ତସ୍ମାଦ୍ଗୁଦଂ ସମାକୁଂଚ୍ଯ ପ୍ରାଣେନ ସହ ଯୋଜଯେତ୍। ପୂରକେଣ ତଦା ପୁତ୍ର କୃତ୍ଵା କୁଂଭକମୁତ୍ତମଂ
ତେଣୁ ଗୁଦକୁ ସଂକୋଚିତ କରି, ପ୍ରାଣ ସହିତ ଏକତ୍ର କରିବା ଉଚିତ୍; ପୁତ୍ର, ପୂରକ କରି ଉତ୍ତମ କୁମ୍ଭକ କରିବା ଚାହିଁ।
ପ୍ରାଣାଯାମତ୍ରଯଂ କୃତ୍ଵା ଗାଯତ୍ରୀଂ ସଂଜପେଦିଦ୍ଵଜଃ। ଅନେନୈଵ ଜପେଦ୍ଯସ୍ତୁ ମହାପାତକସଂଚଯଃ
ତିନି ପ୍ରକାର ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍; ବଡ଼ ପାପ ସଞ୍ଚୟ କରିଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଜପ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ସକୃଦୁଚ୍ଚାରିତେନୈଵ କ୍ଷଯଂ ଯାତ୍ଯୁପପାତକଂ। ପ୍ରତିଵର୍ଣସ୍ଵରଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵିନ୍ଯସ୍ଯେଦ୍ଯଃ କଲେଵରେ
ଏହାକୁ ଏକଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ଉପପାପ ନଶ୍ୱ ହୁଏ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅକ୍ଷରର ସ୍ୱର ଜାଣି, ଏହାକୁ ଶରୀରରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍।
ସ ଜନୋ ବ୍ରହ୍ମତାମେତି ଫଲଂ ଵକ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ନୁମଃ। ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷରସ୍ଯ ଯଦ୍ଦୈଵଂ ଶୃଣୁ ପୁତ୍ର ଵଦାମ୍ଯହଂ
ସେ ଲୋକ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ଏହାର ଫଳ ବର୍ଣ୍ଣନ କରିବାକୁ ଆମେ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ। ପୁତ୍ର, ଏବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅକ୍ଷରର ଦେବତା କହୁଛି, ଶୁଣ।
ଯଜ୍ଜପ୍ତ୍ଵା ଚ ପୁନର୍ମାତୁସ୍ତନଂ ନ ପିବତି ଦ୍ଵିଜଃ। ଆଗ୍ନେଯଂ ପ୍ରଥମଂ ଜ୍ଞେଯଂ ଵାଯଵ୍ଯଂ ତୁ ଦ୍ଵିତୀଯକମ୍
ଏହା ଜପ କଲେ, ଦ୍ୱିଜ ଆଉ କେବେ ମାଆର ଦୁଧ ପିଏ ନାହିଁ। ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର ଅଗ୍ନିର, ଦ୍ୱିତୀୟ ଅକ୍ଷର ବାୟୁର।
ତୃତୀଯଂ ସୂର୍ଯଦୈଵତ୍ଯଂ ଚତୁର୍ଥଂ ଵୈଯତଂ ତଥା। ପଂଚମଂ ଯମଦୈଵତ୍ଯଂ ଵାରୁଣଂ ଷଷ୍ଠମୁଚ୍ଯତେ
ତୃତୀୟ ଅକ୍ଷର ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବତାଙ୍କ, ଚତୁର୍ଥ ଅକ୍ଷର ବାୟୁଙ୍କ; ପଞ୍ଚମ ଅକ୍ଷର ଯମଙ୍କ, ଷଷ୍ଠ ଅକ୍ଷର ବରୁଣଙ୍କ।
ସପ୍ତମଂ ବାର୍ହସ୍ପତ୍ଯଂ ତୁ ପାର୍ଜନ୍ଯଂ ଚାଷ୍ଟମଂ ଵିଦୁଃ। ଐନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ନଵମଂ ଜ୍ଞେଯଂ ଗାଂଧର୍ଵଂ ଦଶମଂ ତଥା
ସପ୍ତମ ଅକ୍ଷର ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ, ଅଷ୍ଟମ ଅକ୍ଷର ପର୍ଜ୍ଞ୍ୟଙ୍କ; ନବମ ଅକ୍ଷର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ, ଦଶମ ଅକ୍ଷର ଗାନ୍ଧର୍ବଙ୍କ।
ପୌଷ୍ଣମେକାଦଶଂ ଵିଦ୍ଧି ମୈତ୍ରଂ ଦ୍ଵାଦଶକଂ ସ୍ମୃତଂ। ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରଂ ତ୍ରଯୋଦଶଂ ଜ୍ଞେଯଂ ଵାସଵଂ ତୁ ଚତୁର୍ଦଶଂ
ଏକାଦଶ ଅକ୍ଷର ପୂଷାଙ୍କ, ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷର ମିତ୍ରଙ୍କ; ତ୍ରୟୋଦଶ ଅକ୍ଷର ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଅକ୍ଷର ବାସବଙ୍କ।
ମାରୁତଂ ପଂଚଦଶକଂ ସୌମ୍ଯଂ ଷୋଡଶକଂ ସ୍ମୃତଂ। ଆଂଗିରସଂ ସପ୍ତଦଶଂ ଵୈଶ୍ଵଦେଵମତଃ ପରଂ
ମାରୁତ ମନ୍ତ୍ରରେ ପନ୍ଦର ଅକ୍ଷର, ସୌମ୍ୟରେ ଛଉଦଶ ଅକ୍ଷର ଥାଏ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ଆଙ୍ଗିରସ ମନ୍ତ୍ରରେ ସତର ଅକ୍ଷର ଅଛି, ଏହା ପରେ ବୈଶ୍ୱଦେବ ମନ୍ତ୍ର ଆସେ।
ଆଶ୍ଵିନଂ ଚୈକୋନଵିଂଶଂ ପ୍ରାଜାପତ୍ଯଂ ତୁ ଵିଂଶକଂ। ସର୍ଵଦେଵମଯଂ ଜ୍ଞେଯମେକଵିଂଶକମକ୍ଷରଂ
ଆଶ୍ୱିନ ମନ୍ତ୍ରରେ ଏକୋନିଶ ଅକ୍ଷର ଅଛି, ପ୍ରାଜାପତ୍ୟରେ କିନ୍ତୁ କୁଡି ଅକ୍ଷର ଅଛି। ସର୍ବଦେବମୟ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକୋଇଶି ଅକ୍ଷର ବୋଲି ଜଣାଯିବା ଉଚିତ।
ରୌଦ୍ରଂ ଦ୍ଵାଵିଂଶକଂ ଜ୍ଞେଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଂ ଜ୍ଞେଯମତଃ ପରଂ। ଵୈଷ୍ଣଵଂ ତୁ ଚତୁର୍ଵିଂଶମେତା ଅକ୍ଷରଦେଵତାଃ
ରୌଦ୍ର ମନ୍ତ୍ରକୁ ବାଇଶି ଅକ୍ଷର ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଏହା ପରେ ବ୍ରାହ୍ମ ମନ୍ତ୍ର ଅଛି। ବୈଷ୍ଣବ ମନ୍ତ୍ରରେ ଚବିଶି ଅକ୍ଷର ଅଛି—ଏହିମାନେ ସବୁ ଅକ୍ଷର ଦେବତା।
ଜପକାଲେ ତୁ ସଂଚିଂତ୍ଯ ତାସୁ ସାଯୁଜ୍ଯତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍। ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ ଦେଵତାସ୍ତସ୍ଯ ଵାଙ୍ମଯଂ ଵିଦିତଂ ଭଵେତ୍
ଜପ ସମୟରେ ଏହିମାନେ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ଲାଭ ହୁଏ। ସେମାନଙ୍କ ଦେବତାମାନେ କିଏ ଜାଣିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ବାଣୀରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୁଏ।
ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଦଵୀଂ ଵ୍ରଜେତ୍। ଗାଯତ୍ରୀଂ ଵିନ୍ଯସେତ୍ପୂର୍ଵଂ ଶରୀରେ ଚାତ୍ମନୋ ବୁଧଃ
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ପ୍ରଥମେ ଗାୟତ୍ରୀକୁ ନିଜ ଶରୀରରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଚତୁର୍ଵିଂଶତି ସ୍ଥାନେଷୁ ଆପାଦମସ୍ତକେଷୁ ଚ। ତତ୍କାରଂ ଵିନ୍ଯସେଦ୍ଯୋଗୀ ପଦାଂଗୁଷ୍ଠେ ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ପାଉଠୁ ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚବିଶି ସ୍ଥାନରେ, ଯୋଗୀ ନିଜ ଶରୀରରେ ଅକ୍ଷରମାନେକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ, ଆରମ୍ଭ କରିବା ଚାଲି ଆଠିଠାରୁ।
ସକାରଂ ଗୁଲ୍ଫଦେଶେ ତୁ ଵିକାରଂ ଜଂଘଯୋର୍ନ୍ଯସେତ୍। ତୁକାରଂ ଜାନୁମଧ୍ଯେ ଚ ଵକାରଂ ଚୋରୁଦେଶତଃ
‘ସ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଗୁଂଫ ସ୍ଥାନରେ, ‘ବି’ ଅକ୍ଷରକୁ ଗୋଡ଼ ଗୁଡ଼ିକରେ, ‘ତୁ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଗୁଡ଼ିକ ମଝିରେ ଏବଂ ‘ବ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଉରୁ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ରେକାରଂ ଗୁହ୍ଯଦେଶେ ତୁ ଣିକାରଂ ଵୃଷଣେ ନ୍ଯସେତ୍। ଯଂକାରଂ କଟିଦେଶେ ତୁ ଭକାରଂ ନାଭିମଣ୍ଡଲେ
‘ରେ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ‘ଣି’ ଅକ୍ଷରକୁ ଶୁକ୍ରାଣୁ ସ୍ଥାନରେ, ‘ୟଂ’ ଅକ୍ଷରକୁ କଟିରେ ଏବଂ ‘ଭ’ ଅକ୍ଷରକୁ ନାଭି ମଞ୍ଚଳରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଗୋକାରଂ ଜଠରେ ନ୍ଯସ୍ଯ ଦେକାରଂ ସ୍ତନଯୋର୍ନ୍ଯସେତ୍। ଵକାରଂ ହୃଦଯେ ନ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ଯକାରଂ କରଦେଶତଃ
‘ଗୋ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଜଠରରେ, ‘ଦେ’ ଅକ୍ଷରକୁ ସ୍ତନ ଉପରେ, ‘ବ’ ଅକ୍ଷରକୁ ହୃଦୟରେ ଏବଂ ‘ସ୍ୟ’ ଅକ୍ଷରକୁ ହାତରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଧୀକାରଂ ଵଦନେ ନ୍ଯସ୍ଯ ମକାରଂ ତାଲୁକେ ନ୍ଯସେତ୍। ହିକାରଂ ନାସିକାଗ୍ରେ ଚ ଧିକାରଂ ଚକ୍ଷୁଷୋର୍ନ୍ଯସେତ୍
‘ଧି’ ଅକ୍ଷରକୁ ମୁଁହରେ, ‘ମ’ ଅକ୍ଷରକୁ ତାଳୁରେ, ‘ହି’ ଅକ୍ଷରକୁ ନାକର ଟିପରେ ଏବଂ ‘ଧି’ ଅକ୍ଷରକୁ ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଯୋକାରଂ ତୁ ଭ୍ରୁଵୋର୍ମଧ୍ଯେ ଯୋକାରଂ ଚ ଲଲାଟକେ। ନଃକାରଂ ତୁ ମୁଖେ ପୂର୍ଵେ ପ୍ରକାରଂ ଦକ୍ଷିଣେ ମୁଖେ
‘ୟୋ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଭୃକୁଟି ମଝିରେ, ‘ୟୋ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଲଳାଟରେ, ‘ନଃ’ ଅକ୍ଷରକୁ ମୁଁହର ସାମ୍ନାରେ ଏବଂ ‘ପ୍ର’ ଅକ୍ଷରକୁ ମୁଁହର ଡାହାଣ ପାଖରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଚୋକାରଂ ପଶ୍ଚିମେ ନ୍ଯସ୍ଯ ଦକାରଂ ଚୋତ୍ତରେ ନ୍ଯସେତ୍। ଯାତ୍କାରଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ସର୍ଵଵ୍ଯାପୀ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
‘ଚୋ’ ଅକ୍ଷରକୁ ବାମ ପାଖରେ, ‘ଦ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଉପରେ, ‘ୟାତ୍’ ଅକ୍ଷରକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ବ୍ୟାପିଥାଏ।
ଏତାନ୍ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ଧର୍ମାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାତ୍ମକଃ। ମହାଯୋଗୀ ମହାଜ୍ଞାନୀ ପରଂ ନିର୍ଵାଣକଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଏହି ଅକ୍ଷରମାନେକୁ ଶରୀରରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଆତ୍ମା, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ମହାଯୋଗୀ ଓ ମହାଜ୍ଞାନୀ ପରମ ମୋକ୍ଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସଂଧ୍ଯାକାଲେ ପୁନର୍ନ୍ଯାସଂ ଶୃଣୁ ତ୍ଵଂ ତଦ୍ଯଥାର୍ଥତଃ। ଓଁଭୂରିତି ହୃଦଯେ ନ୍ଯସ୍ଯ ଓଁଭୁଵଶ୍ଶିରସି ନ୍ଯସେତ୍
ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ପୁନି ଏହି ନ୍ୟାସ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଯଥାଯଥ ଶୁଣ। ‘ଓଁ ଭୂଃ’ ହୃଦୟରେ, ‘ଓଁ ଭୁଵଃ’ ମୁଣ୍ଡରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଓଁସ୍ଵଃ ଶିଖାଯୈ ତତ୍ସଵିତୁର୍ଵରେଣ୍ଯମିତି କଲେଵରେ। ଓଁଭର୍ଗୋ ଦେଵସ୍ଯ ଧୀମହୀତି ନେତ୍ରଯୋଃ
‘ଓଁ ସ୍ୱଃ’ ଶିରା ଉପରେ, ‘ତତ୍ ସବିତୁର୍ ବରେଣ୍ୟମ୍’ ସରିରରେ, ‘ଓଁ ଭର୍ଗୋ ଦେବସ୍ୟ ଧୀମହି’ ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଓଁଧିଯୋ ଯୋ ନଃ ପ୍ରଚୋଦଯାଦିତି କରଯୋର୍ନ୍ଯସେତ୍। ଓଁଆପୋ ଜ୍ଯୋତୀ ରସୋମୃତଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭୂର୍ଭୁଵଃସ୍ଵରୋମ୍। ଇତ୍ଯୁଦକସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେଣ ପାପାତ୍ପୂତୋ ଵ୍ରଜେଦ୍ଧରିଂ
‘ଓଁ ଧୀଯୋ ନଃ ପ୍ରଚୋଦୟାତ୍’ ଦୁଇ ହାତରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ‘ଓଁ ଆପଃ ଜ୍ୟୋତି ରସ ଅମୃତଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭୂର୍ ଭୁଵଃ ସ୍ୱର୍ ଓଁ’—ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ପାଣି ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ।
ଷଟ୍କୁକ୍ଷିଲକ୍ଷଣାଂ ପୁତ୍ର ଗାଯତ୍ରୀଂ ଶୃଣୁ ଯତ୍ନତଃ। ଯାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମସ୍ଥାନଂ ଗଚ୍ଛତି ଵୈ ଦ୍ଵିଜଃ
ଛଅ ଉଦର ଥିବା ଗାୟତ୍ରୀ ବିଷୟରେ ମନ ଦେଇ ଶୁଣ, ମୁଁ ପୁଅ। ଏହାକୁ ଜାଣିଲେ, ଦ୍ୱିଜ ନିଶ୍ଚୟ ଉପରେ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଓଁତତ୍ସଵିତୁର୍ଵରେଣିଯଂ ଭର୍ଗୋ ଦେଵସ୍ଯ ଧୀମହି ଧିଯୋ ଯୋ ନଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍
ଓଁ, ଆମେ ସେଇ ପୂଜ୍ୟ ସବିତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ। ସେ ଆମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ସଦା ଶୁଭ ପଥରେ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଥ ଗାଯତ୍ରୀ ପଂଚଶୀର୍ଷଲକ୍ଷଣମ୍। ଓଁଭୂଃ ଓଁଭୁଵଃ ଓଁସ୍ଵଃ ଓଁମହଃ ଓଁଜନଃ ଓଁତପଃ ଓଁସତ୍ଯମ୍। ଓଁତତ୍ସଵିତୁର୍ଵରେଣ୍ଯଂ ଭର୍ଗୋ ଦେଵସ୍ଯ ଧୀମହି ଧିଯୋ ଯୋ ନଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍
ଏବେ ଗାୟତ୍ରୀର ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ରୂପ: ଓଁ ଭୂଃ, ଓଁ ଭୁଵଃ, ଓଁ ସ୍ୱଃ, ଓଁ ମହଃ, ଓଁ ଜନଃ, ଓଁ ତପଃ, ଓଁ ସତ୍ୟମ୍। ଓଁ, ଆମେ ସେଇ ପୂଜ୍ୟ ସବିତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ। ସେ ଆମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ସଦା ଶୁଭ ପଥରେ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ।
ସଵ୍ଯାହୃତିଂ ତୁ ଗାଯତ୍ରୀଂ ପୁନର୍ନ୍ଯାସଂ ତୁ କାରଯେତ୍। ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଵିଷ୍ଣୁସାଯୁଜ୍ଯତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ବ୍ୟାହୃତି ସହିତ ପୁନି ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ।
ଓଁଭୂଃ ପାଦାଭ୍ଯାମ୍ ଓଁଭୁଵଃ ଜାନୁଭ୍ଯାମ୍ ଓଁସ୍ଵଃ କଟ୍ଯାମ୍ ଓଁମହଃ ନାଭୌ ଓଁଜନଃ ହୃଦଯେ ନ୍ଯସେତ୍ ଓଁତପଃ କରଯୋଃ ଓଁସତ୍ଯଂ ଲଲାଟେ। ଓଁତତ୍ସଵିତୁର୍ଵରେଣିଯଂ ଭର୍ଗୋ ଦେଵସ୍ଯ ଧୀମହି ଧିଯୋ ଯୋ ନଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍। ଇତି ଶିଖାଯାମ୍
ଓଁ ଭୂଃ ପାଦରେ, ଓଁ ଭୁଵଃ ଜାଙ୍ଘାରେ, ଓଁ ସ୍ୱଃ କଟିରେ, ଓଁ ମହଃ ନାଭିରେ, ଓଁ ଜନଃ ହୃଦୟରେ, ଓଁ ତପଃ ହାତରେ, ଓଁ ସତ୍ୟମ୍ ଲଳାଟରେ ରଖିବା। ଓଁ, ଆମେ ସେଇ ପୂଜ୍ୟ ସବିତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ। ସେ ଆମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ସଦା ଶୁଭ ପଥରେ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ—ଏହିପରି ଶିରରେ।
ଓଁଭୂଃ ଓଁଭୁଵଃ ଓଁସ୍ଵଃ ଓଁମହଃ ଓଁଜନଃ ଓଁତପଃ ଓଁସତ୍ଯମ୍। ଓଁତତ୍ସଵିତୁର୍ଵରେଣ୍ଯଂ ଭର୍ଗୋ ଦେଵସ୍ଯ ଧୀମହି ଧିଯୋ ଯୋ ନଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍। ଓଁଆପୋ ଜ୍ଯୋତୀ ରସୋମୃତଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭୂର୍ଭୁଵଃସ୍ଵରୋମ୍। ଇତି ସଵ୍ଯାହୃତି ସପ୍ରଣଵାଂ ଦ୍ଵାଦଶ ଓଁକାରାଂ ସଂଧ୍ଯାକାଲେ କୁଂଭକେନ ଵାରତ୍ରଯଂ ଜପ୍ତ୍ଵା। ସୂର୍ଯୋପସ୍ଥାନେ ସାଵିତ୍ରୀଂ ଚତୁର୍ଵିଂଶତ୍ଯକ୍ଷରାଂ ଜପ୍ତ୍ଵା। ମହାଵିଦ୍ଯାଧିକୋ ଭଵତି ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵଂ ଲଭତେ
‘ଓଁ ଭୂଃ, ଓଁ ଭୁଵଃ, ଓଁ ସ୍ୱଃ, ଓଁ ମହଃ, ଓଁ ଜନଃ, ଓଁ ତପଃ, ଓଁ ସତ୍ୟମ୍; ଓଁ ତତ୍ ସବିତୁର୍ ବରେଣ୍ୟଂ ଭର୍ଗୋ ଦେବସ୍ୟ ଧୀମହି ଧୀଯୋ ନଃ ପ୍ରଚୋଦୟାତ୍; ଓଁ ଆପଃ ଜ୍ୟୋତି ରସଅମୃତଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭୂର୍ ଭୁଵଃ ସ୍ୱର୍ ଓଁ’—ଏହିପରି ସପ୍ତ ବ୍ୟାହୃତି ଓ ପ୍ରଣବ ସହିତ, ବାରଟି ଓଁକାର ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ତିନିଥର ଶ୍ୱାସ ରୋକି ଜପ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପୂଜା କରି, ଚବିଶି ଅକ୍ଷର ଥିବା ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ, ମହାବିଦ୍ୟାର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।