ତତସ୍ତସ୍ଯ ଚ ଵୀଥ୍ଯାଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟସ୍ତେନ ସହୈଵ ସଃ। ସ ପପ୍ରଚ୍ଛ ମୁଦା ତଂ ଚ ଧର୍ମୋଦ୍ଦେଶଂ ହିତଂ ଵଦ
ତାପରେ ରାସ୍ତାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ପଚାରିଲେ, "ଧର୍ମର ଯେଉଁ ଉପଦେଶ ଉପକାରୀ, ସେ କହ।"
ସଜ୍ଜନାଦ୍ରୋହ ଉଵାଚ-। ଗଚ୍ଛ ବାଡଵ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍। ତଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵଭୀଷ୍ଟଂ ତେ ସାଂପ୍ରତଂ ଚ ଫଲିଷ୍ଯତି
ସଜ୍ଜନାଦ୍ରୋହ କହିଲେ— "ଯାଅ, ବାଢ଼ବ, ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ଜାଣ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କୁ ଦେଖ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଏବେ ପୂରଣ ହେବ।"
ବକସ୍ଯ ନିଧନଂ ଯଦ୍ଵା ଵସ୍ତ୍ରସ୍ଯାଶୋଷଣଂ ତଥା। ଜାନୀଷେ ଚାପରୋ ଯଶ୍ଚ କାମସ୍ତେଽସ୍ତି ହୃଦିସ୍ଥିତଃ
ଯେପରି ତୁମେ ବକ ପକ୍ଷୀର ମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ଜମା କପଡ଼ା ଶୁଖିଯିବାକୁ ଜାଣ, ସେପରି ତୁମ ହୃଦୟରେ ଥିବା ଆଉ ଏକ ଆଶାକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣୁଛ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନମାଗତୋ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପ୍ରତି। ଵିଷ୍ଣୁରୂପଦ୍ଵିଜେନୈଵ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ତେନ ମୁଦା ଯଯୌ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ, ସେଠାକୁ ବିଷ୍ଣୁ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦ୍ୱିଜନ ସହିତ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଯାଇଲେ।
ଅପଶ୍ଯତ୍ପୁରୁଷଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ଜ୍ଵଲଂତଂ ଚ ପୁରଃସ୍ଥିତମ୍। ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂପୂର୍ଣଂ ଦୀପ୍ଯମାନଂ ସ୍ଵତେଜସା
ସେ ଦେଖିଲେ, ସାମ୍ନାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ପୁରୁଷ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦଢ଼ିଆ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଅବ୍ରଵୀତ୍ସ ଚ ଧର୍ମାତ୍ମା ଧ୍ଯାନସ୍ଥଂ ଚ ହରେଃ ପ୍ରିଯମ୍। ଵଦନୋ ଯଦ୍ଯଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ଵୈ ଦୂରାତ୍ତ୍ଵାଂ ଚାଗତୋ ହ୍ଯହମ୍
ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜଣେ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ, ଯିଏ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ, କହିଲେ— 'ମୁଁ ଦୂରରୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ଯାହା ଘଟିଛି ସେ ସବୁ ମୋତେ କୁହ।'
ଵୈଷ୍ଣଵ ଉଵାଚ-। ପ୍ରସନ୍ନସ୍ତେ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦାନଵାରୀଶ୍ଵରଃ ସଦା। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ଚ ମନୋଽସ୍ମାକଂ ହୃଷ୍ଯତୀଵାଧୁନା ଦ୍ଵିଜ
ଭକ୍ତ କହିଲେ— 'ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦାନବମାନେ ଯାହାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ସେ ଭଗବାନ ସଦା ତୁମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ। ତୁମକୁ ଦେଖି, ଆମ ମନ ଏବେ ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଛି, ହେ ଦ୍ୱିଜ।'
କଲ୍ଯାଣଂ ଚାତୁଲଂ ତେଦ୍ଯ ଫଲିଷ୍ଯତି ମନୋରଥଃ। ସୁରଵର୍ତ୍ମନି ତେ ନିତ୍ଯଂ ଚେଲଂ ଶୁଷ୍ଯତି ନାନ୍ଯଥା
ଆଜି ତୁମ ଅତୁଳନୀୟ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଫଳିବ। ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ପଥରେ ତୁମ କପଡ଼ା ସଦା ଶୁଖିବ, ଅନ୍ୟଥା କେବେ ନୁହେଁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ମମ ଗେହେ ହରିଂ ସ୍ଥିତମ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵୈଷ୍ଣଵେନାଥ ସ ତୁ ତଂ ପୁନବ୍ରଵୀତ୍
ମୋ ଘରେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି— ଏପରି ଭକ୍ତ କହିଲେ, ତାପରେ ସେ ପୁଣି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କ୍ଵାସୌ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ଥିତୋ ନିତ୍ଯଂ ଦର୍ଶଯାଦ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ। ଵୈଷ୍ଣଵ ଉଵାଚ-। ଅସ୍ମିନ୍ଦେଵଗୃହେ ରମ୍ଯେ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ପରମେଶ୍ଵରମ୍୧୫୦ 1.50.
'ସେ ନିତ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? ଆଜି ଦୟାକରି ମୋତେ ଦେଖାଅ।' ଭକ୍ତ କହିଲେ— 'ଏହି ସୁନ୍ଦର ଦେବମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖ।'
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କିଲ୍ବିଷାଦ୍ଧୋରାନ୍ମୁଚ୍ଯସେ ଜନ୍ମବଂଧାନତ୍। ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ସଦନଂ ପ୍ରତି
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଭୟଙ୍କର ପାପ ଓ ଜନ୍ମର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅପଶ୍ଯତ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ତିଷ୍ଠଂତଂ ପଦ୍ମତଲ୍ପକେ। ଶିରସୈଵ ପ୍ରଵଂଦ୍ଯାଥ ଜଗ୍ରାହ ଚରଣୌ ମୁଦା
ସେ ଦେଖିଲେ, ସେ ଦ୍ୱିଜ ବିଷ୍ଣୁ ଏକ ପଦ୍ମ ଶଯ୍ୟାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶିରସା ଶସ୍ତାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରିଲେ।
ପ୍ରସାଦୀ ଭଵ ଦେଵେଶ ନ ଜ୍ଞାତସ୍ତ୍ଵଂ ପୁରା ମଯା। ଇହାମୁତ୍ର ଚ ଦେଵେଶ ତଵାହଂ କିଂକରଃ ପ୍ରଭୋ
'ହେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ନାଥ, ଦୟା କର। ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିପାରିନଥିଲି। ଏହି ଲୋକରେ ଓ ପରଲୋକରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମର ଦାସ।'
ଅନୁଗ୍ରହଶ୍ଚ ମେ ଦୃଷ୍ଟୋ ଭଵତୋ ମଧୁସୂଦନ। ରୂପଂ ତେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛାମି ଯଦି ଚାସ୍ତି କୃପା ମଯି
'ହେ ମଧୁସୂଦନ, ମୁଁ ତୁମ ଦୟା ଦେଖିଛି। ଯଦି ତୁମର କୃପା ମୋ ପ୍ରତି ଅଛି, ମୁଁ ତୁମ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ।'
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ-। ଅସ୍ତି ମେ ତ୍ଵଯି ଭୂଦେଵ ପ୍ରିଯତ୍ଵଂ ଚ ସଦୈଵ ହି। ସ୍ନେହାତ୍ପୁଣ୍ଯଵତାମେଵ ଦର୍ଶନଂ କାରିତଂ ମଯା
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ— 'ହେ ଭୂଦେବ, ମୋର ତୁମ ପ୍ରତି ସଦା ପ୍ରେମ ଅଛି। ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରେମରୁ, ମୁଁ ଏହି ଦର୍ଶନ ଦେଇଛି।'
ଦର୍ଶନାତ୍ସ୍ପର୍ଶନାଦ୍ଧ୍ଯାନାତ୍କୀର୍ତନାଦ୍ଭାଷଣାତ୍ତଥା। ସକୃତ୍ପୁଣ୍ଯଵତାମେଵ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚାକ୍ଷଯମଶ୍ନୁତେ
ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନେ ସହିତ ଏକଥର ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ଧ୍ୟାନ କରିବା, କୀର୍ତ୍ତନ କରିବା କିମ୍ବା କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ ହୁଏ।
ନିତ୍ଯମେଵ ତୁ ସଂସର୍ଗାତ୍ସର୍ଵପାପକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍। ଭୁକ୍ତ୍ଵା ସୁଖମନଂତ ଚ ମଦ୍ଦେହେ ପ୍ରଵିଲୀଯତେ
ନିତ୍ୟ ସଙ୍ଗରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଅନନ୍ତ ସୁଖ ଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ମୋ ଦେହରେ ଲୀନ ହୁଏ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ଚ ପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥେଷୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଂ ଚୈଵ ସର୍ଵତଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁଣ୍ଯଵତାଂ ଦେଶାନ୍ମମ ଦେହେ ଵିଲୀଯତେ
ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ସମସ୍ତଠାରେ ମୋତେ ଦେଖି, ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନେ ଥିବା ଦେଶ ଦେଖିଲେ, ମୋ ଦେହରେ ଲୀନ ହୁଏ।
କଥଯିତ୍ଵା କଥାଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ଲୋକାନାମଗ୍ରତଃ ସଦା। ସ ଚୈଵ ନରଶାର୍ଦୂଲ ମଦ୍ଦେହେ ପ୍ରଵିଲୀଯତେ
ପବିତ୍ର କଥା ସଦା ଲୋକମାନଙ୍କ ଆଗରେ କହିଲେ, ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଦେହରେ ଲୀନ ହୁଏ।
ଉପୋଷ୍ଯ ଵାସରେସ୍ମାକଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମଚ୍ଚରିତଂ ଧ୍ରୁଵମ୍। ରାତ୍ରୌ ଜାଗରଣଂ କୃତ୍ଵା ମଦ୍ଦେହେ ପ୍ରଵିଲୀଯତେ
ମୋ ତିଥିରେ ଉପବାସ କରି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋ କଥା ଶୁଣି, ରାତିରେ ଜାଗି ରହିଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଦେହରେ ଲୀନ ହୁଏ।
ଅତ୍ଯଂତଘୋଷଣୋ ନୃତ୍ଯଗୀତଵାଦ୍ଯାଦିକୈସ୍ସଦା। ନାମସ୍ମରନ୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଦ୍ଦେହେ ପ୍ରଵିଲୀଯତେ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁଠି ସଦା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ନାମସ୍ମରଣ, ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ହେଉଛି, ସେଠି ମୁଁ ମୋ ଦେହରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଏ।
ମଦ୍ଭକ୍ତସ୍ତୀର୍ଥଭୂତଶ୍ଚ ତ୍ଵମେଵ ବକମାରଣାତ୍। ଯତ୍ପାପଂ ତସ୍ଯ ମୋକ୍ଷାଯ ସଖେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଉଵାଚ ହ
ବକାସୁରଙ୍କୁ ମାରିଥିବା ଦିନଠାରୁ ତୁମେ ମୋର ଭକ୍ତ ଓ ତୀର୍ଥସ୍ଥାନ ହେଇଛ; ତୁମ ପାପ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ କହାଯାଇଛି, ବନ୍ଧୁ।
ଗଚ୍ଛ ମୂକଂ ମହାତ୍ମାନଂ ତୀର୍ଥଂ ପୁଣ୍ଯଵତାଂ ଵରମ୍। ମୂକସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍ତାତ ସର୍ଵେ ଦୃଷ୍ଟା ମହାଜନାଃ
ମହାତ୍ମା ମୂକଙ୍କଠାରେ ଯାଅ, ଯିଏ ପୁଣ୍ୟବାନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ; ମୂକଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିଲେ, ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ମହାନ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସମାନ।
ତେଷାଂ ଚ ଦର୍ଶନାଦେଵ ତଥା ସଂଭାଷଣାନ୍ମମ। ମମସଂପର୍କଭାଵାଚ୍ଚ ମଦ୍ଗୃହଂ ଚାଗତୋ ଭଵାନ୍
ସେମାନଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ, କଥାହେଲେ ଏବଂ ମୋ ସହ ଯୋଗ ରହିଲେ, ଏବଂ ତୁମେ ମୋ ଗୃହକୁ ଆସିଛ।
ଜନ୍ମକୋଟିସହସ୍ରେଭ୍ଯୋ ଯସ୍ଯ ପାପକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍। ସ ମାଂ ପଶ୍ଯତି ଧର୍ମଜ୍ଞୋ ଯଥା ତେନ ପ୍ରସନ୍ନତା
ଯାହାଙ୍କର ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଜନ୍ମର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ମୋତେ ଦେଖିପାରେ, ଏବଂ ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୋର କୃପା ମିଳେ।
ମମୈଵାନୁଗ୍ରହାଦ୍ଵତ୍ସଅହଂଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଯାନଘ। ତସ୍ମାଦ୍ଵରଂ ଗୃହାଣ ତ୍ଵଂ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତତେ
ମୋର କୃପାରେ, ହେ ବତ୍ସ, ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଛ; ତେଣୁ, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ସେହି ଆଶୀର୍ବାଦ ନିଅ।
ଵିପ୍ର ଉଵାଚ-। ଅସ୍ମାକଂ ସର୍ଵଥା ନାଥ ମାନସଂ ତ୍ଵଯି ତିଷ୍ଠତୁ। ତ୍ଵଦୃତେ ସର୍ଵଲୋକେଶ କଦାଚିନ୍ନ ତୁ ରୋଚତାମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ନାଥ, ମୋର ମନ ସଦା ତୁମ ପାଖରେ ରହୁ; ତୁମକୁ ଛାଡି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ନାଥ, ଆଉ କିଛି କେବେ ମୋତେ ଭଲ ନଲାଗୁ।
ମାଧଵ ଉଵାଚ-। ଯସ୍ମାଦେତାଦୃଶୀ ବୁଦ୍ଧିଃ ସ୍ଫୁରତେ ତେ ସଦାନଘ। ତସ୍ମାନ୍ମତ୍ସଦୃଶାନ୍ଭୋଗାନ୍ମଦ୍ଗେହେ ସଂପ୍ରଲପ୍ସ୍ଯସେ
ମାଧବ କହିଲେ: ଏପରି ବୁଦ୍ଧି ସଦା ତୁମେ ଧାରଣ କରୁଛ, ହେ ନିର୍ମଳ; ତେଣୁ, ମୋ ଗୃହରେ ମୋ ପରି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବ।
କିଂତୁ ତେ ପିତରୌ ପୂଜାମାପ୍ନୁତୋ ନ ତ୍ଵଯାନଘ। ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ପିତରୌ ପଶ୍ଚାଦ୍ଯାସ୍ଯସି ମତ୍ତନୁମ୍
କିନ୍ତୁ, ହେ ନିର୍ମଳ, ତୁମେ ତୁମ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନଥିବାରୁ ସେମାନେ ପୂଜା ମିଳିବେ ନାହିଁ; ପ୍ରଥମେ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପୂଜି, ପରେ ମୋ ରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
ତଯୋର୍ନିଶ୍ଶ୍ଵାସଵାତେନ ମନ୍ଯୁନା ଚ ଭୃଶଂ ପୁନଃ। ତପଃ କ୍ଷରତି ତେ ନିତ୍ଯଂ ତସ୍ମାତ୍ପୂଜଯ ତୌ ଦ୍ଵିଜ
ସେମାନଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଓ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରୁ, ତୁମର ତପସ୍ୟା ସଦା କ୍ଷୟ ହେଉଛି; ତେଣୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କର।