ଭୁଂଜଂତି ଚାସୁରାସ୍ତତ୍ର ପ୍ରେତା ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ରାକ୍ଷସାଃ। ତସ୍ମାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣମାହୂଯ ତେଷୁ କର୍ମାଣି କାରଯେତ୍
ସେଠାରେ ଦାନବ, ପ୍ରେତ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୋଗ କରନ୍ତି; ତେଣୁ, ସେଠି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇବାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଡାକିବା ଉଚିତ।
କାଲେ ଦେଶେ ଚ ପାତ୍ରେ ଚ ଲକ୍ଷକୋଟିଗୁଣଂ ଭଵେତ୍। ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଚ ଦ୍ଵିଜଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରକୁର୍ଯାଦଭିଵାଦନମ୍
ସମୟ, ସ୍ଥାନ ଓ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ପୁଣ୍ୟ ଲକ୍ଷ କୋଟି ଗୁଣା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ; ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦ୍ୱିଜନ୍ମାନେକୁ ଦେଖିଲେ, ଶିରୋନମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଦୀର୍ଘାଯୁସ୍ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯେନ ଚିରଂଜୀଵୀ ଭଵେନ୍ନରଃ। ଅନଭିଵାଦନାଦ୍ଵିପ୍ର ଦ୍ଵେଷାଦଶ୍ରଦ୍ଧଯାପି ଚ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥାରେ ଲୋକ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଅଭିବାଦନ ନ କଲେ, ଦ୍ୱେଷ କିମ୍ବା ଅଶ୍ରଦ୍ଧା ରହିଲେ, ତେଣୁ ତାହା ହୁଏ ନାହିଁ।
ଆଯୁଃ କ୍ଷୀଣଂ ଭଵେତ୍ପୁଂସାଂ ଭୂତିନାଶଶ୍ଚ ଦୁର୍ଗତିଃ। ଆଯୁର୍ଵୃଦ୍ଧିର୍ଯଶୋଵୃଦ୍ଧିର୍ଵୃଦ୍ଧିର୍ଵିଦ୍ଯା ଧନସ୍ଯ ଚ
ଏଭଳି ଲୋକଙ୍କ ଆୟୁ ହ୍ରାସ ପାଏ, ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୁଏ ଓ ଦୁର୍ଗତି ଆସେ; କିନ୍ତୁ ଆୟୁ, କୀର୍ତ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ଧନ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାନ୍ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଭଵେନ୍ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ସଂଶଯଃ। ନ ଵିପ୍ରପାଦୋଦକକର୍ଦମାନି ନ ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରପ୍ରତିଘୋଷିତାନି
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଘରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦଉଦକ କିମ୍ବା ମାଟି ନାହିଁ, ବେଦ ଶବ୍ଦ ଶୁନାଯାଏ ନାହିଁ—
ସ୍ଵାହା ସ୍ଵଧା ସ୍ଵସ୍ତିଵିଵର୍ଜିତାନି ଶ୍ମଶାନତୁଲ୍ଯାନି ଗୃହାଣି ତାନି। ନାରଦ ଉଵାଚ। କଶ୍ଚ ପୂଜ୍ଯତମୋ ଵିପ୍ରୋ ହ୍ଯପୂଜ୍ଯୋ ଵାଥ କୋ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁ ଘରରେ 'ସ୍ୱାହା', 'ସ୍ୱଧା', 'ସ୍ୱସ୍ତି' ଉଚ୍ଚାରଣ ନାହିଁ, ସେଠି ସେମାନେ ଶ୍ମଶାନ ସମାନ। ନାରଦ ପଚାରିଲେ: କିଏ ସବୁଠାରୁ ପୂଜ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କିଏ ଅପୂଜ୍ୟ?
ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣଂ ବ୍ରୂହି ଯାଥାତଥ୍ଯଂ ଗୁରୋରପି। ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ-। ପୂଜ୍ଯଃ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯକୋ ନିତ୍ଯଂ ସଦାଚାରସମନ୍ଵିତଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସଠିକ୍ ଲକ୍ଷଣ କହ, ଗୁରୁଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଯିଏ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସଦା ଉତ୍ତମ ଆଚରଣରେ ରହେ, ସେଇ ପୂଜ୍ୟ।
ସଦ୍ଵୃତ୍ତଃ କଲୁଷୈର୍ମୁକ୍ତସ୍ତୀର୍ଥଭୂତୋ ଜନୋଽନଘଃ। ନାରଦ ଉଵାଚ-। ଜାତଃ କଃ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯସ୍ତାତ ସତ୍କୁଲେ ଵାପ୍ଯସତ୍କୁଲେ
ଯିଏ ସଦ୍ବୃତ୍ତିଶୀଳ, ଦୋଷରହିତ, ତୀର୍ଥ ସମାନ ପବିତ୍ର ଓ ନିର୍ମଳ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ନାରଦ ପଚାରିଲେ: କିଏ ଜନ୍ମରୁ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ, ଉତ୍ତମ କୁଳ କିମ୍ବା ନିମ୍ନ କୁଳରୁ?
ସଦସତ୍କର୍ମକର୍ତା ଵା କଃ ପୂଜ୍ଯୋ ଭୁଵି ବାଡଵଃ। ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ-। ସତ୍ଶ୍ରୋତ୍ରିଯକୁଲେ ଜାତୋ ହ୍ଯକ୍ରିଯୋ ନୈଵ ପୂଜିତଃ
ଉତ୍ତମ କିମ୍ବା ଅଧମ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କିଏ ପୃଥିବୀରେ ପୂଜ୍ୟ? ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଯିଏ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ କୁଳରେ ଜନ୍ମିଛି କିନ୍ତୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରେନାହିଁ, ସେ ପୂଜ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅସତ୍କ୍ଷେତ୍ରକୁଲେ ପୂଜ୍ଯୋ ଵ୍ଯାସ ଵୈଭାଂଡକୌ ଯଥା। କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ କୁଲେ ଜାତୋ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରୋସ୍ତି ମତ୍ସମଃ
ଯିଏ ଅଶୁଦ୍ଧ କୁଳରେ ଜନ୍ମିଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜ୍ୟ, ବ୍ୟାସ ଓ ବୈଭାଣ୍ଡକ ଭଳି; କ୍ଷତ୍ରିୟ କୁଳରେ ଜନ୍ମିଥିବା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମୋତେ ସମାନ।
ଵେଶ୍ଯାପୁତ୍ରୋ ଵସିଷ୍ଠଶ୍ଚ ଅନ୍ଯେ ସିଦ୍ଧା ଦ୍ଵିଜାଦଯଃ। ତସ୍ମାତ୍ସଚ୍ଛୋତ୍ରିଯାଦୀନାଂ ଶୃଣୁ ପୁତ୍ରକ ଲକ୍ଷଣମ୍
ବସିଷ୍ଠ ବେଶ୍ୟାପୁତ୍ର ଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଅନେକ ସିଦ୍ଧ ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି; ତେଣୁ, ଏବେ ଶୁଣ, ପୁତ୍ର, ସତ୍ୟ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟଙ୍କ ଲକ୍ଷଣ।
ଧରାଯାଂ ତୀର୍ଥଭୂତାନାଂ ସର୍ଵପାପହରାଯ ଚ। ଜନ୍ମନା ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଜ୍ଞେଯଃ ସଂସ୍କାରୈର୍ଦ୍ଵିଜ ଉଚ୍ଯତେ୧୨୯ ଦ୍ଵିଜ। ଵିଦ୍ଯଯା ଯାତି ଵିପ୍ରତ୍ଵଂ ତ୍ରିଭିଃ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯଲକ୍ଷଣମ୍ ଵିପ୍ର। ଵିଦ୍ଯାପୂତୋ ମଂତ୍ରପୂତୋ ଵେଦପୂତସ୍ତଥୈଵ ଚ
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ତୀର୍ଥ ସମାନ ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ହରନ୍ତି—ଜନ୍ମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସଂସ୍କାରରେ ଦ୍ୱିଜ, ଜ୍ଞାନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ପାଏ; ଏହି ତିନିଟି ହେଉଛି ଶ୍ରୋତ୍ରିୟଙ୍କ ଲକ୍ଷଣ: ଜ୍ଞାନରେ ପବିତ୍ର, ମନ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର, ବେଦରେ ପବିତ୍ର।
ତୀର୍ଥସ୍ନାନାଦିଭିର୍ମେଧ୍ଯୋ ଵିପ୍ରଃ ପୂଜ୍ଯତମଃ ସ୍ମୃତଃ। ନାରାଯଣେ ସଦା ଭକ୍ତଃ ଶୁଦ୍ଧାଂତଃକରଣସ୍ତଥା
ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୂଜାଦି ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ମାନ୍ୟ ମନାଯାଏ; ଯେଉଁଠାରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସଦା ଭକ୍ତି ରହିଥାଏ ଓ ମନ ଶୁଦ୍ଧ ଅଛି, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରକାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିଆଯାଏ।
ଜିତେଂଦ୍ରିଯୋ ଜିତକ୍ରୋଧସ୍ସମଃ ସର୍ଵଜନେଷୁ ଚ। ଗୁରୁଦେଵାତିଥେର୍ଭକ୍ତଃ ପିତ୍ରୋଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଣେ ରତଃ
ଯିଏ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି, ଗୁରୁ, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ଓ ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି।
ପରଦାରେ ମନୋ ଯସ୍ଯ କଦାଚିନ୍ନୈଵ ମୋଦତେ। ପୁରାଣକଥକୋ ନିତ୍ଯଂ ଧର୍ମାଖ୍ଯାନସ୍ଯ ସଂତତିଃ
ଯାହାର ମନ କେବେ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ଯିଏ ସଦା ପୁରାଣ କଥା କହନ୍ତି ଓ ଧର୍ମର ଉପଦେଶ ପ୍ରଚାର କରନ୍ତି।
ଅସ୍ଯୈଵ ଦର୍ଶନାନ୍ନିତ୍ଯମଶ୍ଵମେଧାଦିଜଂ ଫଲମ୍। ସଂଲାପେ ଗତିମେତ୍ଯସ୍ଯ ଭାଗୀରଥ୍ଯା ପ୍ଲଵସ୍ଯ ଚ
ଏମିତି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ଦେଖିଲେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ; ସେଉଁଠି କଥା ହେଲେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ଓ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନର ପୁଣ୍ୟ ଭାଗୀ ହୁଅନ୍ତି।
ଵ୍ରତୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈଃ ପୂତୋ ନିତ୍ଯସ୍ନାନଦ୍ଵିଜାର୍ଚନୈଃ। ମିତ୍ରାମିତ୍ରେ ଦଯାଲୁଃ ସ୍ଯାତ୍ସମଃ ସର୍ଵଜନେଷୁ ଚ
ବିଭିନ୍ନ ବ୍ରତ, ନିତ୍ୟ ସ୍ନାନ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ମିତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁ ଉଭୟ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି।
ପରସ୍ଵଂ ନ ହରେଦ୍ଯସ୍ତୁ ତୃଣମପ୍ଯଟଵୀଗତମ୍। କାମକ୍ରୋଧାଦିନିର୍ମୁକ୍ତ ଇଂଦ୍ରିଯୈରଜିତଃ ପୁମାନ୍
ଯିଏ ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି, ଏକ ଗଛର ଶୁଖିଲା ଗାସ ମଧ୍ୟ ଚୋରାଏ ନାହିଁ, ଯିଏ କାମ, କ୍ରୋଧ ଆଦିରୁ ମୁକ୍ତ, କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅଜିତ ରହିଛି।
ପରଦାରାନ୍ନ ଗୃହ୍ଣାତି ମନସାପି ଗୃହାଗତାନ୍। ନାରଦ ଉଵାଚ-। ଗାଯତ୍ର୍ଯା ଲକ୍ଷଣଂ କିଂ ଵା ପ୍ରତ୍ଯେକାକ୍ଷରଜଂ ଗୁଣମ୍
ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ ଘରକୁ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ନାରଦ କହିଲେ: ଗାୟତ୍ରୀର ଲକ୍ଷଣ କଣ, କିମ୍ବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅକ୍ଷରର ଗୁଣ କଣ?
କୁକ୍ଷିଚରଣଗୋତ୍ରାଣାଂ ତସ୍ଯା ବ୍ରୂହି ସୁନିଶ୍ଚଯମ୍। ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ-। ଛଂଦୋ ଗାଯତ୍ରୀ ଗାଯତ୍ର୍ଯାଃ ସଵିତା ଦେଵତା ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାହାର ଉତ୍ପତ୍ତି, ପଦ ଓ ଗୋତ୍ର ବିଷୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କହ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଗାୟତ୍ରୀର ଛନ୍ଦ ଗାୟତ୍ରୀ, ଦେବତା ସବିତା, ଏହା ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଶୁକ୍ଲଵର୍ଣାତ୍ଵଗ୍ନିମୁଖା ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ର ଋଷିସ୍ତଥା। ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଶିରଆରୂଢା ଶିଖା ଵିଷ୍ଣୁ ହୃଦି ସ୍ଥିତା
ଏହା ଧଳା ବର୍ଣ୍ଣର, ମୁଖ ଅଗ୍ନି, ଋଷି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର। ମୁଣ୍ଡ ବ୍ରହ୍ମାରେ, ଶିଖା ବିଷ୍ଣୁରେ, ହୃଦୟରେ ବସିଛି।
ଉପନଯନେ ନିଯୋଗଃ ସ୍ଯାତ୍ସାଂଖ୍ଯାଯନ ସଗୋତ୍ରଜା। ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଚରଣା ଜ୍ଞେଯା ପୃଥିଵୀକୁକ୍ଷି ସଂସ୍ଥିତା
ଉପନୟନ ସମୟରେ ସାଙ୍ଖ୍ୟାୟନ ଗୋତ୍ରରେ ଏହାର ବିଧି ଲାଗୁ ହୁଏ। ଏହା ତିନି ଲୋକରେ ଚଳିଥାଏ ଓ ପୃଥିବୀର ଗର୍ଭରେ ବସିଛି।
ଚତୁର୍ଵିଂଶତିସ୍ଥାନେ ଚ ପାଦାଦୌ ମସ୍ତକାଂତକେ। ଚତୁର୍ଵିଂଶତ୍ଯକ୍ଷରଂ ନ୍ଯସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ସ ଵିଂଦତି
ପାଦରୁ ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚବିଶିଟି ସ୍ଥାନରେ ଚବିଶିଟି ଅକ୍ଷର ରଖିଲେ, ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
ପ୍ରତ୍ଯର୍ଣଦେଵତାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁସାଯୁଜ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍। ଅପରଂ ଚ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଗାଯତ୍ର୍ଯା ଲକ୍ଷଣଂ ଧ୍ରୁଵଂ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅକ୍ଷରର ଦେବତାକୁ ଜାଣିଲେ, ବିଷ୍ଣୁ ସାୟୁଜ୍ୟ ମିଳେ। ମୁଁ ଗାୟତ୍ରୀର ଅନ୍ୟ ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ଲକ୍ଷଣ କହିବି।
ସପ୍ତପଂଚ ତଥା ବ୍ରହ୍ମ ଯଜୁରଷ୍ଟାଦଶାକ୍ଷରମ୍। ଜ୍ଵଲନାଦିହକାରାଂତଂ ଜଲେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଶତଂ ଜପେତ୍
ବ୍ରହ୍ମାର ସାତ ଓ ପାଞ୍ଚ, ଯଜୁର୍ବେଦର ଅଠର ଅକ୍ଷର। 'ହ' ଅକ୍ଷରରେ ଶେଷ, ଜଳରେ ଦଢ଼ିଏ ଏହାକୁ ଶତବାର ପଢ଼।
ଉପପାତକକୋଟ୍ଯା ତୁ ତଥାତିପାତକୈରପି। ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିଭିଃ ପାପୈର୍ମୁକ୍ତା ଯାଂତି ମମାଲଯଂ
ଅନେକ ଉପପାପ ଓ ମହାପାପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଆଦି ଦୋଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହିପରି କଲେ ସେମାନେ ମୋ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଓଁଅଗ୍ନେର୍ଵାକ୍ପୁଂସି ଯଜୁର୍ଵେଦେନ ଜୁଷ୍ଟାତ୍ସୋମଂ ପିବ ସ୍ଵାହା। ଵିଷ୍ଣୁମଂତ୍ରଂ ମହାମଂତ୍ରଂ ତଥା ମାହେଶ୍ଵରସ୍ଯ ଚ
'ଓଁ! ଅଗ୍ନିର ମୁଖରେ ବାଣୀ, ପୁରୁଷରେ ଯଜୁର୍ବେଦ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ସୋମ ପିଉ, ସ୍ୱାହା!' ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ତ୍ର, ମହାମନ୍ତ୍ର ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ।
ଦେଵୀସୂର୍ଯଗଣେଶାନାଂ ତଥା କ୍ରତୁଭୁଜାଂ ସୁତ। ଯସ୍ଯ କସ୍ଯ କୁଲେ ଜାତୋ ଗୁଣଵାନେଵ ତୈର୍ଗୁଣୈଃ
ଦେବୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗଣେଶ, ଓ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ମୁଁ କହୁଛି, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବେ, ଯଦି ଗୁଣ ଥାଏ, ସେ ଏହି ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ।
ସାକ୍ଷାଦ୍ବ୍ରହ୍ମମଯୋ ଵିପ୍ରଃ ପୂଜନୀଯଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ। ଦାନଂ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚ ଵିଧିଵତ୍ସଦା ପର୍ଵଣି ପର୍ଵଣି
ଯିଏ ସକ୍ଷାତ୍ ବ୍ରହ୍ମମୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଉଁଠି ବିଶେଷ ଭକ୍ତି ସହ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ବରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍।
ଅକ୍ଷଯଂ ଲଭତେ ଦାତା ଜନ୍ମକୋଟିଶତାନ୍ପ୍ରତି। ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯନିରତୋ ଵିପ୍ରୋ ଯଃ ପଠେତ୍ପାଠଯେତ୍ପରାନ୍
ଯିଏ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଅନେକ କୋଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅକ୍ଷୟ ପୁଣ୍ୟ ପାଆନ୍ତି। ଯିଏ ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟନେ ଲିନ, ନିଜେ ପଢ଼ନ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ପଢ଼ାନ୍ତି।