ଆହାରାର୍ଥୀ ପୁରା ଵତ୍ସ ଗରୁଡୋ ଵିନତାସୁତଃ। ପତଂଗୋପି ବହିଃ ସାକ୍ଷାଦଂଡାନ୍ନିସ୍ସୃତ୍ଯ ଶାଵକଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ହେ ବେଟା, ଭୋଜନ ପାଇଁ ବିନତାଙ୍କ ପୁଅ ଗରୁଡ଼ ଯାଇଥିଲେ; ଏବଂ ଏକ ଛୋଟ ପକ୍ଷୀ ଡିମ୍ବ ଛାଡ଼ି ବାହାରକୁ ଆସିଥିଲା।
କ୍ଷୁଧାର୍ଥୀ ମାତରଂ ପ୍ରାହ ଭକ୍ଷ୍ଯଂ ମେ ଦୀଯତାମିତି। ତତଃ ପର୍ଵତସଂକାଶଂ ଗରୁଡଂ ଚ ମହାବଲମ୍
ସେ ଛୋଟ ପକ୍ଷୀ ଭୋକରେ ମାଆକୁ କହିଲା, “ମୋତେ କିଛି ଖାଇବାକୁ ଦିଅ।” ଏହିବେଳେ ପାହାଡ଼ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼କୁ ଦେଖିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାତା ମହାଭାଗା ତନଯଂ ହୃଷ୍ଟମାନସା। କ୍ଷୁଧାଂ ତେ ବାଧିତୁଂ ପୁତ୍ର ନ ଶକ୍ନୋମି ସମଂତତଃ
ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଆ, ପୁଅକୁ ଗରୁଡ଼ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଖୁସି ଦେଖି, କହିଲେ, “ପୁଅ, ମୁଁ କେଉଁଠିଁ ତୋର ଭୋକ ଶାନ୍ତ କରିପାରିବି ନାହିଁ।”
ତଵ ତାତସ୍ତପସ୍ତେପେ ଲୌହିତ୍ଯସ୍ଯୋତ୍ତରେ ତଟେ। କଶ୍ଯପୋ ନାମ ଧର୍ମାତ୍ମା ସାକ୍ଷାଲ୍ଲୋକପିତାମହଃ
“ପୁଅ, ତୋର ବାପା ଲୌହିତ୍ୟ ନଦୀର ଉତ୍ତର ପାଡ଼ରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କ ନାମ କଶ୍ୟପ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତାମହ।”
ତତ୍ର ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ପିତରଂ ପୃଚ୍ଛ କାମଂ ଯଥା ତଵ। ଅସ୍ଯୋପଦେଶତସ୍ତାତ କ୍ଷୁଧା ତେ ଶମମେଷ୍ଯତି
“ସେଠାକୁ ଯାଅ ଓ ତୋର ଇଚ୍ଛା ଯେକିଛି ଅଛି, ବାପାକୁ ପଚାର; ତାଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ପୁଅ, ତୋର ଭୋକ ଶାନ୍ତ ହେବ।”
ତତୋ ମାତୁର୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୈନତେଯୋ ମହାବଲଃ। ଅଗମତ୍ପିତୁରଭ୍ଯାଶଂ ସମୁହୂର୍ତାନ୍ମନୋଜଵଃ
ମାଆଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବିନତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ବେଗେ ବାପାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାତଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଜ୍ଵଲଂତମିଵ ପାଵକମ୍। ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ପିତରଂ ଖଗଃ
ବାପାଙ୍କୁ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖି, ସେ ପକ୍ଷୀ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କରି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଭକ୍ଷାର୍ଥୀ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତଃ ସୁତୋହଂ ତେ ମହାତ୍ମନଃ। କ୍ଷୁଧଯା ପୀଡିତୋ ନାଥ ଭକ୍ଷ୍ଯଂ ମେ ଦୀଯତାଂ ପ୍ରଭୋ
“ମୁଁ ଆସିଛି, ମୋତେ ଭୋଜନ ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ; ଭୋକରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ, ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ କିଛି ଖାଇବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।”
ତତୋ ଧ୍ଯାନଂ ସମାଲଭ୍ଯ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତଂ ଵିନତାସୁତଂ। ପୁତ୍ରସ୍ନେହାଦ୍ଵଚଶ୍ଚେଦଂ ପ୍ରୋଵାଚ ମୁନିସତ୍ତମଃ
ତାପରେ ଧ୍ୟାନରେ ବସି, ଭିନତାଙ୍କର ପୁଅ ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ସେ ମହାନ ଋଷି ପୁଅ ପ୍ରତି ମମତାରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅନେକଶତସାହସ୍ରା ନିଷାଦାଃ ସରିତାଂପତେଃ। ତୀରେ ତିଷ୍ଠଂତି ପାପିଷ୍ଠାସ୍ତାନ୍ସଂଭକ୍ଷ୍ଯ ସୁଖୀ ଭଵ1.47.
ନଦୀର କୂଳରେ ଅନେକ ହଜାର ଦୁଷ୍ଟ ନିଷାଦ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେ।
ତୀର୍ଥମୁତ୍ସାଦଯଂତି ସ୍ମ ତୀର୍ଥକାକା ଦୁରାସଦାଃ। ଵିନା ଵିପ୍ରଂ ନିଷାଦେଷୁ ଭକ୍ଷଯ ତ୍ଵମଲକ୍ଷିତଂ
ତୀର୍ଥର କାକମାନେ ଏଠାରେ ତୀର୍ଥକୁ ଅଶୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଛାଡ଼ି, ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ନିଷାଦମାନେକୁ ଖାଇଦେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରଯଯୌ ପକ୍ଷୀ ଭକ୍ଷଯାମାସ ତାଂସ୍ତତଃ। ଅଲକ୍ଷ୍ଯଭାଵୋ ଵିପ୍ରୋପି ଗିଲିତସ୍ତେନ ପକ୍ଷିଣା
ଏଭଳି ଆଦେଶ ପାଇ, ପକ୍ଷୀ ଚାଲିଗଲା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା; ଅଦୃଶ୍ୟ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ପକ୍ଷୀ ଗିଳିଗଲା।
ସ ତସ୍ଯ ଗଲକେ ଗାଢଂ ଲାଲଗୀତି ଦ୍ଵିଜସ୍ତଦା। ଵମିତୁଂ ଗିଲିତୁଂ ଚାପି ନ ଶଶାକ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପକ୍ଷୀର ଗଳାରେ ଭଲଭଳି ଅଟକିଗଲେ; ନ ଉଲ୍ଟାଇପାରିଲେ, ନ ଗିଳିପାରିଲେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଗତ୍ଵାଥ ପିତରଂ ପ୍ରାହ କିମେତଦିତି ମେ ପିତଃ। ଲଗ୍ନଂ ମେ ଗଲକେ ସତ୍ଵଂ ପ୍ରତିକର୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ନୁଯାଂ
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ: 'ପିତା, ଏହା କଣ? ମୋ ଗଳାରେ କିଛି ଅଟକିଯାଇଛି, ମୁଁ ବାହାର କରିପାରୁନାହିଁ।'
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କଶ୍ଯପସ୍ତମୁଵାଚ ହ। ମଯୋକ୍ତଂ ତେ ପୁରା ଵତ୍ସ ବ୍ରାହ୍ମଣୋଯଂ ନ ବୁଧ୍ଯସେ
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କଶ୍ୟପ କହିଲେ: 'ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲି, ପୁଅ, ଏହା ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ମୁନିର୍ଧୀମାନ୍ଦ୍ଵିଜଂ ପ୍ରାହ ସ ଧାର୍ମିକଃ। ଆଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ମମାସନ୍ନଂ ହିତଂ ତେ ପ୍ରଵଦାମ୍ଯହଂ
ଏଭଳି କହି, ଧୀର ମୁନି ଧର୍ମିକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୋ ନିକଟକୁ ଆସ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ କଥା କହିବି।'
ତମୁଵାଚ ତଦା ଵିପ୍ରଃ କଶ୍ଯପଂ ମୁନିପୁଂଗଵମ୍। ମମୈତେ ସୁହୃଦୋ ନିତ୍ଯଂ ସର୍ଵେ ସଂବଂଧିନଃ ପ୍ରିଯାଃ
ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କଶ୍ୟପ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏମାନେ ସବୁ ମୋର ସଦାର ସଂଗୀ ଏବଂ ପ୍ରିୟ ଆତ୍ମୀୟ।'
ଶ୍ଵଶୁରାଃ ସ୍ଯାଲକାଶ୍ଚାପ୍ତାସ୍ସବାଲାଶ୍ଚ ତଥାପରେ। ଏତୈଃ ସହ ପ୍ରଯାସ୍ଯାମି ନିରଯଂ ଚାପି ଵା ଶିଵମ୍
ଶ୍ୱଶୁର, ଶ୍ୟାଳ, ନିକଟ ମିତ୍ର, ଶିଶୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଏମାନେ ସହିତ ମୁଁ ନରକ କିମ୍ବା ଶୁଭ ଯେଉଁଠି ଯିବି।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିସ୍ମିତଃ କଶ୍ଯପୋଽବ୍ରଵୀତ୍। ଦ୍ଵିଜାନାଂ ଚ କୁଲେ ଜାତଶ୍ଚାଂଡାଲୈଃ ପତିତୋ ଭଵାନ୍
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କଶ୍ୟପ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ: 'ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଚଣ୍ଡାଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।'
ପୁରୁଷାସ୍ତେ ପ୍ରତିଷ୍ଠଂତେ ଘୋରେ ଚ ନିରଯେ ଧ୍ରୁଵମ୍। ଚିରାଯ ନିଷ୍କୃତିସ୍ତେଷାଂ ନୈଵାସ୍ତୀହ କଥଂଚନ
ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ରହନ୍ତି; ବହୁଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ପାପମୁଚ୍ଚାରଣ ନାହିଁ।
ସର୍ଵାଂଶ୍ଚୈଵ ଦୁରାଚାରାଂଶ୍ଚାଂଡାଲାନ୍ପାପକାରିଣଃ। ଦୋଷାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ନରଃ ପଶ୍ଚାତ୍ସୁଖୀ ଭଵତି ନାନ୍ଯଥା
ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ପାପୀ ଚଣ୍ଡାଳମାନେକୁ ଛାଡିଦେଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ପରେ ସୁଖୀ ହୁଏ; ନାହିଁ ହେଲେ ନୁହେଁ।
ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ଯଦି ଵା ମୋହାତ୍କୃତ୍ଵା ପାପଂ ସୁଦାରୁଣଂ। ତତୋ ଧର୍ମଂ ଚରେଦ୍ଯସ୍ତୁ ସ ଗଚ୍ଛେତ୍ପରମାଂ ଗତିଂ
ଯଦି ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ମୋହରେ ଭୟଙ୍କର ପାପ କରିଥାଏ, ତେବେ ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କଲେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତିକୁ ପାଏ।
ପାପକୃନ୍ନ ଚରେଦ୍ଧର୍ମଂ ପାପେ କୁର୍ଯାନ୍ମତିଂ ପୁନଃ। ଶିଲାନାଵଂ ଯଥାରୂଢଃ ସାଗରେ ସଂନିମଜ୍ଜତି
ଯଦି ପାପୀ ଧର୍ମ କରେନାହିଁ ଏବଂ ପୁଣି ପାପରେ ମନ ଲାଗାଏ, ସେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବସିଥିବା ମଣିଷ ଭଳି ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଯାଏ।
କୃତ୍ଵା ସର୍ଵାଣି ପାପାନି ତଥା ଦୁର୍ଗତିସଂଚଯଂ। ଉପଶାଂତୋ ଭଵେତ୍ପଶ୍ଚାତ୍ତଂ ଦୋଷଂ ଶମଯିଷ୍ଯତି
ସମସ୍ତ ପାପ କରି ଦୁର୍ଗତି ଜମା କଲାପରେ, ଯେ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେ ପରେ ସେଇ ଦୋଷକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରିବ।
ତମୁଵାଚ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଂ ଦ୍ଵିଜଂ ମୁନିଵରୋତ୍ତମମ୍। ଯଦିମାଂ ନ ଜହାତୀହ ଖଗଃ ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ବାଂଧଵାନ୍
ସେ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଯଦି ଏଠାରେ ତୁମେ ମୋତେ ଓ ମୋ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଉନାହିଁ—'
ତତଃ ପ୍ରାଣଂ ଚ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମି ଖଗେ ମର୍ମାଵଘାତିନି। ନୋଚେତ୍ତ୍ଯଜତୁ ମେ ବଂଧୂନ୍ପ୍ରତିଜ୍ଞା ମେ ଦୃଢାତ୍ମନଃ
ତେବେ ମୁଁ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେବି, ହେ ପକ୍ଷୀ, ମୋର ମୂଳ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା; ନାହିଁ ହେଲେ, ମୁଁ ମୋ ବାନ୍ଧବମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି, କାରଣ ମୋ ନିଶ୍ଚୟ ଦୃଢ଼।
ତତସ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯମୁଵାଚେଦଂ ମୁନି ର୍ବ୍ରହ୍ମଵଧେ ଭଯାତ୍। ଉଦ୍ଵମୈତାନ୍ସଵିପ୍ରାଂଶ୍ଚ ମ୍ଲେଛାନେତାନ୍ସମଂତତଃ
ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଭୟରେ, ସେ ମୁନି ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହିମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏବଂ ବିଦେଶୀମାନେ ସହିତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାହାର କର।'
ଵନେଷୁ ପର୍ଵତାନ୍ତେଷୁ ଦିକ୍ଷୁ ତାନ୍ପତଗେଶ୍ଵର। ଉଦ୍ଵଵାମ ତତଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଦୋଷଜ୍ଞଃ ପିତୁରାଜ୍ଞଯା
ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମହାରାଜ, ପିତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ତଥା ଭଲମନେ କରି, ସେ ତାମାନେକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଜଙ୍ଗଲ, ପାହାଡ଼ର ଶେଷ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବାହାର କଲେ।
ତତଃ ସର୍ଵେଽଭଵନ୍ଵ୍ଯକ୍ତା ଅକେଶାଃ ଶ୍ମଶ୍ରୁଵର୍ଜିତାଃ। ଯଵନା ଭୋଜନପ୍ରୀତାଃ କିଂଚିଚ୍ଛ୍ମଶ୍ରୁଯୁତାଶ୍ଚ ଯେ
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ—କେହି ଚୁଲି ନଥିବା, କେହି ଦାଢ଼ି ନଥିବା, ଯବନମାନେ ଖାଦ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ, ଏବଂ କେହି କେବଳ ଅଳ୍ପ ଦାଢ଼ି ଥିବା।
ଅଗ୍ନୌ ଚ ନଗ୍ନକାଃ ପାପା ଦକ୍ଷିଣସ୍ଯାମଵାଚକାଃ। ଘୋରାଃ ପ୍ରାଣିଵଧେ ପ୍ରୀତା ଦୁରାତ୍ମାନୋ ଗଵାଶିନଃ
ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ନଗ୍ନ ଓ ପାପୀ ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି, କିଛି ଚୁପ୍ ରହନ୍ତି, କିଛି ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରାଣୀ ହତ୍ୟାରେ ଆସକ୍ତ, ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଗାଈ ମାଂସ ଖାଉଛନ୍ତି।