଚାରିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ପତିନିଷ୍ଠା ହୋଇ କନ୍ଦୁଥିଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ କିମିଦାନୀଂ ତେ କର୍ମ ଦାରୁଣମାଗତମ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଵେପମାନା ସା ଭୀତା ପତିମୁଵାଚ ହ
ସେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କଣ ତୋ ପାଖକୁ ଆସିଛି?' ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ସେ ଭୟଭୀତ ଓ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ଯତ୍କୃତଂ କର୍ମ କ୍ଷଂତୁମର୍ହସି ଵୈ ପ୍ରଭୋ। ମୁନିରୁଵାଚ- ପରେଣାଭିଗତାସି ତ୍ଵମମେଧ୍ଯା ପାପଚାରିଣୀ
'ଅଜ୍ଞାନରେ ଯେ କାମ କରିଛି, ତାହାକୁ ମୁଁ ମାଫ କରିଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ହେ ପ୍ରଭୁ।' ମୁନି କହିଲେ— 'ତୁମେ ଅନ୍ୟଜନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶିତ, ଅଶୁଚି ଓ ପାପକାରିଣୀ ହେଉଛ।'
ଅସ୍ଥିଚର୍ମସମାଵିଷ୍ଟା ନିର୍ମାଂସା ନଖଵର୍ଜିତା। ଚିରଂ ସ୍ଥାସ୍ଯସି ଚୈକାପି ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯଂତୁ ଜନାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
ତୁମେ ହଡ଼ ଓ ଚର୍ମରେ ଢାକା, ମାଂସ ଓ ନଖ ବିହୀନ ହୋଇ, ଏକା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ; ଯେଉଁଠାରେ ଜନମାନେ ଓ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ।
ଦୁଃଖିତା ତମୁଵାଚେଦଂ ଶାପସ୍ଯାଂତୋ ଵିଧୀଯତାମ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ କରୁଣାଵିଷ୍ଟୋ ମନ୍ଯୁନାପି ପରିପ୍ଲୁତଃ
ଦୁଃଖିତା ହୋଇ ସେ କହିଲେ, 'ଏହି ଶାପର ଶେଷ ହେଉ।' ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ମୁନି କ୍ଷମାରେ ଭରି ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କ୍ରୋଧରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ।
ଜଗାଦ ଗୌତମୋ ଵାକ୍ଯଂ ରାମୋ ଦାଶରଥିର୍ଯଦା। ଵନମଭ୍ଯାଗତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସୀତାଲକ୍ଷ୍ମଣସଂଯୁତଃ
ଗୌତମ କହିଲେ, 'ଯେତେବେଳେ ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିବେ—'
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ଦୁଃଖିତାଂ ଶୁଷ୍କାଂ ନିର୍ଦେହାଂ ପଥିସଂସ୍ଥିତାଂ। ଗଦିଷ୍ଯତି ଚ ଵୈ ରାମୋ ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯାଗ୍ରତୋ ହସନ୍
ତୁମକୁ ଦୁଃଖିତ, ଶୁଷ୍କ ଓ ଦେହହୀନ ହୋଇ ପଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେଖି, ରାମ ହସି ହସି ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିବେ।
କିମିଯଂ ଶୁଷ୍କରୂପା ଚ ପ୍ରତିମାସ୍ଥିମଯୀ ଶଵା। ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ମେ ପୁରା ବ୍ରହ୍ମନ୍ରୂପଂ ଲୋକଵିପର୍ଯଯମ୍
'ଏହି ଶୁଷ୍କ ଆକୃତି କ'ଣ? ଏହି ହଡ଼ରେ ତିଆରି ଦେହ, ଏକ ମୃତଦେହ! ଏପରି ରୂପ ମୁଁ କେବେ ଦେଖିନଥିଲି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଭଳି ବିପରୀତ ଦୃଶ୍ୟ ପୂର୍ବେ କେବେ ଦେଖିନଥିଲି।'
ତତୋ ରାମଂ ମହାଭାଗଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ମାନୁଷଵିଗ୍ରହମ୍। ଯଦ୍ଵୃତ୍ତମାସୀତ୍ପୂର୍ଵଂ ତଦ୍ଵସିଷ୍ଠଃ କଥଯିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ବସିଷ୍ଠ, ମହାମାନ୍ୟ ରାମଙ୍କୁ, ମାନବ ରୂପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ପୂର୍ବର କଥା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହିଦେବେ।
ଵସିଷ୍ଠଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାମୋ ଵକ୍ଷ୍ଯତି ଧର୍ମଵିତ୍। ଅସ୍ଯା ଦୋଷୋ ନ ଚୈଵାସ୍ତି ଦୋଷୋଯଂ ପାକଶାସନେ
ବସିଷ୍ଠଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାମ କହିବେ, 'ଏହି ନାରୀଙ୍କର କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ; ଦୋଷ ତାହାର ଯିଏ ଶାସନ କରିଥିଲେ।'
ଏଵମୁକ୍ତେ ତୁ ରାମେଣ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରୂପଂ ଜୁଗୁପ୍ସିତଂ। ଦିଵ୍ଯଂ ରୂପଂ ସମାସ୍ଥାଯ ମଦ୍ଗୃହଂ ଚାଗମିଷ୍ଯସି
ଏଭଳି ରାମ କହିଲେ ପରେ, ତୁମେ ଏହି ଘୃଣିତ ରୂପ ଛାଡ଼ି, ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ମୋ ଘରକୁ ଆସିବ।
ଶପ୍ତ୍ଵା ତୁ ଗୌତମସ୍ତାଂ ହି ତପସ୍ତପ୍ତୁଂ ଗତୋ ଵନମ୍। ତତୋତ୍ଯଂତଂ ଶୁଷ୍କରୂପା ତଥୈଵ ପଥି ସଂସ୍ଥିତା
ଗୌତମ ତାହାକୁ ଶାପ ଦେଇ, ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ; ତାପରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଷ୍କ ରୂପରେ ସେଇପଥରେ ରହିଲେ।
ରାମସ୍ଯ ଵଚନାଦେଵ ଗୌତମଂ ପୁନରାଗତା। ଗୌତମୋପି ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧମଦ୍ଯୈଵଂ ଦିଵି ତିଷ୍ଠତି
ରାମଙ୍କର କଥା ଦ୍ୱାରା, ସେ ପୁଣି ଗୌତମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରିଲେ; ଏବଂ ଗୌତମ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏବେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସୁଛନ୍ତି।
ଇଂଦ୍ରୋପି ତ୍ରପଯାଯୁକ୍ତଃ ସ୍ଥିତଶ୍ଚାଂତର୍ଜଲେ ଚିରମ୍। ସ୍ଥିତ୍ଵା ଚାଂତର୍ଜଲେ ଦେଵୀମସ୍ତୌଦିଂଦ୍ରାକ୍ଷିସଂଜ୍ଞିତାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଲଜ୍ଜାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଣି ଭିତରେ ରହିଲେ; ଏବଂ ସେଠାରେ ଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ରାକ୍ଷୀ ନାମକ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସୁପ୍ରସନ୍ନା ତତୋ ଦେଵୀ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ପରିତୋଷିତା। ଗତ୍ଵୋଵାଚ ତତଃ ସା ଚ ଵରୋସ୍ମତ୍ତୋ ଵିଗୃହ୍ଯତାମ୍
ତାପରେ ଦେବୀ, ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, କହିଲେ, 'ଏବେ ମୋ ପାଖରୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର।'
ତତୋ ଦେଵୀମୁଵାଚେଦଂ ଶକ୍ରଃ ପରପୁରଂଜଯଃ। ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ମେ ଦେଵି ଵୈରୂପ୍ଯଂ ମୁନିଶାପଜମ୍
ତାପରେ ଶକ୍ର, ଶତ୍ରୁନଗର ବିଜେତା, ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମର କୃପାରେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁନିଙ୍କ ଶାପରେ ହୋଇଥିବା ମୋର ବିକୃତି—'
କିଂତୁ ବୁଦ୍ଧିଂ ସୃଜାମ୍ଯଦ୍ଯ ଯେନ ଲୋକୈର୍ନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
କିନ୍ତୁ ଆଜି ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ବିଚାର ତିଆରି କରିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ମୋତେ ଚିହ୍ନଟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯୋନିମଧ୍ଯଗତଂ ଦୃଷ୍ଟି ସହସ୍ରଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି। ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଇତି ଖ୍ଯାତସ୍ସୁରରାଜ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯସି
ତୋର ଯୋନି ମଧ୍ୟରେ ହଜାରଟି ଆଖି ଦେଖାଯିବ। ତୁମେ 'ହଜାର ଆଖିଅଳି' ବୋଲି ପରିଚିତ ହେବୁ, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିବୁ।
ମେଷାଂଡଂ ତଵ ଶିଶ୍ନଂ ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି ଚ ମଦ୍ଵରାତ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ଜଗନ୍ମାତା ତତ୍ରୈଵାଂତରଧୀଯତ୫୦ 1.54.
ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ତୋର ଲିଙ୍ଗ ଏବଂ ଶିଶ୍ନ ମେଷର ଅଣ୍ଡ ଭଳି ହେବ। ଏଭଳି କହି, ସେ ଜଗତ୍ଜନନୀ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଶକ୍ରୋ ଦେଵଵରୈଃ ପୂଜ୍ଯୋ ହ୍ଯଦ୍ଯାପି ଦିଵି ଵର୍ତତେ। ଇଂଦ୍ରସ୍ଯୈତାଦୃଶୀ କାମାଦଵସ୍ଥା ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ
ଶକ୍ର, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ, ଏଯାଁ ଅପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଛନ୍ତି। ଏହି ଭଳି ଅବସ୍ଥା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କାମବଶତାରୁ ହୋଇଛି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମପୁରାଣେ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟିଖଂଡେ ଅହଲ୍ଯାହରଣଂନାମ ଚତୁଷ୍ପଂଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି, ପବିତ୍ର ପଦ୍ମପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡରେ 'ଅହଲ୍ୟା ହରଣ' ନାମକ ଚୁଅନ୍ଚାଳିସ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ- ଅପରଂ ଚ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି କାମେନାଧିଷ୍ଠିତସ୍ଯ ଚ। ପୁରା ଭାଗୀରଥୀ ତୀରେ ଦ୍ଵିଜଃ ପରମହଂସକଃ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ— ମୁଁ ଆଉ ଏକ ଗଳ୍ପ କହିବି, ଯେଉଁଥିରେ କାମରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଭାଗୀରଥୀ ତୀରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହାପୁରୁଷ ଥିଲେ।
ଉପଦେଷ୍ଟା ସହସ୍ରାଣାଂ ଦ୍ଵିଜାନାଂ ଶାଂତିଦଃ ପରଃ। ଏକଦଂଡଧରଃ ସାକ୍ଷାତ୍କୂର୍ମଵଦ୍ଧରଣୀ ସ୍ଥିତଃ
ସେ ହଜାର ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ, ଶାନ୍ତି ଦେବାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଏକ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, କୁର୍ମ ଭଳି ଭୂମିରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
ଏକାକିନଃ ସତସ୍ତସ୍ଯ ଦେଵାଗାରେ ଵିନିଷ୍କୃତେ। ପତ୍ଯୁର୍ଗୃହାତ୍ପରଂ ଗେହଂ ଗଂତୁଂ ସାଯଂ ସମୁଦ୍ଯତା
ସେ ଏକା ଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ଜଣେ ଜଣା ଘର ଛାଡ଼ି, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଅକସ୍ମାଦ୍ଯୁଵତୀ ନାରୀ ମିଲିତା ରୂପଧାରିଣୀ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ଭଗଵାନ୍ଵିପ୍ରୋ ମନ୍ମଥସ୍ଯ ଭଯାର୍ଦିତଃ
ହଠାତ୍ ଏକ ଯୁବତୀ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ପୂଜ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ କାମଭୟରେ ବିଭୀତ ହେଲେ।
ଅଗାରଜଠରେ କୃତ୍ଵା ସ ଚୈନାଂ ପ୍ରାକ୍ଷିପତ୍କ୍ଷପାମ୍। ଅର୍ଗଲଂ ସା ଦୃଢଂ କୃତ୍ଵା ଦେଵାଗାରେ ସୁଶୋଭନେ
ସେ ତାକୁ ଘର ଭିତରକୁ ନେଇ, ରାତି ପାଇଁ ଘର ବନ୍ଦ କଲେ, ଦେବଗୃହକୁ ଦୃଢ଼ ଆଡ଼କା ଲଗାଇ ସୁରକ୍ଷିତ କଲେ।
କଦାଚିଦପି ତଂ ଦ୍ଵାରାଦାଗଂତୁଂ ନ ଦଦାତି ହ। ଏଵଂଭୂତଃ ସମାଧିସ୍ଥଃ କ୍ଷପାଂ କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ଵିଲପ୍ଯ ସଃ
ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାର ଦେଇ ଭିତରକୁ ଯିବାକୁ ଦେଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଧ୍ୟାନରେ ରହି, ସେ ରାତିଟିଏ କାଟି, ଦୁଃଖ କରିଲେ।
ଚିଂତଯଂସ୍ତାଂ ଵରାରୋହାଂ ଦ୍ଵାରି କିଂ ଵା କୃତଂ ମମ। ଏଵଂ ସଂଚିଂତ୍ଯତାମାହ ଦ୍ଵାରଂ ଦେହୀହ ନଃ ପ୍ରିଯେ
ସେ ସୁନ୍ଦରୀକୁ ଭାବି, ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ଚିନ୍ତା କଲେ— 'ମୁଁ କଣ କଲି?' ଏଭଳି ଭାବି, ସେ କହିଲେ— 'ପ୍ରିୟେ, ଦ୍ୱାର ଦେ।'
ପତିଶ୍ଚ ଵଶଗଃ କାଂତେ ଦଯିତସ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି। ତତସ୍ତଂ ପ୍ରାହ ସା ଵିପ୍ରଂ ଵୃଦ୍ଧଂ କାମପ୍ରଲାଲସମ୍
'ତୋର ପତି, ହେ କାନ୍ତା, ତୋର ଅଧୀନରେ ରହିବ; ତୋର ପ୍ରିୟ ତୋର ହେବ।' ତାପରେ ସେ, ଅତି ବୃଦ୍ଧ ଏବଂ କାମରେ ମତ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ।