ରୌଦ୍ରଂ ଦ୍ଵାଵିଂଶକଂ ଜ୍ଞେଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଂ ଜ୍ଞେଯମତଃ ପରଂ। ଵୈଷ୍ଣଵଂ ତୁ ଚତୁର୍ଵିଂଶମେତା ଅକ୍ଷରଦେଵତାଃ
ରୌଦ୍ର ମନ୍ତ୍ରକୁ ବାଇଶି ଅକ୍ଷର ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଏହା ପରେ ବ୍ରାହ୍ମ ମନ୍ତ୍ର ଅଛି। ବୈଷ୍ଣବ ମନ୍ତ୍ରରେ ଚବିଶି ଅକ୍ଷର ଅଛି—ଏହିମାନେ ସବୁ ଅକ୍ଷର ଦେବତା।
ଜପକାଲେ ତୁ ସଂଚିଂତ୍ଯ ତାସୁ ସାଯୁଜ୍ଯତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍। ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ ଦେଵତାସ୍ତସ୍ଯ ଵାଙ୍ମଯଂ ଵିଦିତଂ ଭଵେତ୍
ଜପ ସମୟରେ ଏହିମାନେ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ଲାଭ ହୁଏ। ସେମାନଙ୍କ ଦେବତାମାନେ କିଏ ଜାଣିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ବାଣୀରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୁଏ।
ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଦଵୀଂ ଵ୍ରଜେତ୍। ଗାଯତ୍ରୀଂ ଵିନ୍ଯସେତ୍ପୂର୍ଵଂ ଶରୀରେ ଚାତ୍ମନୋ ବୁଧଃ
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ପ୍ରଥମେ ଗାୟତ୍ରୀକୁ ନିଜ ଶରୀରରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଚତୁର୍ଵିଂଶତି ସ୍ଥାନେଷୁ ଆପାଦମସ୍ତକେଷୁ ଚ। ତତ୍କାରଂ ଵିନ୍ଯସେଦ୍ଯୋଗୀ ପଦାଂଗୁଷ୍ଠେ ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ପାଉଠୁ ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚବିଶି ସ୍ଥାନରେ, ଯୋଗୀ ନିଜ ଶରୀରରେ ଅକ୍ଷରମାନେକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ, ଆରମ୍ଭ କରିବା ଚାଲି ଆଠିଠାରୁ।
ସକାରଂ ଗୁଲ୍ଫଦେଶେ ତୁ ଵିକାରଂ ଜଂଘଯୋର୍ନ୍ଯସେତ୍। ତୁକାରଂ ଜାନୁମଧ୍ଯେ ଚ ଵକାରଂ ଚୋରୁଦେଶତଃ
‘ସ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଗୁଂଫ ସ୍ଥାନରେ, ‘ବି’ ଅକ୍ଷରକୁ ଗୋଡ଼ ଗୁଡ଼ିକରେ, ‘ତୁ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଗୁଡ଼ିକ ମଝିରେ ଏବଂ ‘ବ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଉରୁ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ରେକାରଂ ଗୁହ୍ଯଦେଶେ ତୁ ଣିକାରଂ ଵୃଷଣେ ନ୍ଯସେତ୍। ଯଂକାରଂ କଟିଦେଶେ ତୁ ଭକାରଂ ନାଭିମଣ୍ଡଲେ
‘ରେ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ‘ଣି’ ଅକ୍ଷରକୁ ଶୁକ୍ରାଣୁ ସ୍ଥାନରେ, ‘ୟଂ’ ଅକ୍ଷରକୁ କଟିରେ ଏବଂ ‘ଭ’ ଅକ୍ଷରକୁ ନାଭି ମଞ୍ଚଳରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଗୋକାରଂ ଜଠରେ ନ୍ଯସ୍ଯ ଦେକାରଂ ସ୍ତନଯୋର୍ନ୍ଯସେତ୍। ଵକାରଂ ହୃଦଯେ ନ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ଯକାରଂ କରଦେଶତଃ
‘ଗୋ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଜଠରରେ, ‘ଦେ’ ଅକ୍ଷରକୁ ସ୍ତନ ଉପରେ, ‘ବ’ ଅକ୍ଷରକୁ ହୃଦୟରେ ଏବଂ ‘ସ୍ୟ’ ଅକ୍ଷରକୁ ହାତରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଧୀକାରଂ ଵଦନେ ନ୍ଯସ୍ଯ ମକାରଂ ତାଲୁକେ ନ୍ଯସେତ୍। ହିକାରଂ ନାସିକାଗ୍ରେ ଚ ଧିକାରଂ ଚକ୍ଷୁଷୋର୍ନ୍ଯସେତ୍
‘ଧି’ ଅକ୍ଷରକୁ ମୁଁହରେ, ‘ମ’ ଅକ୍ଷରକୁ ତାଳୁରେ, ‘ହି’ ଅକ୍ଷରକୁ ନାକର ଟିପରେ ଏବଂ ‘ଧି’ ଅକ୍ଷରକୁ ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଯୋକାରଂ ତୁ ଭ୍ରୁଵୋର୍ମଧ୍ଯେ ଯୋକାରଂ ଚ ଲଲାଟକେ। ନଃକାରଂ ତୁ ମୁଖେ ପୂର୍ଵେ ପ୍ରକାରଂ ଦକ୍ଷିଣେ ମୁଖେ
‘ୟୋ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଭୃକୁଟି ମଝିରେ, ‘ୟୋ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଲଳାଟରେ, ‘ନଃ’ ଅକ୍ଷରକୁ ମୁଁହର ସାମ୍ନାରେ ଏବଂ ‘ପ୍ର’ ଅକ୍ଷରକୁ ମୁଁହର ଡାହାଣ ପାଖରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଚୋକାରଂ ପଶ୍ଚିମେ ନ୍ଯସ୍ଯ ଦକାରଂ ଚୋତ୍ତରେ ନ୍ଯସେତ୍। ଯାତ୍କାରଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ସର୍ଵଵ୍ଯାପୀ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
‘ଚୋ’ ଅକ୍ଷରକୁ ବାମ ପାଖରେ, ‘ଦ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଉପରେ, ‘ୟାତ୍’ ଅକ୍ଷରକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ବ୍ୟାପିଥାଏ।
ଏତାନ୍ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ଧର୍ମାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାତ୍ମକଃ। ମହାଯୋଗୀ ମହାଜ୍ଞାନୀ ପରଂ ନିର୍ଵାଣକଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଏହି ଅକ୍ଷରମାନେକୁ ଶରୀରରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଆତ୍ମା, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ମହାଯୋଗୀ ଓ ମହାଜ୍ଞାନୀ ପରମ ମୋକ୍ଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସଂଧ୍ଯାକାଲେ ପୁନର୍ନ୍ଯାସଂ ଶୃଣୁ ତ୍ଵଂ ତଦ୍ଯଥାର୍ଥତଃ। ଓଁଭୂରିତି ହୃଦଯେ ନ୍ଯସ୍ଯ ଓଁଭୁଵଶ୍ଶିରସି ନ୍ଯସେତ୍
ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ପୁନି ଏହି ନ୍ୟାସ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଯଥାଯଥ ଶୁଣ। ‘ଓଁ ଭୂଃ’ ହୃଦୟରେ, ‘ଓଁ ଭୁଵଃ’ ମୁଣ୍ଡରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଓଁସ୍ଵଃ ଶିଖାଯୈ ତତ୍ସଵିତୁର୍ଵରେଣ୍ଯମିତି କଲେଵରେ। ଓଁଭର୍ଗୋ ଦେଵସ୍ଯ ଧୀମହୀତି ନେତ୍ରଯୋଃ
‘ଓଁ ସ୍ୱଃ’ ଶିରା ଉପରେ, ‘ତତ୍ ସବିତୁର୍ ବରେଣ୍ୟମ୍’ ସରିରରେ, ‘ଓଁ ଭର୍ଗୋ ଦେବସ୍ୟ ଧୀମହି’ ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଓଁଧିଯୋ ଯୋ ନଃ ପ୍ରଚୋଦଯାଦିତି କରଯୋର୍ନ୍ଯସେତ୍। ଓଁଆପୋ ଜ୍ଯୋତୀ ରସୋମୃତଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭୂର୍ଭୁଵଃସ୍ଵରୋମ୍। ଇତ୍ଯୁଦକସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେଣ ପାପାତ୍ପୂତୋ ଵ୍ରଜେଦ୍ଧରିଂ
‘ଓଁ ଧୀଯୋ ନଃ ପ୍ରଚୋଦୟାତ୍’ ଦୁଇ ହାତରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ‘ଓଁ ଆପଃ ଜ୍ୟୋତି ରସ ଅମୃତଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭୂର୍ ଭୁଵଃ ସ୍ୱର୍ ଓଁ’—ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ପାଣି ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ।
ଷଟ୍କୁକ୍ଷିଲକ୍ଷଣାଂ ପୁତ୍ର ଗାଯତ୍ରୀଂ ଶୃଣୁ ଯତ୍ନତଃ। ଯାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମସ୍ଥାନଂ ଗଚ୍ଛତି ଵୈ ଦ୍ଵିଜଃ
ଛଅ ଉଦର ଥିବା ଗାୟତ୍ରୀ ବିଷୟରେ ମନ ଦେଇ ଶୁଣ, ମୁଁ ପୁଅ। ଏହାକୁ ଜାଣିଲେ, ଦ୍ୱିଜ ନିଶ୍ଚୟ ଉପରେ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଓଁତତ୍ସଵିତୁର୍ଵରେଣିଯଂ ଭର୍ଗୋ ଦେଵସ୍ଯ ଧୀମହି ଧିଯୋ ଯୋ ନଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍
ଓଁ, ଆମେ ସେଇ ପୂଜ୍ୟ ସବିତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ। ସେ ଆମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ସଦା ଶୁଭ ପଥରେ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଥ ଗାଯତ୍ରୀ ପଂଚଶୀର୍ଷଲକ୍ଷଣମ୍। ଓଁଭୂଃ ଓଁଭୁଵଃ ଓଁସ୍ଵଃ ଓଁମହଃ ଓଁଜନଃ ଓଁତପଃ ଓଁସତ୍ଯମ୍। ଓଁତତ୍ସଵିତୁର୍ଵରେଣ୍ଯଂ ଭର୍ଗୋ ଦେଵସ୍ଯ ଧୀମହି ଧିଯୋ ଯୋ ନଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍
ଏବେ ଗାୟତ୍ରୀର ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ରୂପ: ଓଁ ଭୂଃ, ଓଁ ଭୁଵଃ, ଓଁ ସ୍ୱଃ, ଓଁ ମହଃ, ଓଁ ଜନଃ, ଓଁ ତପଃ, ଓଁ ସତ୍ୟମ୍। ଓଁ, ଆମେ ସେଇ ପୂଜ୍ୟ ସବିତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ। ସେ ଆମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ସଦା ଶୁଭ ପଥରେ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ।
ସଵ୍ଯାହୃତିଂ ତୁ ଗାଯତ୍ରୀଂ ପୁନର୍ନ୍ଯାସଂ ତୁ କାରଯେତ୍। ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଵିଷ୍ଣୁସାଯୁଜ୍ଯତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ବ୍ୟାହୃତି ସହିତ ପୁନି ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ।
ଓଁଭୂଃ ପାଦାଭ୍ଯାମ୍ ଓଁଭୁଵଃ ଜାନୁଭ୍ଯାମ୍ ଓଁସ୍ଵଃ କଟ୍ଯାମ୍ ଓଁମହଃ ନାଭୌ ଓଁଜନଃ ହୃଦଯେ ନ୍ଯସେତ୍ ଓଁତପଃ କରଯୋଃ ଓଁସତ୍ଯଂ ଲଲାଟେ। ଓଁତତ୍ସଵିତୁର୍ଵରେଣିଯଂ ଭର୍ଗୋ ଦେଵସ୍ଯ ଧୀମହି ଧିଯୋ ଯୋ ନଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍। ଇତି ଶିଖାଯାମ୍
ଓଁ ଭୂଃ ପାଦରେ, ଓଁ ଭୁଵଃ ଜାଙ୍ଘାରେ, ଓଁ ସ୍ୱଃ କଟିରେ, ଓଁ ମହଃ ନାଭିରେ, ଓଁ ଜନଃ ହୃଦୟରେ, ଓଁ ତପଃ ହାତରେ, ଓଁ ସତ୍ୟମ୍ ଲଳାଟରେ ରଖିବା। ଓଁ, ଆମେ ସେଇ ପୂଜ୍ୟ ସବିତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ। ସେ ଆମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ସଦା ଶୁଭ ପଥରେ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ—ଏହିପରି ଶିରରେ।
ଏଵଂ ଵିପ୍ରୋ ନ ଜାନାତି ସ ଏଵ ବ୍ରାହ୍ମଣାଧମଃ। ନ ତସ୍ଯ କ୍ଷୀଯତେ ପାପ୍ମା ଭଵେଦ୍ଭୂରିପ୍ରତିଗ୍ରହଃ
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ। ତାଙ୍କର ପାପ କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ ଏବଂ ସେ ଅନେକ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିଥାଏ।
ଇମାଂ ଯୋ ଵେତ୍ତି ଗାଯତ୍ରୀଂ ସର୍ଵବୀଜସମନ୍ଵିତାମ୍। ସ ଵେତ୍ତି ଚତୁରୋ ଵେଦାନ୍ଯୋଗଜ୍ଞାନଂ ଜପତ୍ରଯମ୍
ଯେ ଏହି ସମସ୍ତ ବୀଜ ସହିତ ଗାୟତ୍ରୀକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ଚାରି ବେଦ, ଯୋଗ ଜ୍ଞାନ ଓ ତିନି ପ୍ରକାର ଜପ ଜାଣିଥାନ୍ତି।
ଯ ଏନାଂ ନୈଵ ଜାନାତି ସ ଶୂଦ୍ରାତ୍ପରତଃ ସ୍ମୃତଃ। ତସ୍ଯାପୂତସ୍ଯ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ନ ଦେଯଂ ପିତୃପାର୍ଵଣମ୍
ଯେ ଏହାକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେ ଶୂଦ୍ରଠାରୁ ମଧ୍ୟ ନିମ୍ନ ମନ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି। ଏପରି ଅପବିତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପିତୃପକ୍ଷ ଦାନ ଦିଅଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନ ସ୍ନାନଫଲଦଃ କଶ୍ଚିତ୍ସର୍ଵଂ ଚ ନିଷ୍ଫଲଂ ଭଵେତ୍। ଵିଦ୍ଯା ଵିତ୍ତଂ ତଥା ଜନ୍ମ ଦ୍ଵିଜତ୍ଵଂ କାରଣଂ ଯତଃ
କେହି ମଧ୍ୟ ସ୍ନାନର ଫଳ ପାଇନାହାନ୍ତି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ। ଶିକ୍ଷା, ଧନ ଓ ଜନ୍ମ—ଏହି ତିନିଟି ଦ୍ୱିଜତ୍ୱର କାରଣ।
ନିଷ୍ଫଲଂ ସକଲଂ ତସ୍ଯ ମେଧ୍ଯଂ ପୁଷ୍ପଂ ଯଥାଽଶୁଚୌ। ଚତୁର୍ଵେଦାଶ୍ଚ ଗାଯତ୍ରୀ ପୁରା ଵୈ ତୁଲିତା ମଯା
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ, ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଫୁଲ ଅପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ରଖାଯାଏ। ଚାରି ବେଦ ଓ ଗାୟତ୍ରୀକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବେ ତୁଳନା କରିଥିଲି।
ଚତୁର୍ଵେଦାତ୍ପରା ଗୁର୍ଵୀ ଗାଯତ୍ରୀ ମୋକ୍ଷଦା ସ୍ମୃତା। ଦଶଭିର୍ଜନ୍ମଜନିତଂ ଶତେନ ଚ ପୁରା କୃତମ୍
ଚାରି ବେଦଠାରୁ ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଭାରୀ ଗାୟତ୍ରୀ, ଯାହା ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ଦଶ ଜନ୍ମ ଓ ଶତବାର ପୂର୍ବରୁ ଏହା କରାଯାଇଥିଲା।
ତ୍ରିଯୁଗଂ ତୁ ସହସ୍ରେଣ ଗାଯତ୍ରୀ ହଂତି କିଲ୍ବିଷମ୍। ଗାଯତ୍ରୀମକ୍ଷମାଲାଯାଂ ସାଯଂ ପ୍ରାତଶ୍ଚ ଯୋ ଜପେତ୍
ଗାୟତ୍ରୀ ତିନି ଯୁଗ ଓ ହଜାର ବର୍ଷର ପାପ ଦୂର କରେ। ଯେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତରେ ମାଳାରେ ଗାୟତ୍ରୀ ଜପ କରନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଣାମପି ଵେଦାନାଂ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯସଂଶଯମ୍। ତ୍ରିସଂଧ୍ଯଂ ଯୋ ଜପେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଗାଯତ୍ରୀଂ ହାଯନଂ ଦ୍ଵିଜଃ
ଯେ ଦ୍ୱିଜ ନିତ୍ୟ ତିନି ସମୟରେ ଗାୟତ୍ରୀ ଜପ କରନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚାରି ବେଦର ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ପାପଂ କ୍ଷଯଂ ଯାତି ଜନ୍ମକୋଟିସମୁଦ୍ଭଵମ୍। ଗାଯତ୍ର୍ଯୁଚ୍ଚାରମାତ୍ରେଣ ପାପକୂଟାତ୍ପୁନାତି ଚ
ତାଙ୍କର କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଗାୟତ୍ରୀ ଉଚ୍ଚାରଣ କେବଳ କଲେ ମଧ୍ୟ ଏକା ଏକା ପାପ ଦୂର ହୁଏ।
ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗମାପ୍ନୋତି ଜପ୍ତ୍ଵା ନିତ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ। ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ମଂତ୍ରାଣି ଜପେଦ୍ଯସ୍ତୁ ଦିନେଦିନେ
ଯେ ଦ୍ୱିଜ ନିତ୍ୟ ଗାୟତ୍ରୀ ଜପ କରନ୍ତି, ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେ ପ୍ରତିଦିନ ବାସୁଦେବଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରନ୍ତି।
ଓଁଭୂଃ ଓଁଭୁଵଃ ଓଁସ୍ଵଃ ଓଁମହଃ ଓଁଜନଃ ଓଁତପଃ ଓଁସତ୍ଯମ୍। ଓଁତତ୍ସଵିତୁର୍ଵରେଣ୍ଯଂ ଭର୍ଗୋ ଦେଵସ୍ଯ ଧୀମହି ଧିଯୋ ଯୋ ନଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍। ଓଁଆପୋ ଜ୍ଯୋତୀ ରସୋମୃତଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭୂର୍ଭୁଵଃସ୍ଵରୋମ୍। ଇତି ସଵ୍ଯାହୃତି ସପ୍ରଣଵାଂ ଦ୍ଵାଦଶ ଓଁକାରାଂ ସଂଧ୍ଯାକାଲେ କୁଂଭକେନ ଵାରତ୍ରଯଂ ଜପ୍ତ୍ଵା। ସୂର୍ଯୋପସ୍ଥାନେ ସାଵିତ୍ରୀଂ ଚତୁର୍ଵିଂଶତ୍ଯକ୍ଷରାଂ ଜପ୍ତ୍ଵା। ମହାଵିଦ୍ଯାଧିକୋ ଭଵତି ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵଂ ଲଭତେ
‘ଓଁ ଭୂଃ, ଓଁ ଭୁଵଃ, ଓଁ ସ୍ୱଃ, ଓଁ ମହଃ, ଓଁ ଜନଃ, ଓଁ ତପଃ, ଓଁ ସତ୍ୟମ୍; ଓଁ ତତ୍ ସବିତୁର୍ ବରେଣ୍ୟଂ ଭର୍ଗୋ ଦେବସ୍ୟ ଧୀମହି ଧୀଯୋ ନଃ ପ୍ରଚୋଦୟାତ୍; ଓଁ ଆପଃ ଜ୍ୟୋତି ରସଅମୃତଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭୂର୍ ଭୁଵଃ ସ୍ୱର୍ ଓଁ’—ଏହିପରି ସପ୍ତ ବ୍ୟାହୃତି ଓ ପ୍ରଣବ ସହିତ, ବାରଟି ଓଁକାର ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ତିନିଥର ଶ୍ୱାସ ରୋକି ଜପ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପୂଜା କରି, ଚବିଶି ଅକ୍ଷର ଥିବା ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ, ମହାବିଦ୍ୟାର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।