ଆରୋଗ୍ଯାର୍ଥଂ ଚ ସୂର୍ଯଂ ଚ ଧର୍ମମୋକ୍ଷାଯ ମାଧଵମ୍। ଶିଵଂ ଚ କୃତ୍ଯକାମାର୍ଥଂ ସର୍ଵକାମାଯ ଚଂଡିକାମ୍
ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ, ଧର୍ମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ମାଧବଙ୍କୁ, କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ଶିବଙ୍କୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଚଣ୍ଡୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଦେଵାଂସ୍ତୁ ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ଵୈଶ୍ଵଦେଵବଲିଂ ଚରେତ୍। ଵହ୍ନିକାର୍ଯଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ଯଜ୍ଞଂ ବ୍ରାହ୍ମଣତର୍ପଣମ୍
ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ସେଉଁଠି ବୈଶ୍ୱଦେବ ବଳି ଦେବା ଉଚିତ। ତାପରେ ଅଗ୍ନିକାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଯଜ୍ଞ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଦରକାର।
ଦେଵାନାଂ ସର୍ଵସତ୍ଵାନାଂ ପୁନସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ଵ୍ରଜେତ୍। ଗତାଗତଂ ସ୍ଥିରଂ କୃତ୍ଵା କାମାନ୍ମୋକ୍ଷଂ ସୁଖଂ ଦିଵମ୍
ଦେବତା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପୁନି ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଲାଭ କରେ। ଆସିଯିବା-ଯିବା ଚକ୍ରକୁ ଦୃଢ଼ କରି, ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ, ସୁଖ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ପାଇଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ନିତ୍ଯଂ କର୍ମାଣି କାରଯେତ୍। ନାରଦ ଉଵାଚ-। କିମର୍ଥଂ ଚ ଜଲଂ ତାତ ଦେଵାଃ ପିତୃଗଣୈଃ ସହ
ସେଥିପାଇଁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ନିତ୍ୟ କର୍ମ କରିବା ଉଚିତ। ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ପିତା, ଦେବତାମାନେ ଓ ପିତୃମାନେ ମିଶି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପରି ପାଣି କାହିଁକି ପାଉନାହାନ୍ତି?
ନ ପ୍ରାପ୍ନୁଵଂତି ସର୍ଵଜ୍ଞ ଲଭଂତେ ମାନଵା ଯଥା। ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ। ପୁରା ସୃଷ୍ଟଂ ମଯା ତୋଯଂ ସର୍ଵଦେଵମଯାମୃତମ୍
ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପରି ପାଣି ପାଉନାହାନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପାଣିକୁ ଅମୃତ ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲି।
ତସ୍ଯୈଵ ରକ୍ଷଣାର୍ଥଂ ଚ ରକ୍ଷା ଯକ୍ଷା ଧନୁର୍ଧରାଃ। ଘ୍ନଂତି ତେ ପିତରଂ ଦେଵମସ୍ମଦ୍ଵାକ୍ଯାନ୍ନ ମାନୁଷମ୍
ସେଇ ପାଣିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଧନୁଧାରୀ ଯକ୍ଷମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଆମ ଆଦେଶରେ ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ମାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେକୁ ନୁହେଁ।
ପଶଵଃ ପକ୍ଷିଣଃ କୀଟା ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ। ମର୍ତ୍ଯଜାତାଶ୍ଚ ଦେଵା ଯେ ତଥୈଵ ମାନୁଷା ଧ୍ରୁଵମ୍
ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ ଓ କୀଟମାନେ ମନୁଷ୍ୟଲୋକରେ ବସିଛନ୍ତି; ଯେଉଁ ଦେବତା ମନୁଷ୍ୟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମନୁଷ୍ୟ।
ତର୍ପଯିତ୍ଵା ଗୁରୁଂ ନିତ୍ଯଂ ସୁରଲୋକେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତାଃ। ଅସ୍ନାଯୀ ଚ ମଲଂ ଭୁଂକ୍ତେ ଅଜପୀ ପୂଯଶୋଣିତମ୍
ନିତ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଲେ, ସେ ଦେବଲୋକରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ସ୍ନାନ କରେନାହିଁ, ସେ ମଳ ଖାଏ; ଯିଏ ଜପ କରେନାହିଁ, ସେ ପୁୟ ଓ ରକ୍ତର ଦୁଃଖ ଭୋଗେ।
ଅକୃତ୍ଵା ତର୍ପଣଂ ନିତ୍ଯଂ ପିତୃହା ଚୋପଜାଯତେ। ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସମଂ ପାପଂ ଦେଵାନାମପ୍ଯପୂଜନେ
ନିତ୍ୟ ତର୍ପଣ ନ କଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ପିତୃହନ୍ତା ହୁଏ। ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା ନ କଲେ, ଏହା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମାନ ପାପ।
ସନ୍ଧ୍ଯାକୃତ୍ଯମକୃତ୍ଵା ଚ ସୂର୍ଯଂ ହଂତି ଚ ପାପକୃତ୍। ନାରଦ ଉଵାଚ-। ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ସଦାଚାରକ୍ରମଂ ବ୍ରୂହି ଚ କର୍ମଣାମ୍
ସନ୍ଧ୍ୟା କର୍ମ ନ କଲେ, ପାପୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରେ। ନାରଦ କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସଦାଚାର ଓ କର୍ମ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣମାନେଙ୍କର କର୍ମ ମଧ୍ୟ କହ।
ଇତରେଷାଂ ଚ ଵର୍ଣାନାଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତମଖିଲଂ ଵଦ। ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ-। ଆଚାରାଲ୍ଲଭତେ ଚାଯୁରାଚାରାଲ୍ଲଭତେ ସୁଖମ୍
ଅନ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣମାନେଙ୍କର ସମସ୍ତ କର୍ମ ମଧ୍ୟ କହ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଆଚାର ଦ୍ୱାରା ଆୟୁଷ୍ୟ ମିଳେ, ଆଚାର ଦ୍ୱାରା ସୁଖ ମିଳେ।
ଆଚାରାତ୍ସ୍ଵର୍ଗଂ ମୋକ୍ଷଂ ଚ ଆଚାରୋ ହଂତ୍ଯଲକ୍ଷଣମ୍। ଅନାଚାରୋ ହି ପୁରୁଷୋ ଲୋକେ ଭଵତି ନିଂଦିତଃ
ଆଚାର ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ଆଚାର ଦୁର୍ଦ୍ଦୈଵକୁ ଦୂର କରେ। ଯିଏ ଆଚାର ରହିତ, ସେ ଲୋକରେ ନିନ୍ଦିତ ହୁଏ।
ଦୁଃଖଭାଗୀ ଚ ସତତଂ ଵ୍ଯାଧିତୋଲ୍ପାଯୁରେଵ ଚ। ନରକେ ନିଯତଂ ଵାସୋ ହ୍ଯନାଚାରାନ୍ନରସ୍ଯ ଚ
ସେ ସଦା ଦୁଃଖ ଭୋଗେ, ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ଓ ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ୍ୟ ହୁଏ। ଖରାପ ଆଚାର ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନରକରେ ବାସ କରିବାକୁ ପଡ଼େ।
ଆଚାରାଚ୍ଚ ପରଂ ଲୋକମାଚାରଂ ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵତଃ। ଗୋମଯେନ ଗୃହେ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରକୁର୍ଯାଦୁପଲେପନମ୍
ଆଚାର ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚତମ ଲୋକ ମିଳେ। ଆଚାର ସଂପର୍କରେ ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ: ଘରକୁ ସଦା ଗୋମୟ ଦ୍ୱାରା ଲେପନ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରକ୍ଷାଲଯେତ୍ତତଃ ପୀଠଂ କାଷ୍ଠଂ ପାତ୍ରଂ ଶିଲାତଲମ୍। ଭସ୍ମନା କାଂସ୍ଯପାତ୍ରଂ ତୁ ତାମ୍ରମମ୍ଲେନଶୁଦ୍ଧ୍ଯତି
ତାପରେ ଆସନ, କାଠ, ପାତ୍ର ଓ ପାଥର ତଳକୁ ଭଲଭାବେ ଧୋଇବା ଉଚିତ। କାଂସ୍ୟ ପାତ୍ରକୁ ଖର ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଏ, ତାମ୍ର ପାତ୍ରକୁ ତେଲ-ତିକ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପରିଷ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।
ଶିଲାପାତ୍ରଂ ତୁ ତୈଲେନ ଫାଲଂଗୋ ଵାଲକେନ ତୁ। ସ୍ଵର୍ଣରୌପ୍ଯାଦିପାତ୍ରଂ ତୁ ଜଲମାତ୍ରେଣ ଶୁଧ୍ଯତି
ପାଥର ପାତ୍ରକୁ ତେଲ ଲଗାଇ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ, ହଳ ପାହିଁ ଘାସର ଗୁଛି ଦ୍ୱାରା ପରିଷ୍କାର କରାଯାଏ। ସୁନା, ଚାଁଦି ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାତୁର ପାତ୍ରକୁ କେବଳ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଯଥେଷ୍ଟ।
ଅଗ୍ନିନା ଲୋହପାତ୍ରଂ ତୁ ପାକପ୍ରକ୍ଷାଲନେନ ତୁ। ଖନନାଦ୍ଦାହନାଚ୍ଚୈଵ ଉପଲେପନ ଧାଵନାତ୍
ଲୋହାର ପାତ୍ରକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦାହ କରିବା ଓ ଭଲଭାବେ ଧୋଇବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାକୁ କୁଟିବା, ପୁଣି ଦାହ କରିବା, ଲେପିବା ଓ ଧୋଇବା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଏ।
ପର୍ଜନ୍ଯଵର୍ଷଣାଚ୍ଚୈଵ ଭୂରମେଧ୍ଯା ଵିଶୁଧ୍ଯତି। ତୈଜସ୍ସାନାଂ ମଣୀନାଂ ଚ ସର୍ଵସ୍ଯାଶ୍ମମଯସ୍ଯ ଚ
ବର୍ଷା ଜଳରେ ଭୂମି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ; ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଧାତୁ, ମଣି ଓ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ପରିଷ୍କାର ହୁଏ।
ଭସ୍ମଭିର୍ମୃତ୍ତିକାଭିଶ୍ଚ ଶୁଦ୍ଧିରୁକ୍ତା ମଯା ପୁରା। ଶଯ୍ଯା ଭାର୍ଯା ଶିଶୁର୍ଵସ୍ତ୍ରମୁପଵୀତଂ କମଂଡଲୁଃ
ଖର ଓ ମାଟି ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି କେମିତି କରିବା ଯାହା ପୂର୍ବରୁ କୁହାଯାଇଛି। ଶଯ୍ୟା, ଜନାନୀ, ଶିଶୁ, ବସ୍ତ୍ର, ଉପବୀତ ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ନିଜ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ ମନାଯାଏ।
ଆତ୍ମନଃ କଥିତାଶ୍ଶୁଦ୍ଧା ନ ପରେଷାଂ କଦାଚନ। ନ ଭୁଂଜୀତୈକଵସ୍ତ୍ରେଣ ନ ସ୍ନାଯାଦେକଵାସସା
ଏହି ସବୁ ନିଜ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ, କେବେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏକ ବସ୍ତ୍ରରେ ସ୍ନାନ କରିବା ମଧ୍ୟ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନ ଧାରଯେତ୍ପରସ୍ଯୈଵଂ ସ୍ନାନଵସ୍ତ୍ରଂ କଦାଚନ। ସଂସ୍କାରଂ କେଶଦଂତାନାଂ ପ୍ରାତରେଵ ସମାଚରେତ୍
ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କର ସ୍ନାନ ବସ୍ତ୍ର କେବେ ମଧ୍ୟ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କେଶ ଓ ଦାନ୍ତର ପରିଷ୍କାର ସକାଳେ ସକାଳେ କରିବା ଉଚିତ।
ଗୁରୂଣାଂ ଚ ନମସ୍କାରଂ ନିତ୍ଯମେଵ ସମାଚରେତ୍। ହସ୍ତପାଦେ ମୁଖେ ଚୈଵ ପଂଚାର୍ଦ୍ରୋ ଭୋଜନଂ ଚରେତ୍
ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ। ହାତ, ପାଉଁ ଓ ମୁହଁ ପରିଷ୍କାର ରଖି, ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଭିଜା ଥିଲେ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ।
ପଂଚାର୍ଦ୍ରକସ୍ତୁ ଭୁଂଜାନଃ ଶତଂ ଵର୍ଷାଣି ଜୀଵତି। ଦେଵତାନାଂ ଗୁରୋରାଜ୍ଞାଂ ସ୍ନାତକାଚାର୍ଯଯୋରପି
ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଭାଗ ଭିଜା ରଖି ଯିଏ ଭୋଜନ କରେ, ସେ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚେ। ଦେବତା, ଗୁରୁ ଓ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଦେଶକୁ ସଦା ମାନିବା ଉଚିତ।
ନାକ୍ରାମେତ୍କାମତଶ୍ଛାଯାଂ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଦୀକ୍ଷିତସ୍ଯ ଚ। ଗୋଗଣଂ ଦେଵତଂ ଵିପ୍ରଂ ଘୃତଂ ମଧୁ ଚତୁଷ୍ପଥମ୍
ଏଚ୍ଛାକୃତ ଭାବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଦୀକ୍ଷିତ ଲୋକଙ୍କ ଛାୟା ଅଟିକିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଗାଁଠ, ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଘିଅ, ମଧୁ କିମ୍ବା ଚଉରାହା ଛାୟା ମଧ୍ୟ ଅଟିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ପ୍ରକୁର୍ଵୀତ ପ୍ରଖ୍ଯାତାଂଶ୍ଚ ଵନସ୍ପତୀନ୍। ଗୋଵିପ୍ରାଵଗ୍ନିଵିପ୍ରୌ ଚ ଵିପ୍ରୌ ଦ୍ଵୌ ଦଂପତୀ ତଥା
ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣାବର୍ତ୍ତ ଭାବେ ପରିକ୍ରମା କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୃକ୍ଷ, ଗାଁଠ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନି, ଦୁଇଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପରିକ୍ରମା କରିବା ଉଚିତ।
ତଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ନ ଗଚ୍ଛେତ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଥୋପି ପତେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍। ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟୋ ନ ସ୍ପୃଶେଦଗ୍ନିଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଦୈଵତଂ ଗୁରୁମ୍
ଏହି ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହା କଲେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଅପମାନିତ ହୁଏ। ଅଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଗ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଛୁଅ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସ୍ଵଶୀର୍ଷଂ ପୁଷ୍ପଵୃକ୍ଷଂ ଚ ଯଜ୍ଞଵୃକ୍ଷମଧାର୍ମିକମ୍। ତ୍ରୀଣି ତେଜାଂସି ନୋଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଉଦୀକ୍ଷେତ କଦାଚନ
ନିଜ ମୁଣ୍ଡ, ଫୁଲ ଲାଗିଥିବା ବୃକ୍ଷ, ଯଜ୍ଞ ବୃକ୍ଷ କିମ୍ବା ଅଧର୍ମିକ ଲୋକ ଉପରେ ଅଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ତିନିଟି ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ କେବେ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସୂର୍ଯାଚଂଦ୍ରମସାଵେଵଂ ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଚ ସର୍ଵଶଃ। ନେକ୍ଷେଦ୍ଵିପ୍ରଂ ଗୁରୁଂ ଦେଵଂ ରାଜାନଂ ଯତିନାଂ ଵରମ୍
ଏହିପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ତାରାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁ, ଦେବତା, ରାଜା କିମ୍ବା ମହା ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯୋଗିନଂ ଦେଵକର୍ମାଣଂ ଧର୍ମାଣାଂ କଥକଂ ଦ୍ଵିଜମ୍। ନଦୀନାଂ ଚ ପ୍ରତୀରେ ଚ ପତ୍ଯୁଶ୍ଚ ସରିତାଂ ତଥା
ଯୋଗୀ, ଦେବତାର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ଧର୍ମ ଶିଖ୍ୟା ଦେଉଥିବା ଦ୍ୱିଜ, ନଦୀ ତଟ ଓ ନଦୀର ମାଳିକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯଜ୍ଞଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ମୂଲେ ଚ ଉଦ୍ଯାନେ ପୁଷ୍ପଵାଟକେ। ଶରୀରସ୍ଯ ମଲତ୍ଯାଗଂ ନ କୁର୍ଯାଜ୍ଜୀଵନେ ତଥା
ଯଜ୍ଞ ବୃକ୍ଷର ମୂଳ, ଉଦ୍ୟାନ କିମ୍ବା ଫୁଲ ବାଗିଚାରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଦେହର ମଳ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯେଉଁଠାରେ ଜୀବନ ଅଛି, ସେଠି ମଧ୍ୟ ଏହା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।