ମାହେଶ୍ଵରୀଂ ତଥା ବ୍ରାହ୍ମୀଂ ଶୌରୀଂ ଵା ବାଡଵୀଂ ତଥା। ସୌପର୍ଣୀମଥ ଵାଯଵ୍ଯାଂ ଶଂଖିନୀଂ ତୈତ୍ତିରୀଂ ତଥା
ସେ ମାହେଶ୍ୱରୀ, ବ୍ରାହ୍ମୀ, ଶୌରୀ, ବାଡ଼ବୀ, ସୌପର୍ଣ୍ଣୀ, ବାୟବ୍ୟା, ଶଂଖିନୀ ଓ ତୈତ୍ତିରୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ସୌରୀଂ ସୌମ୍ଯାଂ ଶିଵଦୂତୀଂ ଚାମୁଂଡାମଥ ଵାରୁଣୀଂ। ଵାରାହୀଂ ନାରସିଂହୀଂ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵୀଂ ଚ ଵିଭାଵରୀଂ
ସେ ସୌରୀ, ସୌମ୍ୟା, ଶିବଦୂତୀ, ଚାମୁଣ୍ଡା, ବାରୁଣୀ, ବାରାହୀ, ନାରସିଂହୀ, ବୈଷ୍ଣବୀ ଓ ବିଭାବରୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଶତାନଂଦାଂ ଭଗାନଂଦାଂ ପିଚ୍ଛିଲାଂ ଭଗମାଲିନୀଂ। ବାଲାମତିବଲାଂ ରକ୍ତାଂ ସୁରଭୀଂ ମୁଖମଂଡିତାମ୍
ସେ ଶତାନନ୍ଦା, ଭଗାନନ୍ଦା, ପିଚ୍ଛିଳା, ଭଗମାଳିନୀ, ବାଳା, ଅତିବଳା, ରକ୍ତା, ସୁରଭୀ ଓ ମୁଖମଣ୍ଡିତାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ମାତୃନଂଦାଂ ସୁନଂଦାଂ ଚ ବିଡାନୀଂ ଶକୁନୀଂ ତଥା। ରେଵତୀଂ ଚ ମହାପୁଣ୍ଯାଂ ତଥୈଵ ଶିଖିପଟ୍ଟିକାଂ
ସେ ମାତୃନନ୍ଦା, ସୁନନ୍ଦା, ବିଡାନୀ, ଶକୁନୀ, ମହାପୁଣ୍ୟବତୀ ରେବତୀ ଓ ଶିଖିପଟ୍ଟିକାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଶୂଲେନ ଚ ତତୋ ଦୈତ୍ଯଂ ବିଭେଦ ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ। ନିର୍ଗତଂ ରୁଧିରଂ ତସ୍ମାତ୍ପପୁସ୍ତା ମାତରସ୍ତଦା
ତାପରେ ତ୍ରିପୁରାଂତକ ଦେବତା ଦାନବକୁ ତ୍ରିଶୂଳରେ ବେଧିଲେ, ଏବଂ ତାହାରୁ ଝରିଥିବା ରକ୍ତକୁ ମାତୃମାନେ ପିଲେ।
ନୀରକ୍ତୋ ହି ତଦା ଦୈତ୍ଯଶ୍ଶୁଷ୍କତାଂ ପ୍ରାପ ଭୂପତେ। ଶୂଲେ ପ୍ରୋତସ୍ତଦା ଦୈତ୍ଯୋ ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷସହସ୍ରକମ୍
ରକ୍ତ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ସେଇ ଦାନବ ଶୁଷ୍କ ହେଇଗଲା, ରାଜା; ତ୍ରିଶୂଳରେ ଗାଡ଼ାଯାଇ, ସେ ଦାନବ ଦେବତାଙ୍କର ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଲା।
ମହାବଲେନ ରୁଦ୍ରେଣ ଵିଧୃତୋପି ମୃତୋ ନହି। ସ୍ତୁତସ୍ତେନ ତଦା ଶଂଭୁର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଦୈତ୍ଯେନ ସୁଵ୍ରତ
ମହାବଳୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମରିଲେ ନାହିଁ; ତେବେ, ଓ ସୁବ୍ରତ, ଦାନବ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲା।
ନମୋସ୍ତୁ ଶଂଭୋ ଭଵନାଶହେତୋ ନମୋସ୍ତୁ ତେ ଦେଵ ଵରପ୍ରସୀଦ। ତ୍ଵଂ ଭୂ ଜଲାଗ୍ନୀରନଭୋର୍କସୋମଯଜ୍ଵାଷ୍ଟମୂର୍ତିର୍ଭଵଭାଵନୋଲମ୍
ଶମ୍ଭୁ, ଭବନାଶକ ହେ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଦେବ, ଦୟା କର। ତୁମେ ଭୂମି, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ଅଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ତି, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭ ଓ ସଂହାର।
ତ୍ଵାଂ ଵୈ ବାଣୋ ବହୁଵାଦ୍ଯେନ ତୋଷ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତଶ୍ଚୈଶ୍ଯଂ ସ୍ଵେ ପୁରେ ତତ୍ସ୍ଵରକ୍ଷ୍ଯମ୍। ରକ୍ଷୋଧୀଶୋ ବାହୁଭିସ୍ତୋଲ୍ଯଶୈଲଂ ଯୁଷ୍ମତ୍କ୍ରାଂତକ୍ଲିଷ୍ଟରୂପୋ ହ୍ଯନୌଷୀତ୍
ବାଣ ଅନେକ ବାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ନିଜ ସହରରେ ଶାସନ ଓ ସେଥିର ରକ୍ଷା ପାଇଥିଲା; ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କର ନାୟକ, ଯିଏ ବାହୁଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଉଠାଇଥିଲେ, ତୁମ ପଦଚାରଣାରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତୋପ୍ଯୈଶ୍ଯଂ ସର୍ଵରକ୍ଷୋଗଣାନାଂ ପୁତ୍ରଂ ଚାପି ପ୍ରୋର୍ଜିତଂ ଶକ୍ରବଂଧମ୍। ଭଵଭଯହର ହର ପରମ ଉଦାର ମମ ସୁଖକରଣ ନିଖିଲ ସୁରସାର
ସେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଦଳର ଶାସନ ଓ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ଶକ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ; ହେ ଭବଭୟ ହରଣ କରୁଥିବା, ପରମ ଉଦାର, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସାର, ମୋତେ ସୁଖ ଦିଅ।
ଜିତମରୁଦଭିମତଵିତରଣପାର ତଵ ପଦକମଲମିହାରଣସାର। ତଵେଶ ପାଦପଂକଜଂ କରୋତି ଯୋ ନରୋ ହୃଦି ସଦେଶତସ୍ଯ ଵାଂଛିତଂ ଦଦାସି ଭକ୍ତିଭାଵିତଃ
ତୁମର ପଦକମଳ ମନର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିବାର ସାର, ଯିଏ ମରୁତମାନଙ୍କର ଅହଂକାରକୁ ଜୟ କରିଛି ଓ ବିପକ୍ଷ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅଟିଛି। ହେ ଈଶ୍ୱର, ଯିଏ ତୁମର ପଦକମଳକୁ ହୃଦୟରେ ରଖେ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ଭକ୍ତିରେ ଭରିଥିବା।
ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ ପୁରା ହରଂ ଭଵଂତମେଵମାଦରାତ୍ପ୍ରପୂଜ୍ଯ ଲିଂଗରୂପିଣଂ ସମାପିତା ମନୋରଥାନ୍। ଭଵୋଦ୍ଭଵୈକରୂପିଣଂ ପ୍ରପଂଚପଂଚକାକୃତିଂ ଵିଚିଂତ୍ଯଵୃକ୍ଷକୋଟରସ୍ଥ ଏଷ ଜୀଵଜୀଵନଂ
ପୁରୁଣା ମହାମୁନିମାନେ ଆଦର ସହିତ ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ହରଙ୍କୁ ପୂଜି, ନିଜ ମନୋରଥ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେଉଁଠି ସୃଷ୍ଟି ଓ ସଂହାରର ଏକମାତ୍ର ରୂପ, ପଞ୍ଚମୂର୍ତ୍ତି ଜଗତ, ଗଛର ଗୁହାରେ ବସିଥିବା, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଜୀବନ।
ଭଵେଦ୍ଭଵାଙ୍ଘ୍ରିଚିଂତନାପ୍ତସର୍ଵକାମଈଶ୍ଵର ତ୍ଵଦୀଯ କିଂକରାନ୍ଵିତେ ପଦେ ପଦେ ସମାଗତଃ। ମୂଢୋହଂ ନାଭିଜାନାମି ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋତୁଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲ
ତୁମର ପଦ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ, ହେ ଈଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ତୁମର ଭକ୍ତ ଦାସମାନେ ସହ ରହନ୍ତି। ମୁଁ ମୂଢ଼, ତୁମକୁ କିପରି ସ୍ତୁତି କରିବି ଜାଣେନି, ହେ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ।
ସଦୀଶ୍ଵରେଣ ମନସାପ୍ଯନୁକଂପ୍ଯୋ ରଣଂ ଗତଃ। ଇତି ସ୍ତୁତୋ ମହେଶସ୍ତୁ ଭକ୍ତ୍ଯା ଦୈତ୍ଯେନ ସାଦରଂ
ଯେଉଁଠାରେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଠାକୁର ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ମନରେ ଦୟା ହେବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଭକ୍ତି ସହିତ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ପାଇ, ମହେଶ୍ୱର ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।
ଗଣେଶତାଂ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ନାମ ଭୃଂଗୀରିଟୀତି ଚ। ଏଷ ତେ ମହିମା ଭୂପ ହରସ୍ଯ ଭଵହାରିଣଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଗଣେଶ ପଦବୀ ଓ 'ଭୃଙ୍ଗିରିଟି' ନାମ ଦେଲେ। ହେ ରାଜା, ଏହି ହେଉଛି ଭବହାରି ହରଙ୍କର ମହିମା।
କଥିତୋ ଵିଘ୍ନଵିଘ୍ନାଖ୍ଯସ୍ତତ୍ପରାଣାଂ ସୁଖାଵହଃ। ଭୀଷ୍ମ ଉଵାଚ। ମନୁଷ୍ଯସ୍ଯାପି ଦେଵତ୍ଵଂ ସୁଖଂ ରାଜ୍ଯଂ ଧନଂ ଯଶଃ
ସେ ବିଘ୍ନ ଓ ବିଘ୍ନ ନାଶକ ଭାବରେ ଖ୍ୟାତ, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତମାନେ ଶୁଖ ପାଆନ୍ତି। ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ: ମଣିଷ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦେବତ୍ୱ, ଶୁଖ, ରାଜ୍ୟ, ଧନ ଓ ଯଶ—
ଜଯଂ ଭୋଗ୍ଯଂ ତଥାରୋଗ୍ଯମାଯୁର୍ଵିଦ୍ଯାଂ ଶ୍ରିଯଂ ସୁତଂ। ବଂଧୁଵର୍ଗ ଶିଵଂ ସର୍ଵଂ ବ୍ରୂହି ମେ ଵିପ୍ରସତ୍ତମ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମୋତେ ବିଜୟ, ଭୋଗ, ସୁସ୍ଥତା, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ, ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି, ପୁଅ, ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନ ଓ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଦିଅ ବୋଲି କୁହ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ। ଏଭିର୍ଗୁଣୈର୍ଯୁତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସଦୈଵବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭୁଵି। ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ତୁ ସଦା ମେଧ୍ଯୋ ଵିପ୍ରଦେଵୋ ଯୁଗେଯୁଗେ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏହି ଗୁଣଗୁଡିକ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ଭୂମିରେ ମହିମାମୟ ହୁଅନ୍ତି; ତିନି ଲୋକରେ ସେ ସଦା ପବିତ୍ର ଓ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଦେବତାସମାନ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ରଷ୍ଟା ହୁଅନ୍ତି।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାନ୍ଦେଵାଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଭୁଂଜଂତି ଚାକ୍ଷଯଂ। ଧରାମଵଂତି ରାଜାନୋ ଲୋକାଵିତ୍ତଂ ସୁଖଂ ଶିଵଂ
ଯେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; ରାଜାମାନେ ଏହି ଭୂମି, ଲୋକ, ଧନ, ସୁଖ ଓ ଶୁଭ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଲୋକେ ଵିପ୍ର ସମୋ ନାସ୍ତି ଦେଵାନାମପି ଦୈଵତଂ। ସ ଚ ଧର୍ମମଯଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଭୁଵି ମୁକ୍ତିପ୍ରଦୋ ଭୃଶଂ
ଏହି ଲୋକରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମାନ କେହି ନାହାନ୍ତି; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେବତା ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ସେ ନିଜେ ଧର୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଭୂମିରେ ମୁକ୍ତି ଦେବାରେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଲୋକାନାଂ ସ ଗୁରୁଃ ପୂଜ୍ଯସ୍ତୀର୍ଥଭୂତୋଽନଘୋ ଜନଃ। ସର୍ଵଦେଵାଲଯଃ ସତ୍ଵୋ ନିର୍ମିତୋ ବ୍ରହ୍ମଣା ପୁରା
ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଗୁରୁ, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ତୀର୍ଥସମ ପବିତ୍ର ଲୋକ; ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ନିବାସସ୍ଥାନ ଓ ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଜୀବ।
ଇମମର୍ଥଂ ପୁରା ପୃଷ୍ଟୋ ନାରଦେନ ପିତାମହଃ। କସ୍ମିଂସ୍ତୁ ପୂଜିତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ପ୍ରସାଦୀ ମାଧଵୋ ଭଵେତ୍
ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ନାରଦଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ ପିତାମହ କହିଥିଲେ: 'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କାହାକୁ ପୂଜିଲେ ମାଧବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି?'
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ -। ଯସ୍ଯ ଵିପ୍ରାଃ ପ୍ରସୀଦଂତି ତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତି। ତସ୍ମାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୁଶ୍ରୂଷୁଃ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମାଧିଗଚ୍ଛତି1.46.
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ସେଠାରେ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ତେଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସେବା କରୁଥିବା ଲୋକ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଵିଷ୍ଣୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣଦେହେଷୁ ସଦା ଵସତି ନାନ୍ଯଥା। ତସ୍ମାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣପୂଜାଯାଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତୁଷ୍ଯତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ବିଷ୍ଣୁ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦେହରେ ବାସ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ନୁହେଁ; ତେଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ବିଷ୍ଣୁ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ଵିପ୍ରାନ୍ଯଃ ପୂଜଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଦାନମାନାର୍ଚନାଦିଭିଃ। କୃତଂ କ୍ରତୁଶତଂ ତେନ ଵିଧ୍ଯୁକ୍ତଂ ପ୍ରିଯଦକ୍ଷିଣମ୍
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ, ସମ୍ମାନ ଓ ପୂଜା ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କରେ, ସେ ଶତ କୃତ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ସମାନ ଫଳ ପାଏ।
ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ମୁଖଂ କ୍ଷେତ୍ରମନୂଷରମକଣ୍ଟକମ୍। ଵାପଯେତ୍ସର୍ଵବୀଜାନି ସା କୃଷିସ୍ସାର୍ଵକାଲିକୀ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୁଖ ଏକ ଶୁଭ କ୍ଷେତ୍ର, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଅପବିତ୍ରତା କିମ୍ବା କଣ୍ଟକ ନାହିଁ; ସେଠାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବୀଜ ପକାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ସବୁବେଳେ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଅଭିଗମ୍ଯ ତୁ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଯଚ୍ଚ ଦାନଂ ମନୋରମଂ। ଵିଦ୍ଯତେ ସାଗରସ୍ଯାଂତୋ ଦାନସ୍ଯାଂତୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ଦାନ ନିଜେ ଯାଇ ଦିଆଯାଏ ଓ ମନକୁ ଭଲ ଲାଗେ, ସେ ଦାନର ଫଳର ଶେଷ ନାହିଁ; ସମୁଦ୍ରର ସୀମା ଥାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଦାନର ଫଳର ଶେଷ ନାହିଁ।
ମନସାପି ନ ହିଂସଂତି ଭୂଦେଵମାତତାଯିନଂ। ମନୋନୁକୂଲତାଂ ଯାଂତି ଦେଵୈରପି ଚ ଦୁର୍ଲଭାଂ
ସେମାନେ ମନରେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କେବେ ହାନି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ଅପରାଧ କରିଥାନ୍ତି; ଏହି ଭଳି ମନସ୍ଥିତି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।
ଗୃହେ ଯସ୍ଯାଗତୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ନୈରାଶ୍ଯଂ ନୋପଗଚ୍ଛତି। ସର୍ଵପାପକ୍ଷଯସ୍ତସ୍ଯ ଚାକ୍ଷଯଂ ସ୍ଵର୍ଗମଶ୍ନୁତେ
ଯାହାଙ୍କ ଘରକୁ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସନ୍ତି, ସେଠାରେ କେବେ ନିରାଶା ଆସେନାହିଁ; ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଓ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଉପଭୋଗ ମିଳେ।
କାଲେ ଦେଶେ ଚ ପାତ୍ରେ ଚ ଵିପ୍ରେ ଯଚ୍ଚାର୍ପଯେଦ୍ଵସୁ। ତଦ୍ଧନଂ ଚାକ୍ଷଯଂ ଵିଦ୍ଧି ଜନ୍ମଜନ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି
ଯେଉଁ ସମୟ, ସ୍ଥାନ ଓ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଧନ ଦିଆଯାଏ, ସେଇ ଧନ ଜନ୍ମଜନ୍ମାନ୍ତରେ ଅକ୍ଷୟ ରହିଥାଏ।