ଅଲଂ ପ୍ରିଯେନ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ହୃଚ୍ଛଯୋ ମେ ପ୍ରଜାଯତେ। କର୍ତଵ୍ଯଂ ଚାପ୍ଯକର୍ତଵ୍ଯଂ ପତ୍ଯୁର୍ଵଚନସଂମତମ୍
"ପ୍ରିୟା, ଅଧିକ କଥା ଦରକାର ନାହିଁ; ମୋ ହୃଦୟରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଜନ୍ମ ନେଉଛି। କରିବା ଓ ନ କରିବା, ପତିଙ୍କ ଆଦେଶରେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ।"
କରୋତି ସତତଂ ଯା ଚ ସା ଚ ନାରୀ ପତିଵ୍ରତା। ଲଂଘଯେଦ୍ଯା ଚ ତସ୍ଯାଜ୍ଞାଂ ସୁରତେ ଚ ଵିଶେଷତଃ
"ଯିଏ ସବୁବେଳେ ପତିଙ୍କ କଥା ମାନେ, ସେଠିକି ପତିବ୍ରତା ନାରୀ। ଯଦି ସେ ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରେ, ବିଶେଷ କରି ମିଳନରେ—"
ପୁଣ୍ଯଂ ତସ୍ଯା ଭଵେନ୍ନଷ୍ଟଂ ଦୁର୍ଗତିଂ ଚାଧିଗଚ୍ଛତି। ସାବ୍ରଵୀଦ୍ଦେଵଵସ୍ତୂନି ସଂତି ଦେଵାର୍ଥତୋ ମୁନେ
"ତାହାଲେ ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ଓ ଦୁର୍ଗତି ପାଏ।" ସେ କହିଲେ, "ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ ସାମଗ୍ରୀ ଅଛି, ସେଗୁଡିକ ଦେବକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅଟୁଟ।"
ନିତ୍ଯକର୍ମାଣି ଚାନ୍ଯାନି କିଂ ଵା ତେଷୁ ଵିପର୍ଯଯଃ। ସ ଚୋଵାଚ ସତୀଂ ତତ୍ର ଦେହ୍ଯାଲିଗାଦିକଂ ମମ
"ଅନ୍ୟ ନିତ୍ୟକାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଛି—ସେଗୁଡିକୁ କାହିଁକି ବିଘ୍ନ କରିବେ?" ତା'ପରେ ସେ ସତୀକୁ କହିଲେ, "ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ଅଧିକ ଦିଅ।"
ମନସା ଭଯମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ମଯା ଦତ୍ତାନି ତାନି ଚ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ କୃତସ୍ତେନ ମନୋରଥଃ
"ମନରୁ ଭୟ ଛାଡ଼; ଏହି ସବୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଛି।" ଏଭଳି କହି, ସେ ତାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଓ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵିପ୍ର ମୁନେର୍ହୃଦ୍ଯା ସକଲ୍ମଷମ୍। ତତୋ ଧ୍ଯାନଂ ସମାରଭ୍ଯାଜାନାଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ଶଚୀପତେଃ
ଏହି ସମୟରେ, ମୁନି ନିର୍ମଳ ହୃଦୟରେ କିଛି ଅଶୁଭ ଅନୁଭବ କଲେ। ଧ୍ୟାନରେ ବସି, ଶଚୀପତି କ'ଣ କରିଛନ୍ତି ତାହା ଜାଣିଲେ।
ତୂର୍ଣମେଵ ଦ୍ଵାରଦେଶେ ଗତ୍ଵା ଚ ସମୁପସ୍ଥିତଃ। ଶକ୍ରୋ ମୁନିଂ ତୁ ସଂଲକ୍ଷ୍ଯ ଚୌତୁଦେହଂ ଵିଵେଶ ହ
ସେ ତୁରନ୍ତ ଦ୍ୱାର ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଅଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଚଲିଗଲେ।
ଗଚ୍ଛତଃ ପୃଷଦଂଶସ୍ଯ ପଦ୍ଧତୌ ପ୍ରଚଚାଲ ହ। ମୁନିସ୍ତତ୍ରାଵଦତ୍ତଂ ଵୈ କସ୍ତ୍ଵଂ ମାର୍ଜାରରୂପଧୃତ୍
ବିଲାଇ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଇନ୍ଦ୍ର ଯିବା ସମୟରେ, ମୁନି ଦେଖି କହିଲେ, "ତୁମେ କିଏ, ବିଲାଇ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ?"
ଭଯାତ୍ତସ୍ଯ ମୁନେରଗ୍ରେ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରାଂଜଲିରାଶ୍ରିତଃ। ମଘଵଂତଂ ପୁରୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୁକୋପ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
ମୁନିଙ୍କ ଭୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହାତ ଜୋଡି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଲେ। ମଘବାନ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ଯତ୍ତ୍ଵଯା ଚେଦୃଶଂ କର୍ମ ଭଗାର୍ଥଂ ଛଲସାହସମ୍। କୃତଂ ତସ୍ମାତ୍ତଵାଂଗେଷୁ ସହସ୍ରଭଗମୁତ୍ତମମ୍
"ତୁମେ ଯେଉଁ ଚତୁରାଇ ଓ ଜୋରଦରୀ କର୍ମ କଲା, ତାହା ତୁମ ଭୋଗ ପାଇଁ। ଏହି କାରଣରେ, ତୁମ ଶରୀରରେ ହଜାରଟି ଯୋନିର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯିବ।"
ଭଵତ୍ଵିହ ତୁ ପାପିଷ୍ଠ ଲିଂଗଂ ତେ ନିପତିଷ୍ଯତି। ଗଚ୍ଛ ମେ ପୁରତୋ ମୂଢ ସୁରସ୍ଥାନଂ ଦିଵୌକସଃ
ଏଠି, ହେ ପାପୀ, ତୋର ଚିହ୍ନ ପଡ଼ିଯିବ; ମୋ ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯା, ମୂଢ଼।
ପଶ୍ଯଂତି ମୁନିଶାର୍ଦୂଲା ନରାଃ ସିଦ୍ଧାସ୍ସହୋରଗାଃ। ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ରୁଦଂତୀଂ ତାଂ ପତିଵ୍ରତାମ୍
ମନୁଷ୍ୟ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ସର୍ପମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିବେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏଭଳି କହି, ସେ ମହାମୁନି ତାହାକୁ ପଚାରିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ପତିନିଷ୍ଠା ହୋଇ କନ୍ଦୁଥିଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ କିମିଦାନୀଂ ତେ କର୍ମ ଦାରୁଣମାଗତମ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଵେପମାନା ସା ଭୀତା ପତିମୁଵାଚ ହ
ସେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କଣ ତୋ ପାଖକୁ ଆସିଛି?' ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ସେ ଭୟଭୀତ ଓ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ଯତ୍କୃତଂ କର୍ମ କ୍ଷଂତୁମର୍ହସି ଵୈ ପ୍ରଭୋ। ମୁନିରୁଵାଚ- ପରେଣାଭିଗତାସି ତ୍ଵମମେଧ୍ଯା ପାପଚାରିଣୀ
'ଅଜ୍ଞାନରେ ଯେ କାମ କରିଛି, ତାହାକୁ ମୁଁ ମାଫ କରିଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ହେ ପ୍ରଭୁ।' ମୁନି କହିଲେ— 'ତୁମେ ଅନ୍ୟଜନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶିତ, ଅଶୁଚି ଓ ପାପକାରିଣୀ ହେଉଛ।'
ଅସ୍ଥିଚର୍ମସମାଵିଷ୍ଟା ନିର୍ମାଂସା ନଖଵର୍ଜିତା। ଚିରଂ ସ୍ଥାସ୍ଯସି ଚୈକାପି ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯଂତୁ ଜନାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
ତୁମେ ହଡ଼ ଓ ଚର୍ମରେ ଢାକା, ମାଂସ ଓ ନଖ ବିହୀନ ହୋଇ, ଏକା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ; ଯେଉଁଠାରେ ଜନମାନେ ଓ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ।
ଦୁଃଖିତା ତମୁଵାଚେଦଂ ଶାପସ୍ଯାଂତୋ ଵିଧୀଯତାମ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ କରୁଣାଵିଷ୍ଟୋ ମନ୍ଯୁନାପି ପରିପ୍ଲୁତଃ
ଦୁଃଖିତା ହୋଇ ସେ କହିଲେ, 'ଏହି ଶାପର ଶେଷ ହେଉ।' ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ମୁନି କ୍ଷମାରେ ଭରି ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କ୍ରୋଧରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ।
ଜଗାଦ ଗୌତମୋ ଵାକ୍ଯଂ ରାମୋ ଦାଶରଥିର୍ଯଦା। ଵନମଭ୍ଯାଗତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସୀତାଲକ୍ଷ୍ମଣସଂଯୁତଃ
ଗୌତମ କହିଲେ, 'ଯେତେବେଳେ ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିବେ—'
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ଦୁଃଖିତାଂ ଶୁଷ୍କାଂ ନିର୍ଦେହାଂ ପଥିସଂସ୍ଥିତାଂ। ଗଦିଷ୍ଯତି ଚ ଵୈ ରାମୋ ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯାଗ୍ରତୋ ହସନ୍
ତୁମକୁ ଦୁଃଖିତ, ଶୁଷ୍କ ଓ ଦେହହୀନ ହୋଇ ପଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେଖି, ରାମ ହସି ହସି ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିବେ।
କିମିଯଂ ଶୁଷ୍କରୂପା ଚ ପ୍ରତିମାସ୍ଥିମଯୀ ଶଵା। ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ମେ ପୁରା ବ୍ରହ୍ମନ୍ରୂପଂ ଲୋକଵିପର୍ଯଯମ୍
'ଏହି ଶୁଷ୍କ ଆକୃତି କ'ଣ? ଏହି ହଡ଼ରେ ତିଆରି ଦେହ, ଏକ ମୃତଦେହ! ଏପରି ରୂପ ମୁଁ କେବେ ଦେଖିନଥିଲି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଭଳି ବିପରୀତ ଦୃଶ୍ୟ ପୂର୍ବେ କେବେ ଦେଖିନଥିଲି।'
ତତୋ ରାମଂ ମହାଭାଗଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ମାନୁଷଵିଗ୍ରହମ୍। ଯଦ୍ଵୃତ୍ତମାସୀତ୍ପୂର୍ଵଂ ତଦ୍ଵସିଷ୍ଠଃ କଥଯିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ବସିଷ୍ଠ, ମହାମାନ୍ୟ ରାମଙ୍କୁ, ମାନବ ରୂପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ପୂର୍ବର କଥା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହିଦେବେ।
ଵସିଷ୍ଠଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାମୋ ଵକ୍ଷ୍ଯତି ଧର୍ମଵିତ୍। ଅସ୍ଯା ଦୋଷୋ ନ ଚୈଵାସ୍ତି ଦୋଷୋଯଂ ପାକଶାସନେ
ବସିଷ୍ଠଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାମ କହିବେ, 'ଏହି ନାରୀଙ୍କର କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ; ଦୋଷ ତାହାର ଯିଏ ଶାସନ କରିଥିଲେ।'
ଏଵମୁକ୍ତେ ତୁ ରାମେଣ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରୂପଂ ଜୁଗୁପ୍ସିତଂ। ଦିଵ୍ଯଂ ରୂପଂ ସମାସ୍ଥାଯ ମଦ୍ଗୃହଂ ଚାଗମିଷ୍ଯସି
ଏଭଳି ରାମ କହିଲେ ପରେ, ତୁମେ ଏହି ଘୃଣିତ ରୂପ ଛାଡ଼ି, ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ମୋ ଘରକୁ ଆସିବ।
ଶପ୍ତ୍ଵା ତୁ ଗୌତମସ୍ତାଂ ହି ତପସ୍ତପ୍ତୁଂ ଗତୋ ଵନମ୍। ତତୋତ୍ଯଂତଂ ଶୁଷ୍କରୂପା ତଥୈଵ ପଥି ସଂସ୍ଥିତା
ଗୌତମ ତାହାକୁ ଶାପ ଦେଇ, ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ; ତାପରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଷ୍କ ରୂପରେ ସେଇପଥରେ ରହିଲେ।
ରାମସ୍ଯ ଵଚନାଦେଵ ଗୌତମଂ ପୁନରାଗତା। ଗୌତମୋପି ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧମଦ୍ଯୈଵଂ ଦିଵି ତିଷ୍ଠତି
ରାମଙ୍କର କଥା ଦ୍ୱାରା, ସେ ପୁଣି ଗୌତମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରିଲେ; ଏବଂ ଗୌତମ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏବେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସୁଛନ୍ତି।
ଇଂଦ୍ରୋପି ତ୍ରପଯାଯୁକ୍ତଃ ସ୍ଥିତଶ୍ଚାଂତର୍ଜଲେ ଚିରମ୍। ସ୍ଥିତ୍ଵା ଚାଂତର୍ଜଲେ ଦେଵୀମସ୍ତୌଦିଂଦ୍ରାକ୍ଷିସଂଜ୍ଞିତାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଲଜ୍ଜାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଣି ଭିତରେ ରହିଲେ; ଏବଂ ସେଠାରେ ଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ରାକ୍ଷୀ ନାମକ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସୁପ୍ରସନ୍ନା ତତୋ ଦେଵୀ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ପରିତୋଷିତା। ଗତ୍ଵୋଵାଚ ତତଃ ସା ଚ ଵରୋସ୍ମତ୍ତୋ ଵିଗୃହ୍ଯତାମ୍
ତାପରେ ଦେବୀ, ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, କହିଲେ, 'ଏବେ ମୋ ପାଖରୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର।'
ତତୋ ଦେଵୀମୁଵାଚେଦଂ ଶକ୍ରଃ ପରପୁରଂଜଯଃ। ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ମେ ଦେଵି ଵୈରୂପ୍ଯଂ ମୁନିଶାପଜମ୍
ତାପରେ ଶକ୍ର, ଶତ୍ରୁନଗର ବିଜେତା, ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମର କୃପାରେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁନିଙ୍କ ଶାପରେ ହୋଇଥିବା ମୋର ବିକୃତି—'
କିଂତୁ ବୁଦ୍ଧିଂ ସୃଜାମ୍ଯଦ୍ଯ ଯେନ ଲୋକୈର୍ନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
କିନ୍ତୁ ଆଜି ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ବିଚାର ତିଆରି କରିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ମୋତେ ଚିହ୍ନଟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯୋନିମଧ୍ଯଗତଂ ଦୃଷ୍ଟି ସହସ୍ରଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି। ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଇତି ଖ୍ଯାତସ୍ସୁରରାଜ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯସି
ତୋର ଯୋନି ମଧ୍ୟରେ ହଜାରଟି ଆଖି ଦେଖାଯିବ। ତୁମେ 'ହଜାର ଆଖିଅଳି' ବୋଲି ପରିଚିତ ହେବୁ, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିବୁ।
ମେଷାଂଡଂ ତଵ ଶିଶ୍ନଂ ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି ଚ ମଦ୍ଵରାତ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ଜଗନ୍ମାତା ତତ୍ରୈଵାଂତରଧୀଯତ୫୦ 1.54.
ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ତୋର ଲିଙ୍ଗ ଏବଂ ଶିଶ୍ନ ମେଷର ଅଣ୍ଡ ଭଳି ହେବ। ଏଭଳି କହି, ସେ ଜଗତ୍ଜନନୀ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।