ନଵଧାନ୍ଯାନି ଶସ୍ତାନି ଵିପ୍ରେଭ୍ଯଃ ସଂପ୍ରଦାପଯେତ୍। ନ ଚେତ୍ପ୍ରାଣିଵଧେ ହ୍ଯତ୍ର କ୍ଷୀଯଂତେ ଚାଯୁଷୋ ଧ୍ରୁଵଂ
ନବ ପ୍ରକାର ଧାନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦେବା ଉଚିତ; ନହେଲେ ଜୀବ ହତ୍ୟା କରି ଖାଇଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଆୟୁ ହ୍ରାସ ପାଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ଦଦ୍ଯାତ୍ସୁବହୂନି ପିତୃଦେଵଦ୍ଵିଜାତିଷୁ। ଅଭାଵାତ୍କ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯାଵୃତ୍ତିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୈରୂପଜୀଵ୍ଯତେ
ତେଣୁ ପିତୃ, ଦେବତା ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ବହୁତ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ; ଏହା ନଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଜୀବିକା ଅନୁସରଣ କରିପାରନ୍ତି।
ନ୍ଯାଯଯୁଦ୍ଧେଷୁ ଯୋଦ୍ଧଵ୍ଯଂ ଚରେଦ୍ଵୀରଵ୍ରତଂ ଶୁଭମ୍। ସ ତଯା ଚ ଦ୍ଵିଜୋ ଵୃତ୍ଯା ଯଦ୍ଧନଂ ଲଭତେ ନୃପାତ୍
ନ୍ୟାୟସମ୍ମତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେବା ଓ ବୀରତାର ଉତ୍ତମ ବ୍ରତ ଅନୁସରିବା ଉଚିତ; ଏପରି ଉପାୟରେ ଦ୍ୱିଜ ରାଜାଙ୍କଠାରୁ ଯେ ଧନ ପାଏ,
ପିତୃଯଜ୍ଞାଦିଦାନେଷୁ ମେଧ୍ଯଂ ତଦ୍ଧନମୁଚ୍ଯତେ। ସମଭ୍ଯସେଦ୍ଧନୁର୍ଵିଦ୍ଯାଂ ଵେଦଯୁକ୍ତାଂ ସଦାନଘଃ
ପିତୃଯଜ୍ଞ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନରେ ଯେ ଧନ ମିଳେ, ତାହା ପବିତ୍ର ବୋଲି ମନାଯାଏ; ବେଦ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।
ଶକ୍ତିକୁଂତଗଦାଖଡ୍ଗ ପରିଘାଣାଂ ସମଂତତଃ। ଅଶ୍ଵାରୋହଂ ଗଜାରୋହମୈଂଦ୍ରଜାଲମମାନକଂ
ଶକ୍ତି, କୁଂତ, ଗଦା, ଖଡ଼ଗ, ପରିଘ ଇତ୍ୟାଦି ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷତା, ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ିବା, ହାତୀ ଚଢ଼ିବା, ମାୟାବି କଳା ଓ ବାଦ୍ୟ ଚଳାଇବା—
ରଥଭୂମିଗତଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ଯୁକ୍ତଂ ସର୍ଵତ୍ର କାରଯେତ୍। ଦ୍ଵିଜ ଦେଵ ଧ୍ରୁଵାଣାଂ ଚ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଵୃତ୍ତଂ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ରଥ ଓ ପଦାତି ଯୁଦ୍ଧରେ ଯଥାଯଥିକ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ହେଉଛି ଦ୍ୱିଜ, ଦେବତା, ଧୃଢ଼ମନ୍ଥିବା ଏବଂ ନାରୀମାନେର ଉଚିତ ଆଚରଣ।
ସାଧୁ ସାଧ୍ଵୀ ଗୁରୂଣାଂ ଚ ନୃପାଣାଂ ରକ୍ଷଣାଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍। ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଲଭ୍ଯତେ ଶୂରୈଃ କଥଂ ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମଵାଦିଭିଃ
ଗୁରୁ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯେପରି ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ । କେବଳ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଉପରେ କଥା କହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସେଇ ପୁଣ୍ୟ କେମିତି ପାଇପାରିବେ ?
ସର୍ଵପାପକ୍ଷଯଂ କୃତ୍ଵା ସୋକ୍ଷଯଂ ସ୍ଵର୍ଗମଶ୍ନୁତେ। ସମ୍ମୁଖେ ନ୍ଯାଯଯୁଦ୍ଧେ ଚ ପତଂତି ବ୍ରାହ୍ମଣା ରଣେ
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରି, ଦୁଃଖ ଛାଡି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ଯଥାଯଥ ଯୁଦ୍ଧରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ରଣରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି ।
ତେ ଵ୍ରଜଂତି ପରଂ ସ୍ଥାନଂ ନ ଗମ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନାଂ। ଧର୍ମଯୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଯଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ଶୃଣୁ ପୁଣ୍ଯଂ ଯଥାର୍ଥତଃ
ସେମାନେ ଏମିତି ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଯାହାକି କେବଳ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଉପରେ ଲଗା ଲୋକମାନେ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ଧର୍ମ ଯୁଦ୍ଧରେ କଣ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ତାହା ଏବେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଶୁଣ ।
ସଂମୁଖେନ ପ୍ରଯୁଧ୍ଯଂତେ ନ ଚ ଗଚ୍ଛଂତି କାତରଂ। ନ ଭଗ୍ନଂ ପୃଷ୍ଠତୋ ଘ୍ନଂତି ନିଃଶସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରପଲାଯିତମ୍
ସେମାନେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ଭୟରେ ପଛକୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ । ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା, ଅସ୍ତ୍ରହୀନ, ପଳାଇଯାଉଥିବା କିମ୍ବା ଭୟଭୀତ ଲୋକଙ୍କୁ ମାରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଅଯୁଧ୍ଯମାନଂ ଭୀରୁଂ ଚ ପତିତଂ ଗତକଲ୍ମଷଂ। ଅସଚ୍ଛୂଦ୍ରଂ ସ୍ତୁତିପ୍ରୀତମାହଵେ ଶରଣାଗତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁନାହାନ୍ତି, ଭୟଭୀତ, ପଡ଼ିଯାଇଛନ୍ତି, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ନିମ୍ନ ଶୂଦ୍ର, ପ୍ରଶଂସାରେ ଖୁସି, କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମାରାଯାନ୍ତି ନାହିଁ ।
ହତ୍ଵା ଚ ନରକଂ ଯାଂତି ଦୁର୍ଵୃତ୍ତା ଜଯକାଂକ୍ଷିଣଃ। ଏଷା ଚ କ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯା ଵୃତ୍ତିଃ ସଦାଚାରୈସ୍ତୁ ଗୀଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ଖରାପ ଆଚରଣର, ବିଜୟ ଆଶାରେ ଏମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ମାରନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି । ଏହି ହେଉଛି କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କର ଆଚରଣ, ଯାହାକୁ ସଦାଚାରୀମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ।
ଯାମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଦିଵଂ ଯାଂତି ସର୍ଵକ୍ଷତ୍ରିଯକୁଂଜରାଃ। ଧର୍ମଯୁଦ୍ଧେ ଶୁଭୋ ମୃତ୍ଯୁଃ ସଂମୁଖେ କ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯସ୍ଯ ଚ
ଏହି ଆଚରଣକୁ ଅନୁସରି, ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ଧର୍ମ ଯୁଦ୍ଧରେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ମୃତ୍ୟୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ପାଇଁ ଶୁଭ ।
ଅତ୍ର ପୂତୋ ଭଵେତ୍ସୋପି ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ। ସ ତିଷ୍ଠେତ୍ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ଚ ପ୍ରାସାଦେ ରତ୍ନଭୂଷିତେ
ଏଠାରେ ସେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ । ସେ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଭରା ରତ୍ନମୟ ମହଳରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଥାଏ ।
ଜାଂବୂନଦମଯସ୍ତଂଭେ ରତ୍ନଭୂଷିତଭୂତଲେ। ଇଷ୍ଟଦ୍ରଵ୍ଯୈଃ ସୁସଂପୂର୍ଣେ ଦିଵ୍ଯଵସ୍ତ୍ରୋପଶୋଭିତେ
ସୁନାର ଖୁମ୍ଭ ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଭରା ଭୂମିରେ, ଇଚ୍ଛାମତ ଧନସମ୍ପଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ।
ପୁରତଃ କଲ୍ପଵୃକ୍ଷାଶ୍ଚ ତିଷ୍ଠଂତି ସର୍ଵଦାଯିନଃ। ଵାପୀକୂପତଟାକାଦ୍ଯୈରୁଦ୍ଯାନୈରୁପଶୋଭିତେ
ସାମ୍ନାରେ ସବୁ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବୃକ୍ଷ ସଦା ଦାନ କରୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି । ଉଦ୍ୟାନ, ପୋଖରୀ, କୁଆଁ, ତଳାବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ।
ଯୌଵନାଢ୍ଯାଶ୍ଚ ସେଵଂତେ ତଂ ଦେଵପୁରକନ୍ଯକାଃ। ତସ୍ଯାଗ୍ରତୋ ମୁଦା ନିତ୍ଯଂ ନୃତ୍ଯଂତ୍ଯପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ
ଦେବପୁରର ଯୁବତୀମାନେ ସେଠି ସେବା କରନ୍ତି । ସେଠାରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି ।
ଗୀତଂ ଗାଯଂତି ଗଂଧର୍ଵା ଦେଵାଶ୍ଚ ସ୍ତୁତିପାଠକାଃ। ଏଵଂ କ୍ରମେଣ କଲ୍ପାଂତେ ସାର୍ଵଭୌମୋ ଭଵେନ୍ନୃପଃ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ସ୍ତୁତି ପାଠ କରନ୍ତି । ଏଭଳି ଭାବରେ କ୍ରମେ କଳ୍ପର ଶେଷରେ ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱାମୀ ହୁଅନ୍ତି ।
ସର୍ଵଭୋଗୈକକର୍ତା ଚ ନୀରୁଙ୍ମନ୍ମଥଵିଗ୍ରହଃ। ତସ୍ଯ ପତ୍ନ୍ଯଃ ପ୍ରରୂପାଢ୍ଯାଃ ସଦୈଵ ଯୌଵନାନ୍ଵିତାଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଭୋଗର ଏକମାତ୍ର ଉପଭୋକ୍ତା, ଦୁଃଖ ଓ କାମନାରୁ ମୁକ୍ତ । ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ବେଶି ସୁନ୍ଦର ଓ ସଦା ଯୁବତୀ ।
ଧର୍ମଶୀଲାଃ ସୁତାଃ ଶୁଭ୍ରାଃ ସମୃଦ୍ଧାଃ ପିତୃସଂମତାଃ। ଏଵଂ କ୍ରମେଣ ଭୁଂଜଂତି ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ କ୍ଷତ୍ରିଯାଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଧର୍ମଶୀଳ, ଶୁଭ୍ର, ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଓ ବାପାଙ୍କ ପ୍ରିୟ । ଏଭଳି ଭାବରେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଭଳି ଭୋଗ କରନ୍ତି ।
ଅନ୍ଯାଯେନ ତୁ ଯୋଦ୍ଧାରସ୍ତିଷ୍ଠଂତି ନରକେ ଚିରମ୍। ଏଵଂ ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୃତ୍ତିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୈରୁପଜୀଵ୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟାୟରେ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ରହନ୍ତି । ଏଭଳି କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଆଚରଣ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜୀବିକାର ଉପାୟ କରନ୍ତି ।
ଵୈଶ୍ଯୈଃ ଶୂଦ୍ରୈସ୍ତଥାନ୍ଯୈଶ୍ଚ ଅଂତ୍ଯଜୈର୍ମ୍ଲେଚ୍ଛଜାତିଭିଃ। ଯେ ଚ ଯୋଧାଃ ପ୍ରଯୁଧ୍ଯଂତେ ନ୍ଯାଯଯୁଦ୍ଧେନ ସର୍ଵଦା
ବଣିକ୍, ଶୂଦ୍ର, ଅନ୍ୟ ଅନ୍ତ୍ୟଜ ଓ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଜାତିମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସଦା ନ୍ୟାୟ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି ।
ତେପି ଯାଂତି ପରଂ ସ୍ଥାନଂ ସର୍ଵେ ଵର୍ଣା ଦ୍ଵିଜାତଯଃ। ନ ଶୂରୋ ଯୋ ଦ୍ଵିଜୋ ଭୀରୁରସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରଵିଵର୍ଜିତଃ
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି—ସମସ୍ତ ଜାତି, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜ । କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ଶୂର ନୁହଁନ୍ତି, ଭୟଭୀତ, ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରକୁ ଏଡ଼ିଯାନ୍ତି—
ଵିପତ୍ତୌ ଵୈଶ୍ଯଵୃତିଂ ଚ କାରଯେଦ୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ। ଵୈଶ୍ଯଵୃତ୍ତିଂ ଵଣିଗ୍ଭାଵଂ କୃଷିଂ ଚୈଵ ତଥାପରୈଃ
ବିପଦରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବଣିକ୍ ଚାକିରି ନେବା ଉଚିତ । ବଣିକ୍ ଚାକିରି ହେଉଛି ବ୍ୟବସାୟ, ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ କୃଷି କରନ୍ତି ।
କାରଯେତ୍କୃଷିଵାଣିଜ୍ଯଂ ଵିପ୍ରକର୍ମ ନ ଚ ତ୍ଯଜେତ୍। ଵଣିଗ୍ଭାଵାନ୍ମୃଷାତ୍ଯୁକ୍ତୌ ଦୁର୍ଗତିଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ। ଆର୍ଦ୍ରଦ୍ରଵ୍ଯଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଲଭତେ ଶିଵମ୍। ସମୁତ୍ପାଦ୍ଯ ତତୋ ଵୃତ୍ତିଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିପ୍ରାଯ ସର୍ଵଶଃ
ଚାଷ କିମ୍ବା ବ୍ୟବସାୟ କରିବା ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କର୍ମ କେବେ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବ୍ୟବସାୟ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ମିଥ୍ୟା କହେ, ସେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼େ। ଭିଜା କିମ୍ବା ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହେବା ଦ୍ରବ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୁଭ ଫଳ ପାଏ। ଧନ ଉତ୍ପାଦନ କରି, ପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏହା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ୍।
ପିତୃଯଜ୍ଞେ ତଥା ଚାଗ୍ନୌ ଜୁହୁଯାଦ୍ଵିଧିଵଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ। ତୁଲେଽସତ୍ଯଂ ନ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ତୁଲାଧର୍ମପ୍ରତିଷ୍ଠିତା
ପିତୃୟଜ୍ଞ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍। ତୁଳାରେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ତୁଳା ଧର୍ମରେ ନିର୍ମିତ।
ଛଲଭାଵଂ ତୁଲେ କୃତ୍ଵା ନରକଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ। ଅତୁଲଂ ଚାପି ଯଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ତତ୍ର ମିଥ୍ଯା ପରିତ୍ଯଜେତ୍
ଯେଉଁଠି ତୁଳାରେ ଚାଳାକି କରାଯାଏ, ସେଠି ନରକ ମିଳେ। ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଠିକ୍ ଭାବେ ତୁଳାଯାଇନାହିଁ, ସେଠାରେ ମିଥ୍ୟା ଦ୍ରବ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ୍।
ଏଵଂ ମିଥ୍ଯା ନ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯା ମୃଷା ପାପପ୍ରସୂତିକା। ନାସ୍ତି ସତ୍ଯାତ୍ପରୋଧର୍ମୋ ନାନୃତାତ୍ପାତକଂ ପରମ୍
ଏଭଳି, କେବେ ମିଥ୍ୟା କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ମିଥ୍ୟା ଦୁଷ୍କର୍ମର ଜନକ। ସତ୍ୟ ଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଧର୍ମ ନାହିଁ, ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଠାରୁ ବଡ଼ ପାପ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅତଃ ସର୍ଵେଷୁ କାର୍ଯେଷୁ ସତ୍ଯମେଵ ଵିଶିଷ୍ଯତେ। ଅଶ୍ଵମେଧସହସ୍ରଂ ତୁ ସତ୍ଯଂ ଚ ତୁଲଯା ଧୃତମ୍
ସେହିପାଇଁ, ସମସ୍ତ କାମରେ ସତ୍ୟ ହିଁ ସର୍ବୋପରି। ଏକ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମାନ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ତୁଳାରେ ସତ୍ୟ ଧରାଯାଏ।
ଅଶ୍ଵମେଧସହସ୍ରାଦ୍ଧି ସତ୍ଯମେଵ ଵିଶିଷ୍ଯତେ। ଯୋ ଵଦେତ୍ସର୍ଵକାର୍ଯେଷୁ ସତ୍ଯଂ ମିଥ୍ଯା ପରିତ୍ଯଜେତ୍
ଏକ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଯିଏ ସମସ୍ତ କାମରେ ସତ୍ୟ କହେ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଛାଡ଼ିଦେଉଛି,