ସ ନିସ୍ତରତି ଦୁର୍ଗାଣି ସ୍ଵର୍ଗମକ୍ଷଯମଶ୍ନୁତେ। ଵାଣିଜ୍ଯଂ କାରଯେଦ୍ଵିପ୍ରୋ ମିଥ୍ଯାଽଵଶ୍ଯଂ ପରିତ୍ଯଜେତ୍୧୦୦ 1.48.
ସେ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଅଟଳାଇ ସ୍ୱର୍ଗର ଅକ୍ଷୟ ସୁଖକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ବ୍ୟବସାୟ କରିପାରେ, କିନ୍ତୁ ସଦା ମିଥ୍ୟା ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ୍।
ଵୃଦ୍ଧିଂ ଚ ନିକ୍ଷିପେତ୍ତୀର୍ଥେ ସ୍ଵଯଂ ଶେଷଂ ତୁ ଭୋଜଯେତ୍। ଦେହକ୍ଲେଶାତ୍ତତ୍ସହସ୍ରଗୁଣଂ ଭଵତି ସର୍ଵଦା
ଲାଭ ହେଲେ ତାହା ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍, ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ନିଜେ ଦେଇବା ଉଚିତ୍। ଶରୀରର କଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ଏହା ହଜାର ଗୁଣ ଫଳ ଦିଏ।
ଅର୍ଥାର୍ଜନଵିଧୌ ମର୍ତ୍ଯା ଵିଶଂତି ଵିଷମେ ଜଲେ। କାଂତାରମଟଵୀଂ ଚୈଵ ଶ୍ଵାପଦୈଃ ସେଵିତାଂ ତଥା
ଧନ ଅର୍ଜନ କରିବାକୁ ଲୋକେ ବିପଦ୍ ଜଳ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ରହନ୍ତି।
ଗିରିଂ ଗିରିଗୁହାଂ ଦୁର୍ଗାଂ ମ୍ଲେଚ୍ଛାନାଂ ଶସ୍ତ୍ରପାତିନାମ୍। ଗୃହଂ ପ୍ରତିଭଯଂ ସ୍ଥାନଂ ଧନଲୋଭାତ୍ସମଂତତଃ
ପାହାଡ଼, ପାହାଡ଼ ଗୁହା, ବିପଦ୍ ସ୍ଥାନ, ଅଜ୍ଞାତ ଲୋକ ଓ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କ ଘରକୁ ଧନଲୋଭରେ ଯାଆନ୍ତି। ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଓ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଲୋଭ ଦେଇଥାଏ।
ସୁତଦାରାନ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଦୂରଂ ଗଚ୍ଛଂତି ଲୋଭିନଃ। ସ୍କଂଧେ ଭାରଂ ଵହଂତ୍ଯନ୍ଯେ ତର୍ଯାଂ ଚକ୍ରେ ନିପାତନୈଃ
ଲୋଭରେ ପୁଅ ଓ ଜଣେ ଝିଅକୁ ଛାଡ଼ି ଦୂରକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ କାନ୍ଧରେ ଭାର ବହନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଗାଡ଼ି ଓ ନୌକାରୁ ଖସି ପଡ଼ନ୍ତି।
କ୍ଷେପଣୀଭିର୍ମହାଦୁଃଖୈସ୍ସଦା ପ୍ରାଣଵ୍ଯଯେନ ଚ। ଅର୍ଥସ୍ଯ ସଂଚଯଃ ପୁତ୍ର ପ୍ରାଣାତ୍ପ୍ରିଯତରୋ ମହାନ୍
ଗୁଳି ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ କଷ୍ଟ ଏବଂ ପ୍ରାଣ ହାନି ସହିତ ଲୋକେ ସଦା ଧନ ସଞ୍ଚୟ କରନ୍ତି। ଏହି ଧନ, ପୁଅ, ପ୍ରାଣ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ହୋଇଯାଏ।
ଏଭିର୍ନ୍ଯାଯାର୍ଜିତଂ ଵିତ୍ତଂ ଵଣିଗ୍ଭାଵେନ ଯତ୍ନତଃ। ପିତୃଦେଵଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯୋ ଦତ୍ତଂ ଚାକ୍ଷଯମଶ୍ନୁତେ
ଏଭଳି ନ୍ୟାୟ ଭାବେ ଅର୍ଜିତ ଧନ ବ୍ୟବସାୟ ଦ୍ୱାରା ଯତ୍ନରେ ଉପାର୍ଜନ କରି, ପିତୃ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଲେ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ମିଳେ।
ଏତୌ ଦୋଷୌ ମହାଂତୌ ଚ ଵାଣିଜ୍ଯେ ଲାଭକର୍ମଣି। ଲୋଭାନାମପରିତ୍ଯାଗୋ ମୃଷା ଗ୍ରାହ୍ଯଶ୍ଚ ଵିକ୍ରଯଃ
ବ୍ୟବସାୟରେ ଲାଭ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବାରେ ଦୁଇଟି ବଡ଼ ଦୋଷ ଅଛି: ଲୋଭ ଛାଡ଼ିନଥିବା ଏବଂ କିଣିବା ବେଚିବାରେ ମିଥ୍ୟା ଗ୍ରହଣ।
ଏତୌ ଦୋଷୋ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ କୁର୍ଯାଦର୍ଥାର୍ଜନଂ ବୁଧଃ। ଅକ୍ଷଯଂ ଲଭତେ ଦାନାଦ୍ଵଣିଗ୍ଦୋଷୈର୍ନ ଲିପ୍ଯତେ
ଏହି ଦୁଇଟି ଦୋଷ ଛାଡ଼ି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଧନ ଅର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଦାନ କଲେ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ମିଳେ ଏବଂ ବ୍ୟବସାୟର ଦୋଷ ଲାଗିନଥାଏ।
ପୁଣ୍ଯକର୍ମରତୋ ଵିପ୍ରଃ କୃଷିଂ ହି ପରିକାରଯେତ୍। ଵାହଯେଦ୍ଦିଵସସ୍ଯାର୍ଧଂ ବଲୀଵର୍ଦଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ପୁଣ୍ୟ କାମରେ ରତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚାଷ କରିବା ଉଚିତ୍। ଦିନର ଅର୍ଧ ଭାଗ ପାଇଁ ଚାରିଟି ବଳଦ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍।
ଅଭାଵାତ୍ତ୍ରିତଯଂ ଚୈଵ ଅଵିଶ୍ରାମଂ ନ କାରଯେତ୍। ଚାରଯେଚ୍ଚ ତୃଣେଽଚ୍ଛିନ୍ନୈ ଚୋରଵ୍ଯାଘ୍ରଵିଵର୍ଜିତେ
ଯଦି ଚାରିଟି ନଥାଏ, ତେବେ ତିନିଟି ବଳଦ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଅବିରତ କଷ୍ଟ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅକାଟା ଘାସ ଯେଉଁଠି ଚୋର ଓ ବାଘ ନାହାନ୍ତି, ସେଠି ଚରାଇବା ଉଚିତ୍।
ଦଦ୍ଯାଦ୍ଘାସଂ ଯଥେଷ୍ଟଂ ଚ ନିତ୍ଯମାତର୍ପଯେତ୍ସ୍ଵଯମ୍। ଗୋଷ୍ଠଂ ଚ କାରଯେତ୍ତସ୍ଯ କିଂଚିଦ୍ଵିଘ୍ନଵିଵର୍ଜିତମ୍
ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ଇଚ୍ଛାମତ ଘାସ ଦେବା ଏବଂ ନିଜେ ସେମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ୍। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାଘ୍ନା ଓ ବିଘ୍ନ ନଥିବା ଗୋଶାଳା ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍।
ସଦା ଗୋମଯମୂତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଵିଘସୈଶ୍ଚ ଵିଵର୍ଜିତମ୍। ନ ମଲଂ ନିକ୍ଷିପେଦ୍ଗୋଷ୍ଠେ ସର୍ଵଦେଵନିକେତନେ
ସଦା ଗୋମୟ, ଗୋମୂତ୍ର ଓ ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ଗୋଶାଳା କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଅପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଆତ୍ମନଃ ଶଯନୀଯସ୍ଯ ସଦୃଶଂ କାରଯେଦ୍ବୁଧଃ। ସମଂ ନିର୍ଵାପଯେଦ୍ଯତ୍ନାଚ୍ଛୀତଵାତରଜସ୍ତଥା
ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନିଜ ପାଇଁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଶୋଇବା ଜାଗା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ୍, ଏହା ସମତଳ ଓ ଠଣ୍ଡା, ପବନ ଓ ଧୂଳିରୁ ରକ୍ଷିତ ରହିବା ଦିଗରେ ସାବଧାନ ହେବା ଦରକାର।
ପ୍ରାଣସ୍ଯ ସଦୃଶଂ ପଶ୍ଯେଦ୍ଗାଂ ଚ ସାମାନ୍ଯଵିଗ୍ରହମ୍। ଅସ୍ଯ ଦେହେ ସୁଖଂଦୁଃଖଂ ତଥା ତସ୍ଯୈଵ କଲ୍ପତେ
ଗୋକୁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ସମାନ ଭାବିବା ଉଚିତ୍, ଯେପରି ଏହାର ଦେହରେ ସୁଖ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ ହୁଏ, ସେପରି ନିଜ ଦେହରେ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁଛି ବୋଲି ଭାବିବା ଦରକାର।
ଅନେନ ଵିଧିନା ଯସ୍ତୁ କୃଷିକର୍ମାଣି କାରଯେତ୍। ସ ଚ ଗୋଵାହନୈର୍ଦୋଷୈର୍ନ ଲିପ୍ଯେତ ଧନୀ ଭଵେତ୍
ଏହି ପ୍ରକାର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଯିଏ କୃଷି କାମ କରେ, ସେ ଗୋବାହନ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ଦୋଷରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ ଓ ଧନୀ ହୁଏ।
ଦୁର୍ବଲଂ ପୀଡଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ତଥୈଵ ଗଦସଂଯୁତମ୍। ଅତିବାଲାତିଵୃଦ୍ଧଂ ଚ ସ ଗୋହତ୍ଯାଂ ସମାଲଭେତ୍
ଯିଏ ଦୁର୍ବଳ, ରୋଗୀ, ଅତି ଛୋଟ ବା ଅତି ବୃଦ୍ଧ ଗୋକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଏ, ସେ ଗୋହତ୍ୟା ପାପର ଭାଗୀ ହୁଏ।
ଵିଷମଂ ଵାହଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ଦୁର୍ବଲଂ ସବଲଂ ତଥା। ସ ଗୋହତ୍ଯାସମଂ ପାପଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତୀହ ନ ସଂଶଯଃ
ଯିଏ ଦୁର୍ବଳ ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୋକୁ ଅସମତଳ ଭାବରେ ଟାଣିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ, ସେ ଏହି ଲୋକରେ ଗୋହତ୍ୟା ସମ ପାପ ଲାଭ କରେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯୋ ଵାହଯେଦ୍ଵିନା ସସ୍ଯଂ ଖାଦଂତଂ ଗାଂ ନିଵାରଯେତ୍। ମୋହାତ୍ତୃଣଂ ଜଲଂ ଵାପି ସ ଗୋହତ୍ଯାସମଂ ଲଭେତ୍
ଯିଏ ଫସଲ ନଥିବା ବେଳେ ଗୋକୁ କାମ କରାଏ, କିମ୍ବା ମୂର୍ଖତାରେ ତାକୁ ଘାସ ଖାଇବା ବା ପାଣି ପିଇବାରୁ ବଞ୍ଚିତ କରେ, ସେ ଗୋହତ୍ୟା ସମ ପାପ ପାଏ।
ସଂକ୍ରାଂତ୍ଯାଂ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ଚାମାଵାସ୍ଯାଯାଂ ତଥୈଵ ଚ। ହଲସ୍ଯ ଵାହନାତ୍ପାପଂ ଗଵାମଯୁତହତ୍ଯଯା
ସଂକ୍ରାନ୍ତି, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଓ ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନରେ ଯଦି ଗୋକୁ ହଳ ଟାଣିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରାଯାଏ, ତେବେ ଦଶ ହଜାର ଗୋହତ୍ୟା ସମ ପାପ ହୁଏ।
ଅମୂଷୁ ପୂଜଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ସିତୈଶ୍ଚିତ୍ରାଦିଭିର୍ନରଃ। କଜ୍ଜଲୈଃ କୁସୁମୈସ୍ତୈଲୈଃ ସୋକ୍ଷଯଂ ସ୍ଵର୍ଗମଶ୍ନୁତେ
ଏହି ଦିନଗୁଡିକରେ ଯିଏ ଧଳା ବା ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ପଦାର୍ଥ, କାଜଳ, ଫୁଲ ଓ ତେଲ ଦ୍ୱାରା ଗୋକୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରେ।
ଘାସମୁଷ୍ଟିଂ ପରଗଵେ ଯୋ ଦଦାତି ସଦାହ୍ନିକମ୍। ସର୍ଵପାପକ୍ଷଯସ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚାକ୍ଷଯମଶ୍ନୁତେ
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଅନ୍ୟର ଗୋକୁ ଏକ ମୁଠି ଘାସ ଦିଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଓ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରେ।
ଯଥା ଵିପ୍ରସ୍ତଥା ଗୌଶ୍ଚ ଦ୍ଵଯୋଃ ପୂଜାଫଲଂ ସମମ୍। ଵିଚାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ମୁଖ୍ଯୋ ନୃଣାଂ ଗାଵଃ ପଶୌ ତଥା
ଯେପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେପରି ଗୋ; ଦୁହାର ପୂଜାର ଫଳ ସମାନ। ଚିନ୍ତା କଲେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ନାରଦ ଉଵାଚ-। ଵିପ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମମୁଖେ ଜାତଃ କଥିତୋ ମେ ତ୍ଵଯାନଘ। କଥଂ ଗୋଭିଃ ସମୋ ନାଥ ଵିସ୍ମଯୋ ମେ ଵିଧେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ପାପହୀନ, ଆପଣ ମୋତେ କହିଛନ୍ତି ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି; ତେବେ ଗୋ କିପରି ସେମାନଙ୍କ ସମାନ? ଏଥିରେ ମୋର ବଡ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଛି।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ-। ଶୃଣୁ ଚାତ୍ର ଯଥାତଥ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଗଵାଂ ଯଥା। ଏକପିଂଡକ୍ରିଯୈକ୍ଯଂ ତୁ ପୁରୁଷୈର୍ନିର୍ମିତଂ ପୁରା
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଏଠି ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗୋଙ୍କ ଏକତା ବିଷୟରେ ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ। ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଏକ ପିଣ୍ଡ ଦାନର ନିୟମ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ।
ପୁରା ବ୍ରହ୍ମମୁଖୋଦ୍ଭୂତଂ କୂଟଂ ତେଜୋମଯଂ ମହତ୍। ଚତୁର୍ଭାଗପ୍ରଜାତଂ ତଦ୍ଵେଦୋଗ୍ନିର୍ଗୌର୍ଦ୍ଵିଜସ୍ତଥା
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଏକ ଦୀପ୍ତିମୟ ବଡ ଦଳ ଦେଖାଦେଲା; ଏହାର ଚାରି ଭାଗରୁ ବେଦ, ଅଗ୍ନି, ଗୋ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ପ୍ରାକ୍ତେଜଃ ସଂଭଵୋ ଵେଦୋ ଵହ୍ନିରେଵ ତଥୈଵ ଚ। ପରତୋ ଗୌସ୍ତଥା ଵିପ୍ରୋ ଜାତଶ୍ଚୈଵ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ପ୍ରଥମେ ଏହି ତେଜସ୍ୱୀ ଦଳରୁ ବେଦ ଓ ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମିଲେ; ପରେ ଗୋ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ତତ୍ର ସୃଷ୍ଟା ମଯା ଚାଦୌ ଵେଦାଶ୍ଚତ୍ଵାର ଏକଶଃ। ସ୍ଥିତ୍ଯର୍ଥଂ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ଭୁଵନାନାଂ ସମଂତତଃ
ସେଠାରେ ମୁଁ ଆରମ୍ଭରେ ଚାରିଟି ବେଦକୁ ଏକ ଏକ କରି ସୃଷ୍ଟି କଲି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ଭୁବନର ରକ୍ଷା ପାଇଁ।
ଅଗ୍ନିର୍ହଵ୍ଯାନି ଭୁଂଜୀତ ଦେଵହେତୋସ୍ତଥା ଦ୍ଵିଜଃ। ଆଜ୍ଯଂ ଗୋପ୍ରଭଵଂ ଵିଦ୍ଧି ତସ୍ମାଦେତେ ପ୍ରସୂତକାଃ
ଅଗ୍ନି ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ହୋମ ଉପଭୋଗ କରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ସେପରି; ଘିଅ ଗୋଠୁ ମିଳେ ବୋଲି ଜାଣ, ଏହି ସମସ୍ତେ ଗୋଠୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ନ ସଂତି ଯଦି ଲୋକେଷୁ ଚତ୍ଵାରୋମୀ ମହତ୍ତରାଃ। ତଦାଖିଲଂ ଚ ଭୁଵନଂ ନଷ୍ଟଂ ସ୍ଥାଵରଜଂଗମମ୍
ଯଦି ଏହି ଚାରିଟି ମହାତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ସ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ନଥାନ୍ତି, ତେବେ ସମସ୍ତ ଭୁବନ, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ, ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।